สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 43 หาผมทำไม?

"หลินโหรวเหรอ?"

เซี่ยซินฟางเบิกตากว้าง มองด้วยความตกตะลึง

หลินโหรวเป็นใคร เซี่ยซินฟางย่อมรู้จักเป็นอย่างดี

ยิ่งไปกว่านั้น อิทธิพลของครอบครัวหลินโหรวนั้น แข็งแกร่งกว่าเซี่ยซินฟางหลายเท่า

ความสามารถเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอ เมื่อเทียบกับหลินโหรวแล้ว แทบจะไม่มีอะไรเลย ดังนั้น เธอจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก

"มีอะไรหรือเปล่า รอรับเงินอยู่เหรอ?"

หลินโหรวเดินมาที่นี่ พูดกับเซี่ยซินฟางอย่างไม่เกรงใจ

เซี่ยซินฟางหัวเราะแห้ง ๆ แล้วบอกว่าไม่กล้าแล้ว หากเธอกล้าขอเงิน วันรุ่งขึ้นหลินโหรวก็สามารถทำให้เธอหายไปจากเจียงเฉิงได้

ทันใดนั้น หลินโหรวก็พูดกับเซี่ยซินฟางว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ไสหัวไปซะ!"

เซี่ยซินฟางมองเซียวเฉินอย่างลังเล จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วจากไป

เซียวเฉินมองดูฉากนี้ด้วยสายตาเฉยเมย ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

เซี่ยซินฟางเป็นเพียงตัวละครเล็ก ๆ เท่านั้น เล็กน้อยขนาดไหน ขนาดที่เซียวเฉินขี้เกียจจะสนใจด้วยซ้ำ

"ขอโทษนะ ฉันมาช้าน่ะ"

หลินโหรวพูดกับเซียวเฉินด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ท่าทางแบบนั้นช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน

เซียวเฉินก็ไม่เกรงใจ โอบเอวหลินโหรวแล้วพูดตรง ๆ ว่า "ไม่เป็นไร รอนานแค่ไหนผมก็รอได้!"

คนรอบข้างแทบจะอยากบีบคอเซียวเฉินให้ตาย

เซียวเฉินนี่มันโชคดีมาจากไหน ถึงได้สนิทสนมกับเทพธิดาในดวงใจของพวกเขาได้ขนาดนี้

เวลาเดียวกัน ไม่ไกลออกไป ชายวัยสามสิบกว่า ๆ สวมสูท ดวงตาของเขาหรี่ลง จ้องมองไปที่เซียวเฉินและหลินโหรวที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยไฟโทสะ

ชายคนนี้ชื่อเฉาหู่หยาง เป็นคนของตระกูลเฉาในเจียงเฉิง

แม้ว่าสถานะในตระกูลเฉาจะไม่สำคัญมากนัก แต่ก็ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะกล้าหาเรื่องได้

ใครบ้างไม่ชอบสาวงาม เฉาหู่หยางชอบหลินโหรวนั้นไม่ใช่ความลับอะไร

ตอนนี้ถูกเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเขามาทำแบบนี้ เฉาหู่หยางแทบอยากจะฆ่าเขาให้ตาย

"คุณชายเฉา!"

ในเวลานี้ เสียงหนึ่งดังขึ้นข้าง ๆ เฉาหู่หยาง

เฉาหู่หยางหันไปมอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นหญิงสาวที่มีเสน่ห์อยู่บ้าง ใบหน้าของเฉาหู่หยางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"เซี่ยซินฟาง เธอมาทำอะไรที่นี่?"

ก่อนหน้านี้ เฉาหู่หยางก็สนใจเซี่ยซินฟางอยู่บ้าง แต่หลังจากที่รู้เรื่องของเซี่ยซินฟางแล้ว ความคิดนี้ก็ค่อย ๆ จางหายไป

ท้ายที่สุดแล้ว ผู้หญิงแบบนี้ แม้จะกลืนลงไปก็รู้สึกขยะแขยงอยู่บ้าง

"คุณชายเฉา ฉันมาที่นี่เพื่อจะบอกคุณว่า ไอ้เด็กนั่นมันอวดดีเกินไป ไม่ได้เห็นคุณชายอย่างคุณอยู่ในสายตาเลย"

เซี่ยซินฟางพูดพลางทำท่าทางเหมือนกำลังดูละคร

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของเฉาหู่หยางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

"ฮึ่ม นี่มันเรื่องของฉัน เกรงว่าจะไม่เกี่ยวอะไรกับเธอนักหรอก"

ค่อย ๆ เมื่อสายตาของเฉาหู่หยางมองไปข้างหน้า เขาก็จิ๊จ๊ะสองครั้งแล้วพูดขึ้น

เมื่อเห็นเฉาหู่หยางเป็นแบบนี้ เซี่ยซินฟางก็ไม่ได้โกรธ

เพราะเซี่ยซินฟางคาดเดาความคิดของผู้ชายเหล่านี้ได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งการจัดการกับคนอย่างเฉาหู่หยางนั้น ยิ่งแม่นยำมากขึ้นไปอีก

"คุณชายเฉา คุณลองคิดดูสิคะ ไอ้เด็กนั่นตอนนี้ยังกล้าทำแบบนี้ แล้วตอนกลางคืนล่ะ เขาจะทำอะไร..."

"คุณยินดีที่จะเห็นผู้หญิงที่คุณรัก ทำในสิ่งที่คุณอยากทำกับผู้ชายคนอื่นจริง ๆ เหรอคะ!"

ยิ่งเซี่ยซินฟางพูด น้ำเสียงของเธอก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ทำให้เฉาหู่หยางโกรธมากขึ้นไปอีก

"พอได้แล้ว!"

เฉาหู่หยางตะโกนใส่เธอ บอกให้เซี่ยซินฟางหยุดพูด

เซี่ยซินฟางเองก็รู้ว่าไฟได้ที่แล้ว สำหรับเรื่องราวต่อจากนี้ก็ปล่อยให้เฉาหู่หยางจัดการเอง

แน่นอนว่าเฉาหู่หยางพูดกับคนข้าง ๆ เบา ๆ สองสามคำ

คนข้าง ๆ เข้าใจทันที เรื่องแบบนี้พวกเขาไม่ใช่เพิ่งทำเป็นครั้งแรก

ดังนั้นจึงค่อนข้างชำนาญ ปัญหาเหล่านี้พวกเขาสามารถรับมือได้อย่างง่ายดายไม่ต้องพูดถึง

"คุณชาย โปรดวางใจเถอะ เรื่องนี้พวกเราจะจัดการให้เรียบร้อย!"

คนข้าง ๆ ทำท่าทางให้เฉาหู่หยางวางใจ

แต่ในเวลานี้ เซียวเฉินไม่รู้เรื่องนี้ แต่หันไปมองหลินโหรว

"วันนี้คุณดูแปลก ๆ นะ"

หลินโหรวส่ายหัว "ไม่มีอะไรนี่ คุณคิดมากไปแล้ว"

จริง ๆ แล้วหลินโหรวโกหก เธอมาที่นี่ในวันนี้ จริง ๆ แล้วเพื่อมาหาของสำคัญอย่างหนึ่ง

วันนี้แค่มาที่นี่เพื่อยืนยันเป้าหมายเท่านั้น ถ้าอยู่ที่นี่หลินโหรวจะหาวิธีอื่นในภายหลัง

แน่นอนว่าไม่ควรบอกเรื่องนี้กับเซียวเฉิน แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น หลินโหรวยังมีเซียวเฉินอยู่ที่นี่ คุ้มครองความปลอดภัยของเธอ อย่างน้อยก็ไม่มีปัญหาอะไร

"ช่างเถอะ คุณไม่อยากพูด ผมก็จะไม่ถามมาก"

เซียวเฉินดูเหมือนจะเลิกสนใจได้ง่าย ๆ และไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก

หลินโหรวก็โล่งใจ ขอบคุณสวรรค์ที่เซียวเฉินไม่ได้ซักถามต่อ

ถ้าต่อไปเซียวเฉินยังซักถามต่อ หลินโหรวอาจจะทนไม่ไหวแล้วบอกเซียวเฉินก็ได้

ขณะที่เซียวเฉินยังอยู่ที่นี่ บริกรคนหนึ่งก็เดินมาหาเซียวเฉินและโค้งคำนับให้เขา

"คุณผู้ชายครับ นายท่านของเรามีเรื่องอยากจะคุยด้วยครับ"

บริกรข้าง ๆ โค้งคำนับ ทำท่าทางไร้เดียงสา

เซียวเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย "หาผมทำไม?"

เซียวเฉินรู้สึกว่าเรื่องนี้แปลก ๆ แต่สายตาของเขาก็มองไปรอบ ๆ

เมื่อเซียวเฉินพบว่ามีเงาบางอย่างสั่นไหวอยู่ที่นี่ และทุกครั้งที่เห็นพวกเขา พวกเขามักจะหลบสายตาของเซียวเฉิน

"เข้าใจแล้ว ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!"

วิธีการเหล่านี้ แน่นอนว่าใช้ที่นี่ไม่มีปัญหาอะไร

จริง ๆ แล้ว เซียวเฉินเองก็อยากจะลองดูสักหน่อย

"ตกลง นำไปสิ!"

เซียวเฉินโบกมือแล้วพูดขึ้น

ทันทีที่เซียวเฉินพูดจบ คนข้าง ๆ ก็ดีใจมาก

เดิมทีในใจก็ยังกังวลอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ เรื่องนี้เป็นแผนของเฉาหู่หยางทั้งหมด

และในเวลานี้ หลินโหรวก็ตะโกนใส่เซียวเฉินว่า "เซียวเฉิน อย่าเพิ่ง ตอนนี้ยังไม่รู้อะไรเลย!"

แต่ในเวลานี้ เซียวเฉินโบกมือให้เธอแล้วหัวเราะอย่างใจเย็น

"ไม่เป็นไร ความแข็งแกร่งของผม คุณไม่เชื่อใจเหรอ"

หลังจากที่เซียวเฉินพูดจบ เขาก็เดินออกไปอย่างมั่นคงมากขึ้น

และไม่นานหลังจากที่เซียวเฉินจากไป ก็มีคน ๆ หนึ่งมาข้าง ๆ หลินโหรว

คน ๆ นั้นคือเฉาหู่หยาง ตอนนี้บนใบหน้าของเฉาหู่หยางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "หลินโหรว ไม่คิดเลยว่าเราจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้"

หลินโหรวเงยหน้าขึ้น แต่ไม่แสดงท่าทีดีใจเลยแม้แต่น้อย

"เรื่องนี้ เกี่ยวข้องอะไรกับคุณหรือเปล่า?"

เมื่อหลินโหรวพูดจบ เฉาหู่หยางก็หัวเราะ

"ใช่ เกี่ยวข้องกับฉัน เด็กนั่น คราวนี้ฉันจะสั่งสอนมันเอง!"