อรภาเงยมองบ้านเดี่ยว ตั้งตระหง่านโดดเด่นอยู่ตรงหน้า
“นี่คือบ้านของคุณหรือคะ?”
อรภาร้องถามทั้งที่สายตาเบิกกว้างอย่างตื่นเต้น และไม่คิดว่าผู้ชายชาวต่างชาติคนนี้ จะสามารถซื้อบ้าน และที่ดินเป็เ้าของอย่างนี้ได้ เพราะเธอเคยได้อ่านและได้รู้มาว่าคนต่างชาติ จะมีกรรมสิทธิ์เป็เ้าของได้เฉพาะคอนโด ที่ซื้อมาในราคาห้าล้านบาทขึ้นไปเท่านั้น ส่วนจะซื้อบ้านและที่ดินเลยนั้นทำได้ยากมาก
“ใช่แล้วทูนหัวที่นี่คือบ้านของผม ผมอยู่ที่นี่นานแล้ว และผมก็มาทำธุรกิจที่นี่นานแล้วเหมือนกัน ดังนั้นผมถึงมีบ้านได้ แต่เป็บ้านในนามบริษัทของผมนะ ผมยังคงซื้อด้วยชื่อของผมไม่ได้หรอก ผมจะซื้อได้ก็ต่อเมื่อ ผมได้แต่งานกับคนไทยแล้วนั้นแหละ และตอนนี้ผมกำลังปลุกต้นรักกับสาวไทย ที่ชื่อว่าอรภาอยู่ในขณะนี้ และหากว่าผู้หญิงที่ชื่ออรภา อยากให้ผมซื้อบ้านเป็ของเราเอง ผมก็พร้อมจะทำตามความ้านั้นทันที แต่ต้องแต่งงานกันก่อนนะถึงจะซื้อได้”
แบรี่กล่าวบอกให้คนตัวเล็กได้รับรู้ พร้อมกับมองหน้าสวยเฉียวนั้นอย่างไม่วางตา
อรภาเห็นสายตาเช่นนั้น จึงต้องเป็คนเสหลบเสียเอง เพราะเธอก็ยังไม่ค่อยแน่ใจในตัวเธอและตัวเขา ถึงแม้ว่าเขาจะพูดบอกออกมาเป็นัยย์ๆ อย่างนั้นก็ตามทีเถอะ
“เราเข้าบ้านกันเถอะนะครับ”
แบรี่ร้องบอกคนตัวเล็ก พร้อมกับยื่นมือไปดับเครื่องยนต์รถเฟอรารี่ ให้ดับลง และก็มีบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แถวนั้น รีบวิ่งเข้ามาเปิดประตูให้คนทั้งสองอย่างรู้หน้าที่
อรภาจึงก้าวลงจากรถเฟอรารี่ ยืนรอคนตัวโตเดินเข้ามาหา เพราะไม่รู้ว่าจะต้องไปทางไหนดี ซึ่งแบรี่ก็เดินเข้ามาหา และยื่นมือไปจับมือเรียวเล็ก ให้เดินตามเข้าไปในบ้าน อรภาก็เดินตามการจับจูงเข้าไปในบ้านอย่างว่าง่าย
“นี้ห้องผม และส่วนห้องข้างๆ กันนี้เป็ห้องดีออน”
แบรี่พาคนตัวเล็ก ขึ้นมายังชั้นบน มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องนอนของตน แล้วหันไปพูดบอกกล่าว ให้คนตัวเล็กได้รับรู้รับทราบ ก่อนจะเปิดประตูห้อง พาคนตัวเล็กเดินเข้าไปในห้องนอน อย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว
ซึ่งเป็อรภาเองที่รู้สึกเกร็งขึ้นมา แต่พอเข้ามาภายในห้องนอนของเขา ก็ต้องตกตะลึงกับความกว้างขวาง และการตกแต่งภายในห้อง เพราะมันดูคลาสสิคจนเธอหลงใหลเลยทีเดียว
“ชอบไหมครับ?”
แบรี่ปล่อยมือใหญ่ ออกจากการจับกุมมือเรียวเล็ก แล้วมาสวมกอดคนตัวเล็วที่เอวบางแทน พร้อมกับกระซิบถามอย่างใคร่รู้ ถึงรสนิยมของคนตัวเล็กในอ้อมแขนแกร่ง
“สวยมากเลยค่ะ ห้องของคุณตกแต่งได้คลาสสิคจริงๆ ภาชอบนะคะ ภาเคยอยากจะตกแต่งอย่างนี้บ้างเหมือนกัน แต่งบประมาณที่จะทำไม่พอ ก็เลยได้มาครึ่งๆ กลางอย่างที่คุณเห็นนั้นแหละค่ะ” อรภาหันไปส่งยิ้มอย่างชื่นชอบกับคนตัวโต
“ถ้าชอบก็อยู่กับผมที่นี่สิครับ ไม่ต้องไปอยู่ที่คอนโด” แบรี่มองสบตาและตอบกลับ
“มันจะดีหรือคะ? คุณอาจจะอยากเป็ส่วนตัว”
อรภาตอบออกไปอย่างทั้งเกร็งใจและกล้าๆ กลัวๆ ที่จะมาอยู่ด้วยกันกับเขา เพราะกลัวว่าจะทำให้เขาเกิดความรำคาญเอาเปล่าๆ หากว่าเธอมาอยู่ที่นี่
“ผัวเมียกันทำไมจะต้องไปอยู่คนละที่ล่ะครับ ผมอยากจะอยู่กับคุณ อยากตื่นนอนขึ้นมาเห็นหน้าคุณ และอยากจะกินข้าวด้วยกันทุกวัน มาอยู่กับผมที่นี่ด้วยกันเถอะนะครับ”
แบรี่ยื่นมือใหญ่ไปจับปลายคางเล็ก ให้เงยมองสบตากัน พร้อมกับพูดขอร้องอ้อนวอนให้คนตัวเล็กใจอ่อน ที่จะมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน
“เอ่อ! เราพึ่งคบกันเองนะคะ” อรภาร้องบอกให้คนตัวโตให้ได้คิด เพราะไม่แน่ใจว่าเขาจะ้าอย่างที่พูดมานั้นจริงๆ
“ใช่! เราพึ่งคบกัน และเราก็ต้องศึกษากันและกัน ให้ได้รู้ว่าเราชอบอะไรไม่ชอบอะไรกัน เพราะฉะนั้น เราจึงสมควรเป็อย่างยิ่งที่จะต้องมาอยู่ร่วมกัน และค่อยๆ ศึกษากันและกัน จริงไหมครับ?”
แบรี่บอกกล่าวคนตัวเล็กอย่างแน่วแน่หนักแน่น และอยากจะทำอย่างที่พูดมานั้นจริงๆ
อรภามองหน้าคนตัวโต อย่างชั่งใจอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ซึ่งนั้นก็เป็เวลายาวนานอยู่พอสมควร
“เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ภาจะมาอยู่ที่นี่ด้วยกันกับคุณ และก็กับน้องดีออน และเราจะทำการศึกษาเรียนรู้กันไป ดูว่าเราชอบอะไร ไม่ชอบอะไรกัน และเราจะปรับจูนปรับตัวเข้าหากัน เพื่อให้เราได้รู้ว่าเราสามารถที่จะอยู่ด้วยกันได้”
อรภาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่ และตกลงตามคำพูดของเขา ที่พูดมานั้นอย่างตัดสินใจแน่วแน่แล้ว
๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔