บทที่ 10: เจรจาในห้องลับ
*ครืนนน...*
ประตูห้องหนังสือไม้สนดำบานใหญ่เลื่อนปิดล็อกลงอย่างแ่า ทิ้งผมในชุดเสื้อคลุมตัวใหม่สีขาวสะอาดและแม่จอมยุทธ์สาวไป๋หลิงผู้มีกระบี่บินดุร้ายให้อยู่ด้วยกันตามลำพังสองต่อสองในความเงียบสงัด กลิ่นอายของชั้นหนังสือโบราณและม้วนกระดาษภาพเขียนลอยโชยมาแตะจมูกจาง ๆ พร้อมกับกลิ่นอุ่นชื้นของดินหลังสายฝนที่พัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างบานเล็ก ยิ่งเพิ่มบรรยากาศความเป็ส่วนตัวสูงสุดจนหัวใจของผมแอบเต้นกระหน่ำสัปดนสั่นระริก
ภายในห้องหนังสือแห่งนี้เต็มไปด้วยความคลาสสิกของจวนจีนโบราณ ชั้นวางไม้ห้าชั้นบรรจุตำราประวัติศาสตร์ เคล็ดวิชาพื้นฐาน และบันทึกบัญชีของหอการค้าตระกูลลู่ไว้อย่างเป็ระเบียบ บนโต๊ะหนังสือไม้สีแดงเข้มมีแท่นหมึกและพู่กันวางพาดไว้อย่างวิจิตรบรรจง แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านรอยแยกของบานกระจกหน้าต่างสะท้อนละอองฝุ่นลอยเอื่อย ๆ ชวนให้รู้สึกสงบ ทว่าการที่ผมต้องมานั่งอยู่กับจอมยุทธ์สตรีผู้มีพลังขอบเขตแกนทองคำเพียงสองคนในที่ปิดมิดชิดขนาดนี้ มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณความตื่นตัวของผมขึ้นมาอย่างประหลาด
"เอาล่ะจ๊ะแม่นางไป๋หลิงคนสวย เชิญนั่งลงบนเก้าอี้นวมหนานุ่มสีมงคลก่อนเลยนะจ๊ะ" ผมโปรยยิ้มกะล่อนผายมือเชื้อเชิญนางพลางเดินตรงไปที่เตาต้มน้ำชาทองเหลืองขนาดเล็กที่จุดไฟถ่านอ่อน ๆ ต้มน้ำร้อนเตรียมไว้ชงต้อนรับแขกอยู่ก่อนแล้ว
ไป๋หลิงจ้องมองผมด้วยสายตาระแวดระวังแต่แฝงไว้ด้วยความสับสนเขินอายปนเตลิดจากเื่เสื้อผ้าขาดเมื่อครู่ นางขยับร่างทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้กว้างอย่างว่าง่ายประหนึ่งแมวป่าที่ยอมฟังเสียงเรียกชั่วคราว แต่ยังคงเก็บความระแวดระวังตัวตามประสาจอมยุทธ์หญิงในยุทธภพ มือขวา of นางยังคงกำอยู่ที่ฝักกระบี่บินเมฆครามที่วางพาดอยู่บนตักอวบแน่นของตนเองอย่างกระชับแ่าประหนึ่งเป็เครื่องรางป้องกันภัย
"เซียวเฉิน... จงกางหลักฐานสัญญาปลอมนั่นให้ข้าดูเดี๋ยวนี้! หากเ้ากล้าต้มตุ๋นเล่นตลกกับข้าล่ะก็... ต่อให้เ้าจะมีวิชากายาะที่อึดถึกทนทานป้องกันตัวได้ดีแค่ไหน ข้าก็ทำงานสับขาหลอกใช้กระบี่บินทะลวงหูทะลวงจมูกเ้าให้เป็รูพรุนทั่วร่างแน่!" นางเอ่ยขู่เสียงแข็งกระเส่าแต่ดวงตากลมอัญมณีกลับแอบหลบสายตากะล่อนแทะเล็มของผมเมื่อนึกถึงซิกแพคแผงอกขาวผ่องที่ประจักษ์แก่สายตากลางลานจวนเมื่อครู่
"โธ่... แม่นางคนสวยจ๋า ข้าจะกล้าหลอกลวงสตรีงดงามในดวงใจได้อย่างไรกันล่ะจ๊ะ... ข้อมูลคอร์รัปชันครั้งนี้ข้าแกะรอยมาอย่างดีเลยจ้า"
ผมหัวเราะกะล่อนพลาดยิ้มกริบพลางหยิบสมุดบัญชีลับและจดหมายสัญญาที่ยึดมาจากกองโจรป่าทมิฬกังเทียนออกมากางวางเรียงรายบนโต๊ะหนังสือไม้แดงตรงหน้านาง ลายมือประทับตราปลอมที่เป็ของสาขาย่อยตระกูลลู่ร่วมกับตราของตระกูลหวังเด่นหราเตะตา ไป๋หลิงโน้มตัวก้มลงอ่านเนื้อความในกระดาษอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทรวงอกอวบอัดคู่งามของนางเบียดชิดกันรุนแรงกดทับขอบโต๊ะทำงานจนพองล้นดึงดูดสายตาลามกของผมให้ลอบมองจ้องประเมินขนาดส้มโออย่างเมามันและสุขใจยิ่งในชีวิตแมงดานี้โว้ย!
ผมอธิบายให้ฟังต่อว่า "ผู้าุโสาขาย่อยตระกูลลู่ร่วมกับหวังเทิง แอบสลับเปลี่ยนเอาแร่นิลเหล็กไหลเกรดชั้นยอดเกือบห้าสิบหีบไปขายตลาดมืด แล้วเอาหินขยะยัดไส้ส่งมอบให้สำนักของเ้าแทน จากนั้นก็แอบสร้างหลักฐานประทับตราเลียนแบบหอการค้าหลักตระกูลลู่ หวังจะให้ไป๋หลิงคนสวยบุกมาทำลายความน่าเชื่อถือของเมียข้ายังไงล่ะจ๊ะ แผนสองต่อเลยนะเนี่ย ชั่วช้าสิ้นดี!"
ไป๋หลิงขมวดคิ้วมุ่นดวงตาเปล่งประกายโกรธแค้นต่อคนวางแผน "ชั่วช้าเลวทรามที่สุด! พวกมันกล้าดีอย่างไรถึงเอาทรัพยากรฝึกตนของสำนักข้ามาทำเป็เครื่องมือทางการค้า!" นางแค่นเสียงคำรามเบา ๆ ลมปราณสายร้อนแผ่ออกมาเล็กน้อย
"ใช่ไหมล่ะจ๊ะฮันนี่... เมียข้าบริสุทธิ์ผุดผ่องดุจดอกบัวหิมะไม่มีทางทำเื่พรรค์นั้นหรอกจ้า... ดังนั้นสัญญาเดิมข้าจะส่งมอบแร่นิลเกรดพรีเมียมจากคลังหลักชดใช้ให้สำนักของเ้าทันทีร้อยเปอร์เซ็นต์แบบไม่คิดเงินเพิ่ม เพื่อชดใช้ความล่าช้า แถมด้วยของกำนัลวิเศษให้เ้าเป็การส่วนตัวด้วยนะจ๊ะ" ผมพูดหว่านล้อมด้วยคารมกะล่อนปัดสอยพร้อมรินชาสมุนไพรเดือด ๆ ส่งกลิ่นหอมชุ่มคอแผ่ซ่านลมปราณจอกหยกส่งให้ไป๋หลิงจอกใหญ่
"นี่คือ 'ชาตระกูลหลงฟื้นฟูปราณ' ชาสมุนไพรวิเศษสูตรเฉพาะของข้า ดื่มแล้วช่วยฟื้นฟูลมปราณแกนทองคำที่เ้าใช้ฟาดกระบี่บินใส่ข้าเมื่อครู่ให้กลับมาเต็งตึงสดชื่นขึ้นทันตาเห็นเลยจ้า เชิญดื่มฉลองความจริงใจของข้าเลยจ๊ะ" ผมพูดยุยงส่งแก้วชาให้ถึงมือเรียวขาวของนาง
ไป๋หลิงชะงักไปเล็กน้อย จมูกรั้นสูดดมกลิ่นหอมชุ่มชื่นของชาสมุนไพรก่อนจะใช้วิชาตรวจสอบพิษ เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติ นางก็ยกชาดื่มรวดเดียวหมดจอกด้วยความหิวกระหายจากการต่อสู้เมื่อครู่ กระแสพลังปราณอุ่น ๆ จากใบชาแผ่ซ่านชโลมทั่วร่างช่วยลดความเหนื่อยล้าของนางลงอย่างรวดเร็ว
ทว่า... สิ่งที่ทั้งผมและไป๋หลิงไม่คาดคิดและไม่รู้มาก่อนเลยก็คือ ในมุมมืดข้างชั้นหนังสือโบราณแห่งนี้ มีกระถางธูปหยกแกะสลักที่ส่งควันธูปสีขาวบางเบาลอยเอื่อย ๆ ออกมาฟุ้งกระจายอบอวลทั่วห้องอยู่ก่อนแล้ว มันคือธูปพิเศษสะกดอารมณ์รัก *"ัคะนองศึก"* สมุนไพรกระตุ้นกำหนัดระดับราชวังชั้นสูงที่ท่านพ่อบ้านลู่ผู้แสนหวังดีแต่อยากอุ้มหลานไว ๆ แอบนำมาจุดเตรียมทิ้งไว้ั้แ่ยามเช้าตรู่ หวังจะกระชับความสัมพันธ์ให้ผมและเหมยหลินได้กอดกันรักใคร่ร่วมเตียงกันหลังผ่านวิกฤตสินค้าเสร็จสิ้น!
ฤทธิ์ของธูปัคะนองศึกเมื่อสูดดมเดี่ยว ๆ จะส่งผลกระตุ้นความรู้สึกทางเพศแบบค่อยเป็ค่อยไป ทว่าเมื่อไป๋หลิงผู้มีลมปราณสายร้อนหยางบริสุทธิ์แห่งวิชากระบี่ และเป็สตรีพรมจรรย์ที่ไม่เคยต้องมือชายหนุ่มคนใดมาก่อนเลยในชีวิต ได้สูดดมควันธูปสะสมร่วมกับตัวยาชาบำรุงปราณสูตรอุ่นร้อนของผมที่เพิ่งกลืนลงคอไปหมาด ๆ...
ตัวยาทั้งสองขั้วพลันทำปฏิกิริยากระตุ้นลมปราณร้อนพุ่งทะยานทะลักสวนจุดชีพจรของนางฉับพลันราวกับโยนน้ำมันราดลงกองไฟั์!
ในเสี้ยววินาทีนั้น ไป๋หลิงพลันตัวสั่นสะท้านสะดุ้งสุดตัว ใบหน้ารูปไข่งดงามขึ้นสีแดงก่ำร้อนฉ่าราวกับโดนไฟลน ดวงตากลมอัญมณีหยาดเยิ้มฉ่ำน้ำตาเปี่ยมล้นไปด้วยกระแสราคะรักและความปรารถนาทางเพศที่ะเิออกทับซ้อนจุดชีพจรของนางรุนแรงเป็สิบเท่าตัว! ร่างกายของนางบิดไหวระริก ลมปราณแกนทองคำในร่างหมุนวนสะเปะสะปะคุมไม่ได้ลื่นไหลเปียกชื้น ร่างของนางสั่นสะท้านระริกพยายามฝืนโคจรพลังเย็นข่มอารมณ์ใคร่แต่กลับพ่ายแพ้ยับเยิน
"อ๊ะ... ร่างกายของข้า... ทำไม... ร้อนรุ่ม... คอแห้งผากระหายน้ำขนาดนี้..." นางพึมพำเสียงหวานเครือสั่นระริกแหงนลำคอระหงหอบหายใจกระชั้นถี่จ้องมองมาที่ผมด้วยประกายตาหยาดเยิ้มหยดเปียก
"เฮ้ย! แม่นางไป๋หลิงคนสวย! เป็อะไรไปจ๊ะ?!" ผมร้องถามด้วยความใปนตื่นตัวหื่นกะล่อนเมื่อััได้ถึงกลิ่นอายควันธูปัคะนองศึกที่พ่อบ้านจุดทิ้งไว้ข้างผนังแผ่ไออวลพุ่งเข้าตา 'ชิบหายแล้ว! ธูปปลุกกำหนัดโบราณออกฤทธิ์กับจอมยุทธ์สาวสายร้อนนี่หว่า! แถมฤทธิ์ยายังแรงกล้าเพราะธาตุไฟปะทะธาตุร้อนในชาระบายอีกต่างหาก!'
ไป๋หลิงตาปรือฉ่ำหวาน ร่างกายอ่อนระทวยปวกเปียกแทบไร้เรี่ยวแรงประคองร่างกระบี่บินร่วงตกพื้นดังเคร้งใหญ่ นางเอามือพิงกำแพงไม้เพื่อประคองตัวสั่นเทารุนแรง ทรวงอกอวบอัดกระเพื่อมเกร็งหนักปานูเาไฟะเิ มือขวาพยายามดึงกระบี่สั้นชี้มาทางอกผมด้วยปลายกระบี่ที่แกว่งไกวสั่นระริกประคองตัวเองแทบไม่ไหวแล้ว
"เ้า... เ้าคนสารเลววางยาข้า... อึก... ร้อนเหลือเกิน... ช่วย... มะ... ไม่ใช่! อ๊าส์~" นางครางระทัวเสียงหวานสั่นเทิ้มขมิบช่องรักร้อนใต้ชุดรัดรูปจนเปียกแฉะน้ำรักซึมผ่านเนื้อผ้าอย่างหนักหน่วงจนหมดสภาพจอมยุทธ์หญิงผู้แสนหยิ่งยโส
"ข้า... ข้าไม่ได้วางยาเ้านะจ๊ะแม่นางคนสวย! นั่นมันธูปในกระถางหยกฝีมือก่อเื่ของตาแก่พ่อบ้านต่างหากล่ะจ๊ะ!" ผมพยายามอธิบายแก้ต่างทำตาซื่อสัตย์ แต่ร่างกายส่วนปิกาจูกลับทรยศแข็งเด่นสยายชูชันลากเกราะกางเกงขึ้นมาอย่างคึกคัก
ก่อนที่ผมจะทันได้ขยับก้าวเข้าไปช่วยพยุง ร่างนุ่มนิ่มสั่นสะท้านอุ่นร้อนราวดั่งเตาไฟของไป๋หลิงก็เสียหลักวูบล้มทรุดร่างโผกระแทกเข้ามาทับตัวของผมบนเก้าอี้กว้างพอดิบพอดี ทรวงอกอวบอัดหยุ่นเด้งบดเบียดกระแทกเข้ากับหน้าอกของผมอย่างรุนแรง กลิ่นกายสตรีหอมกรุ่นชุ่มเหงื่อปนอารมณ์ราคะพลันะเิขึ้นสะท้านชีพจรแมงดาในตัวของผมให้แข็งแกร่งคึกคักเต็มลำทันที!
[ ติ๊ง! ]
[ ตรวจพบเป้าหมายไป๋หลิงมีความ้าสูงเกิน 95% และพร้อมส่งมอบศึกรักปราบพยศแม่เสือสาวกระบี่บิน! ]
[ ปลดล็อกความลับศึกกระโจมลับและสิทธิ์การปราบพยศแม่นางไป๋หลิง! ยินดีต้อนรับสู่ศึกรักปราบจอมยุทธ์สาว ณ บัดนี้! ]
ผมแสยะยิ้มหื่นสัปดนกะล่อนลามก สองมือเลื่อนขึ้นไปรวบกอดกุมบั้นท้ายกลมมนสะโพกอวบแน่นใต้กางเกงรัดรูปฝึกยุทธ์ของนางไว้มั่น ยินดีต้อนรับแม่เสือสาวกระบี่บินเข้าสู่ถ้ำแมงดาของพ่อ คืนนี้จะซอยสะท้านปราบพยศจนนางต้องร้องเรียกร้องสามีสุดหล่อคนนี้ทุกลมหายใจเลยโว้ย! สายตาของผมจ้องมองปากทางรักของนางที่สั่นระริกผ่านกางเกงในใจแทบคลั่งกับโอกาสทองครั้งนี้จ้า!
(โปรดติดตามตอนต่อไป...)
51K
