บทที่ 9 ไสหัวไปซะ
“ไอ้หนู ปากดีเกินไปแล้ว ฉันจะทำให้แกรู้ว่าถ้าปากดีแบบนี้จะต้องเจ็บตัว!”
เสียงหนึ่งดังขึ้นพูดกับเซียวเฉิน
ทันทีที่พูดจบ ชายคนนั้นก็พุ่งเข้าหาเซียวเฉินอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นชายคนนั้นพุ่งเข้ามาหา มุมปากของเซียวเฉินก็เผยรอยยิ้มเหยียดหยัน
ชั่วพริบตา เซียวเฉินใช้มือเพียงข้างหนึ่งโจมตี ทำให้ชายคนนั้นลงไปกองกับพื้น
คนที่เหลือเห็นดังนั้นจึงกรูกันเข้ามา แต่สิ่งที่พวกเขาได้รับกลับเป็การโจมตีที่รวดเร็วและเด็กขาดของเซียวเฉินน ทำให้พวกเขาไม่มีโอกาสโต้ตอบเลยแม้แต่น้อย
แต่แล้วทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังมาแต่ไกล “พวกแกทำอะไรกัน! มาโหวกเหวกโวยวายอยู่ได้น่ารำคาญชะมัด ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงรึไง!”
คนที่พูดนี้ มีความสูงไล่เลี่ยพอ ๆ กับเซียวเฉิน น่าจะสูงราว ๆ 185 เิเ รูปร่างกำยำ แข็งแรง แผ่รังสีความป่าเถื่อนและดุดันออกมา
เมื่อเซียวเฉินเห็นเขาก็ยักไหล่เล็กน้อย พลางเผยรอยยิ้มรอยยิ้มเ้าเล่ห์
ในสายตาของเซียวเฉิน ชายคนนี้น่าจะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่เมื่อพิจารณาดูแล้ว เขากลับรู้สึกว่ายังขาดอะไรไปสักอย่าง
“นายคือรปภ.คนใหม่ที่มารายงานตัวสินะ?”
หานซานเปียวจ้องไปที่เซียวเฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
เมื่อหานซานเปียวพูดจบ เซียวเฉินยิ้ม “แล้วคุณเป็ใคร เป็หัวหน้าที่นี่รึไง?”
ทั้งสองสบตากัน มีเปลวไฟปะทุขึ้นในดวงตา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งข้าง ๆ หานซานเปียว พวกรปภ.ที่ถูกอัดไปเมื่อครู่นี้ ได้เล่าสถานการณ์ให้เขาฟังคร่าว ๆ
หานซานเปียวโมโหจนแทบคลั่ง เขามองไปที่เซียวเฉินอย่างเอาเื่
“ไอ้หนู นายรู้ตัวไหมว่าตอนนี้นายกำลังทำอะไรอยู่”
หานซานเปียวพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
เซียวเฉินอยากรู้จริง ๆ ว่าหานซานเปียว้าจะทำอะไร ดังนั้นในเวลานี้ เซียวเฉินจึงโบกมือใส่คนตรงหน้าไปมาและพูดว่า “งั้นคุณลองบอกมาสิ ว่าตอนนี้ฉันกำลังทำอะไรอยู่”
หานซานเปียวไม่พอใจอย่างมาก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ
“แกทำร้ายคนของฉัน เื่นี้ไม่จบง่าย ๆ แน่!”
หานซานเปียวพูดอย่างตรงไปตรงมา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ปล่อยเื่นี้ไปง่าย ๆ แน่
แต่เซียวเฉินกลับยักคิ้วถามว่า “แล้วคุณจะทำยังไงล่ะ?”
จริง ๆ แล้ว หานซานเปียวไม่พอใจท่าทีของเซียวเฉินอย่างมาก ‘นี่มันอะไรกัน?’
เมื่อเห็นแบบนั้น หานซานเปียวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยพูดกับเซียวเฉินว่า “ง่ายนิดเดียว รีบคุกเข่าลงกราบสามครั้งซะ แล้วก็ขอโทษพวกเขาด้วย”
“ไม่อย่างนั้น ผลที่ตามมาแกน่าจะรู้ดี!”
เมื่อหานซานเปียวพูดจบ พวกรปภ.ที่อยู่รอบข้างก็ตื่นเต้นกันใหญ่ พวกเขาอยากเห็นเซียวเฉินคุกเข่ากราบ
ในเวลานี้ พวกรปภ.ต่างเชียร์ยุยง “ใช่แล้ว ไอ้หนู ได้ยินไหม รีบคุกเข่ากราบขอโทษซะ!”
คำพูดเหล่านี้ช่างน่าขันสิ้นดี
เซียวเฉินเงยหน้าขึ้นมองหานซานเปียว มุมปากเผยรอยยิ้มเล็กน้อย “พวกนายไสหัวไปได้แล้ว!”
เซียวเฉินนั้นพูดอย่างตรงไปตรงมา แต่หานซานเปียวกลับไม่ใส่ใจ
“เด็กน้อย อย่าอวดดีนักเลย อวดดีมากไปมันไม่ใช่เื่ดีหรอกนะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าฉัน หานซานเปียวคนนี้!’”
หานซานเปียวพูดไปพลางกำหมัดแน่น ไม่นานก็พุ่งเข้าใส่เซียวเฉินอย่างรวดเร็ว
หานซานเปียวมั่นใจว่าหมัดของเขาจะทำให้เซียวเฉินล้มลงได้
แต่เมื่อหานซานเปียวจู่โจมเซียวเฉิน เขาก็พบว่าทุกอย่างมันช่างน่ากลัว
“เด็กหนุ่มคนนี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เดิมทีหานซานเปียวมั่นใจในหมัดของตนเองมาก แต่แล้วหมัดของเขากลับถูกเซียวเฉินคว้าไว้แน่น
คนรอบข้างต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น
นี่มันเกิดอะไรขึ้น? พวกเขารู้ดีว่าหัวหน้าของพวกเขาแข็งแกร่งแค่ไหน
แต่ตอนนี้กลับถูกเซียวเฉินคว้าไว้แน่น
หานซานเปียวเงยหน้าขึ้นมองเซียวเฉิน แต่เซียวเฉินกลับรู้สึกขบขัน
“จริง ๆ แล้วก่อนมาที่นี่ ฉันได้ยินมาว่าพวกคนในแผนกรักษาความปลอดภัยเก่งกาจมาก แต่ตอนนี้ดูแล้ว พวกนายทั้งหมดน่าจะเป็แค่ขยะ”
เซียวเฉินพูดพลางชกหานซานเปียวอีกหลายหมัด
หานซานเปียวที่ตั้งรับไม่ทัน จึงเซถอยหลังไปหลายก้าว
“ฮึ่ม ต่อให้แกเอาชนะฉันได้แล้วจะทำอะไรได้ล่ะ? พวกเราจากแผนกรักษาความปลอดภัย ก็ไม่มีใครยอมรับแกหรอก!”
หานซานเปียวพูดกับเซียวเฉินด้วยความโกรธแค้น
คนอื่น ๆ ก็เช่นกัน ถึงแม้เซียวเฉินจะเอาชนะพวกเขาได้ แต่จะทำอะไรได้ล่ะ?
เซียวเฉินยิ้มเล็กน้อย เขารู้อยู่แล้วว่าคนพวกนี้จัดการยาก แต่เขาไม่คิดว่าคนเหล่านี้จะเหนือความคาดหมายของเขามากขนาดนี้
เซียวเฉินจ้องมองไปข้างหน้าด้วยท่าทางเฉยเมย
“เอาล่ะ ในเมื่อพวกนายไม่ยอมรับฉัน งั้นพวกนายทุกคนก็ไสหัวไปให้หมด”
เซียวเฉินชี้ไปที่ประตูและพูดย้ำอีกครั้ง
จริง ๆ คำพูดก่อนหน้านี้ ทำให้คนพวกนี้คิดว่าเซียวเฉินกำลังล้อเล่นกับพวกเขาอยู่
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนเลยมีท่าทีเฉยเมย ไม่สนใจ
“นี่ไอ้หนู ฉันน่ะเป็หัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยของที่นี่ เพียงแค่ฉันพูดคำเดียวเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหมดก็ต้องไปกับฉัน ถึงแม้แกจะขึ้นเป็หัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยคนใหม่ แต่แกก็จะไม่เหลือใครสักคน”
หานซานเปียวมองไปที่เซียวเฉินและพูดออกมา
เมื่อได้ยินคำพูดของหานซานเปียว เซียวเฉินไม่เพียงแต่ไร้ความกังวลเท่านั้น เขากลับรู้สึกตื่นเต้นเป็พิเศษอีกด้วย
“ฮ่า ๆ พูดอะไรน่ะ ที่พูดเป็ความจริงงั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นพวกนายก็รีบ ๆ ไปเถอะ ฉันจะได้จัดการที่นี่ได้อย่างเต็มที่ซะที!”
เซียวเฉินโบกมือไล่
หานซานเปียวแค่นเสียงเย็นช้า “พวกเราไป!”
หลังจากที่หานซานเปียวพูดจบ ทุกคนก็เดินตามหลังเขาออกไป
ในเมื่อเซียวเฉินพูดซะขนาดนี้ พวกเขาก็อยากจะดูให้เห็นกับตาจริง ๆ ว่าต่อไปจะเป็ยังไง
ยังไงซะ บริษัทก็ต้องมาตามตัวพวกเขาอยู่ดี ไม่อย่างนั้น บริษัทก็จะวุ่นวายไปหมด เมื่อถึงตอนนั้นปัญหาก็จะตกไปที่เซียวเฉินแน่นอน
ในขณะที่หานซานเปียวกำลังคิดอยู่นั้น ทางด้านเซียวเฉินกลับมีความสุขมาก เพราะตอนนี้เซียวเฉินอยากให้คนพวกนี้รีบ ๆ ออกไปซะที
“ฮ่า ๆ ไปเถอะ ดีเลย เมื่อพวกนายไปกันหมดแล้ว ฉันจะได้จัดการที่นี่สักที!”
หลังจากที่ได้ยินเซียวเฉินพูดจบ คนพวกนั้นแทบจะกระอักเื
หานซานเปียวโบกมือ “ไปกันเถอะ!”
1K
