บทที่ 18 ไม่จริงน่า? ข้าเก่งขนาดนั้นเลยหรือ?
ท่วงท่าของเสวียนอิ่งครั้งนี้ดูดีกว่าครั้งก่อนมาก พลังก็แข็งแกร่งกว่าเช่นกัน
ความเร็วของมันแซงผ่านศิษย์ของสำนักเจ็ดดาราที่กำลังพุ่งเข้าไป ผ่านเยี่ยหรงเยว่ ไล่ตามเซี่ยหลินอี้ที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้าสุด
เมื่อเห็นกระบี่เล่มนี้บินมาขวาง มุมปากของเซี่ยหลินอี้ก็เหยียดยิ้มเย็น
ถ้าจำไม่ผิด กระบี่เล่มนี้เป็ของเด็กน่าตายเยี่ยหลิงหลง?
ถ้าเป็ศิษย์พี่ใหญ่ของนางมาขวางอาจจะยังพอหยุดเขาได้ แต่ด้วยกำลังแค่ขอบเขตก่อปราณของนางก็คิดจะมาขวางทางเขางั้นหรือ? ในเมื่อนางอยากอับอายนัก เขาก็จะสนองให้!
ดังนั้นเซี่ยหลินอี้จึงโบกกระบี่และฟาดไปข้างหน้าอย่างแรง ตั้งใจจะฟันกระบี่ของเยี่ยหลิงหลงให้ขาดสะบั้น ทำให้นางต้องสูญเสียกระบี่ิญญาของตัวเอง จนต้องกอดกระบี่หัก ๆ ของตัวเองร้องไห้ฟูมฟายต่อหน้าผู้คนมากมาย
แค่คิดถึงภาพนั้นเขาก็รู้สึกสะใจแล้ว ดังนั้นตอนที่ฟันกระบี่ออกไป เขาจึงใช้กำลังเต็มที่ ไม่คิดเมตตาแม้แต่น้อย!
เสียงเคร้งดังสนั่น แรงมหาศาลปะทะทำให้มือของเซี่ยหลินอี้ตื้อชา พร้อมกับกระบี่ิญญาในมือเขาที่หักเป็สองท่อน!
รอยยิ้มที่มุมปากของเขาชะงักค้าง
แต่เื่ราวยังไม่จบ เพราะตอนที่เขาฟันกระบี่นั้นใช้แรงมากเกินไป ทำให้ตัวกระบี่ของเยี่ยหลิงหลงสะท้อนกลับ ด้ามกระบี่กระแทกเข้าหน้าของเขาอย่างแรง เืกำเดาสีแดงสดพุ่งกระเซ็นออกมาเป็สาย
ส่วนตัวเซี่ยหลินอี้ล้มหงาย ท้ายทอยกระแทกพื้นดังตึง สั่นะเืจิตใจของทุกคน
เยี่ยหลิงหลงเองก็ตกตะลึง ความสุขมาเร็วเกินไปหรือเปล่านะ!
ถึงแม้นางจะอยากตั๊นหน้าเซี่ยหลินอี้ แต่ผลลัพธ์เช่นนี้ ค่อนข้างเหนือความคาดหมายของนางไปไกลโข สาแก่ใจนัก!
ท่ามกลางเสียงร้องใ เยี่ยหรงเยว่เป็คนแรกที่ตอบสนอง
"ศิษย์พี่ใหญ่!"
"ศิษย์พี่ใหญ่! ท่านเป็อะไรหรือไม่? เกิดอะไรขึ้น นี่มันช่างไร้มนุษยธรรมเกินไปแล้ว! ถึงกับลอบทำร้ายศิษย์พี่ใหญ่ของพวกข้า!"
เยี่ยหรงเยวี่ยวิ่งไปหาเซี่ยหลินอี้ คุกเข่าลงเพื่อตรวจดูอาการของเขา เห็นอีกฝ่ายกำลังอุดจมูก ใบหน้าเต็มไปด้วยเื มือยังกำด้ามกระบี่หักอยู่ ดูน่าสงสารเหลือแสน
ศิษย์ของสำนักเจ็ดดารารีบเข้ามาล้อมรอบตัวเขาอย่างรวดเร็ว นั่นคือศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเขา! คนที่มาช่วยพวกเขาและช่วยพวกเขาเอาชนะปีศาจร้ายนั่น!
ผลคือยังไม่ทันได้เริ่มสู้ ศิษย์พี่ใหญ่ก็ล้มหัวคะมำแล้ว พวกเขาจะทำอย่างไรดี? ไม่มีผู้ใดคอยหนุนหลังแล้ว พวกเขารู้สึกตื่นตระหนกทันที
ประโยคที่ว่า ‘ลอบทำร้ายศิษย์พี่ใหญ่’ ยังไม่จบ เยี่ยหลิงหลงก็ร้องอุทาน เบิกตากลมโต ทำสีหน้าเว่อร์วังพร้อมยกกระโปรงสีแดงวิ่งเข้ามา
"ไม่น่าเป็ไปได้นะ? ข้าแค่ปาไปเฉย ๆ เอง ไม่มีใครคิดจริง ๆ หรอกว่าข้าที่เป็แค่ขอบเขตก่อปราณขั้นต้นจะลอบทำร้ายศิษย์พี่ใหญ่ขอบเขตจินตานของสำนักเจ็ดดาราต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ได้ เขาาเ็ขนาดนี้เป็เพราะข้าหรือ? จริงหรือ? นี่ข้าเก่งขนาดนั้นเชียวหรือ?"
ด้วยระดับเสียงที่ดังกว่าปกติและสีหน้าไร้เดียงสาของเยี่ยหลิงหลงทำให้ศิษย์สำนักเจ็ดดารามึนงง แม้แต่เยี่ยหรงเยวี่ยก็ยังต้องอ้าปากค้าง
คิดดูอีกทีการบอกว่านางลอบทำร้ายศิษย์พี่ใหญ่ก็ดูจะเป็การยกย่องนางเกินไปหน่อย? ยิ่งท่าทางภูมิใจของนาง ราวกับกำลังรอให้พวกเขายอมรับว่าศิษย์พี่ใหญ่ได้รับอันตรายเพราะนาง
ได้ยินคำพูดของเยี่ยหลิงหลง เซี่ยหลินอี้ที่นอนอยู่บนพื้นก็กระอักเืออกมาอีกคำหนึ่ง
วันนี้เขาออกจากบ้านโดยไม่ได้ดูปฏิทินหวงลี่หรือ?*[1] ทำไมถึงได้เจอเด็กที่น่ารำคาญขนาดนี้นะ?
ศิษย์สำนักเจ็ดดารามองตาพูดอะไรไม่ออก ส่วนศิษย์จากสำนักอื่นที่มุงดูอยู่เริ่มซุบซิบกันแล้ว บางคนถึงกับลอบหัวเราะคิกคัก
ทว่าจู่ ๆ เยี่ยหลิงหลงก็ะโเสียงดังอีกครั้ง คราวนี้ดังยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก
"ว้าว! กระบี่ิญญาเล่มนี้สำนักเจ็ดดาราเป็คนตีขึ้นมาหรือ? มันหักไปแล้ว แต่ที่รอยหักยังมีพลังิญญาไหลออกมาอยู่เลย เห็นได้ชัดว่ากระบี่ิญญาเล่มนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ! สมบัติของสำนักเจ็ดดารานี่ไม่เหมือนใครจริง ๆ ถ้ากระบี่ของข้าหักคงจะกลายเป็เศษเหล็กไร้ค่า ไม่มีทางปล่อยพลังิญญาออกมาอีกแน่นอน"
ได้ยินดังนั้น ศิษย์จากสำนักอื่นจึงมองตามด้วยความสงสัย จริงอย่างว่า มีพลังิญญาแผ่ออกมาจากรอยหัก กระบี่เล่มนี้เป็กระบี่ดี แต่แตกหักเช่นนี้ ยังสู้กระบี่ขาวธรรมดา ๆ ในมือเยี่ยหลิงหลงไม่ได้เลย
ศิษย์ของสำนักเจ็ดดารารวมถึงเยี่ยหรงเยว่ต่างปิกปากเงียบสนิท พวกเขาไม่อาจกล่าวว่ากระบี่ของพวกเขาคุณภาพไม่ดี อย่าพูดยกยอเกินจริงนัก แต่หากบอกเช่นนั้นก็เหมือนเป็การยอมรับว่ากระบี่ในมือเยี่ยหลิงหลงนั้นยอดเยี่ยมกว่า
หรือนางจงใจให้พวกเขาเปิดปากชมกระบี่ของนาง?
เมื่อตระหนักถึงจุดนี้ ศิษย์สำนักเจ็ดดาราก็ยิ่งเงียบกริบ ส่วนเซี่ยหลินอี้ที่นอนอยู่บนพื้นก็กระอักเืออกมาอีกโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
โชคดีที่เยี่ยหรงเยว่ฉลาดพอ นางตอบสนองรวดเร็ว ะโหลบหลุมพรางของเยี่ยหลิงหลงแล้วถามอีกฝ่ายตรง ๆ
"ทำไมเ้าต้องเขวี้ยงกระบี่ด้วย วันนี้เ้าทำเป็ครั้งที่สองแล้ว เ้ากำลังจงใจหาเื่สำนักเจ็ดดาราใช่หรือไม่ ข้ารู้ว่าเ้าโกรธแค้นข้า แต่เ้าจะเอาเื่ส่วนตัวมาปนกับสถานการณ์เช่นนี้ไม่ได้นะ เ้าไม่เพียงทำร้ายศิษย์พี่ใหญ่ข้า แต่ยังปล่อยให้หัวหน้าปีศาจนั่นหนีไปด้วย!"
เยี่ยหลิงหลงชี้ไปที่จี้จื่อจั๋วที่เดินมาข้างหลังนางั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้
"เ้าหมายถึงเขาหรือ เขาไม่ได้หนีไปไหนนี่ จะพูดอะไรช่วยลืมตาดูให้ดีก่อนได้หรือไม่ แบบนี้ข้ายิ่งคุยกับเ้ายากนะ"
...
เยี่ยหรงเยว่โมโหจนอยากจะกรีดร้อง นางมัวแต่จ้องจับผิดเยี่ยหลิงหลงจนไม่ทันสังเกตว่าจี้จื่อจั๋วมาอยู่ข้างหลังนางแล้ว อย่างไรเสียจี้จื่อจั๋วก็ตัวเล็ก ยิ่งยืนท่ามกลางฝูงชนก็ยิ่งง่ายที่จะถูกมองข้าม
"แต่นั่นก็ไม่อาจเปลี่ยนข้อเท็จจริงที่เ้าตั้งใจยั่วยุสำนักเจ็ดดาราของข้า!"
"นั่นเพราะพวกเ้าไม่แยกแยะดำขาวก่อน ้าทำร้ายศิษย์พี่เจ็ดของข้า ข้าเลยต้องขัดขวางพวกเ้า ข้าเตือนพวกเ้าแล้วให้หยุดมือ แต่ไม่มีใครสนใจ ข้าเลยต้องลงมือเอง!"
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างอุทานด้วยความประหลาดใจ ปีศาจน้อยจี้จื่อจั๋วนี่ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็ศิษย์พี่เจ็ดของเยี่ยหลิงหลงนี่เอง!
"เ้าบอกว่าปีศาจตัวน้อยนี่เป็ศิษย์พี่เจ็ดของเ้างั้นหรือ"
เยี่ยหลิงหลงเก็บกระบี่เสวียนอิ่งขึ้นมากอดไว้
"พี่สาว พูดให้ดี ๆ หน่อย ถ้าเ้ายังดูถูกศิษย์พี่ของข้าอีก กระบี่ของข้าอาจจะหลุดมืออีกนะ มันสู้กระบี่ชั้นดีของสำนักเจ็ดดาราพวกเ้าไม่ได้หรอก กระบี่เก่า ๆ ของข้าควบคุมไม่ค่อยอยู่น่ะ"
"เ้า..." เยี่ยหรงเยว่กัดฟันกรอด
นางไม่กลัวเยี่ยหลิงหลง แต่กระบี่เก่า ๆ นั่นทำให้ศิษย์พี่ใหญ่าเ็ขนาดนี้ นางไม่ได้โง่ เื่นี้ไม่ใช่เื่บังเอิญแน่ แต่นางไม่อาจหาคำตอบได้ ทางที่ดีอย่าลงมือบุ่มบ่ามจะดีกว่า
อีกทั้งศิษย์พี่ใหญ่ของเยี่ยหลิงหลงยังอยู่ ส่วนศิษย์พี่ใหญ่ของนางสิ้นท่าล้มไม่ลุก นางคงเป็บ้าไปแล้วแน่ ๆ หากลงมือกับเยี่ยหลิงหลงในเวลาเช่นนี้
[1] หวงลี่ คือปฏิทินจีนโหราศาสตร์ที่แพร่หลายในอดีต ก่อนออกจากบ้านคนสมัยก่อนจึงดูปฏิทินนี้ ถ้าโชคไม่ดีจะพูดว่า ‘วันนี้ออกจากบ้านโดยไม่ได้ดูปฏิทินหวงลี่’ หมายความว่า ดวงซวย
64K
