ตอนพิเศษ 5
ค่ำคืนวันศุกร์และตอนนี้เลยเที่ยงคืนมาสองชั่วโมงแล้ว...
ใช่ไง!!ตอนนี้ตีสอง! และมันไม่ใช่เื่ที่ฉันจะต้องแหกตารอพี่แม็คกลับห้องเลยสักนิด
เื่ของเื่คือเขาลืมคีย์การ์ดเข้าห้องไงถ้าฉันหลับไปแล้วฉันคงไม่มีอารมณ์ตื่นมาเปิดประตูหรอกคนกลับช้าคงได้นอนเฝ้าหน้าห้องเลยแหละ!
เมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วเขายังมีสติตอบแชทฉันแต่ครึ่งชั่วโมงถัดมาแพรวกลับส่งข้อความมาบอกว่ามันกับคิมจะขับรถมาส่งพี่แม็คเพราะเขาเมาจนกลับเองไม่ไหว
วันนี้ก็มีสังสรรค์วันอยากเจอตามเื่ตามราวนั่นแหละแต่ฉันต้องเคลียร์งาน พอเลิกค่ำกว่าปกติก็ไม่อยากออกไปไหนแล้วไง ใครจะไปรู้ล่ะว่าต้องมานั่งง่วงรอ‘ว่าที่สามี’ อยู่แบบนี้!
[ Somm ] : ถึงไหนแล้ว กูง่วง
[ Somm ] : ถ้าอีก 10 นาทียังไม่ถึงมึงพาพี่แม็คไปนอนห้องมึงเลยนะ
[ Praeww ] : ติดไฟแดง เลี้ยวซ้ายก็ถึงล่ะ
[ Somm ] : ให้ผัวมึงแบกพี่แม็คขึ้นมาส่งด้วย อยากพาไปมอมดีนัก
[ Praeww ] : เออๆๆ
แพรวตอบแล้วไม่ถึงสิบห้านาทีต่อมา ‘คนเมา’ ก็มายืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง
ก็ไม่ได้เมาขนาดว่าไม่มีสติอ่ะยังเดินได้ถึงแม้จะเดินเซเป๋ซ้ายเป๋ขวาก็เถอะ
ฉันบอกขอบคุณคิมกับแพรวก่อนจะเดินตามพี่แม็คเข้าไปในห้องแต่แล้วพอปิดประตูเสร็จจังหวะที่กำลังหันกลับเผื่อจะเดินเข้าห้องฉันก็ถูกดันเข้ากับประตูทันที!
เมาทีไรก็หื่นแบบนี้ทุกทีอ่ะ!
“เมียครับ...”
เมื่อก่อนเรียก‘น้อง’ เดี๋ยวนี้อัพเลเวลมาเรียกว่า ‘เมีย’!
พี่แม็คใช้มือข้างขวาดันไหล่ฉันให้แนบกับประตูส่วนมือข้างซ้ายก็ยันประตูเอาไว้ในลักษณะเหมือนขังไม่ให้ฉันเดินหนี
“ห้ามจูบนะเหม็นเหล้า” ถึงขนาดว่าลมหายใจออกของเขามีกลิ่นแอลกอฮอล์ปนมาจนฉุนอ่ะกินหรืออาบเนี่ย?
“ไม่เห็นเหม็นเลย”ว่าแล้วก็หอมแก้มฉันแรงๆ ทั้งซ้ายและขวา “พี่ว่าออกจะหอม”
บอกตรงๆว่าตอนนี้ไม่เขินแต่ง่วงมากกว่า!
“ร้อนจัง...ถอดเสื้อให้พี่หน่อยครับ”
“ถอดเองสิคะ!”แค่เลิกกักตัวฉันก็มีมือว่างมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตแล้วไหมล่ะ!?
“ไม่เอาเดี๋ยวเมียหนี”
รู้ทันอีก!โคตรเซ็ง!
“งั้นก็ขยับออกยืนชิดขนาดนี้จะแกะกระดุมได้ยังไง”
ฉันถลึงตาใส่พรางดันคนตัวใหญ่ให้หลีกทางแต่พี่แม็คไม่ได้ถอยห่าง...ร่างสูงใช้ปลายจมูกโด่งคลอเคลียกับจมูกฉันมือข้างที่ใช้ยันประตูเปลี่ยนมาลูบไล้หัวไหล่มน
ฉันอยากรีบนอนเลยรีบทำตามที่เขาขอ
แต่ในขณะที่กระดุมเม็ดสุดท้ายกำลังหลุด....
พี่แม็คก็ใช้หัวเข่าดันแทรกเข้ามาระหว่างขาฉันให้ยืนแยกขาออกมือขวาที่ดันไหล่เล็กก็เปลี่ยนมาตรึงท้ายทอยนวดวนไม่กี่จังหวะก็กำโคนผมตรงนั้นแล้วดึงไม่แรงนักเพื่อบังคับให้ฉันแหงนเงยหน้ารับริมฝีปากหยักได้รูปที่บดจูบลงมา
จูบอย่างเอาแต่ใจ!ลิ้นหนากวาดต้อนลิ้นนุ่มจนหมดหนทางสู้ พี่แม็คไม่ผละออกให้ฉันได้หายใจเลยสักนิดฉันเลยต้องหาทางรอดให้ตัวเองด้วยคล้องแขนรอบลำคอเขาสอดนิ้วเข้าไปในกลุ่มผมดกดำเงางามแล้วกระชากทันที!
คนเมาส่งเสียงงึมงำั์ตาสีเข้มจ้องมองอย่างเสียดายก่อนจะเลื่อนหน้าเข้ามาเลียไล้น้ำลายที่มุมปากฉันแล้วพูด
“ส้มอย่าทำร้ายร่างกายพี่...นี่ผัวน้องนะครับ”
“ปลดออกจากตำแหน่งดีไหมคะ!?”ถามจบคนได้ฟังก็ทำหน้ามุ่ย
“ไม่เอาไม่ให้ปลด”
“...”
“แต่ถ้าน้องจะปลดกางเกงพี่พี่จะไม่ว่าเลย”
“...”
“เนอะๆปลดเปลื้องผ้าน่าทำกว่าตั้งเยอะ” ว่าแล้วก็ย่อตัวลงใช้แขนแกร่งสอดเข้าหว่างขาฉันแล้วออกแรงยกพร้อมๆ กับยืดตัวขึ้น!
“พี่แม็ค!”
“น้อง...”
คือนึกภาพว่าตอนนี้ฉันถูกเข้าอุ้มขึ้นน่ะนะ!ท่าอุ้มก็ดูเหมือนฉันพร้อมจะตกลงสู่พื้นห้องตลอดเวลาเลยต้องใช้แขนที่คล้องผ่านลำคอพี่แม็คเปลี่ยนเป็กอดคอเขาไว้แทน
ชุดคลุมอย่างดีที่ฉันสวมทับชุดนอนสายเดี่ยวข้างในแหวกออกจนรู้สึกถึงกระดุมกางเกงยีนส์ตัวหนาของพี่แม็คที่แนบเข้ากับต้นขาด้านในไอร้อนใต้ซิปเหล็กที่แผ่ออกมาก็ทำให้ฉันหวั่นใจ
ทุกจังหวะที่เขาก้าวขาทำให้ฉันรู้ว่าเราส่วนอันตรายของเขาใกล้กับส่วนอ่อนไหวของฉันมากแค่ไหน
ประสบการณ์เมาครั้งล่าสุดของเขาทำให้วันรุ่งขึ้นฉันต้องลางานเพราะปวดเมื่อยจนทนไม่ไหวถ้าฝืนไปทำงานวันนั้นคงต้องเดินขาถ่างเลยล่ะ!
“ห้ามหื่นนะคะ”
“ห้ามได้ที่ไหน”
“ไม่ได้ก็ต้องได้!”
“ขอนิดนึงไม่ได้หรอครับ...”
เกลียดความอ้อนนี้!เกลียดโทนเสียงที่ฟังที่ไรก็ต้องยอมทุกที!
“...”
“นะครับน้อง...นะครับ”
พอรู้ว่าฉันลังเลก็ยิ่งอ้อน
พี่แม็คใช้เท้าดันประตูห้องนอนเดินผ่านเข้ามาถึงเตียง
วางฉันลงแล้วดันให้ฉันนอนราบ
“อย่าอ้อน...พี่แม็คเ้าเล่ห์ รู้อยู่แล้วว่าส้มต้องใจอ่อน”
“พี่ไม่ได้อยากให้ส้มใจอ่อนแต่อยากให้ ช่วยจนพี่อ่อน”
ว่าแล้วก็แกะกระดุมกางเกงแล้วรูดซิปลง
ทันใดนั้นสิ่งที่แข็งตัวพร้อมรบก็ดีดผึงออกมา!!!
เดี๋ยวนะ!กางเกงในเขาหายไปไหน!
ฉันเบิกตากว้างแล้วตวัดสายตามองหน้าพี่แม็คอย่างรวดเร็วแววตาเปล่งประกายวิบวับนั่นเปลี่ยนเป็ง่วงปรือทันที
เกือบเชื่อแล้วว่าเมาดีนะที่ฉันฉลาด!
“ไม่ได้เมาใช่ไหม!”
“อุ้ย!”แสร้งร้องอย่างใ
“แอบถอดกางเกงในเตรียมไว้แล้วใช่ไหม!”
“น้องอย่าคิดมากน่า”
“หลอกให้ส้มช่วยถอดเสื้อด้วยใช่ไหม!”ทั้งถอดเสื้อ ทั้งถอดกางเกงใน กะว่ามาถึงจะเนียนเมาแล้วรังแกฉันเลยว่างั้น!?
“หว่าโดนจับได้เลย” คราวนี้ก็ยิ้มด้วยจริตตอแหล!
“ไม่ตลก!”ฉันบอกแล้วยกขาข้างนึงใช้เท้ายันหน้าท้องเขาไว้อย่างโมโห!
คนโดนเท้ายันไม่สะทกสะท้านเขาสู้แรงที่ฉันใช้กั้นพื้นที่ระหว่างเราด้วยการดันตัวเองเข้ามาเมื่อกำลังจะพ่ายแพ้ฉันเลยเปลี่ยนองศายกขาสูงขึ้น
คราวนี้เปลี่ยนเป็‘ถีบ’ เข้าที่หน้าอก!
แต่ฉันก็พลาดท่า...คนเ้าเล่ห์มองเข้าไปใต้ชุดนอนอย่างย่ามใจ พอจะยกขาลงเขาก็รู้ทันพี่แม็คดึงขาข้างนั่นพาดบ่าเอาไว้แล้วจูบไล้ั้แ่ข้อเท้าลงมาก่อนจะผละออกแวบนึง
“พลาดเองนะสมน้ำหน้า”
ส่งยิ้มร้ายกาจมาจากนั้นก็มุดหายเข้าไปใต้หว่างขาทันที!!
.............................................................................