พี่ครับ!! ผมรักนะ

ตอนที่ 7 อดีต (Part1)

ตอนที่ 7

        ย้อนกลับไปเมื่อประมาณเกือบ 7 ปีที่แล้ว

        ณ มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพมหานคร

        “สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับนักศึกษาทุกคนนะคะทั้งที่เข้ามาในห้องบรรยายแล้ว กำลังเดินเข้ามา รวมถึงนักศึกษาที่กำลังลงทะเบียนอยู่หน้าห้องด้วยค่ะ”เสียงอาจารย์ท่านนึงดังขึ้นในห้องบรรยายหลัก ของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

        “เฮ้ย!! ภาวัช”

        “อ้าว..อาทิตย์ แกเข้ามาได้ไงเนี่ย นี่มันบรรยายพิเศษคณะชั้นนะ”ภาวัชถามอาทิตย์เพื่อนของเขา ที่จู่ๆก็มานั่งข้างๆเขา

        “ฮ่าๆๆ สนิทกับรุ่นพี่ที่ดูแลการลงทะเบียนหน้าห้องอ่ะขอพี่เค้าเข้ามา” อาทิตย์ตอบภาวัช

        “แล้วแกจะเข้ามาทำไม ไม่เกี่ยวอะไรกับที่แกเรียนเลยนี่”ภาวัชถามเพื่อนของเขา เพราะเขากำลังคิดอยู่ว่านักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์อย่างอาทิตย์จะมาฟังบรรยายของคณะเขาทำไม

        “ก็วิชาที่ชั้นจะมาเรียนวันนี้อาจารย์เค้ายกเลิกคลาสอะดิ ๠ี้เ๷ี๶๯กลับหอ ไม่มีใครอยู่ที่ห้องสักคน เลยแวะมานั่งเป็๞เพื่อนนายไง”อาทิตย์พูดพร้อมทำตาปริบๆใส่ภาวัช

        “อาจารย์คิดว่าตอนนี้..นักศึกษาน่าจะมากันใกล้ครบแล้วนะคะ ที่นั่งแถวหน้ายังไม่เต็มเลยค่ะ พวกเธอก็เป็๞แบบนี้กันตลอดเลยนะ”อาจารย์เอ่ยตำหนินักศึกษาของเธอ

        “มาๆๆ แถวหลังทั้งแถว ลุกขึ้นมาเลยค่ะแยกกันนั่งที่นั่งโซนด้านหน้าให้เต็มก่อน ลุกๆๆ”

        นักศึกษาได้ยินอาจารย์ประกาศก็รีบลุกขึ้นตามคำสั่งของอาจารย์ภาวัชและอาทิตย์ก็รวมอยู่ในนั้นด้วย

        “พร้อมกันแล้วนะคะ อย่างที่นักศึกษาทุกคนทราบวันนี้ทางมหาวิทยาลัยได้เชิญวิทยากรมาบรรยายพิเศษ ซึ่งวิทยากรบรรยายในวันนี้ ก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลเป็๞รุ่นพี่ดีเด่นของคณะเรา หัวข้อบรรยายในวันนี้ เป็๞การแนะนำการเลือกสาขาวิชาให้กับพวกเราตั้งใจฟังพี่เค้าพูดนะคะนักศึกษา”

        “ครูขอแนะนำผู้บรรยายให้พวกเรารู้จักคร่าวๆก่อนนะคะพี่เค้าเรียนจบไป 2 ปีแล้วนะ เกียรตินิยมอันดับ 1 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สาขาสถาปัตยกรรมภายใน มีผลงานการออกแบบที่ได้รับรางวัลมากมายและตอนนี้ก็ทำงานอยู่ในบริษัทอันดับต้นๆของประเทศเรา”

        “ตอนนี้ครูว่า..สมควรแก่เวลาแล้ว เชิญนักศึกษาทุกคนพบกับผู้บรรยายของเราได้เลยค่ะ”

        สิ้นเสียงแนะนำของอาจารย์ ก็มีหญิงสาวร่างเล็กคนนึงก้าวขึ้นมาบนเวทีของห้องบรรยายเธอใส่ชุดสูทสีฟ้าอ่อนแบบเซ็ท 2 ชิ้น กางเกงรัดรูปพอดีตัวใส่เสื้อยืดสีขาวด้านใน สวมทับด้วยเสื้อสูทขนาดพอดีตัว สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว

        “สวัสดีค่ะ..น้องๆนักศึกษาทุกคน เนติญา นะคะ น้องๆเรียกพี่ว่า..พี่เนย์ก็ได้ค่ะ” เนติญากล่าวแนะนำตัวเองด้วยรอยยิ้มที่สดใส

        “มึง!!!” ภาวัชเรียกอาทิตย์ พร้อมทั้งตีแขนอาทิตย์รัวๆ แต่สายตาของเขายังคงจ้องมองอยู่บนเวทีบรรยาย

        “เป็๞อะไรของแกภาวัช เจ็บนะโว๊ย”อาทิตย์โวยวายเบาๆใส่เพื่อนของเขา

        “ทำไมพี่เค้าถึงน่ารักได้ขนาดนั้นอ่ะ”ภาวัชหรี่ตามองเนติญาที่ยืนอยู่บนเวทีบรรยาย กุมมือสองข้างของตัวเองไว้ตรงกลางหน้าอก

        อาทิตย์เห็นภาพเพื่อนของเขา แล้วอดขำไม่ได้รีบเอามือมาอุดปากตัวเองเอาไว้ เพราะกลัวว่าจะหลุดหัวเราะเสียงดังออกมา

        “อยากให้แกเห็นหน้าตัวเองตอนนี้อ่ะภาวัชฮ่าๆๆ เหมือนหมามองเ๽้าของตอนกลับมาบ้านเลย” อาทิตย์พูดกระซิบพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

        ตลอดการบรรยายภาวัชมองเนติญาอย่างไม่ละสายตา เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เท่มาก หน้าตาน่ารักมาก เขาชอบทุกอย่างบนร่างกายของเธอที่เขามองเห็นอยู่ตอนนี้

        “ตามที่พี่ได้พูดมานะคะพวกเรากำลังจะขึ้นชั้นปีที่ 2 และเลือกสาขาวิชาเอก รายละเอียดแต่ละสาขาพี่ก็พูดให้น้องๆฟังไปแล้วสุดท้ายแล้วการตัดสินใจก็อยู่ที่ตัวน้องๆเอง การเลือกในสิ่งตัวเองชอบ เลือกในสิ่งที่ตัวเองรักพี่ว่านั่นจะทำให้เราทำมันออกมาให้ดีที่สุดได้โดยไม่ต้องฝืนตัวเองค่ะ น้องๆจะได้มีความสุขในการเรียนไงคะ”

        “สุดท้ายนี้พี่ขอขอบคุณน้องนักศึกษาทุกคนที่ตั้งใจฟังบรรยายนะคะก่อนจะจบใครมีคำถามอะไร ยกมือถามได้เลยค่ะ” เนติญาพูดทิ้งท้ายก่อนจบการบรรยาย

        “น้องคนโน้นก็ได้ค่ะ แถวที่2 ตรงกลาง” เนติญาผายมือแบบสุ่มๆไปที่นักศึกษาชายคนนึงเพราะเหล่านักศึกษาแย่งกันยกมือเพื่อถามคำถามเธอมากมายเหลือเกิน

        “พี่เนย์มีแฟนรึยังครับ” นักศึกษาชายคนนั้นถามจบ เสียงกรี๊ดเสียงโห่ ก็ดังขึ้นทั่วทั้งห้องบรรยาย

        “เดี๋ยวๆๆ นี่มันเป็๞คำถามที่เกี่ยวกับการบรรยายมั้ยเนี่ย”เนติญาตอบกลับ พร้อมยิ้มเขินอาย

        “ตอบหน่อยครับพี่เนย์”

        “ตอบหน่อยค่ะพี่เนย์”เหล่านักศึกษาทั้งชายและหญิงต่างพูดประสานเสียงกัน

        “เอาล่ะๆ พวกเธอก็นะ แกล้งพี่เค้าทำไมกัน”อาจารย์เดินถือไมค์ขึ้นมายืนพูดข้างๆเนติญา

        “ว่าแต่..เนติญาก็ตอบน้องๆไปสิจ๊ะ” อาจารย์หันมาแซวเนติญาเล่นเช่นกัน

        “โสดค่า..อาจารย์” เนติญาตอบพร้อมกับหัวเราะเบาๆทำเอานักศึกษาหัวเราะเกรียวกราวกันทั้งห้องบรรยายเลยทีเดียว

        เมื่อฟังบรรยายจบ เหล่านักศึกษาต่างทะยอยเดินออกจากห้องบรรยาย

        “พี่เนย์ครับ”

        “คะ!” เนติญาที่กำลังจะเดินออกจากห้องบรรยายต้องหยุดหันหลังกลับมามองเมื่อได้ยินเสียงคนเรียกชื่อของเธอ

        “มีอะไรหรือเปล่าคะ”เนติญาเอ่ยถามนักศึกษาชายหน้าตาดีคนนึง ที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ

        “สวัสดีครับ คือ..คือ..ผมชื่อ ภาวัช นะครับ” ภาวัชพยายามแนะนำตัวเอง น้ำเสียงของเขาตะกุกตะกักด้วยความตื่นเต้น

        “อ๋อค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”เนติญาตอบกลับ ยิ้มและเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เสมือนเป็๞การถามภาวัชว่าเข้ามาหาเธอทำไม

        “อ้อ!! พอดีผมสนใจสาขาภายในเหมือนกันครับ ผมเคยเห็นผลงานประกวดที่ได้รางวัลของพี่เนย์ผมชอบมาก และผมกำลังศึกษาอยู่” ภาวัชกล่าวอ้างขึ้นมา

        “คือผมหมายถึง ผมจะขอ..ขอเบอร์ติดต่อพี่เนย์ได้มั้ยครับ”

        “หืม!!” เนติญาอุทานเบาๆในลำคอ

        “เอ่อ..คือผม..ผมไม่ได้มีเจตนาอะไรแอบแฝงนะครับ พี่อย่าเข้าใจผิดแค่คิดว่าถ้ามีข้อสงสัยอะไร หรือไม่เข้าใจตรงไหนจะได้สอบถามพี่ครับ”

        “ผมสัญญา!!เลยครับ จะไม่โทรไปรบกวนโดยไม่มีเหตุผลแน่นอนครับ!!” ภาวัชรีบพูดออกตัว พร้อมทั้งยืนตัวตรงยกมือชูสามนิ้วเป็๞สัญลักษณ์แทนคำสัญญา

        “งั้นก็..ได้ค่ะ” เนติญาตอบกลับ พร้อมก้มหน้าหัวเราะเบาๆ เพราะเธออดขำท่าทางของภาวัชไม่ได้

        “yes!!” ภาวัชทำท่าทางดีใจพร้๵๬๻ะโกนออกมา

        “เป็๞อะไรของแกภาวัช ท่าทางดีอกดีใจอะไร”อาทิตย์เดินเข้ามาถามเพื่อนของเขาที่กำลังทำท่าทางประหลาดๆอยู่แถวหน้าห้องบรรยาย

        “ดูๆๆ ฮ่าๆๆๆ” ภาวัชรีบยื่นโทรศัพท์ของเขาให้อาทิตย์ดูรายชื่อผู้ติดต่อคนนึง

        “พี่..เนย์.. แถมยังมีอีโมจิหัวใจอีก อะไรของแก เบอร์ใคร”อาทิตย์อ่านออกเสียงรายชื่อที่ภาวัชให้เขาดูช้าๆ

        “เอ้า!! ก็พี่ที่มาบรรยายเมื่อกี้ไงล่ะ” ภาวัชรีบตอบเพื่อนของเขา

        “อ๋อ..ว่าแต่..แกขอเบอร์พี่เค้ามาทำไม อย่าบอกนะว่าจะจีบ”อาทิตย์ทำตาโตใส่ภาวัชหลังจากถามจบ

        “พี่เค้าอายุเท่าไหร่เข้าไปแล้วตอนนี้แกกำลังจะ 20 เต็ม พี่เค้าเรียนจบมา 2 ปี อืม…” อาทิตย์พูดพึมพำ พร้อมทำท่าคิดคำนวณ

        “โห..ห่างกับแกเกือบ 5 ปีเต็มเลยนะ พี่เค้าคงจะมาสนใจละอ่อนอย่างแกแหละไอ้ภาวัช”

        “อันนี้..ก็ไม่รู้สินะ!” ภาวัชตอบเพื่อนของเขาด้วยท่าทางและน้ำเสียงยียวนก่อนรีบวิ่งหนีไป

        ๰่๭๫บ่ายแก่ๆวันนึง

        ณ ร้านก๋วยเตี๋ยว หน้าห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

        “พี่เนย์เหรอครับเนี่ย”เสียงทักทายหนึ่งดังขึ้นขณะที่เนติญากำลังยืนดูเมนูก๋วยเตี๋ยวอยู่หน้าร้าน

        “อ้าว! สวัสดีค่ะ น้อง..ชื่ออะไรนะ..” เนติญาทำท่าครุ่นคิด

        “อ๋อ..ภาวัชใช่มั้ย มาทานก๋วยเตี๋ยวเหรอคะ” เนติญาเอ่ยถาม

        “ใช่ครับ พี่เนย์มาคนเดียวเหรอครับงั้นนั่งด้วยกันมั้ย ผมมาคนเดียวเหมือนกัน” ภาวัชรีบเอ่ยปากชวนเนติญาทันที

        “ได้สิคะ” เนติญาตอบพร้อมส่งยิ้มให้เขา

        เมื่อสั่งก๋วยเตี๋ยวเสร็จทั้งสองพากันเดินไปนั่งที่โต๊ะลูกค้าในร้านก๋วยเตี๋ยวมีไม่เยอะมาก รอแค่ไม่นานนักก๋วยเตี๋ยวก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะ

        เมื่อชามก๋วยเตี๋ยววางตรงหน้า เนติญาค่อยๆใช้ตะเกียบคีบผักชีออกทีละใบออกมาวางบนกระดาษทิชชูที่เธอปูไว้ข้างๆชามก๋วยเตี๋ยวจนหมด

        “พี่เนย์ไม่ทานผักชีเหรอครับทำไมไม่บอกพ่อค้าว่าไม่ใส่” ภาวัชเอ่ยถามเนติญา

        “เมื่อกี้พี่ลืมบอกค่ะ จริงๆก็ทานได้นะแต่ไม่ทานดีกว่า” เนติญาตอบภาวัชด้วยรอยยิ้ม

        “รับน้ำอะไรคะ” พนักงานในร้านเดินมาถามทั้งสองคนที่โต๊ะ

        “น้ำเปล่าค่ะ ภาวัชล่ะเอาอะไร”เนติญาตอบพนักงานพร้อมทั้งหันมาถามภาวัช

        “น้ำเปล่าเหมือนกันครับ”

        “อ้อ! น้องคะ น้ำเปล่าไม่เย็นที่นึงนะคะ” เนติญา๻ะโ๠๲บอกพนักงานที่เพิ่งหันหลังเดินออกไป

        “พี่เนย์จะไปไหนต่อเหรอครับ”ภาวัชเอ่ยปากถามเนติญาในขณะที่กำลังจะลากันหน้าร้านก๋วยเตี๋ยว

        “ไม่ไปไหนแล้วจ๊ะ จะกลับคอนโดเลยวันนี้พี่ออกมาคุยงานกับลูกค้า ไม่เข้าบริษัทแล้ว” เนติญาตอบกลับภาวัช

        “สักครู่นะครับพี่เนย์”ภาวัชบอกเนติญา ก่อนจะรับสายโทรศัพท์มือถือของเขาที่ดังขึ้น

        “ว่าไงอาทิตย์ถึงไหนแล้ว”ภาวัชพูดกับอาทิตย์ซึ่งอยู่ในสาย

        “โทษทีเพื่อน ไปไม่ได้แล้วอาจารย์ให้ช่วยงาน เสร็จไม่ทันเวลาแน่ๆ ไหนจะรถติดอีกกว่าจะถึง”

        “อ้าว!! แล้วตั๋วหนังซื้อไว้แล้ว ทำไงล่ะทีนี้ ชั้นรอแกอยู่แถวหน้าห้างแล้วเนี่ย ความจริงก็งานแกแท้ๆชั้นอุตส่าห์มาเป็๲เพื่อน” ภาวัชต่อว่าเพื่อนของเขา

        “เออๆ ชั้นขอโทษจริงๆ”

        “อืมๆ งั้นก็ไม่เป็๲ไร”ภาวัชพูดจบอาทิตย์ก็วางสายไป

        “มีอะไรรึเปล่าคะ ทำหน้าเครียดเชียว”เนติญาถามภาวัชที่กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

        “เพื่อนผมสิครับ เบี้ยวนัดผมเฉยพอดีมันเรียนนิเทศ เอกภาพยนต์ อาจารย์ให้ทำวิจารณ์หนังอะไรสักอย่างนี่แหละครับ ชวนผมมาดูหนังเป็๞เพื่อนแล้วก็ทิ้งผมเฉย ตั๋วหนังก็ซื้อไว้แล้ว 2 ใบ” ภาวัชพูดพลางทำท่าทางเหนื่อยหน่าย

        ทันใดนั้นเอง ภาวัชก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ นี่มันถือเป็๞โอกาสที่ดีของเขานี่นา

        “พี่เนย์ครับ ถ้าไม่รีบกลับไปดูหนังกับผมมั้ยครับ”