สวรรค์นิรันดร์กาล

        หลังจากนั้นหุ่นเชิดเผ่าใต้พิภพก็ได้บอกถึงเบื้องหลังของการล่มสลายของเผ่าตนเองโดยผู้ที่บุกโจมตีเข้ามาคือเผ่าปีศาจ ในตอนแรกเผ่าใต้พิภพแม้จะอ่อนแอและมีเพียงตัวตนระดับเทพปกครองอยู่แต่ก็ได้เปรียบในเรื่องสถานที่ทำให้แม้แต่เผ่าปีศาจก็ยังยากจะทำอะไรได้

        แต่ว่าแม้การป้องกันจะแข็งแกร่งแต่เมื่อปรากฏคนทรยศอยู่ข้างในสุดท้ายก็พ่ายแพ้อยู่ดีดังนั้นวิญญาณที่อยู่ในหุ่นเชิดจึงใช้พลังทั้งหมดของตนเองเคลื่อนย้ายนครใต้พิภพออกมาและผนึกวิญญาณของตนเองไว้ในหุ่นเชิด

        “แสดงว่านอกจากเถาวัลย์ปีศาจแล้วยังมีปีศาจอยู่อีกใช่หรือไม่”ฉางเฟิงกล่าว

        “ไม่ผิดนอกจากเถาวัลย์ปีศาจแล้วยังมีปีศาจกระดูกที่เป็นคนทรยศอยู่อีกด้วย” หุ่นเชิดกล่าว

        “คนทรยศงั้นเหรอ”ฉางเฟิงนิ่งเงียบทันที

        สถานการณ์ของอาณาจักรสวรรค์ในตอนนี้เองก็ไม่ต่างจากเผ่าใต้พิภพมากนักถ้าเกิดไม่มีพวกเสี่ยวจินอยู่คงถูกทำลายลงง่ายๆเมื่อเกิดการทรยศ

        “เจ้าคนสารเลวนั่นคือน้องชายของข้าเองมันนั้นหลงเชื่อคำของราชานรกว่าจะได้รับชีวิตที่เป็นอมตะจึงไม่ลังเลที่จะหักหลังเผ่าของตัวเอง”เสียงของหุ่นเชิดโกรธแค้นอย่างมาก

        “ราชานรกหนึ่งในพระเจ้าสูงสุดของเผ่าปีศาจที่ฝึกฝนเต๋าแห่งความตายจนสามารถเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตให้กลายเป็นศพที่มีสติปัญญาได้สินะเหอะชีวิตที่เป็นอมตะงั้นเหรอน่าขัน ของแบบนั้นเรียกว่ามีชีวิตได้อีกงั้นเหรอ”ซีรั่วหยานเย้ยหยัน

        “ตูม!!!!!!!!!!!!”

        ในขณะที่ทั้งสามกำลังคุยกันแรงระเบิดที่รุนแรงก็ปรากฎฉางเฟิงตื่นตระหนกและรีบออกไปจากค่ายกลทันทีตอนนี้ตรงหน้าของฉางเฟิงปรากฏปีศาจเถาวัลย์ขนาดใหญ่กำลังเข้าต่อสู้กับพวกซงเทียนอยู่

        “ชิเจ้าพวกบ้านั่นล่อตัวปัญหามาจนได้” ฉางเฟิงพุ่งออกไป

        “เจ้าเองก็เข้าไปช่วยเหลือเขาเถอะ”ซีรั่วหยานกลับไปในภาพสวรรค์นิรันดร์อีกครั้ง

        “บ้าเอ้ยเป็นเพราะพวกทวีปเซียนแท้ๆทำให้พวกเราต้องลำบากไปด้วย”จักรพรรดิสุราถูกเถาวัลย์เส้นหนึ่งฟาดจนร่างกระเด็นออกไปและได้รับบาดเจ็บ

        “เหอะพวกข้าใหนเลยจะยอมตายอยู่ฝ่ายเดียว” พวกเซิ่งมู่หัวเราะอย่างชอบใจ

        ตอนนี้เถาวัลย์หนามได้ปกคลุมทางหนีของผู้คนทั้งหมดเอาไว้หมดแล้วทำให้ทำได้แค่ต่อสู้เท่านั้น

        “ฮ่าฮ่า เป็นยังไงบ้างเจ้าพวกตระกูลเซียนอันน่ารังเกียจ พวกเจ้าพอใจกับของขวัญของข้าหรือไม่”เมิ่งฝู่หัวเราะชอบใจ

        “เมิ่งฝู่เจ้ารู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรการร่วมมือกับปีศาจนั่นเท่ากับทรยศต่อบรรพชนเลยนะ”เจี้ยนอี้คำราม

        “น่าขันแต่เดิมนิกายซากศพของพวกข้าก็ถูกพวกเจ้าขับไล่มาอยู่แล้วและถ้าไม่กำจัดพวกเจ้าพวกข้าจะมีที่ยืนหรือยังไง”เมิ่งฝู่เย้ยหยัน

        “พูดมากไปก็เท่านั้นรีบลงมือกันเถอะ”โหลวหลานนำยันต์จำนวนหนึ่งออกมาและเปิดใช้ทันที

        พริบตาหอกเพลิงหอกน้ำแข็งขนาดใหญ่ก็ปรากฎและเข้าโจมตีเถาวัลย์ปีศาจทันที

        “ยันต์ของปรมาจารย์ที่เซียนพลังจิตงั้นเหรอแต่น่าเสียดายที่ยันต์พวกนี้ยังมีพลังแค่ครึ่งเซียนเท่านั้น” เสียงของเถาวัลย์ปีศาจดังขึ้น

        เถาวัลย์จำนวนมากปรากฎและเข้าขวางการโจมตีของโหลวหลายได้ทั้งหมดทันทีโหลวหลานอดที่จะจัดฟันไม่ได้ ยันต์พลังจิตที่โจมตีออกไปมีราคาที่สูงมากต่อให้เป็นนางเองก็ใช้แบบไม่คิดไม่ได้

        “คมกระบี่เยือกแข็ง”ร่างของซวนเหยียนเสวี่ยเคลื่อนใหวกระบี่เหมันต์ออกจากฟักทำให้พื้นที่ทั้งหมดปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งคมกระบี่ตัดเถาวัลย์จำนวนมากในพริบตาและยังปิดกั้นการฟื้นฟูของอีกฝ่ายได้อีกด้วย

        “พลังเยือกแข็งงั้นเหรอไม่เลวแต่ว่าเจ้าจะสามารถปิดปิดผนึกเถาวัลย์ทั้งหมดของข้าได้หรือไม่”

        พริบตานั้นเองเถาวัลย์นับพันพุ่งออกมาจากพื้นดินและโจมตีออกมาพวกซงเทียนพากันหน้าซีดการโจมตีนี้น่ากลัวมาก

        เสี่ยวจินอยู่กับเสี่ยวเสี่ยวและมองดูการต่อสู้อย่างเงียบๆเพราะเสี่ยวจินต้องการใช้โอกาสนี้ให้พวกซงเทียนสัมผัสถึงพลังของครึ่งเซียนให้มากที่สุดเพื่อเป็นประสบการณ์ไว้ในอนาคต

        พวกซงเทียนสู้อย่างสุดชีวิตเพราะไม่มีทางให้ถอยสำหรับคนที่มีพลังไม่ถึงระดับจักรพรรดิต่างถอยออกมานานแล้ว

        “เสี่ยวเสี่ยวเกลียดคนพวกนั้น”เสี่ยวเสี่ยวชี้ไปทางเมิ่งฝู่และแสดงสีหน้ารังเกียจ

        “ถ้าไม่ชอบขี้หน้าใครก็แค่เข้าไปตบหน้าพวกมันก็พอ”เสี่ยวจินกล่าวติดตลก

        “ฟุบ!!!!”

        แต่ทันใดนนั้นร่างของเสี่ยวเสี่ยวก็หายไปพริบตานางไปปรากฎข้างๆเมิ่งฝู่คอนใหนก็ไม่รู้มือเล็กๆของเสี่ยวเสี่ยวง้างออกและตบออกไปด้วยกำลังทั้งหมดของนางตอนนี้ส่วนเมิ่งฝู่ยังตกตะลึงกับที่เสี่ยวเสี่ยวปรากฎอยู่ข้างกายตนทำให้ตอบสนองการโจมตีไม่ทันและถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างรุนแรง

        “เพี๊ย!!!!!!!!!!”

        เสียงดังสนั่นพร้อมกับร่างๆหนึ่งพุ่งเหมือนดาวตกจนเข้ากับก้อนหินขนาดใหญ่ร่างของเมิ่งฝู่ถูกฝังลงในก้อนหินพร้อมกับเลือดกบปาก

        “เป็นไปไม่ได้”เสี่ยวจินอ้าปากค้างก่อนจะได้สติและรีบพาเสี่ยวเสี่ยวกลับมาเพราะปีศาจเถาวัลย์ได้โจมตีเข้ามาแล้ว

        “นังเด็กนี่มันจะบ้าบิ่นเกินไปแล้ว”เสี่ยวจินไม่คิดว่าเสี่ยวเสี่ยวจะทำตามจริงๆแถมยังทำสำเร็จอีกด้วย

        “อ๊ากกกกกกกกกเจ้ากล้าทำให้ข้าบาดเจ็บ” เมิ่งฝู่กรีดร้องด้วยความโกรธแค้นเพราะตอนนี้ฟันหน้าทั้งหมดของเมิ่งฝู่ล่วงจนหมดปาก

        “ฮ่าฮ่า สมน้ำหน้า” เสี่ยวเสี่ยวหัวเราะชอบใจ

        “นังเด็กบ้าข้าจะฆ่าเจ้า” เมิ่งฝู่เรียกโรงศพออกมาและสั่งให้ทหารศพครึ่งเซียนทั้ง2 ตัวโจวตีเสี่ยวเสี่ยวทันที

        “เจ้ากล้า!!!!!!!!!!!”ในตอนนั้นเองร่างของฉางเฟิงก็ปรากฎพร้อมกับเปลวเพลิงสีน้ำเงินกลายเป็นกระบี่พุ่งโจมตีทหารศพทั้งสองทันที

        “ฉางเฟิงแม้เจ้าจะเก่งแต่เจ้าก็เป็นแค่ราชันเท่านั้นคิดจะต่อกรกับครึ่งเซียนงั้นเหรอ”เมิ่งฝู่คำราม

        “ข้าสู้กับทหารศพของเจ้าไม่ได้แต่ไม่ใช่ว่าข้าสู้เจ้าไม่ได้”ฉางเฟิงกล่าวหลังที่การโจมตีของตนทำอะไรทหารศพทั้งสองไม่ได้

        ดวงตาของฉางเฟิงจ้องไปยังเมิ่งฝู่พร้อมกับคลื่นพลังจิตถูกบีบอัดและระเบิดในร่างของเมิ่งฝู่ทันที

        “อ๊ากกกกกกกกก”เมิ่งฝู่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อวิญญาณของตนเองได้รับบาดเจ็บ

        “เจ้าโง่”เถาวัลย์ปีศาจรีบนำร่างของเมิ่งฝู่กลับเข้าสู่ร่างของนางส่วนทหารศพนั้นเมื่อเมิ่งฝู่ได้รับบาดเจ็บก็ไม่สามารถเคลื่อนใหวได้

        “เจ้าบ้านี่เจ้าสอนอะไรให้นางกัน” ฉางเฟิงอดไม่ได้ที่จะดุเสี่ยวจิน

        “ข้าแค่พูดเล่นกับนางเฉยๆแต่ใครจะคิดว่านางจะทำจริง”เสี่ยวจินเองก็ยังตกใจไม่หายเช่นกัน

        “เสี่ยวเสี่ยวเก่งใหม”เสี่ยวเสี่ยวกระโดนเข้าไปเกาะฉางเฟิงและยิ้มออกมา

        “เก่งหนะเก่งแต่ทีหลังอย่าทำแบบนี้มันอันตรายแล้วอีกอย่างผู้หญิงที่ดีเขาไม่เข้าไปตบคนอื่นแบบนั้นหรอกนะ” ฉางเฟิงกล่าว

        “เสี่ยวเสี่ยวแค่ทำตามที่เสี่ยวจินบอก”เสี่ยวเสี่ยวยกยิ้มและชี้ไปทางเสี่ยวจินทันที

        “เห็นใหมมันเพราะเจ้าแท้ๆ”ฉางเฟิงกล่าว

        “ข้าผิดไปแล้วนายน้อย”เสี่ยวจินอดที่จะรู้สึกขมขื่นออกมาไม่ได้ที่ถูกเด็กน้อยเล่นงานเข้าให้แล้ว