ทุกวันนี้ผมใช้ชีวิตแบบเฉยฉา ตื่นเช้า อาบน้ำ ทำอาหาร กินข้าว นั่ง นอน กิน ดู เล่นโทรสับ มีงานเข้าก็ทำงาน ผมไม่ค่อยมีไรให้ยิ้มมาก เพื่อนๆผมก็มาเยี่ยมผมบ่อยเหมือนกันเพราะพวกมันรู้ว่าผมกับเท็มสนิทกันขนาดใหนพวกมันเลยคงเป็ห่วงว่าผมจะทำใจไม่ได้เลยมาเยี่ยมบ่อยๆอย่างวันนี้ก็มาและพวกมันก็ชวนผมไปทำบุญด้วย ที่ก็มีเยอะแยะทำใมต้องให้ไปที่วัดที่ผมไม่อยากไปเพราะผมเกลียดที่พอไปทีไรจะคิดถึงเท็มตลอดพวกมันชอบพาไปทำบุญให้เท็มเนี่ยแหละที่ทำให้ผมเสียใจตลอดคิดถึงมันตลิดเลยหล่ะแต่นั้นก็เพื่อนด้วยเพื่อความสบายใจของพวกมันผมเลยยอมไปด้วยนั้นแหละ
"ก้อย..ก้อยยย...ก้อยยสยยยย"
"ห๊ะ ไร ไรมีไรอ่ะ"ผมหันไปตามเสียงไอ้บอลมันมันก็เพื่อนสนิทผมอีกคนและมันก็รู้ผมคิดไงกับเท็มดีมีแค่มันนี่แหละที่สนิทรองมาจากเท็มอ่ะนะคนอื่นก็สนิทนะแต่ไม่ขนาดจะเล่าเื่แบบนี้ให้ฟังอยู่ดี
"มึงเหม่อไรของมึงว่ะกูเรียกก็ไม่ตอบอ่ะ"
อ่า ผมเหม่ออีกแล้วสินะ เฮ้อ
"เปล่าๆกูแค่คิดไรไปเรื่อยอ่ะ" ผมก็เฉไปงั้รแหละเพราะผมคิดถึงแต่ไอ้เท็มคนเดียวมาตลอดต่อให้นี่ผ่านมาแล้ว3เดือนก็เถอะ
"เฮ้อออออ!! ก้อยมึงอย่าโกหกกูกูรู้ว่ามึงคิดถึงมันแต่มึงต้องเดินหน้าต่อนะก้อยมึงจะจมกับอดีตไม่ได้นะเว้ย"
" อืม " รอบที่ร้อยแล้วละครับที่ไอ้บอลมันคอยบอกให้ผมเดินหน้าแต่ผมทำใจไม่ได้จริงๆ
`ก้อยครับถ้าก้อยยังเหม่อแบบนี้ผมใจไม่ดีเลยนะ รู้มั้ยผมอยากเห็นก้อยยิ้มนะก้อย ถ้าเป็แบบนี้ผมก็จะยิ่งโทษตัวเองนะก้อย' เหมือนผมได้ยินเสียงไรแว่วๆแหะ
" บอล "
" ว่า "
"มึง..ได้ยินเสียงไรมั้ยว่ะ"
"เหี้* ก้อยมึงอย่าแกล้งกูแบบนี้ดิสัสแม่งไม่อยู่ด้วยละกูไปละมึงก็รีบตามมาด้วยละ ...หึ้ยยยขนลุก" มันไม่ได้ยินหรอว่ะมีแค่ผมหรอที่ได้ยิน อ่าช่างๆผมคงจะคิดถึงเท็มเกินไปละมั้ง เฮ้อ!!
"อืมเดียวกูตามไปละกัน"
" เฮ้อ " แนะบอกไปแต่ไม่วายจะะโมาตอกผมอีก
หลังจากนั้นผมก็ตามมันไปนั้นแหละจะทำบุญให้พระแล้วรีบกลับไปทำงานซะ
"กราบนมัสการครับหลวงพ่อ"
หลังจากที่พวกผมถวาสสังฆฐานกันเสร็จพวกผมก็ขอลา
"โยมก้อยรอเดียวก่อนได้มั้ย ส่วนโยมที่เหลือไปก่อนก็ได้เลย"
"ได้ครับหลวงพ่องั้นพวกผมกราบลาละนะครับหลวงพ่อไว้จะมาใหม่ครับ"หลังจากที่เพื่อนผมออกไปหมดหลวงพ่อก็ชวนผมคุยทันที
"่นี้โยมก้อยพบเจอแต่สิ่งเลวร้ายหรือไม่เล่า"
"ไม่มีเลยครับหลวงพ่อทำใมหรอครับ"
"อาตมาแค่สงสัยบางอย่างหน่ะ่นี้โยมก้อยก็ควรมาทำบุญทุกวันนะ เพื่อจะมีวาสนาจะได้พบพานกันอีกครั้ง"
"พะ พบพานหรอครับพบใครหรอครับหลวงพ่อ"
"สัตว์โลกย่อมเป็ไปตามกรรม อาตมาบอกได้เพียงเท่านี้ถ้าโยมทั้งสองเป็คู่แท้กันฟ้าย่อมไม่แคล้วคลาดจากกันแน่นอน อาตมาหมดกิจธุระแล้วโยมก้อยออกไปได้เลย"
"ครับงั้นกราบลาละครับหลวงพ่อ"ถึงผมจะงงแต่ผมก็ไม่ไถ่ถามต่อ
หลังจากแยกย้ายกันกลับบ้านผมก็แวะกินข้าวแล้วกลับมาที่บ้านจัดสรรค์ของผมกับเท็มต่อโดยไม่แวะที่ใหนต่อเลย
"กลับมาละครับ เฮ้อ!!" ผมกลับมาแต่ก็ไม่เคยมีใครรออยู่ดีผมขึ้นไปบนตัวบ้านและก็อาบน้ำแต่งตัวแต่ตอนกำลังแต่งตัวกลับมีไอเย็นพัดผ่านมา ผมก็ไม่เคยคิดไรมากเพราะผมชินแล้ว จนผมเผลอหลับไปอีกครั้ง
"อ่าส์ แฮก..แฮกๆ..อ่าส์..อื้อส์.." ทำใมผมรู้สึกหนักจังนะและใครกันความรู้สึกนี้ อึก ไม่นะผมโดนลักหลับหรอ
งับ!!
"โอ้ยยยยยยย!!! "
#####
5555ตอนนี้ก็จะยาวหน่อยๆเนาะทำใจอ่านก่อนละกัน555 ขอให้สนุกนะค่ะแหละก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะค่ะ^^;????????
3K
