บทที่13 ฝึกวิชากับยอดคน
หลังจากที่ราดิชวาร์ปตามอาจารย์มาติดๆเขาก็มาโผล่ที่ลานกว้างแห่งหนึ่ง ราดิชมองไปรอบๆ ก็พบกระท่อมน้อยหลังหนึ่งอยู่ไม่ไกลที่ด้านข้างกระท่อมมีถ้ำอยู่ถ้ำหนึ่ง ถัดไปเป็น้ำตกเล็กๆ ที่กำลังส่งเสียงซ่าซ่า และลำธารที่ไหลเอื่อยๆรอบด้านมีต้นไม้นานาพันธุ์เต็มไปหมด ที่แห่งนี้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติที่สวยงาม ซึ่งเขาก็ชอบมันมากเพราะมันทำให้รู้สึกสบายใจ
เสียงชายชราดังขึ้น “ลืมถามไปเ้าชื่ออะไรหรือ” ขณะที่เขาเดินออกจากตัวบ้านพร้อมกระติกน้ำอันหนึ่งยื่นให้ราดิช
“ศิษย์ชื่อราดิชครับท่านอาจารย์”ราดิชตอบอย่างนอบน้อม พร้อมรับกระติกน้ำมาดื่มมันเป็น้ำเปล่าที่เย็นชื่นใจมาก
“อืม... เอาล่ะ เดี๋ยวเราเริ่มบทเรียนกันเลยดีกว่าเ้าพร้อมจะเรียนหรือยังล่ะ” อู๋ิ
บอกพร้อมกับเดินไปหยิบเอาดาบไม้สองเล่มที่วางที่หน้ากระท่อมมา
“ศิษย์พร้อมอยู่แล้วอาจารย์แต่ขอปล่อยเ้าปิกามอนก่อน” ราดิชสั่งให้ปิกามอนออกมาและให้มันไปเดินเล่นรอบๆ ที่นี่ไปก่อน
“เ้ามีสัตว์เลี้ยงเป็หนูไฟฟ้าหรือนั่นหายากไม่ใช่เล่น เอาล่ะ ถึงข้าจะเป็ปรมาจารย์กระบี่แต่ก็ใช่ว่าจะใช้ดาบไม่เป็แนวทางของมันก็ต่างกันไม่มาก ความจริงพวกดาบที่มีใบดาบแคบๆ ก็ถือว่าเป็กระบี่ได้เหมือนกันล่ะนะถึงอย่างไรวิธีใช้มันก็เหมือนกันนั่นแหละ เอาล่ะเรามาเริ่มเรียนกันเลยดีกว่า” จากนั้นอู๋ิก็ส่งดาบไม้ให้ราดิชเล่มหนึ่งและให้ราดิชตั้งท่าจับดาบ
“ไม่ได้ๆ ขาแยกออกอีกนิดตามองตรงที่เป้าหมาย ดาบเชิดกว่านี้อีกนิด เออนั่นแหละๆ”เสียงอู๋ิสอนราดิช และเขาก็ทำตามที่อาจารย์บอก
“ดีมาก ไหนลองเข้ามาฟันอาจารย์ซิ”อู๋ิบอก พร้อมตั้งท่าเตรียมพร้อมเหมือนที่สอนราดิช
ราดิชจึงพุ่งเข้าโจมตี ซึ่งเขาก็ใมากที่พุ่งได้เร็วขึ้นราดิชตวัดดาบฟันใส่อาจารย์สามทีติดติดกัน แต่ว่าอู๋ิก็สามารถป้องกันการโจมตีของราดิชได้ทุกดาบเขาจึงดีดตัวถอยออกมาและตั้งท่าใหม่
“ใช้ได้ แต่วิธีจับดาบยังผิดอยู่เ้าจับดาบแน่นเกินไปนะ จับแค่พอให้มันไม่หลุดก็พอ มันจะได้สามารถพลิกดาบได้ง่ายขึ้นลองดูสิ” อู๋ิสอนราดิช
ราดิชลองคลายมือที่ปกติเขาจะกำมันแน่นมากลงมานิดหน่อยและพุ่งเข้าโจมตีอู๋ิอีกครั้ง เขาฟันใส่อู๋ิสองทีติด ซ้ายที ขวาทีแต่อู๋ิก็กันไว้ได้ แต่เขาไม่หยุดอยู่แค่นั้น เขาพลิกดาบและฟาดขวางไปทำให้อู๋ิต้องดีดตัวกลับถอยหลังไปตั้งหลัก แต่ราดิชก็ไม่ได้ติดตามต่อไป
“ดีมาก รู้จักพลิกแพลงไหนลองกันใหม่อีกครั้งสิ” อู๋ิชมราดิชก็พุ่งเข้าโจมตีโดยฟันใส่บ้าง ปาดบ้าง ตวัดบ้าง ทางอู๋ิก็ไม่ได้โต้กลับทำหน้าที่รับอย่างเดียว
อู๋ิถอยออกมา “เ้าเล็งฟันที่หัวคู่ต่อสู้ก็ถือว่าดีนะแต่จุดตายของคนมันยังมีอีกหลายจุด เ้าเล็งจุดอื่นบ้างก็ได้ ถ้าเอาแต่เล็งหัวพวกที่เก่งๆ ดักทางเ้าได้ เ้าจะแย่เอานะ”เขาบอกจุดอ่อนของราดิชให้
“แล้วจุดอื่นที่ว่ามีอะไรอีกมั่งละอาจารย์”ราดิชถามด้วยความสงสัย
อู๋ิเริ่มสาธยาย “คอหอยเอยหัวใจเอย รักแร้เอย ก้นกบเอย หว่างขาเอย ตับเอย หว่างคิ้วอะไรพวกนี้นี่ข้าแค่ยกตัวอย่าง เดี๋ยวข้าสอนให้เลยดีกว่า” พร้อมกับเอาดาบไม้จี้ตามจุดต่างๆบนตัวราดิชให้ดูว่าโจมตีจุดไหนได้บ้าง
“แล้วก็ข้าเห็นแต่เ้าฟันเป็อย่างเดียวไม่ค่อยแทงเลย ความจริงดาบที่มีรูปร่างบางหรือแคบเหมาะกับการแทงอยู่แล้วเดี๋ยวข้าจะสอนการแทงให้เ้าพร้อมกับการก้าวขาก็แล้วกัน” อู๋ิตั้งท่าให้ราดิชดูและให้เขาทำตามราดิชก็ตั้งใจเรียนประกอบกับเรียนรู้ไวจึงทำได้ไม่ยากนัก
“รอบนี้เ้าใช้แต่ท่าแทงอย่างเดียวนะลองดู” อู๋ิบอกพร้อมตั้งท่าราดิชก็ขยับเข้าไปและใช้มือขวาจี้ดาบไปด้านหน้าพอถึงระยะก็กระตุกมือกลับพร้อมเอี้ยวตัวไปด้านข้างแทงดาบใส่ติดต่อกันสามดาบทันทีเสียงดาบแหวกอากาศเข้าหาอู๋ิ แต่ชายชราก็หลบได้อย่างสบายโดยใช้วิธีเอี้ยวตัวหลบโดยที่แทบไม่ขยับตัวเลย
“อาจารย์ทำได้ยังไงน่ะสอนศิษย์ด้วยนะ” ราดิชที่เห็นอู๋ิหลบท่าแทงของเขาโดยแทบไม่ขยับไปไหนเลยร้องขึ้น
“แน่นอนข้าต้องสอนให้เ้าอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เราเรียนเื่การแทงให้สำเร็จก่อนเถอะ”อู๋ิบอกพร้อมกับตั้งท่าแทงกลับราดิชพร้อมสอนวิธีป้องกันด้วยดาบก่อนส่วนราดิชก็หัวไวทำตามได้สบาย สองศิษย์อาจารย์ฝึกซ้อมจนเย็น ตะวันเริ่มลับขอบฟ้า
“วันนี้พอแค่นี้ก่อน เ้าไปตักน้ำใส่ในห้องน้ำและเอาไปให้ข้าที่ในครัวด้วยเดี๋ยวเรามาทำอาหารกินกัน” อู๋ิบอกพร้อมเอาดาบไม้จากราดิชรวมทั้งของตัวเองไปวางไว้ที่เดิมแล้วเดินเข้าครัวไปเตรียมวัตถุดิบ ทางราดิชก็ไปเอาถังน้ำข้างบ้านไปตักน้ำที่น้ำตกพอตักเสร็จก็เดินกลับเข้าไปที่กระท่อมน้อย
พอเข้ามาด้านใน ราดิชก็พบว่ามันมีห้องนั่งเล่นอยู่ตรงทางเข้าที่เขาเข้ามามีโต๊ะและเก้าอี้อยู่ตรงกลาง ที่ด้านข้างก็มีโซฟาอีกตัวผนังมีรูปของูเาและวิวทิวทัศน์ต่างๆ ประดับอยู่เดินต่อไปอีกหน่อยก็พบห้องนอนและห้องน้ำตั้งอยู่ทางซ้ายและขวา
เขาก็เอาน้ำเข้าไปเทใส่ถังน้ำที่อยู่ในห้องน้ำและทำอย่างนี้อีกหลายรอบจนมันเต็ม จากนั้นเขาก็ไปตักน้ำมาอีกถังและเดินต่อไปอีกก็พบห้องครัวที่ตอนนี้อาจารย์ของเขากำลังหั่นผักอยู่
“มีอะไรให้ศิษย์ช่วยหรือเปล่าท่านอาจารย์”ราดิชถาม พร้อมเอาถังน้ำไปวางใกล้ๆ อาจารย์
“เ้าช่วยข้าเอาเนื้อหมักเครื่องปรุงนั่นล่ะกัน”อู๋ิชี้ไปที่มุมหนึ่ง เห็นเนื้อวางอยู่หลายชิ้น
หลังจากนั้นสองศิษย์อาจารย์ทำอาหารเสร็จก็ยกไปกินที่ห้องนั่งเล่นระหว่างที่กินข้าวเย็นนั้นก็มิได้มีการพูดคุยแต่อย่างใด จนกระทั่งกินเสร็จ
“อาจารย์ เดี๋ยวศิษย์เอาจานไปล้างเองครับ” ราดิชบอก พร้อมกับเริ่มเก็บจานเพื่อนำไปล้าง
“เดี๋ยวเ้าล้างเสร็จแล้วออกมาพบข้าที่หน้าบ้านนะ” อาจารย์บอก พร้อมลุกออกไปหน้ากระท่อมน้อย
ราดิชหลังจากที่เก็บจานไปก็เริ่มลงมือล้างและทำความสะอาดทันทีหลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้วเขาก็ออกไปหน้ากระท่อมตามคำสั่งของอาจารย์พอออกมาถึงก็พบอาจารย์ยืนรออยู่ก่อนแล้ว
“เ้านั่งเถอะวันนี้อาจารย์จะสอนเื่จุดอ่อนของสัตว์อสูรประเภทต่างๆ ให้” อาจารย์บอก ราดิชจึงนั่งขัดสมาธิเพื่อรอการสอน
“สัตว์อสูรในเกมนี้มีหลายประเภท แต่ละประเภทมีจุดอ่อนต่างกัน...” อาจารย์เริ่มสอนราดิช ตัวเขาก็ตั้งใจฟังอย่างดี ส่วนไหนที่เขาสงสัยก็จะถามอาจารย์ทางอู๋ิก็ตอบให้ด้วยความเอ็นดูจนกระทั่งผ่านไปหลายชั่วโมง
“คืนนี้พอแค่นี้ก่อนเ้าไปอาบน้ำและเข้านอนเถอะ อ้อ นอนที่ห้องนั่งเล่นตรงโซฟานั่นก็แล้วกัน” อาจารย์บอกราดิช
“อาจารย์ ศิษย์สงสัยอย่างหนึ่ง เวลาที่นี่เท่ากับในเกมปกติหรือเปล่า”ราดิชถามเพราะเป็กังวลเื่การออกเกมนั่นเอง
“ก็เท่ากันนั่นแหละแต่ไม่ต้องห่วงหรอก ที่นี่เ้าสามารถออกจากเกมเหมือนกัน ถ้าเ้าเข้าเกมมาก็จะโผล่ที่ลานบ้านที่นี่แหละไม่ต้องกังวลไปหรอก” อู๋ิบอกให้ราดิชสบายใจ
“ครับ ศิษย์ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ”ราดิชบอก พร้อมกับเตรียมข้าวของส่วนตัวไปอาบน้ำ หลังจากอาบน้ำเสร็จราดิชก็ไปนอนที่โซฟาโดยเรียกเ้าปิกามอนมานอนกอดเช่นเคย จนหลับไปด้วยความเพลียในที่สุด
เมื่อเช้าวันใหม่มาถึงราดิชตื่นแต่เช้าแล้วเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวจากนั้นเขาก็ออกมาหน้าบ้านและได้พบกับอาจารย์ที่กำลังรำดาบอยู่
ราดิชกล่าวทักทายอาจารย์ “อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์”และไปหยิบดาบไม้อีกเล่มมาและเดินไปที่อู๋ิ
“ตื่นเช้าเหมือนกันนี่มาออกกำลังกายกันหน่อยดีกว่า เ้าอยากร่ายรำตวัดดาบแบบไหนก็ทำเลย รำแบบเป็อิสระ เ้าไม่ต้องทำตามข้าหรอกวิถีแห่งดาบของใครก็ของมันน่ะ” อู๋ิบอก พร้อมกับร่ายรำเพลงดาบต่อราดิชก็ลองร่ายรำดาบของตนบ้าง เขาร่ายรำไปตามความรู้สึก ซ้ายทีขวาทีไปเรื่อย จนลืมเลือนสิ่งรอบตัวไปหมดและตกอยู่ในภวังค์ในที่สุด
“พอได้แล้ว ไปเตรียมอาหารกันเถอะ” เสียงเรียกของอู๋ิปลุกสติของราดิชขึ้น
“ครับอาจารย์ ศิษย์ไปตักน้ำก่อนนะ”ราดิชรู้หน้าที่ดี จึงเดินไปตักน้ำแล้วตามไปให้อู๋ิในครัว
หลังจากทั้งสองทำอาหารและรับประทานอาหารเสร็จราดิชก็ทำหน้าที่ล้างจานเก็บกวาดเหมือนเดิม พอทำหน้าที่เสร็จเขาก็ออกไปพบอาจารย์ที่ลานหน้ากระท่อมเพื่อเรียนวิชาของวันนี้ต่อไป
อู๋ิเอ่ยถามขึ้นเมื่อราดิชมาถึง “เ้ารู้ไหมทำไมข้าถึงไม่สอนกระบวนท่าให้เ้าแต่กลับสอนพื้นฐานการจับดาบให้แทน”และยื่นดาบไม้ให้ราดิชไปด้วย
“ไม่ทราบครับ ที่อาจารย์สอนการจับดาบน่าจะทำให้ผมใช้ดาบได้ดีขึ้นใช่หรือไม่ครับ”ราดิชตอบตามที่คิด และรับดาบไม้มาจากอาจารย์
“ถูกต้อง ข้าสอนพื้นฐานการใช้ดาบก็เพื่อให้เ้าใช้ดาบได้อย่างถูกวิธีแต่ที่ไม่สอนกระบวนท่าให้นั้นก็เพราะว่าข้าอยากให้เ้าฟาดฟันดาบอย่างอิสระถ้าเ้าขัดเกลาพื้นฐานการใช้ดาบได้ถึงขีดสุด มีกระบวนท่าหรือไม่มีก็ไม่แตกต่างกันนอกจากทำให้เ้าฟาดฟันดาบได้อย่างอิสระและไร้แนวทาง ทำให้คู่ต่อสู้อ่านแนววิชาของเ้าไม่ออกแล้วยังทำให้หาแนววิธีรับมือกับเ้าได้ยากขึ้นอีกด้วย” อู๋ิบอกถึงสาเหตุให้ราดิชทราบ
“ศิษย์เข้าใจแล้วอาจารย์แล้ววันนี้เราเรียนเื่อะไรต่อครับ”ราดิชเห็นด้วยกับอาจารย์ และเตรียมเรียนต่อ อู๋ิก็บอกเื่ที่จะสอน “เดี๋ยวข้าจะสอนวิธีฟันให้กับเ้านะเช้านี้” พร้อมทำท่าให้ราดิชดูและให้ราดิชลองทำตามทางราดิชก็ทำได้ใกล้เคียงมาก
อู๋ิบอกพร้อมตั้งท่ารับ “เ้าลองเข้ามาฟันข้านะฟันอย่างเดียวเลย” ราดิชก็ตั้งท่าและก้าวเข้าหาจากนั้นดีดตัวเข้าไปฟันใส่อู๋ิทันที เสียงดาบไม้ปะทะกันและเสียงฟันผ่านอากาศอู๋ิรับดาบของราดิชและโยกตัวหลบไปได้
“ดีมาก ต่อไปเ้าลองใช้ทั้งการฟันและการแทงที่ข้าสอนโจมตีข้าแบบต่อเนื่องดูสิ”อู๋ิ บอกและตั้งท่าเตรียมพร้อม ราดิชเองก็ตั้งท่าและพุ่งเข้าหาอู๋ิทันทีเขาแทงดาบออกไปที่คอหอยของอู๋ิ อาจารย์เขาเอาดาบกันไว้ได้ราดิชจึงพลิกดาบออกและฟันเข้าใส่ซอกคอชายชราแต่อู๋ิก็ถอยหลังและตวัดดาบเข้าป้องกันไว้ได้
จากนั้นสองคนศิษย์อาจารย์ก็ฝึกซ้อมกันโดยที่อาจารย์เป็ฝ่ายตั้งรับอย่างไม่เพลี่ยงพล้ำ แต่ก็มีหลายทีที่หวุดหวิดไปเพราะราดิชเริ่มพัฒนาขึ้นอู๋ิที่จับจุดอ่อนของลูกศิษย์ได้ถามออกมา “เ้าพัฒนาได้เร็วมาก แต่เ้าแทบไม่เคยเป็ฝ่ายตั้งรับเลยที่ผ่านมาเ้าบุกเข้าหาคู่ต่อสู้และสังหารได้ก่อนเสมอใช่หรือไม่”
ราดิชหยุดคิดไปชั่วขณะและตอบคำถามของอาจารย์“ั้แ่ผมเริ่มเล่นเกม ส่วนใหญ่ก็เป็เช่นนั้นนะอาจารย์ ว่าแต่ทำไมหรือครับ” ราดิชตอบด้วยความงุนงง
“แล้วถ้าเ้าเจอคนที่จู่โจมหรือบุกเก่งกว่าเ้าเ้าจะทำอย่างไร เคยคิดบ้างหรือเปล่า” อู๋ิลองถามดู
“ไม่เคยคิดเหมือนกันอาจารย์”ราดิชตอบด้วยความอาย
“เดี๋ยวข้าจะลองบุกเข้าไปบ้างล่ะเ้าลองตั้งรับและสวนกลับดูสิ” อู๋ิบอกพร้อมตั้งท่าราดิชเองก็ตั้งท่าเตรียมพร้อมเช่นกัน
อู๋ิพุ่งเข้าหาราดิชพร้อมตวัดดาบฟันใส่ซอกคออย่างรวดเร็วราดิชใช้ดาบตั้งรับพร้อมกับพลิกดาบเพื่อฟันสวนใส่อู๋ิจึงพลิกดาบกลับมาและฟันซ้ำเข้าไปอีกทีด้วยความรวดเร็วเขาตกตะลึงมากแต่ก็ยังเอาดาบกันไว้ทัน ราดิชกันไว้ได้แต่ก็เสียโอกาสในการโต้กลับอู๋ิก้าวถอยออกมาและแทงดาบเข้าไปที่ท้องราดิช เขาขวางดาบไว้พร้อมเบี่ยงไปทางขวาแล้วพลิกดาบฟันขวางใส่อู๋ิ อาจารย์เขาก็พลิกดาบกันเอาไว้และหมุนตัวกลับมาฟันราดิชดาบต่อดาบปะทะกันอย่างต่อเนื่อง ราดิชรับไว้ได้ พออาจารย์เขาก็พลิกฟันอีกทีราดิชก็สกัดไว้ทันและดีดตัวถอยออกมาจากระยะโจมตีเพื่อตั้งหลัก
อู๋ิกล่าวชมราดิช “เ้ามีไหวพริบใช้ได้เอาล่ะ บทเรียนต่อไป เ้าต้องป้องกันการโจมตีให้ได้ ข้าจะบุกแบบจริงๆ จังๆ แล้วนะเตรียมตัวให้ดี” พร้อมทะยานตัวเข้าจู่โจมราดิชอย่างรวดเร็ว
สองศิษย์อาจารย์เข้าจู่โจมโรมรันกันอย่างดุเดือดราดิชป้องกันการโจมตีของอู๋ิได้ไม่หมด โดนเคาะไปหลายที แต่เขาก็ไม่ท้อถอยและจดจำสิ่งที่ผิดพลาดไว้เป็บทเรียนเพื่อนำไปปรับใช้อยู่ตลอดเวลา จนเวลาล่วงเลยมาถึง่เที่ยง
“เอาละพอก่อนไปพักกินข้าวเที่ยงกันก่อนเถอะ” อู๋ิบอกให้พักและเดินเข้ากระท่อมไป ส่วนราดิชก็ทำหน้าที่ของตนเองนั่นคือการตักน้ำนั่นเอง
หลังจากที่ทั้งสองกินข้าวเที่ยงเสร็จเรียบร้อยอู๋ิก็เริ่มการฝึกในภาคบ่ายต่อ พวกเขาผลัดกันรุกรับอย่างต่อเนื่องอู๋ิ้าให้ราดิชเคยชินกับการต่อสู้แบบติดพันเพราะปกติราดิชนั้นจัดการศัตรูได้รวดเร็วเกินไปภายในไม่กี่กระบวนท่าแต่นั่นเป็การต่อสู้กับพวกธรรมดา ถ้าเกิดปะทะกับยอดฝีมือด้วยกันราดิชคงสู้ไม่ไหวอย่างแน่นอนหลังจากฝึกซ้อมสักพักจนเวลาล่วงเลยไปถึงบ่ายสองโมง อู๋ิก็หยุดและดูเวลา
“การซ้อมนี้พอก่อน เ้าตามข้ามาข้าจะพาไปเ้าไปฝึกสมาธิ” อู๋ิบอกและเดินนำราดิชไปที่น้ำตกที่เขาเห็นเมื่อวานนั่นเอง
“เ้าเข้าไปนั่งที่ใต้น้ำตกนั่นเพื่อทำสมาธิและซึมซับพลังธรรมชาติดูนะพอเ้าเข้าไปนั่งแล้วก็พยายามทำจิตใจให้สงบและว่างเปล่าพยายามััถึงธรรมชาติที่อยู่รอบตัวเ้าให้ได้ล่ะ” อู๋ิ
บอก ราดิชถอดเกราะเก็บไว้ และเดินไปที่น้ำตกเพื่อฝึกสมาธิตามที่อาจารย์บอก
ราดิชเงยหน้าขึ้นมองหน้าผาที่สูงประมาณ10 เมตร ที่น้ำตกไหลลงมา ถึงมันจะเป็น้ำตกเล็กๆ แต่มันก็สวยงามไม่แพ้น้ำตกใหญ่ๆ เลยเขาก้าวเข้าไปในสายน้ำตก สายน้ำที่เย็นชุ่มช่ำกระทบร่างกายทำให้เขารู้สึกสบายกายสบายใจมากเขานั่งลงขัดสมาธิและเริ่มหลับตา พร้อมกับทำจิตใจให้ว่างเปล่า
ราดิชทำจิตให้ว่างเปล่าเขาเริ่มเข้าสู่ภวังค์อย่างช้าๆ นานเข้าๆ เขาก็เริ่มััและรับรู้ถึงสิ่งที่อยู่รอบข้างทั้งสายน้ำที่กระทบร่างกาย สายลมที่พัดผ่านหรือจะเป็เสียงใบไม้เสียดสีกันเมื่อต้องลมเสียงนกตัวน้อยที่ส่งเสียงอยู่บนต้นไม้ไม่ไกลนัก ผืนดินที่เขานั่งอยู่หรือจะเป็อาจารย์ที่นั่งอยู่ที่หน้ากระท่อมราดิชเริ่มเข้าถึงการมีตัวตนของธรรมชาติมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มััได้ถึงมวลของน้ำและอากาศเวลาผ่านไปช้าๆ จนกระทั่งเย็นและเริ่มมืดค่ำลงเรื่อยๆ
ราดิชค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาตอนนี้เขาเหมือนเป็คนใหม่ที่จิตใจเยือกเย็นลงกว่าแต่ก่อนมาก หลังจากที่เขาได้ััถึงธรรมชาติเขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากน้ำตกไปที่กระท่อมน้อย
“เป็ไงบ้าง การัักับธรรมชาติ”อาจารย์ถามราดิช
“ผมรู้สึกว่าได้รู้อะไรใหม่ๆ เยอะขึ้นจิตใจก็สงบมากขึ้นด้วยครับ” ราดิชตอบตามที่เขารู้สึก
“ดีแล้วล่ะ ข้าทำอาหารเย็นไว้แล้วเราไปกินข้าวกันดีกว่า เดี๋ยวข้าจะได้สอนเ้าต่อ” อู๋ิบอกพร้อมเดินนำราดิชไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อกินข้าวเย็นเขาก็เดินตามเข้าไป ทั้งสองนั่งลงกินกันอย่างเงียบๆ จนเสร็จราดิชก็จัดการทำหน้าที่ล้างจานเก็บกวาดเช่นเคย หลังจากเรียบร้อยแล้วก็ออกไปหาอาจารย์ที่หน้ากระท่อมเพื่อเรียนวิชาต่อ
“วันนี้ข้าจะสอนเื่ปรัชญาแิต่างๆก็แล้วกันนะ” อู๋ิบอก พร้อมกับในมือมีหนังสือเล่มหนึ่งราดิชคิดว่าน่าจะเป็ตำราปรัชญาหรือคำสอนอะไรสักอย่าง
“เ้าว่าศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดคืออะไร”อู๋ิถามขึ้น
ราดิชก็นั่งคิดเค้นหาคำตอบจนได้ “ศิษย์คิดว่าคือใจตัวเองครับ เพราะถ้าแค่เอาชนะใจตัวเองไม่ได้ก็ไม่มีทางชนะคนอื่นได้” ราดิชตอบอย่างฉะฉาน
“ถูกต้อง จิตใจของเรานี่แหละแข็งแกร่งที่สุดสมมุติว่าเ้าเจอกับคนที่เก่งมากๆ ดูยังไงเ้าก็ไม่มีทางชนะเลยถ้าใจเ้าคิดว่าแพ้มันก็แพ้ไปแล้วครึ่งตัวแต่ถ้าใจเ้าคิดว่ายังมีหวังยังมีโอกาสอยู่ ข้าเชื่อมันต้องมีหนทางชนะอย่างแน่นอน”อู๋ิบอกราดิช
จากนั้นเขาก็สอนและตั้งคำถามหลายข้อให้ราดิชตอบส่วนใหญ่มันจะเป็คำถามปรัชญา หรือการดำรงชีวิตอู๋ิจะเน้นคำสอนในแนวช่วยเหลือคนยาก อภิบาลคนดีเพื่อปลูกฝังราดิชตัวเขาเองก็มีนิสัยแบบนี้อยู่แล้วจึงซึมซับได้ไม่ยาก
“เอาล่ะ นี่ก็ดึกมากแล้วเ้าไปอาบน้ำนอนเถอะ ที่เหลือค่อยมาต่อพรุ่งนี้” อู๋ิบอกราดิชก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำ ทำให้นึกได้ว่าเขาลืมเ้าปิกามอนซะสนิท พอเข้ามาก็พบมันนอนหลับอุตุอยู่บนโซฟานั่นเอง
ราดิชลูบหัวมันอย่างแ่เบา “นอนง่ายดีเหมือนกันเ้านี่”ราดิชว่า หลังจากอาบน้ำเสร็จเขาก็มาที่โซฟาและจับเ้าปิกามอนมาเป็หมอนข้างทำให้มันรู้สึกตัว
“เ้านายฝึกเสร็จแล้วเหรอ ข้าเบื่อจังเลย ที่นี่ไม่มีอะไรสนุกๆ เลยอ่ะ”ปิกามอนโอดครวญกับราดิช
“เอาน่าทนหน่อย เดี๋ยวฉันฝึกวิชาเสร็จจะพาแกไปเที่ยวให้หนำใจเลยก็ได้ฉันสัญญา” ราดิชปลอบมัน ปิกามอนก็เข้ามาซุกอกของราดิช “เ้านายสัญญาแล้วนะ ข้าจะรอวันนั้น” ราดิชก็กอดมันและหลับไปในที่สุด
เช้าวันใหม่มาถึงราดิชตื่นแต่เช้าไปอาบน้ำแต่งตัวและออกไปที่หน้ากระท่อมก็พบอาจารย์กำลังร่ายรำดาบอยู่เหมือนกับเมื่อวานเขาจึงหยิบดาบไม้ขึ้นมาและออกไปร่ายรำบ้างตอนนี้ราดิชเริ่มร่ายรำดาบได้อย่างลื่นไหลมากขึ้น
“เอาล่ะ เดี๋ยวไปทำอาหารและกินข้าวเช้ากันก่อนนะเดี๋ยวค่อยมาต่อกัน”อู๋ิบอก ราดิชก็ทำหน้าที่ของตนเช่นเดิมหลังจากที่ทั้งคู่กินข้าวเช้าเสร็จก็ออกมาหน้ากระท่อมเพื่อฝึกซ้อม
“ข้าจะสอนวิธีหลบหลีกที่ทำให้ใช้ร่างกายน้อยที่สุด และสามารถโต้กลับได้ทันทีเ้าลองเข้ามาโจมตีข้าสิ” อู๋ิบอกพร้อมตั้งท่าให้ราดิชดู
ราดิชเองก็ตั้งท่าและพุ่งทะยานเข้าจู่โจมทันทีเขาแทงดาบออกด้วยความแยบคาย สามารถเปลี่ยนวิถีการโจมตีได้หลายแบบอาจารย์เขาเอี้ยวตัวพร้อมตวัดดาบปะทะไว้ได้ แต่ดาบของราดิชไม่ได้มีแค่นั้น เขาพลิกดาบต่อและฟันใส่อย่างต่อเนื่องทำให้อู๋ิต้องก้าวถอยหลัง ชายชราตวัดดาบตีกลับราดิชก็พลิกดาบขวางกันไว้ได้และดีดตัวถอยออกมาตั้งหลัก
“เป็ยังไงบ้างถ้าเ้าสามารถตั้งรับและสวนกลับได้อย่างต่อเนื่องโดยที่แทบไม่เคลื่อนไหวให้เสียเปล่าเลยมันดีใช่ไหมล่ะ” อู๋ิบอก และเริ่มสอนวิธีการหลบให้ราดิช
“เราหลบแค่พอหลบพ้นก็พอ ไม่ต้องหลบให้มากเกินไป เพราะจะใช้พละกำลังมาก แล้วทำให้เ้าเหนื่อยเร็วแต่การเอี้ยวตัวหลบหรือหลบแค่พอพ้น นอกจากจะใช้พลังงานน้อยกว่า เ้ายังสามารถโต้กลับได้เพราะเ้าอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ต่างจากเดิมเท่าไร” อู๋ิก็ทำท่าให้ดู แล้วจัดท่าทางของราดิชเพื่อสอน ผ่านไปพักใหญ่อู๋ิก็เริ่มโจมตีราดิชและให้เขาหลบการโจมตีเ่าั้
“ต่อไปเ้าลองหลบแบบที่ข้าทำ แล้วพยายามโต้กลับมาด้วยล่ะ” อู๋ิบอก พร้อมตั้งท่าและพุ่งเข้าใส่หาราดิชพร้อมตวัดดาบใส่ทันทีราดิชก้าวขาไปด้านข้างให้พ้นวิถีและฟันสวนกลับ จนอู๋ิต้องวกดาบกลับมากัน และแล้วการฝึกสอนการหลบหลีกก็ดำเนินไปจนถึง่เที่ยง
“เอาล่ะ พักกินข้าวก่อนนะ เดี๋ยวค่อยมาว่ากันต่อ”อู๋ิบอกราดิช เขาก็ไปตักน้ำและไปช่วยอาจารย์ทำอาหาร หลังจากที่ทั้งสองก็กินกันอย่างเงียบๆเรียบร้อยแล้ว ก็เตรียมพร้อมสำหรับการฝึกต่อไป
“ต่อไปเป็บทเรียนสุดท้าย จงเอาชนะคู่ต่อสู้ที่อยู่ในถ้ำนี้ให้ได้ หรือทำให้อีกฝ่ายยอมรับในตัวเ้า”อู๋ิบอกราดิชพร้อมเดินนำราดิชไปที่ถ้ำที่อยู่ถัดไปจากกระท่อมน้อยตัวเขาเองก็สงสัยอยู่ว่ามันมีไว้ทำอะไรจนกระทั่งมารู้ในวันนี้แหละ
“เดี๋ยวเ้าเข้าไปในถ้ำนั่นนะ ข้างในจะมีแอ่งน้ำอยู่แห่งหนึ่งเ้าเอามือจุ่มลงไปในนั้นแล้วรอสักพักจะมีผู้ทำการทดสอบออกมาสู้กับเ้ายาฟื้นพลังจะใช้ไม่ได้ แต่ไม่ต้องกลัวตายนะ พอเริ่มการทดสอบเ้าจะมีสถานะกึ่งะพอตายก็จะเกิดที่กลางถ้ำทันทีโดยที่ไม่เสียระดับหรืออะไรทั้งสิ้นไม่ต้องกังวลไป แล้วเ้าก็สู้ต่อได้เรื่อยๆถ้าเ้าเอาชนะ หรือทำให้ผู้ทดสอบยอมรับได้ก็จะถือว่าผ่านภารกิจ และจะได้ทักษะจากข้า”อู๋ิบอกถึงภารกิจที่ต้องผ่าน
“นี่เป็ภารกิจเหรอเนี่ย ศิษย์นึกว่าแค่เรียนวิชาซะอีก” ราดิชบอกด้วยความงงเล็กน้อย
อู๋ิบอกเงื่อนไข “ก็ถ้าเ้าผ่านการทดสอบก็สำเร็จภารกิจไงแต่ถ้าไม่ผ่านเ้าก็ได้เรียนพื้นฐานต่างๆ จากข้าไป ซึ่งมันก็ช่วยให้เ้าพัฒนาได้อีกเยอะแต่ข้าบอกไว้ก่อน ถ้าเ้าทดสอบไม่ผ่านก็ไม่มีสิทธิที่จะทดสอบอีกเป็ครั้งที่สองนะ ถ้าเ้าไม่มีจิตใจที่อยากสู้ต่อหรือวิ่งหนีออกมาจากถ้ำถือว่าไม่ผ่านภารกิจยังไงข้าก็เอาใจช่วยเ้าล่ะกัน อ้อ เอาดาบของเ้าฝากข้าไว้ก่อนนะเ้าต้องใช้ดาบไม้อันนั้นเข้าไปทำภารกิจ ส่วนสัตว์เลี้ยงของเ้าข้าจะดูแลให้เองไม่ต้องเป็ห่วง”ราดิชจึงเอาดาบที่เขามีฝากอาจารย์ไว้แล้วรับดาบไม้ที่เขาฝึกวิชาไปแทนจากนั้นก็สั่งให้ปิกามอนอยู่กับอาจารย์ของเขา
“ข้าจะพยายามเต็มที่ ไม่ทำให้ท่านอาจารย์ผิดหวังอย่างแน่นอน” ราดิชพูดกับตัวเอง พร้อมกับก้าวเดินเข้าไปในถ้ำนั้นอย่างตั้งใจแน่วแน่
2K
