ตอนที่ 2
‘ว่าแต่...ทำไมเด็กนี่ถึงเดินมาทางผม...อย่าบอกนะว่า...’
สายตาของภูผาจับจ้องไปยังคนคนหนึ่งอย่างสงสัยเมื่อเด็กที่ยืนเถียงกับเขากำลังมุ่งหน้ามาทางที่เขานั่งอยู่...เธอคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ภูผาแล้วหยุดมองก่อนจะถามชายตรงหน้าว่า
“ตรงนี้ที่คุณเองเหรอคะ”
อีกคนยกมือขึ้นกอดอกตามด้วยพยักหน้าแทนคำตอบ สีหน้าของเขาเรียบนิ่งชนิดที่ว่าหากใครเพิ่งเจอครั้งแรกก็คงคิดไปทางเดียวกันว่าหยิ่งเหลือเกิน
“เฮ้อออ~”
คนที่ยืนอยู่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายเมื่อได้คำตอบแล้วว่าแท้จริงแล้วที่นั่งข้าง ๆ เธอมีนายคนนี้เป็เ้าของ
“ไม่อยากอยู่ใกล้ฉันจนต้องเสียมารยาทแบบนี้เลยเหรอ”
‘คำก็เสียมารยาท สองคำก็เสียมารยาท จ้า~ พ่อคนมารยาทงาม’
“ใช่ค่ะ ฉันไม่อยากนั่งใกล้คุณ แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว หลีกทางให้หน่อยค่ะ ฉันจะนั่งที่ของฉัน”
ที่นั่งของผู้พูดอยู่ฝั่งติดกับหน้าต่างเครื่องบิน คนที่ได้ยินลุกขึ้นช้า ๆ อย่างใจเย็นและเดินเบี่ยงออกเพื่อให้ทาง ทำเอาเ้าของที่นั่งริมหน้าต่างหงุดหงิดกับความกวนประสาทของนายคนนี้กันเลยทีเดียว
‘เอาน่า~ อีกแป๊บเดียวก็ได้เวลาเครื่องลงแล้ว อดทนหน่อยน้ำผึ้ง!’
ใน่แรก ๆ น้ำผึ้งนั่งตัวเกร็งมาก พยายามข่มตาไว้ไม่ให้ผล็อยหลับ แม้ร่างกายจะล้าแสนล้าจากการทำงานหนักก็ตาม ทว่า...
‘ครอก~ ฟี้~’
ผ่านไปไม่กี่นาทีน้ำผึ้งก็หลับคอพับซบลงกับบ่าแกร่งของคนข้าง ๆ
“นี่เธอ...หลับแล้วเหรอ”
‘ตอนหลับน่ารักกว่าตอนเถียงเยอะเลยแฮะ...แถมตัวก็ฮ้อมหอม~’
เ้าของบ่าแกร่งยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเรียวเล็กสำรวจดวงหน้าสวยอย่างตั้งใจก่อนจะผล็อยหลับเกยหัวของน้ำผึ้งด้วยชายหนุ่มก็ล้าเต็มทนเช่นกัน
เมื่อภูผาลืมตาขึ้นมาเครื่องก็ใกล้ลงจอดแล้ว ออกจากสนามบินดอนเมืองั้แ่ 09.00 น. ถึงสนามบินเชียงใหม่เวลา 10.00 น. ชายวัย 37 เห็นว่าคนเด็กกว่ายังหลับอยู่จึงขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้คนหลับตื่นเองโดยที่เขาไม่ต้องใช้เสียงปลุก เพราะถ้าใช้เสียงปลุกจะทำให้อีกคนสะดุ้งตอนตื่นได้ ภูผาคิดว่ามันน่าจะไม่ส่งผลดีต่อสุขภาพนัก
“เธอ...เธอ ถึงแล้ว”
เมื่อเรียกครั้งแล้วครั้งเล่าทว่าคนที่หลับไม่ยอมตื่น ภูผาจึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ดวงหน้าจิ้มลิ้มของอีกคน เป็วิธีปลุกอย่างหนึ่งที่เขาคิดว่ามันน่าจะได้ผล และมันก็ได้ผลจริง ๆ
หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา แต่ด้วยความที่เธอรีบขยับตัว ทำให้ปลายจมูกของเธอกับเขาัักันโดยไม่ได้ตั้งใจ
วินาทีที่ปลายจมูกโด่งของเขาและเธอัักัน อาการสั่นประหม่าของหญิงสาวก็เข้ามาแทนที่ความง่วง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างโดยอัตโนมัติ ใจดวงน้อยเต้นโครมครามและล่องลอยไปไกลอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ต่างกับอีกคนที่จ้องตาน้ำผึ้งนิ่งอย่างยากจะคาดเดาอารมณ์ ภูผาไม่แสดงอาการใด ๆ ...แต่กลับกดปลายจมูกของเขาให้แนบปลายจมูกของน้ำผึ้งมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่ง...
จนกระทั่งพนักงานกล่าวอะไรบางอย่าง น้ำผึ้งและภูผาจึงผละปลายจมูกออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง เมื่อทั้งสองเก็บสัมภาระเรียบร้อย ภูผาจึงเป็ฝ่ายลุกขึ้นก่อนเพราะนั่งอยู่ติดทางเดิน ตามด้วยน้ำผึ้งที่นั่งอยู่ติดกระจกเครื่องบิน...ก่อนทั้งสองจะแยกจากกัน ภูผาก็ไม่วายแกล้งคนที่ปลุกยากเมื่อกี้ให้รู้สึกอายเล่น
“เธอ เมื่อกี้เธอนอนน้ำลายยืดด้วยนะ”
“จริงเหรอ!”
นิ้วมือทั้งห้าปาดบริเวณคางและริมฝีปากไปมาเพื่อเช็กดูว่ามีคราบน้ำลายหลงเหลืออยู่หรือเปล่า
“ฉันพูดเล่นน่า ไม่คิดว่าเธอจะเชื่อ หึ ๆ”
คนขี้แกล้งหมุนตัวเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่คนถูกแกล้งมองคนที่เพิ่งเดินจากเธอไปด้วยสีหน้าหงุดหงิด
“อีตาบ้าเอ๊ย!”
ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มสุดน่ารักที่ทำให้หัวใจของน้ำผึ้งเต้นดังอีกแล้ว...รอยยิ้มพิมพ์ใจที่ภูผาจำได้แม่นค่อย ๆ คลี่ออกจนสุด ก่อนที่มันจะหุบลงอย่างกะทันหันเมื่อภูผาหันกลับมามองหน้าน้ำผึ้งพร้อมกับรอยยิ้มสุดน่ารักเป็ครั้งที่สอง แถมนายคนนั้นยังยักคิ้วส่งมาให้แบบกวน ๆ อีก
‘หวัง ว่า เรา จะ ได้ เจอ กัน อีก นะ’
น้ำผึ้งอ่านปากของอีกคนอย่างตั้งใจ ทันทีที่อีกคนหันกลับไป ริมฝีปากอิ่มที่ปิดสนิทอยู่ก็กลับมาคลี่ยิ้มหนักกว่าเดิม น้ำผึ้งเสียอาการครั้งแล้วครั้งเล่ากับชายแปลกหน้าที่เพิ่งเจอทั้ง ๆ ที่เขาและเธอดูจะเป็คู่กัดกันมากกว่ามิตร
ตอนที่ ๒ ผ่านไป เป็อย่างไรกันบ้างคะ แวะมาหวีดกันได้นะทุกคน คนเขียนเหงามาก+อยากได้กำลังใจ
_________________________________
ฟินรวดเดียวจบ เชิญเลือกตำebookกันได้เลยจ้า ????
MEB????
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNTE3MTIwNSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjIxMTQwOCI7fQ
ปิ่นโต????
https://pintobook.com/ebooks/64cab3b7805698fec56d25f9
เด็กดี ????
https://dekd.co/w/e/8921
Arn book ????
https://arnbook.com/sweet-honey-%E0%B8%A1%E0%B8%98%E0%B8%B8%E0%B8%A3%E0%B8%AA%E0%B8%89%E0%B9%88%E0%B8%B3%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81-2
นายอินทร์ ????
http://writer.naiin.com/Book/Edit/13717