ตอนที่ 28
กักบริเวณ...
ไม่นานนักซันก็มาส่งฉันถึงที่บ้าน แต่... ไม่ใช่แค่มาส่งหรอก...
เ้าตัวมาอาศัยกินข้าวที่บ้านฉันด้วย...
เอาเถอะเนาะ ถือว่าตอบแทนที่เขาพาฉันไปเดินเล่นเพื่อคลายความกังวลแล้วกัน...
แม้ว่าจะช่วยได้เพียงชั่วครู่ก็ตาม แต่ฉันก็ดีใจนะ...
แอ๊ด...
ฮึมฮึ้มมมมมม~~~
พอเปิดประตูบ้านที่ไฟเปิดอยู่แล้ว บอกตรงๆว่าใจระทึกมากอ่ะ... สาเหตุเป็เพราะข้าวของในบ้านถูกเก็บใส่กล่องไปเกือบครึ่งบ้านแล้วล่ะ เพราะงั้นบ้านเลยดูโล่งๆกว่าเก่า...
แต่เสียงฮัมเพลงของพ่อนั่นคืออะไร??
ก่อนหน้านี้พ่อยังดูซึมๆอยู่เลยอ่ะ... ก็เื่ทริปนรกนั่นแหละจนไปถึงเื่ที่พ่อลาออก ทำเอาท่านซึมไปหลายวัน จนมาวันนี้พ่อกลับฮัมเพลงอารมณ์ดี
ฉันเดินตามต้นเสียงอย่างฉงนในใจ ต้นเสียงอยู่ทางห้องครัว... หะ!! ห้องครัวเรอะ!!
"พ่อจะทำอะไรน่ะ"
"เห้ยยยยย" พ่อสะดุ้งสุดตัว เกือบทำหม้อหล่นแล้วไง แต่มันไม่เท่ากับว่าพ่อกำลังเอามะเขือเทศลงในหม้อ.. ทั้งลูก!!!
ดูก็รู้เลยว่าพ่อคิดจะทำอะไรในห้องครัวอ่ะ!!
ฉันมองพ่อเขม็งอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ถึงแม้จะเริ่มชินที่ท่านชอบหลบๆแอบๆมาถล่มห้องครัวที่บ้านแบบนี้ แต่ฉันนี่แหละเป็คนเก็บกวาดอ่ะ...
"อ้าว หนูก็มาด้วย มาๆ มานั่งทางนี้มา" พ่อยิ้มเหยพลางกลบเกลื่อนเมื่อเห็นซันยืนนิ่งอยู่ข้างหลังฉัน ท่านก็เนียนปลีกตัวเข้าหาซัน เชื้อเชิญพาซันไปนั่งห้องนั่งเล่น
ว่าแต่... ทำไมเรียกซันว่า หนู...
ไม่เข้ากับหน้าเขาเลยอ่ะ!!
ซันเหลือบมองฉันนิดๆ เขาส่งสายตาดุรัวๆว่าเขาหิวแล้ว! โอ้ยยยยยย ไอจะบ้า!
ฉันทำปากมู่ใส่เขาอย่างนึกหมั่นไส้ ก่อนจะเดินเต่าะแต่ะไปหาตู้เย็น และของที่เพิ่งซื้อมาเพิ่ม เพื่อทำอาหารเย็นให้พวกเขาทาน
หลังจากทำอาหารเสร็จ จัดแจงลงบนโต๊ะเสร็จ พวกเราก็เริ่มกินกัน ทำไมบรรยากาศมันเงียบงี้อ่ะ!!
ซันก็เงียบตามปกติของเขานะ แต่พ่อ...
นั่งเคี้ยวอาหารด้วย ยิ้มไปด้วย... อะไรของท่านเนี้ย...
"พ่อ..." ฉันเรียกพ่อเบาๆ พลางขมวดคิ้วยุ่งอย่างสงสัย วันนี้ท่านเป็อะไรมีเื่อะไรดีๆอย่างนั้นเหรอ... "พ่อเป็อะไรอ่ะ ท่าทางอารมณ์ดี?"
"หะ... ดูออกง่ายขนาดนี้เลยเหรอ" พ่อทำตาโต.. อื้อหือ.. ดูออกง่่าย? ง่ายมากเลยค่ะพ่อ...
"อื้อ มีอะไรอย่างนั้นเหรอคะ"
"คือ... มีคนมาทาบทามพ่อให้ไปทำงานบริษัทเขาน่ะ" พ่อยิ้มแป้นอย่างดีอกดีใจ ณ วินาทีนั้นฉันก็เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู
"จ... จริงเหรอคะ ที่ไหนอ่ะ"
"ในจังหวัดนี้แหละ" พ่อยิ่มกรุ่มกริ่มเหมือนภาคภูมิใจ แต่มันทำให้ฉันแทบะโตัวลอยเลยไงล่ะ!
นี่หมายความว่า... ถ้าพ่อได้ทำงานใหม่ในจังหวัดนี้ ก็แสดงว่าฉันจะไม่ต้องย้ายโรงเรียน ไม่ต้องได้ย้ายบ้านแล้วน่ะสิ!!
ฉันดิ้นดุ้กดิ้นกับเก้าอี้อย่างปิดความดีใจนิดๆ พลางหันไปมองซันที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างดีใจออกนอกหน้า
ซันเองก็เหลือบมามองเช่นกัน เขายักคิ้วขึ้นนิดๆแม้ใบหน้าจะดูนิ่งๆไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่ฉันก็รู้ว่าเขาเองก็คงดีใจด้วยเช่นกัน
"แต่..." เสียงลังเลของพ่อขัดความดีใจของฉันจนฉันหันไปมองพ่ออย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก "ลูกก็จะยังได้รับอันตรายอยู่นะ..."
จริงด้วยสิ... ถึงดีใจไปเปลาะหนึ่ง ใช่ว่าอีกปัญหาในใจของพ่อจะหมดไป แต่ว่า...
"หนูไม่เคยบอกพ่อเลย ว่าหนูไปฝึกป้องกันตัวที่บ้านซันอ่ะ" ฉันเฉลยในสิ่งที่ไม่เคยบอกพ่อสักครั้งให้ท่านได้รับรู้ ตลอดเวลาที่ฉันฝึกป้องกันตัวฉันไม่เคยปริปากบอกพ่อเลย เพราะมันเกี่ยวพันกับการที่ฉันถูกเป็เหยื่อล่อของซันด้วย ฉันไม่อยากให้ท่านคิดอะไรมากนัก
"อะไรนะ" พ่อส่งเสียงสูงพลางเบิกตากว้างอย่างไม่น่าเชื่อ "ล...ลูกฝึกป้องกันตัว..."
"ค่ะ ั้แ่เริ่มเรียนแล้วอ่ะ"
"กับ...เขาคนนี้" พ่อทำหน้าแตกตื่นพลางชี้ไปที่ซันที่นั่งนิ่งอย่างไม่เชื่อ เ้าตัวกินข้าวหมดก่อนใครเลยล่ะ พึ่งสังเกตนี่เอง...
"อื้อ กับซันเนี้ยแหละ บ้านเขาเป็โรงฝึกเลยนะพ่อ"
"หะ..." พ่ออ้าปากเหวอทันทีทันใด
ซันเองก็ไม่แม้แต่จะช่วยพูดสักคำ ก็ตามนิสัยเงียบๆของเขาน่ะแหละ ดูเหมือนฉันต้องอธิบายยาวเลยแหละอ่ะ...
Rrrrr...
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอยู่ข้างๆ ก็พอจะรู้ว่าเ้าของคือใคร ซันควักโทรศัพท์ดูว่าใครโทรเข้ามาก่อนจะขมวดคิ้วยุ่ง แววตาเครียดอย่างเห็นได้ชัด และ... กดทิ้งเฉย...
อยากรู้อ่ะ ไออยากรู้อ่ะว่าใครโทรมา ทำไมซันถึงดูเครียดขนาดนั้น...
"กลับบ้านล่ะ..." ซันพูดเออออเองเสร็จสรรพ พลางลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเตรียมออกตัวเดิน พ่อกับฉันมองเขาอย่างงงๆ
"งั้นฉันไปส่งหน้าบ้านนะ"
"ไม่ต้อง" ซันตวัดสายตาดุๆใส่ฉัน จนฉันชะงักกึกไม่กล้าลุกออกจากที่นั่ง... งื้อออออออออ ทำไมต้องดุด้วยอ่ะ!
"ก... ก็ได้ กลับบ้านดีๆนะ" แม้จะงงในท่าทางเหมือนร้อนใจอะไรบางอย่าง แต่ฉันก็ไม่กล้าลุกออกจากที่นั่ง กลัวอ่ะ!
"อืม.." ซันพยักหน้านิดๆ ก่อนจะยกมือไหว้พ่อฉันเงียบๆ โดยไร้คำบอกลาจากเ้าตัว...
"อะ.. โชคดีนะหนู" พ่อก็เออออรับไหว้จากซันเช่นกัน ท่านคงงงๆไม่ต่างกับฉันหรอก
แล้วซันก็แวบหายไปจากสายตาฉัน ฉันขมวดคิ้วยุ่งอย่างสงสัย ซันมีเื่อะไรร้อนใจอีกรึเปล่านะ...
สายตาสุดท้ายที่เขามองมามันดูเหมือนว่ากำลังเกิดเื่ไม่ดีเลย...
"ลูกห่วงเขาใช่ไหม..." เสียงพ่อดังขึ้นมาจนสะกิดสติฉันให้ตื่นจากความกังวลในใจ ฉันหันมองพ่อโดยอัตโนมัติอย่างไม่เข้าใจ
"คือ... หนู..." ใช่ฉันห่วงซันนิดหน่อย แต่ไม่คิดว่าพ่อจะอ่านใจฉันถูก และมันทำให้ฉันแปลกใจอยู่นี่ไง ถึงพูดอะไรไม่ออกเลยอ่ะ...
พ่ถอนหายใจเบาๆ สีหน้าท่านดูผ่อนคลายลงหลังจากที่เครียดก่อนหน้านี้ "มิน่า... ลูกสาวพ่อถึงดูซึมตั้งหลายวัน..."
"เอ๊ะ..." หมายความว่าไงอ่ะ เื่ที่ฉันซึมน่ะใช่อยู่เื่ที่ฉันต้องย้ายโรงเรียนน่ะ แต่มันเกี่ยวอะไรกับการที่ฉันห่วงซัน...
"ซื่อบื้อได้แม่มาเลย ไหนบอกพ่อมาซิ ว่าคบกันรึยัง" พ่อยิ้มน้อยๆแววตาดูเ้าเล่ห์หยอกๆ แต่ประโยคที่ท่านถามเมื่อกี้...
ทำไมมันทำให้ฉันรู้สึกใจเต้นแรงขนาดนี้อ่ะ!
"ค..คบ??" ฉันเผลอพูดตะกุกตะกัก ที่ว่าคบนี่หมายความว่ายังไง ทำไมรู้สึกอยากะเิตัวเอง
"เป็แฟนกันรึยัง"
บึ้มมมมมมมมมมมม เจอคำถามนี้ ไอะเิเลยอ่ะ!!
ตัวฉันแทบอ่อน หน้าร้อนผ่าวๆ กับประโยคคำถามของพ่อ ทำไมอ่ะ เมื่อก่อนก็โดนทักแบบนี้ ยังไม่แสดงอาการขนาดนี้เลยนะ!
โอ้ยยยยยยยยยยย ไอจะบ้า...
ฉันรีบส่ายหัวพั่บๆแทนคำตอบที่พ่อถาม จนพ่อหัวเราะเฮฮา ทำไมพ่อต้องหัวเราะ!?
"งื้อออออ พ่ออ่ะ ไม่ตลกน้าาาา" ฉันเริ่มโวยวายพลางกลบเกลื่อนอาการที่เป็อยู่ตอนนี้ งื้อออออออ
"เขินขนาดนี้เลย น่ารักที่สุดเลยลูกพ่อ ฮ่าๆ" พ่อยังหัวเราะไม่หยุด ยังไม่พอท่านยังแซวฉันอีกด้วยอ่ะ!
เขิน?? อาการแบบนี้เรียกว่าเขินงั้นเหรอ!?
"ถ้าพ่อไม่หยุด หนูงอนพ่อนะ!"
"โอ๋ๆๆ พ่อหยุดก็ได้ๆ"
"แล้วพ่อยังอยากฟังเื่ที่หนูฝึกป้องกันตัวไหมอ่ะ" ฉันรีบเปลี่ยนเื่คุย ไม่อย่างนั้นพ่อจะไม่หยุดแซวฉันสักที แซวทางสายตาเนี้ยแหละ ถึงท่านจะหยุดหัวเราะแล้วแต่สายตาล้อเลียนนั่นมันตรงข้ามเลย!
"ฟังสิ ลูกกล้าปิดพ่อขนาดนี้ได้ยังไง หืม..." พ่อเปลี่ยนโหมดมาเป็บทโหดคาดคั้นลูกสาวทันที เปลี่ยนไวมากอ่ะ!
"คือว่า..." ฉันตัดสินใจเล่าเื่ทั้งหมดให้พ่อฟัง แต่เื่ที่ตัวเองเป็เหยื่อล่อของซันฉันไม่ได้เล่านะ แค่บอกว่าอยากฝึกป้องกันตัวแค่นั้นอ่ะ ฉันไม่อยากให้พ่อลำบากใจล่ะนะ
ขอโทษนะคะที่ไอพูดไม่หมดอ่ะ...
......
ซันเดินดิ่งๆเข้าบ้านด้วยท่าทางร้อนใจ เขารู้สึกเหมือนกำลังมีภัยมาเยือนตัวเอง...
เพราะสายที่เรียกเข้ามาแค่เบอร์เดียว ถึงจะไม่ได้เมมเอาไว้ แต่เขาก็จำได้ว่าคนที่โทรมานั้นเป็ใคร
ซันยอมรับผลที่ตามมาไว้อยู่แล้ว แต่มันไม่เคยชินเลยสักครั้ง... ั้แ่ก่อเื่มา...
ซันเดินเข้าบ้านซึ่งไร้เสียงของพี่สาวตัวเอง โดยปกติจะได้ยินเป็ประจำเมื่อเขาเข้าบ้าน แต่เขาก็รับรู้ได้ว่ามีคนอยู่ในห้องรับแขก ไม่ได้มีคนเดียวซะด้วยสิ...
"มาแล้วเหรอ..." เสียงทุ่มกระหึ่มดั่งทั่วห้องรับแขก เมื่อซันเดินเข้ามาถึง เขากวาดตามองซินกับเซนที่ยืนทิ้งระยะห่างชายที่ขึ้นชื่อว่ามัจจุราชของบ้านหลังนี้...
เหนือสิ่งอื่นใดเขาก็เป็ 'พ่อ' ของบรรดาปีศาจเหล่านี้...
ซันยืนนิ่งแล้วจ้องพ่อตัวเองเขม็ง สายตาทรงอำนาจของคนเป็พ่อมองมาเช่นกัน เ้าตัวนั่งสบายอยู่บนโซฟาแถมปล่อยรังสีน่าอึดอัดนี่อีก... แล้วใครจะไปอยากเข้าใกล้กัน
"รู้สินะ ที่พ่อกลับมาคราวนี้เพราะเื่ที่แกก่อ..."
"อืม..."
"ฉันจะลงโทษ..."
พอพูดเื่ลงโทษ ทั้งเซนกับซินมองพ่อตัวเองอย่างใแต่ไม่ปริปาก แล้วหันไปมองน้องชายตัวเอง ให้เขาโต้แย้งอะไรบ้าง...
แต่ก็ตามนิสัยของซัน ถ้าเขาไม่พูดก็คือไม่พูด...
และเื่ลงโทษที่ว่ามันไม่ใช่เื่ดีแน่ๆ เพราะที่ผ่านมาโดนลงโทษเบาๆที่ไหน...
ทั้งสามคนรู้จักพ่อตัวเองดี เวลาก่อเื่ถึงได้ไม่ทำให้เป็เื่ใหญ่เพื่อจะปิดมันมิดแบบไม่เข้าหูพ่อพวกเขาได้...
ซึ่งที่ซันไปก่อเื่ล่าสุด มันปิดบังไม่ได้ เขาเองก็เตรียมใจยอมรับไว้อยู่แล้ว...
"เกินไปไหม ถ้าแม่กลับมาล่ะ" เซนที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นดักทางพ่อตัวเอง
"นั่นสิพ่อ ถ้าพ่อกลับบ้านแม่ก็ต้องกลับมาเหมือนกันนะ" ซินช่วยพูด อย่างน้อยให้พ่อตัวเองคิดใหม่เื่ลงโทษน้องชายตัวเอง...
สำหรับเธอเื่นี้แค่เื่เล็ก เธอพอรู้ว่าซันไปก่อเื่อะไรมา ก่ะอิแค่ไประยำกับคนบ้าอำนาจเท่านั้น...
หึ เธอเกลียดมันชะมัด! ไอ้คนที่บ้าอำนาจน่ะ สมควรโดนแล้วนี่นา...
"อีกสามวันแม่พวกแกจะกลับมา..." พ่อของปีศาจทั้งสามตวัดมองเซนและซิน สายตาเขาตอนนี้พิโรธน่าดู
ถึงจะเป็มัจจุราชแต่ก็กลัวเมียเหมือนกัน...
"ถึงพ่อลงโทษไป คิดเร้อว่ามันจะจบอ่ะ" ซินขมวดคิ้วยุ่งพูดแทรกขึ้นมา เธอสนสายตาดุร้ายของพ่อตัวเองไม่
"....."
"พ่อรู้ดีนี่นา พวกบ้าอำนาจพวกนั้น เื่สกปรกๆมันก็ทำได้เพียงแค่อยากเอาชนะ" ซินแสยะยิ้มร้ายพลางมองพ่อตัวเองที่มองด้วยสายตายากที่เริ่มหวั่นไหว "ถึงพวกเราจะจบ แต่พวกมันไม่จบหรอก"
"แต่พ่อต้องลงโทษ..." เขายังยืนยันหนักแน่นแม้สายตาของเขาจะเริ่มหวั่นไหวกับลูกสาวตัวเอง
ในบรรดาปีศาจที่นี้เขาหวงสูกสาวมากที่สุด และเธอก็เคยผ่านความเ็ปเกี่ยวกับอำนาจของคนมามากแล้ว
"งั้นหนูโทรฟ้องแม่..." ซินยักคิ้วกวนประสาทใส่ ก่อนจะล้วงโทรศัพท์ออกมาเตรียมที่จะโทรฟ้องแม่
"ซิน!" พ่อรีบห้ามปรามทันที ขืนแม่รู้ว่าเขาอยู่บ้านตอนนี้ได้โดนวีนแตกแน่...
เพราะเขาโกหกเมีย ว่าจะกลับเข้าบ้านพร้อมกัน แต่นี่เขามาก่อนเพราะจะลงโทษลูกชายตัวเองโดยเฉพาะ...
อีกอย่างเขาเสียลุคมัจจุราชเพราะลูกสาวเนี้ยแหละ
"จะลงโทษไหม" ซันพูดดักทางสองพ่อลูกที่เริ่มโวยวายใส่กัน พ่อของเขาหันมามองนิ่ง
"หรือจะเอา" พ่อสวนกลับมาด้วยท่าทีนิ่งๆ แต่สายตากลับตรงข้าม ตอนนี้เขาเริ่มหายโกรธซันบ้างแล้วเพราะซินหรอก...
"งั้นเอางี้ดีไหมพ่อ..." ซินหัวเราะคิกคักแล้วเกาะแขนพ่อตัวเองแววตาเหมือนกำลังคิดแผนชั่วอะไรอยู่ นั่นเริ่มทำให้ซันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยจะดี "วิธีนี้หนูว่าดีกว่าการลงโทษของพ่อที่ผ่านมาอีก"
คนอย่างพี่สาวตัวเองเห็นหน้าสวยๆแบบนี้ใช่ว่าในใจจะสวยไปดี เธอเองก็ขึ้นชื่อว่าปีศาจเหมือนกัน ในหัวนี่คงไม่คิดเื่ดีหรอก
"ยังไง" ดูเหมือนพ่อจะรับฟังด้วยเช่นกัน เื่ที่จะลงโทษซันเขาคงไม่ล้มเลิกง่ายๆ
"ยึดโทรศัพท์แล้วกักบริเวณสักสามวัน ไม่ต้องให้ออกไปไหน ขังไว้ในห้อง ดีไหมพ่อ" ซินแสยะยิ้มร้ายใส่ซัน แววตาเธอดูสะใจในสิ่งที่เธอพูด
ก็รู้ว่ามีพี่สาวขี้แกล้ง แต่แบบนี้มันเกินไปไหม...
มันไม่ตลกเลยที่โดนกักบริเวณแถมโดนยึดโทรศัพท์ไปด้วย แล้วจะติดต่อยัยข้าวกล่องยังไง...
ฟึ่บ...
ก่อนที่ซันจะรู้ตัวเซนที่แอบมาอยู่ข้างหลังซันั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาแย่งกระเป๋านักเรียนของซันออกมาจากตัวแล้วล้วงเอาโทรศัพท์ออกมา ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กๆ
ซันตวัดมองพี่ชายอย่างไม่พอใจที่เขายอมร่วมมือด้วยง่ายๆ และท่าทางที่ดูร้อนใจของซันทำให้พ่อของเขาสนใจไม่น้อย...
แบบนี้อาจจะน่าสนใจกว่าบทลงโทษที่ผ่านมาก็ได้
"เข้าไปในห้องได้แล้ว ฉันเริ่มบทลงโทษั้แ่ตอนนี้..." พ่อคำรามเสียงต่ำพลางมองซันอย่างออกคำสั่ง
ซันชักสีหน้าไม่พอใจอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนักออกมา แต่เขาก็เดินกลับเข้าห้องโดยง่ายๆ
"งั้นผมไปคล้องกุญแจล่ะ" เซนยักไหล่กวนประสาทใส่พ่อตัวเองนิดๆ ก่อนที่จะเดินตามซันไปจนลับหายไปในสายตา
แม้ท่าทางของซันจะสร้างความแปลกใจให้มัจจุราชเล็กๆ แต่เขาเองก็อยากรู้ว่าทำไมลูกชายคนเล็กของเขาถึงได้เปลี่ยนไป... นิดหน่อย...
"อย่าสงสัย เพราะเดี๋ยวคำตอบก็มาหาพ่อเองแหละ" ซินอ่านความคิดพ่อตัวเองออก ก่อนจะยิ้มมุมปากน้อยๆ
"ยังไง?"
"เถอะน่าาาาา" ซินเริงร่าไม่ยอมเฉลย เธอรีบเดินดิ่งๆหนีพ่อตัวเองทันที
......
"เป็แบบนี้เองเหรอลูก" พ่อเบิกตาโตทันทีที่ฉันเล่าเื่ที่ฉันฝึกป้องกันตัวจบ แม้มันจะบิดเบือนไปนิดๆก็เถอะ
"ใช่ค่ะ แถมเก่งขึ้นเยอะเลย"
"เก่งๆลูก แต่พ่อน้อยใจอ่ะที่ลูกไม่ยอมบอกพ่อ" พ่อลูบหัวฉันอย่างนึกเอ็นดูแล้วหน้าบูดไปด้วยในขณะเดียวกัน
แต่จุกอ่ะ!! เหมือนแทงใจดำเลยอ่ะพ่อ
ก็เพราะไม่กล้าบอกพ่อเนี้ยแหละ โดยเฉพาะถึงสาเหตุที่ฉันต้องฝึกป้องกันตัวอ่ะ...
และวันนี้มันจำเป็ อย่างน้อยก็กู้สถานการณ์เสี่ยงไม่ให้ฉันย้ายโรงเรียนน่ะแหละนะ ฉันไม่อยากไปไหนนี่นา...
"ก..ก็... เซอร์ไพร์ไงคะ!"
"เซอร์ไพร์มากลูก" เหมือนท่านจะไม่เชื่อ แต่ก็ยอมเชื่ออ่ะนะ "ว่าแต่..."
"คะ?"
"เพื่อนของลูกที่มาหาลูกคราวก่อนน่ะ..."
เอ๊ะ... เพื่อนที่มาคราวก่อน... รึว่าจะ่ทริปนรกนั่นอ่ะ
หมายถึงฝนงั้นเหรอ? เพราะถ้าเป็ซันพ่อคงไม่ถามแบบนี้ เพราะพ่อกับฝนพึ่งเจอกันครั้งแรก่ทริปนรกนั่นแหละ
"พ่อหมายถึงฝนเหรอคะ?"
"อ่า.. ใช่ ปรายฝน" หือ.. ปรายฝน ทำไมพ่อถึงรู้ชื่อจริงของฝน ไองงในงง
"แล้วมีอะไรกับฝนเหรอคะ?"
"คือเพื่อนของลูกเขาเป็คนเข้ามาทาบทามพ่อเข้าทำงานที่บริษัทน่ะ"
"หะ!" ฉันเบิกตาโตทันทีกับคำเฉลยของพ่อ
เดี๋ยวๆๆๆ ฉันรู้อยู่แล้วนะว่าบ้านฝนน่ะรวย แต่ว่าฝนรู้ได้ยังไงว่าพ่อฉันกำลังว่างงาน?... งื้ออออออออออ
ฝนนะฝน พรุ่งนี้ฉันจะบ่นให้หูชาไปเลยยยยยยยยย...
หลังจากที่พ่อปล่อยคำเฉลยเหมือนะเิลูกใหญ่ให้ฉันรับรู้ ทำเอาฉันอึ้งๆในความสามารถของฝน งื้ออออออออออออออ...
พรุ่งนี้แน่ พรุ่งนี้แน่ๆ! ฉันต้องบ่นนนนนนนนนน ไอต้องบ่นนนนนนนนนนนนน
ฉันจัดการธุระส่วนตัวแล้วเข้าห้องนอน พอเห็นเตียงนอนก็ทิ้งตัวลงบนที่นอนแสนนุ่มนิ่ม มือก็คว้าตุ้กตาหมีตัวใหญ่กอดและสูดดมอย่างสุดรัก
ตุ้กตาหมีที่ฉันกอดอยู่เป็ตุ้กตาที่ซันคีบมาจากตู้คีบตุ้กตามาให้ และฉันใช้มาเป็เพื่อนนอนทุกคืน...
ชั่วขณะนั้นสีหน้าเครียดๆของซันก่อนหน้านี้พุ่งเข้ามาในหัวของฉัน ฉันตื่นจากภวังค์และลุกขึ้นนั่งพลางคว้าหาโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว
พอหาโทรศัพท์เจอฉันก็กรุ่นคิดว่าควรจะโทรหาเขาดีไหม...
สีหน้าซันตอนนั้นทำให้ฉันรู้สึกเป็กังวล และความรู้สึกเป็ห่วงก็พวยพุ่งขึ้นมาเต็มอก...
พอเขามีเื่ไม่สบายใจ ไม่รู้ทำไมฉันถึงพลอยไม่สบายใจไปกับเขาด้วย...
เพราะชอบงั้นเหรอ?
ฉันส่ายหัวพั่บๆพลางปัดความรู้สึกสงสัยตอนนี้ออกไป แล้วรีบกดโทรหาซันโดยทันที
(หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้....)
เอ๊ะ... ไหงงั้นอ่ะ เขาปิดเครื่อง หรือว่าแบ็ตหมด แต่ปกติเขาไม่ปล่อยให้เครื่องปิดแบบนี้หรอกนะ...
หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับซันอ่ะ...
(to be continued)
ขอบคุณที่อ่านนะคะ
ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ
2K
