“ข้าไม่รับฝาก มาต่อกันตอนนี้เลยก็ได้นะ มาสิ ข้าพร้อมมาก ๆ เลย ไม่ได้ยืดเส้นยืดสายออกกำลังมานาน รู้สึกว่าเส้นเอ็นจะยึดหน่อย ๆ แล้ว”
ขณะที่พูดท่านย่าหลินก็ทำท่าขยับข้อมือเตรียมจะเข้าไปตบต่อทันที
พอแม่เฒ่าจ้าวเห็นท่าทางเอาจริงเช่นนั้น ก็รีบวิ่งออกจากบริเวณบ้านอย่างรวดเร็ว โดยมีลูกหลานตามไปด้านหลังติด ๆ
ก่อนออกไป ผู้เฒ่าจ้าวมองตรงมาที่ท่านปู่หลินด้วยสายตาอาฆาต ทั้งคิดว่าครอบครัวแกกับข้าคงอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้เสียแล้ว
จากนั้นจึงเหลือบมองท่านย่าหลินเล็กน้อยก่อนก็หันหลังเดินตามภรรยาตัวเองไปทันที ด้วยความอับอายขายหน้าอย่างที่สุด
เมื่อชาวบ้านที่เหลือเห็นว่าเื่ราวทุกอย่างจบลงแล้ว ไม่มีเื่สนุกให้ดูต่อ ก็แยกย้ายสลายตัวกันกลับบ้านตัวเองไป
ด้านชิงอีนั้น ั้แ่ที่ได้เห็นท่านย่าเข้าไปตบตียายแก่นั่น หญิงสาวก็รู้สึกสะใจและชอบใจมาก นางมองแม่เฒ่าหลินด้วยตาเป็ประกายวิบวับถูกใจสุด ๆ
‘ท่านย่าเฟี้ยวมากเลยอะ สุดยอด ไอดอลในดวงใจ ชิงอีขอคารวะจากใจเ้าค่ะ’
ส่วนสองแฝดได้แต่อ้าปากค้างตาเบิกโตไปแล้ว จากนั้นหันมาพยักหน้าให้กัน แม้ไม่ต้องพูดออกมาก็สามารถเข้าใจกันได้ว่า ‘ข้ารู้แล้วว่าพี่สะใภ้เหมือนใคร เหอะ ๆ ๆ’
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างคลี่คลายลงแล้ว จู่ ๆ ท่านย่ากลินก็รู้สึกแข้งขาอ่อนแรงทำท่าจะเป็ลม เดือดร้อนให้ลูกหลานต้องรีบเข้ามาพยุงพาไปนั่งที่แคร่ใต้ต้นเหมยหน้าบ้านทันที
นั่งปรนนิบัติพัดวีได้สักพักท่านย่าก็อาการดีขึ้น แถมยังบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ อีกว่า
“ข้าแก่แล้วจริง ๆ ซินะ ถ้าเป็เมื่อก่อน เื่แค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก เห้อออ”
ท่านปู่ที่ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาดังลั่นเลย
“ฮะฮ่าฮ่า น้องหญิงเ้าก็อายุไม่ใช่น้อย ๆ แล้วนะ เพลา ๆ เื่อารมณ์ร้อนลงบ้างเถอะ เดี๋ยวเด็ก ๆ จะเอาไปเป็แบบอย่างนะ หึหึ”
“ข้าก็ไม่ได้อะไรสักหน่อย แต่เด็ก ๆ อย่าเอาไปทำตามนะลูก ถ้ามีเื่อะไรต้องคุยตกลงกันด้วยเหตุผลก่อน หากตกลงกันไม่ได้ค่อยไปบอกผู้ใหญ่นะ เข้าใจหรือไม่” แม่เฒ่าหลินหันมาเอ่ยสั่งสอนพวกหลาน ๆ รวมถึงเด็กแฝดด้วย
“เข้าใจแล้วขอรับ/เ้าค่ะ” ทุกคนตอบรับอย่างพร้อมเพียง สร้างความปลื้มปิติให้กับคนเป็ย่ามากที่เหล่าหลาน ๆ เชื่อฟังและเป็เด็กดี
“แต่ก็นะท่านที่ ครั้งนี้ข้าอดใจไม่ไหวจริง ๆ มีอย่างที่ไหนมาทำแบบนั้นกับหลานสาวข้า คิดว่าข้าลงหลุมไปแล้วรึไง เหอะ”
ว่าแล้วท่านย่าก็ดึงชิงอีเข้าไปกอด พร้อมลูบหน้าลูบหลังเหมือนนางยังเป็เพียงเด็กน้อยคนหนึ่ง
ซึ่งหญิงสาวก็กอดตอบแล้วซุกหน้าเข้ากับอกนุ่มนิ่มของท่านย่า อย่าง้าความอบอุ่น พร้อมทั้งคิดไปด้วยว่า
‘ไม่เห็นเหมือนที่รับรู้จากชิงอีคนเดิมเลย พวกเขาออกจะดีขนาดนี้อะนะ’
ทุกคนที่ได้เห็นภาพนี้ก็พากันอมยิ้มด้วยความเอ็นดูไปตาม ๆ กัน
และหลังจากอยู่พูดคุยกันได้ไม่นาน บ้านหลินก็เตรียมตัวกลับบ้านเพราะยังมีงานที่ทำค้างไว้อยู่ ตอนแรกชิงอีจะให้เอาหมูแดดเดียวสูตรอร่อยของนางกลับไปด้วย แต่ท่านย่าไม่ยอมบอกให้เก็บว่าไว้กินกันเอง ซึ่งไม่ว่านางจะพูดอย่างไรท่านก็ไม่ยอมรับไป
ชิงอีเลยได้แต่บอกว่าถ้าว่าง ๆ นางจะแวะเข้าไปเยี่ยม ท่านย่าก็ยิ้มรับและลูบหัวนางอย่างเอ็นดู
จากนั้นบ้านหลินก็พากันกลับบ้านไป ส่วนชิงอีและน้อง ๆ ก็กลับมาใช้ชีวิตปกติเหมือนเดิม
ฝั่งในป่านั้น ตอนนี้กำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างเคร่งเครียดเลยทีเดียว
เพราะขณะที่จ้าวซีห่าวกำลังเตรียมตัวออกจากป่านั้น ชายหนุ่มได้ยินเสียงต่อสู้ดังลั่นมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ข้างทาง
เขาจึงเดินตามเสียงนั้นไป เผื่อจะได้โชคลาภบ้างเพราะว่า เข้าป่ามาเจ็ดวันไม่ได้สัตว์อะไรเลย นอกจากกระต่ายที่เขากินประทังชีวิตในแต่ละวันไปหมดแล้ว
เมื่อมาถึงก็แอบโผล่หน้าออกไปดู สิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้าคือ กวางสีหมอกกับพยัคทมิฬ ซึ่งน่าจะต่อสู้กันอย่างดุเดือด ป่ารอบข้างพังพินาจด้วยพลังิญญาของทั้งคู่
และตอนนี้กวางสีหมอกนั้นนอนตายจมกองเือยู่ไม่ไกล สงสัยเสียงที่ดังเมื่อคู่จะเป็แรงเฮือกสุดท้ายก่อนที่จะมันตายนั่นเอง
ส่วนพยัคทมิฬถูกเขากวางปักคาอยู่ที่คอและมีาแฉกรรจ์ทั่วตัว กำลังจะเดินเข้าไปหากวางสีหมอกแต่ไปไม่ถึงมันล้มลงและนอนหายใจรวยริน
เห็นดังนั้นชายหนุ่มก็คิดว่า ‘วันนี้เป็โชคของเขาแล้ว’
เขามองสำรวจรอบด้าน เมื่อยังไม่เห็นสัตว์นักล่าตัวอื่น จึงรีบออกจากที่ซ่อนแล้วไปจัดการพยัคทมิฬก่อนทันที จากนั้นก็เก็บทั้งสองตัวเข้าแหวนมิติไป
แหวนมิตินี้เขาได้รับมาจากท่านพ่อ ซึ่งกว่าจะเก็บรวบรวมเงินไปซื้อมาได้ช่างยากเย็นนัก มันสามารถเก็บสิ่งของและคงสภาพได้
ซึ่งนั่นก็จะขึ้นอยู่กับระดับด้วย หากระดับยิ่งสูงพื้นที่ก็จะใหญ่และระยะเวลาการคงสภาพก็จะยาวนานขึ้นเช่นกัน
แหวนมิติของเขาเป็ระดับต่ำ พื้นที่มีไม่มากนักและสามารถคงสภาพได้สิบวัน เขาจึงสามารถเข้าป่ามาเจ็ดวันได้โดยไม่ต้องกลัวว่าสัตว์ที่ล่ามาจะเน่าเสียไปก่อน
หลังจากซีห่าวเก็บสัตว์ิญญาทั้งคู่เข้าแหวนเรียบร้อยแล้วก็รีบออกจากบริเวณนั้นทันที เพราะเสียงต่อสู้เมื่อคู่ดังมาก มันอาจจะเรียกความสนใจของสัตว์ิญญาตัวอื่น ๆ มาได้ แล้วยิ่งมีเืด้วยมันเป็ตัวดึงดูดสัตว์นักล่าได้เป็อย่างดีเลย
ซึ่งก็ไม่ผิดจากที่ชายหนุ่มคาดการณ์ไว้เลย เมื่อเขาจากไปได้ไม่นาน ฝูงหมาป่าเพลิงกาฬก็มาถึง แต่เมื่อพวกมันไม่เจออะไรก็พ่นไฟเผาบริเวณนั้นอย่างหงุดหงิดที่เหยื่อหายไป จากนั้นพวกมันจึงกลับเข้าไปในป่าลึกตามเดิม
ด้านจ้าวซีห่าวก็เร่งรีบออกจากป่า ชายหนุ่มเดินอ้อมป่าไปอีกด้านไม่ได้ตรงกลับบ้านในทันที
ซึ่งเขาวางแผนที่จะตรงเข้าไปขายเนื้อสัตว์ในเมืองก่อนเพราะเห็นว่าเช้าอยู่ยังพอมีเวลา กว่าจะไปและกลับก็คงถึงบ้าน่เย็นพอดี
เมื่อมาถึงประตูเมืองจากค่าผ่านทางเรียบร้อย ชายหนุ่มตรงไปที่ด้านหลังเหล่าอาหารเ้าประจำทันที
“อ้าววว ซีห่าวหรือนั่น ทำไมมีสภาพแบบนี้หละ เพิ่งออกมาจากป่ารึ” อู่ฉินซาน หลงจูประจำเหลาเฟยเฟิ่ง เอ่ยทักอย่างแปลกใจ
“ใช่แล้วขอรับหลงจูอู่”
“ว่าแต่วันนี้ได้อะไรมาบ้างละ เอาออกมาได้เลย ข้าจะประเมินราคาให้”
อู่ฉินซานกล่าวอย่างยินดี เพราะที่ผ่านมาซีห่าวนำสัตว์ป่ามาขายให้บ่อยครั้ง ทั้งคุณภาพก็อีกดีด้วย เขาจึงจำชายหนุ่มได้อย่างแม่นยำ และยินดีที่จะคบค้ากันไปนาน ๆ
“วันนี้ข้ามีโชคตอนกำลังจะออกจากป่านิดหน่อยขอรับ ได้เสือกับกวางมาท่านจะรับหมดเลยหรือไม่” ซีห่าวบอกกล่าวออกมาด้วยหน้านิ่ง ๆ
“รับซิรับ ข้ารับหมดเลย ฮะฮ่าฮ่า” หลงจูยิ้มออกมาอย่างยินดี
“ข้าขอพูดแบบไม่อ้อมค้อมเลยนะ ่นี้ไม่ค่อยมีใครนำสัตว์ป่ามาขายเลย ข้าก็กลุ้มใจกันมากเลยหละ
แล้วนี่พ่อบ้านที่จวนท่านเ้าเมืองก็มาสั่งอาหารสำหรับจัดงานเลี้ยงต้อนรับอีก และพวกเขายังระบุมาด้วยว่าอยากได้เนื้อสัตว์ิญญาขึ้นโต๊ะ พวกข้ายังไม่รู้จะทำยังไงเลย
แต่อย่างน้อยได้เนื้อสัตว์ป่าของเ้ามาขึ้นโต๊ะที่เหลาก็ยังดี เอาหละ เอามันออกมาวางตรงนี้ได้เลย”
หลงจูพูดระบายออกมาอย่างกลัดกลุ้มและชี้ไปที่โต๊ะให้ชายหนุ่มเอาสัตว์ป่าออกมาวางได้เลย
“เอ่อ… นี่ขอรับ” ซีห่าวอยากจะบอกว่าของเขาไม่ใช่สัตว์ป่า แต่เขาไม่ชอบพูดมาก เอาออกมาให้เห็นไปเลยละกัน
ตุบ!!! ตุบ!!!
“เออะ!!” เมื่อเห็นสัตว์ที่อยู่ตรงหน้าหลงจูถึงกับใตาค้างพูดไม่ออกเลย
“ฮะฮ่าฮ่า เหลาเฟยเฟิ่งของข้ารอดแล้ว ฮะฮ่าฮ่า”
แต่หลังจากเรียกสติตัวเองกลับมาได้ หลงจูก็พูดพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
รอหลงจูอยู่ครู่ใหญ่กว่าเขาจะหยุดหัวเราะได้ จากนั้นเขาก็ประเมินราคาให้ชายหนุ่มค่อนข้างสูงกว่าราคามาตรฐานมากทีเดียว
เมื่อตกลงราคาและรับเงินกันเรียบร้อยแล้ว ซีห่าวก็ขอตัวแยกออกมา โดยหลงจูพูดทิ้งท้ายไว้ว่า
“ถ้าได้สัตว์ิญญามาอีก เ้าก็อย่าลืมข้าหละซีห่าว ข้าจะให้ราคาอย่างดีกับเ้าแน่นอน”
“ได้ขอรับ”
เมื่อออกจากเหลาอาหารมา ชายหนุ่มก็ตรงไปร้านขายธัญพืชและเครื่องปรุงที่อยู่ถัดออกไปไม่ไกล เพื่อซื้อของเข้าบ้านทันที
Talk
6K
