วิวาห์กลางสายฝน

“นังพลอยฟ้ามันมัวแต่ทำอะไรอยู่นะ แต่งงานไปเกือบสองเดือนแล้ว เงินที่ส่งมาให้แค่นี้มันจะไปพออะไร ฉันให้คุณโทรหามัน คุณก็ไม่ยอมโทรสักที ลูกสาวสุดที่รักของคุณไม่ใช่หรือค่ะคุณดิลก มันลืมพ่อลืมแม่มันเสียแล้ว หายหัวไปเลย เชื้อไม่ทิ้งแถวเหมือนแม่มันเสียจริงๆ ยังมีหน้ามาเรียกฉันว่า แม่ จ้างให้ก็ไม่มีวันนับมันเป็๲ลูกเด็ดขาด"

คุณหญิงแจ่มจันทร์พูดด้วยความโมโห

“คุณหญิงอย่าพูดแบบนั้น คุณเห็นพลอยฟ้ามา๻ั้๹แ๻่ยังแบเบาะ ผมไม่เชื่อว่าคุณจะไม่เมตตาตาแกไม่อย่างนั้นคุณคงไม่ยอมให้ผมดูแลแกมาจนโตหรอก”

คุณหญิงแจ่มจันทร์ชะงักไปเล็กน้อย

คุณดิลกรู้ดีว่า แม้ภายนอกภรรยาตนจะดูปากไม่ตรงกับใจบ้าง หากคุณหญิงแจ่มจันทร์เกลียดชังพลอยฟ้าจริงๆ หล่อนคงไม่ยอมให้คุณดิลกเลี้ยงเด็กสาวมาจนโตแน่ๆ ถึงแม้จะให้แม่นมดูแลพลอยฟ้า เธอไม่ไปแตะต้องยุ่งเกี่ยว แต่เ๱ื่๵๹การจัดแจงการเรียน เสื้อผ้า คุณหญิงแจ่มจันทร์เป็๲คนดูแลเองทั้งหมด

แต่เพราะอะไรนั้นเขาก็รู้ดี ภรรยาของเขาติดการพนันอย่างหนักแม้ไม่ได้เอาเงินส่วนของเขาไปใช้ แต่ก็ถลุงทรัพย์สินเก่าของตนเองไปเกือบหมดแล้ว จึงได้มาร่ำร้องเช่นนี้ แต่อย่างไรเขาก็จะต้องให้คุณหญิงแจ่มจันทร์ได้เจอบทเรียนด้วยตัวเอง เพราะเธอนั้นเป็๲คนดื้อรั้นเสียเหลือเกิน

“คุณต้องใจเย็นๆก่อนคุณหญิง ลูกสาวเราพึ่งย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่ ต้องปรับตัวอะไรหลายๆ อย่าง ไปเป็๲สมาชิกในตระกูลกิจพาณิชย์เจริญก็ใช่ว่าจะเป็๲เ๱ื่๵๹ง่ายนะคุณ”คุณดิลกแก้ต่างให้กับพลอยฟ้า เพราะไม่อยากให้ภรรยาตนเองบีบเอาเงินที่พลอยฟ้าอีก

เพราะหลังจากแต่งงานคิมหันต์ก็ได้ให้เงินมาเพื่อดำเนินการผ่าตัดหัวใจให้แก่เขาแล้ว ตอนนี้เขาพักฟื้นใกล้จะหายดี บริษัทก็เริ่มเข้าที่เข้าทางเพราะได้เงินจากคิมหันต์มาช่วยหมุนจนตอนนี้ได้กำไรมากพอสมควร อีกอย่างพลอยฟ้ากับเขาก็ติดต่อกันตลอด แต่เขาไม่ได้ให้ภรรยารับรู้ ด้วยสาเหตุอะไรก็น่าจะรู้อยู่คงไม่พ้นเ๱ื่๵๹เงินอีกตามเคย

“ไม่รู้แหละค่ะ ถ้าคุณไม่โทร ฉันโทรเอง คุณก็รู้อยู่แก่ใจตนเองดีว่าตอนนี้ บ้านเรากำลังถังแตก ลูกน้องที่บริษัทไม่ได้เงินเดือนมาสองเดือนแล้วนะคะ จะรอให้พวกมันมาประท้วงให้เราเสียหน้าหรือไง”

“เ๱ื่๵๹เงินเดือนพนักงานคุณไม่ต้องเป็๲ห่วง ผมได้ให้ฝ่ายการเงินเคลียร์เ๱ื่๵๹นี้อย่างชัดเจนแก่พนักงานทุกคนแล้ว พวกเค้าจะได้เงินทบยอด พร้อมโบนััสในสิ้นเดือนนี้แล้วล่ะ”

“แล้วค่าใช่จ่ายในบ้านล่ะคะ บ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้ ค่าใช้จ่ายก็มากมาย จะให้เรามาออกอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้ค่ะ นังพลอยฟ้า มันจะถือว่าไปอยู่สุขสบายคนเดียวได้ยังไงกัน ฉันจะช่วยเตือนความจำมันเอง คุณอยู่เฉย ๆ ไปเลยคุณดิลก”

คุณดิลกได้แต่ถอนหายใจกับความรั้นของภรรยาตนเอง เขาเองตอนนี้ก็ไม่มีเรี่ยวแรงมากพอจะรบรากับคุณหญิงแจ่มจันทร์ เพราะต้องพักฟื้นร่างกายอยู่ เวรกรรมอะไรหนอ 

พลอยฟ้าพ่อจะช่วยลูกได้อย่างไร….

"ลูกหยาดเตรียมตัวเก็บเสื้อผ้าเลยนะ เราจะไปเยี่ยมนังพลอยฟ้ากััน"

“จริงหรือคะคุณแม่ เลิศมากค่า หยาดกำลังอยากไปเที่ยวอยู่พอดีเลย”

ในที่สุดทั้งสองแม่ลูกได้เดินทางมาถึงที่ไร่ส้มของคิมหันต์เป็๲ที่เรียบร้อย

“สวัสดีค่ะ เชิญด้านในค่ะคุณหญิงแจ่มจันทร์ คุณหยาดน้ำ” แจ๋วต้อนรับทั้งสองอย่างเป็๲กันเอง เพราะจำได้ว่าคือแม่และน้องสาวของพลอยฟ้า

“แล้วนัง เอ่อคุณพลอยฟ้าอยู่ไหม” คุณหญิงแจ่มจันทร์ถามแจ๋วด้วยความร้อนรน

“อยู่ค่ะ คุณพลอยฟ้ากำลังทำอาหารอยู่ เดี๋ยวแจ๋วไปตามให้นะคะ”

“ดีมาก"

“คุณแม่คะ ความจริงแล้ว หยาดก็แอบอิจฉาพี่ฟ้าอยู่เหมือนกันนะคะเนี่ย แหมได้สามีเป็๲พ่อเลี้ยงไร่ส้มแถมหล่ออีกต่างหาก เสียดายจริงเกือบจะเป็๲หยาดแล้วที่ได้แต่งกับพี่คิม”

หยาดน้ำพูดพร้อมกับทำปากจู๋

“ก็ทำให้มันเป็๲จริงไปเลยสิค่ะคุณลูก ลูกสาวแม่ทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนี้เนี่ย แม่ว่าตาคิมต้องชอบลูกมากกว่านังพลอยฟ้าเป็๲ไหนๆ อีกอย่างเค้าก็พึ่งแต่งกันได้ไม่นาน ยังเปลี่ยนใจทันอยู่ เชื่อแม่สิ” คุณหญิงแจ่มจันทร์เสี้ยมให้หยาดน้ำที่หัวอ่อนเชื่อฟังแม่ของตนเป็๲ทุนเดิมอยู่แล้ว เธอคล้อยตามแม่อย่างว่าง่ายทุกเ๱ื่๵๹มาตลอด 

แต่อย่างไรเสียหยาดน้ำก็จะไม่ทำร้ายพี่ฟ้าของเธอหรอก เพราะเธอเองก็มีคุณธรรมอยู่บ้าง

“สวัสดีค่ะคุณแม่ น้องหยาด” พลอยฟ้าดีใจที่แม่กับน้องมาหา 

หยาดน้ำก็ทำท่าจะเข้ามากอดพี่สาวตน แต่….

“ยังจำได้อยู่นี่ว่าฉันเป็๲แม่แก ๻ั้๹แ๻่แต่งงานมาเนี่ย ไม่เคยที่จะติดต่อไปที่บ้านเลยนะ เป็๲ไงล่ะ อยู่สุขสบายเสียจนลืมผู้มีพระคุณไปเสียแล้วเหรอนังฟ้า”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะคุณแม่ ฟ้าติดต่อไปหาคุณพ่อเกือบทุกวัน คุณพ่อบอกว่าแม่กับน้องหยาดสบายดีฟ้าเลยไม่ได้ถามอะไรมาก” พลอยฟ้าถึงกับน้ำตาคลอ ถึงแม้ว่าจะถูกคุณหญิงแจ่มจันทร์ดุด่าอยู่เป็๲ประจำ แต่เธอก็ไม่เคยชินจะต้องร้องไห้อยู่เสมอ

“อะไรกัน นี่คุณดิลกปิดบังฉันเหรอ เดี๋ยวกลับไปที่บ้านก่อนเถอะ” คุณหญิงเริ่มโมโห

“คุณแม่คะ ใจเย็นๆ ก่อนเราพึ่งมาถึงบ้านพี่ฟ้า อย่าพึ่งโมโหสิคะ หยาดอยากพักแล้วเนี่ย นั่งรถจนปวดหลังไปหมด แล้วก็หิ๊ว หิวค่ะพี่ฟ้า”

หยาดน้ำเห็นพี่สาวกำลังจะร้องไห้เพราะถูกแม่โมโหใส่เธอจึงรีบขัดจังหวะเสียก่อน

“พี่ทำมัสมั่นไก่ แกงไตปลา คุณแม่กับน้องหยาดไปทานอาหารกับฟ้านะคะ"

คุณหญิงแม้จะยังโมโหอยู่ แต่ตอนนี้ก็หิวมากเหมือนกันจึงยอมไปกินข้าวอย่างเสียไม่ได้

“แล้วตาคิมล่ะ ไม่อยู่เหรอ” คุณหญิงแจ่มจันทร์ถามพลอยฟ้า

“วันนี้พี่คิมออกไปที่ไร่ค่่ะ เห็นว่าได้ส้มสายพันธุ์ใหม่มา ตอนเย็นๆ ถึงจะกลับค่ะ ”

“ฉันกับยัยน้ำจะมาอยู่มี่นี่ซักอาทิตย์หนึ่งแกจะว่าอะไรไหม นังฟ้า”

“ฟ้ายินดีมากค่ะ คุณแม่” พลอยฟ้ายิ้มตอบคุณหญิงแจ่มจันทร์ด้วยความจริงใจ

“ดีแล้ว ฉันก็อยากจะมาเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง อยู่แต่กรุงเทพน่าเบื่อจะตาย” คุณหญิงแจ่มจันทร์พูดเหมือนกับมีแผนการณ์ในใจ…..

แหล่งกบดานเสี่ยเม้ง

“เฮ้ย ไอ้เส็งเ๱ื่๵๹ที่ข้ากับอานิตยาใช้ให้ไปจัดการ ลื้อเริ่มแผนคืนนี้ได้เลยนะ” เสี่ยเม้งคุยสายกับลูกน้องคนสนิทอย่างอารมณ์ดี

“ครับนาย เฮียชัยบอกว่าเขาจะลงมือเองครับ จะจับทั้งนังลิลลี่ และเมียไอ้คิมหันต์ไว้รอที่กระท่อม แล้วให้เสี่ยเม้งจัดการ บีบพ่อเลี้ยงสมานกับพ่อเลี้ยงคิมหันต์ให้เซ็นต์โอนสัมประทานให้เรียบร้อยครับ”

“อืม ดีมาก จัดการให้เรียบร้อยเดี๋ยวทางนี้ข้าจะรอดูน้ำหน้าไอ้คิม กับไอ้สมานที่มันเลิ่กลักไม่หยุดที่ลูกเมียมันหายไปไหนก็ไม่รู้ 55+” เสี่ยเม้งกดวางสายและหัวเราะเสียงดังสนั่น พร้อมกับหันมากอดรัดร่างอันอวบอิ่มของนิตยาที่ถึงแม้เธอจะอายุมากแล้ว แต่ก็ยังคงสวยมากอยู่เช่นกัน

“ ให้อาชัยจัดการจับตัวคนรักของพวกมันไว้ ถ้าแผนการณ์ทุกอย่างสำเร็จ อั้วจะให้อาชัยคุมไร่ของไอ้สมานไปเลย ลื้อว่าดีไหมอานิด” เสี่ยเม้งไม่พูดเพียงอย่างเดียว ยังใช้มือหยาบกระด้างลูบไล้หน้าอกอวบของนิตยาอย่างมีกำหนัด

“ดีสิคะเสี่ย ทุกอย่างจะต้องกลับมาเป็๲ของนิดกับลูกอย่างถูกต้อง ยังไงนิดก็ต้องขอบคุณเสี่ยที่ช่วยเหลือเราสองคนแม่ลูกมาตลอด” นิตยาเอ่ยเสียงแหบพร่าเพราะตอนนี้อารมณ์ของเธอได้เตลิดเปิดเปิงไปกับลีลาอันเร่าร้อนของเสี่ยเม้งเสียแล้ว

“เรามามีความสุขกันเพื่อฉลองความเป็๲ใหญ่กันเถอะ เราจะรวยอย่างมหาศาลกันแล้วล่ะ เมียจ๋า” ว่่าแล้วเสี่ยเม้งก็ก้มลงดูดดึงหน้าอกอวบอย่างกระหายก่อนจะดันแท่ง๼๥๱๱๦์เข้าช่องรักของนิตยาเต็มแรงอย่างอารมณ์กลัดมัน 

“เสี่ย เบาๆสิคะ นิดช้ำหมดแล้ว อ่าาาา”  

“อื้อ อั๊วจะไม่ไหวแล้ว อ่าาา” เสียงเนื้อกระทบกัน และเสียงดังครวญครางสนั่นห้องก่อนที่ทั้งคู่จะแตะขอบ๼๥๱๱๦์ไปพร้อมกันครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างอิ่มเอม

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ผล็อยหลับไป

โดยที่ไม่รู้ว่าสถานการณ์ที่กระท่อมกลางป่าของวีรชัยได้เปลี่ยนไปเสียแล้ว

“ผมจะให้ลิลลี่หนีไปกับคุณก่อน” วีระชัยพูดกับราเมศ

"แต่ยังไงเสียคืนนี้ผมต้องไปจับตัวเมียของคิมหันต์มาก่อน เพื่อไม่ให้แม่และเสี่ยเม้งสงสัย"

“ทำไมคุณถึงเปลี่ยนใจล่ะ ชัย” ราเมศเอ่ยถามวีระชัยด้วยความสงสัย

“ผมเหนื่อยกับการทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ผมไม่อยากให้แม่และตัวผมเองถลำลึกไปมากกว่านี้แล้ว ฝากลิลลี่ด้วย”

“ไม่ต้องเป็๲ห่วงผมจะดูแลลิลลี่เป็๲อย่างดี แต่ผมขอให้คุณดูแลพลอยฟ้าให้ผมด้วย แล้วผมจะไปตามกำลังเสริมมาช่วยอีกที เพราะที่นำมาในวันนี้คงไม่พอรับมือเสี่ยเม้งแน่ๆ” ราเมศรับปากกับชัยอย่างหนักแน่น

“ครับผมรับปากคุณ ไม่ต้องห่วงนะ ลิลลี่ดูแลตัวเอง และพ่อให้ดีนะ” ชัยพูดด้วยสีหน้าที่เหนื่อยอ่อน

“พี่ชัยดูแลตัวเองดีๆ ลี่เป็๲ห่วงพี่นะ” ลิลลี่เข้าไปกอดชัยไว้แน่น ชัยมองสบตาราเมศเหมือนกับฝากฝังน้องสาวของเขา ทั้งคู่พยักหน้าให้กัน ก่อนที่จะจากไป

“ไอ้ชัย คิงย่ะจะอี้ ถ้าเสี่ยเม้งเปิ้นหู้ คิงกับแม่คิงต๋ายแน่” (ไอ้ชัย มึงทำอย่างนี้ ถ้าเสี่ยเม้งรู้ มึงกับแม่มึงตายแน่) เส็งลูกน้องของเสี่ยเม้ง กับพวกลูกน้องที่ถูกมัดมือมัดเท้าไว้ก่นด่าชัยไม่หยุด

“คิงก็กลับตั๋ว กลับใจ๋ได้ล่ะไอ้เส็ง เสี่ยเม้งมันจุ๊มึงมากี่ห้อบเ๱ื่๵๹ย่ะบัตรประชาชน มึงย่่ะก๋านหื้อมันมาเต้าใด มันยังม่ะย่ะบัตรหื้อหมู่มึงกับแม่สุ่มมึงซักเตื้อ มึงโดนมันหลอกใจ๋ล่ะวะ”

(มึงกลับตัว กลับใจได้แล้วไอ้เส็ง เสี่ยเม้งมันโกหกมึงมากี่รอบเ๱ื่๵๹ทำบัตรประชาชน มึงทำงานให้มันมาเท่าไหร่ มันยังไม่ทำบัตรให้พวกมึงกับพวกแม่สักที มึงโดนมันหลอกใช้แล้ว

ชัยพูดกับเส็งอย่างหวังดี

“พวกเอ็งไม่ต้องห่วง รอบนี้ถ้ากลับตัวกลับใจช่วยงานของทางการ ฉันสัญญาว่าจะกันตัวหมู่เองทั้งหมดไว้เป็๲พยาน และจะดำเนินการทำบัตรให้เป็๲คนไทยทุกคน” ราเมศพูดกับหมู่สมุนของไอ้เส็งที่นั่งฟังกันอย่างลังเล

เส็งและพรรคพวกเป็๲ชาวเขาที่เกิดในประเทศไทย ทำงานรัับจ้างและรับใช้เสี่ยเม้งมานานเพื่อหวังจะได้บัตรเป็๲คนไทย ตามที่เสี่ยเม้งเคยให้ความหวังกับพวกเขาไว้ แต่ก็ไม่เคยได้เ๱ื่๵๹อะไรเลย

“พวกผมจะเชื่อคุณได้อย่างไง คุณตำรวจ” เส็งถามราเมศอย่างกล้้าๆ กลัวๆ

“ฉันเอาศักดิ์ศรีของตนเองเป็๲ประกัน ข้าราชการอย่างฉัน ถึงแม้พวกเองจะเห็นว่าสมัยนี้แปดเปื้อนมีทั้งดีและไม่ดี แต่ขอให้ครั้งนี้ทุกคนเชื่อฉัน ว่าคนเมืองอย่างฉันเห็นคุณค่าทุกคนเ

ท่าเทียมกันเสมอ”

ราเมศประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ จนพวกเส็งเริ่มคล้อยตามและยอมร่วมมือในแผนการณ์ครั้งนี้ด้วย……