“ดูท่าฮูหยินรองจะมีความสุขมากสินะ ที่ข้ายังไม่ตาย”ชุนเซียนพูดพลางยิ้มน้อยๆ แต่ดวงตาของนางกลับไม่ยิ้มตาม"ถึงกลับต้องรีบมาถึงเรือนของข้าโดยพละการ"
ฮูหยินรองจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเกลียดชัง ั้แ่ที่นางแต่งเข้ามาในตระกูลชุน นายท่านชุนยังสอบฉิวไฉ่ไม่ผ่านเสียด้วยซ้ำ
ถ้าไม่ใช่ท่านพ่อของนางบังคับ นางก็คงไม่มีวันแต่งเข้ามาในตระกูลที่ต่ำกว่าตัวเอง แถมยังเป็แค่ฮูหยินรองไม่ใช่ภรรยาเอก และยังต้องยกย่องภรรยาเอกทั้งๆ ที่นางเป็แค่ลูกพ่อค้าฐานะต่ำต้อยเท่านั้น
ถึงนางจะเป็แค่ลูกของอนุภรรยาแต่ก็มีพ่อเป็ถึงขุนนางขั้นที่ 9 ประจำการอยู่ในอำเภอหนาน จึงถือว่าฐานะของนางสูงกว่าลูกพ่อค้าเป็ไหนๆ
และที่สำคัญนังเด็กหน้าตายนี่อายุได้แค่ 7 ขวบเท่านั้น แต่กลับมีใบหน้าที่งดงามไม่เหมือนกับมารดาของนางในตอนนี้ ยิ่งทำให้นางเกียดชังเข้าไปอีก
“หึ มีแม่เป็คนชั้นต่ำลูกก็คงจะเหมือนกันสินะ”
“แล้วอย่างไรล่ะ ตอนนี้ท่านก็เป็ได้แค่ฮูหยินรองเท่านั้น อย่าลืมว่าท่านแม่ของข้าก็ยังคงเป็ฮูหยินใหญ่ของจวนอยู่”ชุนเซียนกล่าว
“ยังไม่รีบจับนางเอาไว้อีก!”ฮูหยินรองสั่งให้สาวใช้รีบจับตัวเด็กสาวเอาไว้
ในขณะที่สาวใช้กำลังจะเข้ามาจับตัวของนางเอาไว้นางก็ร้องะโเสียงดังว่า “ตีข้าแล้ว ตีข้าแล้ว ตีข้าอีกอีกแล้ว ฮูหยินรองกำลังจะตีคุณหนูใหญ่ของจวนตระกูลชุนตายแล้ว”ชุนเซียนเออร์วิ่งวนไปรอบๆ ห้องพร้อมกับที่ะโส่งเสียงดัง และหลบสาวใช้ไปด้วย
“เงียบเดี๋ยวนี้นะนังเด็กหน้าตาย เ้า..เ้าหยุดนางเอาไว้”ฮูหยินรองที่กำลังตกตะลึง ก็ต้องลนลานขึ้นมาทันที ไม่คิดว่าเด็กสาวตรงหน้าจะทำแบบนี้
“ทำไมล่ะ ข้าจะะโเสียงดังให้คนทั้งจวนได้รู้ว่าฮูหยินรอง กำลังทุบตีคุณหนูใหญ่ของจวนตระกูลชุนอยู่”
“เ้า…เ้าคนชั้นต่ำหยุดเดี๋ยวนี้นะ”ฮูหยินรองตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ
“อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ ว่าท่านอยากจะขึ้นเป็ฮูหยินใหญ่ของจวนแห่งนี้ใจจะขาด แต่ติดที่ท่านแม่ของข้ายังอยู่ท่านก็คงไม่มีวันได้ขึ้นเป็ฮูหยินใหญ่ของจวนหลอก แต่ข้าสามารถพูดจาโน้มน้าวให้ท่านแม่หย่ากับท่านพ่อได้นะ”
ในขณะที่นางกำลังวิ่งหลบสาวใช้ ชุนเซียนเออร์ก็ยังไม่วายบอกจุดประสงค์ของนางออกไป
“หยุด!…ข้าหมายถึงเ้าเลิกวิ่งไล่นางเด็กนี่ได้แล้ว…เมื่อกี้เ้าว่าอย่างไรนะ!"
“ข้าบอกว่า ข้าสามารถพูดจาโน้มน้าวให้ท่านแม่หย่ากับท่านพ่อได้นะ เพียงแต่…”ชุนเซียนเออร์ ไม่พูดให้จบกลับทำให้ฮูหยินรองยิ่งร้อนรนเข้าไปอีก
“เ้าว่ามาซิ…”
“ในเมื่อถ้าท่านแม่หย่ากับท่านพ่อ ข้าก็จะขอตามท่านแม่ของข้าไปด้วย คงไม่อยู่ในตระกูลชุนหลอก และอีกอย่างท่านพ่อของข้าก็สอบฉิวไฉ่ได้แล้ว อนาคตการรับราชการเป็ขุนนางก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม”ชุนเซียนเออร์ค่อยๆบอกจุดประสงค์ของนางออกไป
“แต่ถ้าข้าและท่านแม่จะออกจากจวนตระกูลชุน ก็คงต้องมีของติดไม้ติดมือออกไปสักหน่อยฮูหยินรองไม่คิดอย่างนั้นหรอ ไม่ใช่สิต้องบอกว่า ฮูหยินใหญ่แห่งจวนไม่คิดอย่างนั้นหรอ”ชุนเซียนเออร์ยังคงพูดจาโน้มน้าวต่อไป
“ที่เ้าพูดมาก็ถูก…เ้า้าอะไร”
“ฮูหยินเ้าคะ ท่านอย่าไปฟังที่นังเด็กนี่พูดเลยนะเ้าคะ"แม่นมพูดกับนายหญิงของนาง หลังจากที่ทนฟังอยู่สักพัก
“ถ้าอย่างนั้น ข้าและท่านแม่ก็จะกินนอนอยู่ที่จวนตระกูลชุนนี่แหละ ต่อให้ท่านวางแผนใส่ร้าย ท่านแม่ของข้าอย่างไรแต่อย่าลืมว่าชื่อเสียงของท่านพ่อก็สำคัญยิ่งกว่านะ”
ฮูหยินรองจ้องมองเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องด้วยความแปลกใจ เหมือนกับว่านางเด็กนี่ดูเปลี่ยนไป ทั้งๆที่เมื่อก่อน นี้ขี้ขาดตาขาว เมื่อเห็นนางเข้ามาก็จะตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
“แล้วถ้าทำตามที่เ้าว่า ข้าจะเชื่อได้อย่างไรว่านางเด็กหน้าตายอย่างเ้าจะไม่หลอกข้า”
“อ่อ…ท่านไม่มีทางเลือกมากนักหรอกฮูหยินรอง อย่างมากข้ากับท่านแม่ก็ยังคงอยู่เป็หนามคอยทิ่มแทงท่านอยู่ในจวนตระกูลชุนนี่และ หรือไม่อย่างนั้น ท่านก็แค่มอบตั๋วเงิน 20 ตำลึงให้ข้า ข้าจะพาท่านแม่ของข้าออกจากจวนไปอย่างสงบ"
“ไม่ได้นะเ้าคะฮูหยิน!”แม่นมที่อยู่ด้านข้างถึงกับต้องทะลึ่งตาจ้องมองมาที่นางด้วยความโกรธ
แต่ฮูหยินรองกลับไม่พูดจาเอาแต่จ้องมองไปที่เด็กสาว และคุ่นคิดอย่างจริงจัง
“หึ…ฉิวอี้ส่งพวกนางออกไป ข้าอยากพักผ่อนแล้ว”ชุนเซียนเออร์ ไม่รอคำตอบจากพวกนางที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะเอ่ยปากไล่ส่งแขก
“เดี๋ยวก่อน…เ้ามั่นใจว่าเ้าทำอย่างที่เ้าว่ามาได้แน่ใช่ไหม”
“เหอะ…นั่นขึ้นอยู่กับฮูหยินรองแล้ว”
“ได้! พรุ่งนี้เช้าข้าจะให้คนนำตั๋วเงินมาส่งให้ก่อนรุ่งสาง…ไปแม่นมกลับจวน!"ฮูหยินรองพูดจบ ก็หันหลังเดินออกจากประตูไปพร้อมกับสาวใช้ของนาง
“ฉิวอี้…เ้าอยากตามข้ากับท่านแม่ออกไปด้วยกันหรือไม่”ชุนเซียนถามสาวใช้ที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น
“ข้า ข้า..”
“ช่างเถอะ…เ้าอยู่ที่นี่อาจจะสุขสบายกว่าออกไปอยู่ข้างนอกก็เป็ได้”ชุนเซียนไม่รอให้สาวใช้พูดจบ นางก็ตัดบททันที ในมุมมองของชุนเซียน สาวใช้คนนี้ไม่ผ่านเกณฑ์ ดูไม่มีความจงรักภักดีกับกับนายของตัวเอง ถ้านำคนแบบนี้ติดตัวไปด้วยก็คงมีแต่สร้างปัญหาให้กับนางเท่านั้น “ออกไปได้แล้วข้าจะพักผ่อน”
ชุนเซียนเอ่ยปากไล่สาวใช้ของนาง เมื่อทุกอย่างเริ่มกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง เมื่อนางเงยหน้ามองท้องฟ้าเวลาผ่านไปครึ่งคืนแล้ว
นางเดินไปล้มตัวนอนลงบนเตียงก่อนจะเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า
รุ่งสางบ่าวรับใช้ของฮูหยินรองได้นำตั๋วเงินจำนวน 20 ตำลึงมาส่งให้นางอย่างที่นางได้บอกเอาไว้จริงๆ ชุนเซียนเออร์ยิ้มอย่างดีใจก่อนจะจัดการยัดตั๋วเงินทั้งหมดเอาไว้ในอกเสื้อของนาง
“ข้าจะไปพบท่านแม่ เ้าไม่ต้องตามมา”ชุนเซียนบอกกับสาวใช้ของนางก่อนจะออกจากห้องของนางไป และเดินไปตามเส้นทางมุ่งหน้าไปยังเรือนที่อยู่ด้านหลัง
เมื่อมาถึงหน้าประตูนางก็แจ้งกับสาวใช้ เพื่อขอเข้าพบท่านแม่ของนาง ไม่นานนักสาวใช้ก็เดินออกมาและเชิญให้นางเข้าไปด้านใน
“มาแล้วหรอ…ชุนเซียนเออร์ของแม่”ฮูหยินใหญ่ดึงนางเข้าไปหาพร้อมกับรูปศีรษะน้อยๆของนางด้วยความเอ็นดู
“เ้าค่ะ ท่านแม่…ข้ามีอะไรจะให้ท่านดู”นางพูดเสร็จก็เอาตั๋วเงินจำนวน 20 ตำลึงออกมาให้ท่านแม่ของนางดู
“ชุนเซียน เ้าไปเอาตั๋วเงินพวกนี้มาจากไหน”ชุนเหมยลีจ้องมองบุตรสาวของตัวเองด้วยความใ
“ข้าเอามาจากฮูหยินรองเ้าค่ะ ท่านแม่เป็อย่างไรข้าเก่งใช่ไหม ข้าแค่พูดจาโน้มน้าวนางและบอกว่าข้าสามารถพูดจาโน้มน้าวท่านแม่ให้หย่ากับท่านพ่อได้”ชุนเซียนรายงานท่านแม่ของนางและยังพูดอีกว่า"ข้าหาเงินให้ท่านแม่ได้ 1 ก้อนแล้วนะเ้าคะ"
ชุนเหมยลีมองลูกสาวตัวน้อยที่ฉลาดเ้าเล่ห์ของนางและอดชมออกมาไม่ได้ว่า “จ้า จ้า เ้าช่างเก่งกล้านัก”นางยิ้มให้กับลูกสาวของนางด้วยความเอ็นดู
“ท่านแม่ก็อย่ายอมแพ้ข้านะเ้าคะ”ชุนเซียนมองท่านแม่ของนาง ก่อนที่จะเห็นท่านแม่ของนางพยักหน้า นางจึงโล่งใจ ดีมากนักที่ท่านแม่ของนางตัดสินใจหย่า ถึงในแววตาของท่านแม่จะยังดูเศร้านัก แต่สักระยะก็คงจะไม่มีเวลาให้มานั่งเศร้าโศกเสียใจแล้ว
“หึ หึ”ชุนเซียนหัวเราะออกมาอย่างเ้าเล่ห์
“เ้าเด็กนี่ ยิ่งโตยิ่งเ้าเล่ห์นัก ไม่รู้ว่าเหมือนใครกันแน่”
“จะเหมือนใครล่ะก็ต้องเหมือนท่านแม่สิเ้าคะ…ลูกสาวจะคอยดูฝีมือของท่านแม่นะเ้าคะ”
“จ้า จ้าแม่ตามใจเ้า”
"อย่าลืมกดติดตามเป็กำลังใจให้ไรต์ด้วยนะค่ะ"
18K
