ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ลิงน้อยกินเกาลัดไปห้าหกเม็ดติดต่อกันเซวียเสี่ยวหรั่นจึงไม่ให้มันอีก เกาลัดย่อยยาก มันยังเล็กกินให้น้อยหน่อยจะดีกว่า

        เธอส่งมีดพับให้เหลียนเซวียนเพื่อให้เขาปอกเกาลัดกินเอง

        ก่อนหันมาเด็ดกล้วยที่สุกแล้วปอกเปลือกส่งให้ลิงน้อย

        กล้วยน้ำว้าย่อมเป็นของที่ลิงน้อยคุ้นเคยอย่างดีตอนที่มันยื่นมือมารับ สายตายังหยุดอยู่ที่กองกล้วยน้ำว้านานมาก

        เซวียเสี่ยวหรั่นกลั้นหัวเราะเจ้าลิงนี่คงจะกำลังด่านางอยู่ในใจแน่ๆ ว่าไปขโมยกล้วยของพวกมันมาเยอะขนาดนี้

        ลิงน้อยจ้องกองกล้วยน้ำว้ามองกล้วยในมือของมันเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าอาบรอยยิ้มของเซวียเสี่ยวหรั่นผ่านไปชั่วครู่ก็กินกล้วยไปอย่างเงียบๆ

        เซวียเสี่ยวหรั่นถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ลิงน้อยไม่ก่อปัญหาหลังให้อาหารอยู่หลายครั้ง เธอก็เริ่มได้การยอมรับขั้นต้นจากมันแล้ว

        กินกล้วยหมดลิงน้อยก็เริ่มตาปรือ เนื่องจากเสียเลือดมากประกอบกับเจ็บแผลทำให้มันอ่อนเปลี้ยอย่างเห็นได้ชัด

        "ง่วงแล้วก็นอนเถอะ พรุ่งนี้ก็ดีขึ้น"

        เซวียเสี่ยวหรั่นย่อลงนั่งข้างตัวมันเอื้อมมือไปลูบศีรษะของลิงน้อย หลังจากนั้นลูบไหล่ไหลเรื่อยลงมาที่แขนของมันจบจากด้านซ้ายก็ย้ายมาด้านขวา แล้วลูบหน้าท้องของมันต่อ

        นี่คือลูกลิงตัวผู้เซวียเสี่ยวหรั่นจ้องหนอนน้อยที่ช่วงล่างของมันพลางหัวเราะคิกคัก

        เธอเป็นพี่คนโตในรุ่นเล็กสุดของครอบครัวน้องชายกับญาติผู้น้องล้วนแต่อายุน้อยกว่าเธอหลายปีเธอเองก็นับได้ว่าเห็นพวกเขาเติบโตมาตั้งแต่สวมกางเกงเปิดก้น [1] เจ้าลิงน้อยตอนนี้ก็ไม่น่าจะต่างกับเด็กอายุหนึ่งขวบสักเท่าไร

        ตอนแรกร่างกายของมันยังตึงเครียดแต่พอเธอค่อยๆ ลูบให้มันอย่างผ่อนคลาย แววตาก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนเริ่มจะเคลิ้มไม่ช้าก็หลับตาลง

        "เฮ่อ หลับเสียที ไม่รู้ว่าจะตื่นมากวนตอนกลางดึกรึเปล่าเจ้าตัวเล็กนี่เอาใจยากจริง"

        เซวียเสี่ยวหรั่นตักน้ำใส่ถ้วยวิ่งไปล้างมือหลังก้อนหิน

        วิธีเกลี้ยกล่อมลิงของนางได้ผลดีทีเดียวดูเจ้าลิงน้อยนี่สิ ถึงกับยอมเชื่อฟังแต่โดยดี เหลียนเซวียนนั่งแทะเกาลัดพลางชื่นชมเลื่อมใสเซวียเสี่ยวหรั่นอยู่ในใจ

        "ไอ้หยา หมดไปอีกแล้วหนึ่งวัน เรื่องสำคัญทำไม่เสร็จสักอย่างยังไม่ได้หาต้นเฮ่อกับต้นหมา ประตูก็ยังไม่ได้ทำ อ้อ... มีเสื่อปูที่นอนอีกอย่างก็ยังไม่ได้ทำเหมือนกัน" เซวียเสี่ยวหรั่นหย่อนก้นนั่งข้างกองไฟ ยื่นมือมานวดต้นขาที่ปวดเมื่อย

        เหลียนเซวียนเหลือบมองนางแล้วปอกเกาลัดกินต่อ แม่นางผู้นี้บ่นได้บ่นดีทุกวัน จนเขาเริ่มชินเสียแล้ว

        "มาอยู่ที่นี่เจ็ดแปดวัน ฉันน่าจะผอมไปสักสามสี่กิโลได้แล้วละมั้ง" เซวียเสี่ยวหรั่นดึงขอบกางเกงที่เริ่มหลวมเดิมทีกางเกงเก้าส่วนตัวนี้สวมแล้วแน่น แต่ตอนนี้รู้สึกได้ว่าต้นขาหลวมลงไปไม่น้อย

        เซวียเสี่ยวหรั่นไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดีกว่ากัน

        แววตาของเหลียนเซวียนขรึมลงตั้งแต่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวนี่คือช่วงเวลาที่ตนเองผ่ายผอมที่สุดแล้ว

        เซวียเสี่ยวหรั่นไม่ได้สังเกตถึงอารมณ์หดหู่ของเขายังคงบีบนวดปลีน่องของตนเองต่อไป และถือโอกาสยืดขาเข้าไปใกล้กับกองไฟอีกหน่อย

        พอย่างเข้าสู่ยามราตรีอุณหภูมิก็ต่ำลงมาก เท้าคือส่วนที่หนาวง่ายที่สุด พอเท้าเย็น ร่างกายคนก็จะไม่รู้สึกอบอุ่น

        แน่นอนว่าเธอไม่กล้าถอดรองเท้าหลายวันมานี้ยามนอนหลับเธอไม่เคยถอดรองเท้าแม้แต่ครั้งเดียว สวมมาหลายวันวิ่งไปโน่นมานี่ตลอดเวลา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากลิ่นคงจะน่าสะพรึงมาก

        "พรุ่งนี้ต้องซักถุงเท้า หากไม่ซักอีก ถุงเท้าก็คงเปลี่ยนเป็นปลาเน่าแล้วทั้งเหม็นทั้งแข็ง ถึงรมคนไม่ตายแต่ปาหัวคนแตกได้" เธอพึมพำอีกประโยค

        "แค่กๆ" เหลียนเซวียนซึ่งกำลังแทะเกาลัดอยู่สำลักอย่างรุนแรง

        "เฮ่อ เหลียนเซวียน กินช้าๆ หน่อยสิโตขนาดนี้แล้ว กินเกาลัดแล้วยังสำลักอยู่อีกหรือ" เซวียเสี่ยวหรั่นลุกขึ้นมารินน้ำใส่ถ้วยให้เขาพอเดินมาถึงข้างกายก็เอื้อมมือมาช่วยตบหลังให้ "ดื่มน้ำสักหน่อย"

        "แค่กๆ" เหลียนเซวียนไอจนเริ่มปวดแผลเล็กน้อย

        ครู่หนึ่งค่อยทุเลาลงแล้วถึงหันมาส่ายหน้าให้นาง เซวียเสี่ยวหรั่นเอาถ้วยวางใส่มือเขาก่อนรั้งมือกลับ

        เหลียนเซวียนรับน้ำมาดื่มครึ่งถ้วยรู้สึกว่าไม่ช้าก็เร็วตนเองคงต้องอกแตกตายเพราะถ้อยคำที่ไม่เห็นคนตกใจตายไม่เลิกราของนาง

        เซวียเสี่ยวหรั่นวางถ้วยลงแล้วถือจานใส่ใบคาวมัจฉาที่ล้างน้ำแล้วกลับไปนั่งข้างกองไฟ

        "เหลียนเซวียนบาดแผลบนตัวท่านยังเจ็บอยู่หรือ"

        เขาไม่ใช่ตะกรันเหล็กสักหน่อยจะไม่เจ็บได้อย่างไรแต่เขาทนได้ เหลียนเซวียนสั่นศีรษะ

        เซวียเสี่ยวหรั่นใช้ตะเกียบคีบใบคาวมัจฉาเข้าปากใบคาวมัจฉาที่ไร้กลิ่นไร้รส ไม่อาจนับว่าอร่อย

        "ใบคาวมัจฉานี้สามารถลดการอักเสบและแก้ปวด ขับพิษไข้เหมาะกับคนได้รับบาดเจ็บอย่างพวกท่าน ท่านกินสักหน่อยเถอะ อืม ถึงกลิ่นของมันไม่ค่อยดีเท่าไรแต่พอชินแล้วเดี๋ยวก็ดีเองที่ที่ข้าจากมาผักคาวมัจฉาเย็นเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมมากทีเดียว"

        เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบตะเกียบของเขาใส่มือเจ้าตัว

        ผักจื่อจี๋นี่? กินแบบนี้เลย? ผักชนิดนี้มีกลิ่นคาวปลารุนแรงมากเหลียนเซวียนลังเลใจอยู่

        "กินซะ กินซะ ตอนนี้สมุนไพรมีประโยชน์หาง่ายเสียที่ไหนข้าพบหญ้าคาวมัจฉาที่ริมโตรกธาร ช่วงนี้จะขุดกลับมามากหน่อยท่านกับลิงน้อยจะได้กินกันทั้งคู่" ถ้อยคำของเซวียเสี่ยวหรั่นเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ

        สมุนไพรที่เธอรู้จักมีไม่มากเรื่องที่ช่วยได้จึงมีจำกัด

        เหลียนเซวียนคีบสองสามใบใส่ปากเคี้ยวกลิ่นคาวรุนแรงกรุ่นอวลอยู่โพรงปาก กรามของเขาขึงตึงขึ้นมาทันทีพยายามบีบไว้ไม่ให้คายออกมา แล้วกลืนลงท้องไป

        "ว้าว เก่งมากๆ กินอีก กินอีกเยอะๆ เคยชินเมื่อไรท่านก็จะชอบรสชาติแบบนี้ไปเอง"

        เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มพลางเลื่อนจานไปไว้ที่ใต้ตะเกียบของเขา

        เหลียนเซวียนซ่อนมุมปากที่กระตุกไม่หยุดไว้ภายใต้หนวดเคราชอบกลิ่นคาวเช่นนี้น่ะหรือ? หลอกเด็กรึไง?

        "รีบกินๆ ท่านปู่ท่านย่าของข้าชอบกินผักคาวมัจฉามาก เดิมทีข้าก็ไม่ชอบ แต่ผักจานนี้อยู่บนโต๊ะอาหารมาหลายปีแล้วถูกวางยาจนเคยชิน กลายเป็นความชอบโดยไม่รู้ตัว ฮิๆ"

        เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มตาหยีดันจานผักคาวมัจฉามาถึงตะเกียบของเขา

        แม่นาง...เจ้าถูกวางยาจนเคยชิน ก็เลยหันมาวางยาผู้อื่นบ้างรึเหลียนเซวียนปั้นหน้าต่อไปไม่ไหวจริงๆ

        แต่ตะเกียบในมือกลับถูกดันตลอดเวลาเหลียนเซวียนจึงต้องเกร็งหนังศีรษะใช้ตะเกียบคีบด้วยความจำใจ ขณะส่งเข้าปากแม้แต่หนวดยังสั่นระริก

        เซวียเสี่ยวหรั่นฉีกยิ้มกว้างคีบผักคาวมัจฉาใส่ปากของตัวเองบ้าง เธอรู้ดี ครั้งแรกของคนที่ได้สัมผัสกับมันจะยังไม่คุ้นชินกับรสชาติของมัน แต่ถ้ากินเยอะขึ้น ก็จะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปเอง

        เหลียนเซวียนฝืนกินผักคาวมัจฉาจนหมด สายตาเหมือนคนไม่มีใครรักเช่นนั้นทำให้เซวียเสี่ยวหรั่นอดขำไม่ได้

        ไม่ช้าเธอก็เข้าสู่ห้วงนิทราด้วยรอยยิ้ม

        กลางดึกเธอถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงร้องเจี๊ยกๆ ของลิงน้อย

        เหลียนเซวียนตื่นนานแล้วแต่เขารับผิดชอบหน้าที่แค่เติมฟืน ไม่สนใจลิงน้อยตัวนั้น

        ลิงน้อยน่าจะตื่นเพราะเจ็บแผลมันร้อง "เจี๊ยกๆ" ไม่หยุดแต่กลับไม่กล้าขยับเขยื้อน คิดว่าพอขยับแล้วก็ยิ่งรู้สึกเจ็บ

        ใบหน้าของมันเจือไปด้วยความทรมานมุกน้ำตาไหลออกมาเป็นสายทางหางตา

        เซวียเสี่ยวหรั่นลุกขึ้นมานั่งข้างลิงน้อย

        "เด็กดี ไม่ต้องกลัวเจ็บ อย่าขยับส่งเดช พวกเราจะรักษาแผลของเจ้าให้หายอีกไม่กี่วันก็ดีขึ้นแล้วล่ะ" เธอเอื้อมมือไปลูบศีรษะของมันอย่างเวทนาสงสาร "ลิงน้อยของพวกเราเป็นบุรุษกล้าหาญ ไม่กลัวลำบาก ไม่กลัวเจ็บลิงน้อยของพวกเราเป็นเด็กน่ารัก ว่าง่าย หลับให้สบายเถอะนะ"

        ลูกลิงตัวหนึ่งอาจยังไม่ถึงหนึ่งขวบด้วยซ้ำขาข้างหนึ่งก็หักขนาดนี้จะไม่เจ็บได้อย่างไร

        เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกสงสารมือก็ยิ่งนุ่มนวลอ่อนโยนมากขึ้น

        ปากก็กระซิบมือก็ลูบเบาๆ ลิงน้อยที่ร้องโหยหวนตลอดเวลาไม่ช้าก็ค่อยๆ สงบดวงตาสีดำสุกใสจ้องรอยยิ้มที่อ่อนโยนตรงหน้า ไม่ร้องไห้อีกต่อไป

        เหลียนเซวียนเติมฟืนไปเงียบๆข้างหูมีแต่เสียงกระซิบถ้อยคำไร้แก่นสาร น่าขบขัน เสียงของนางหาได้ใสกังวานหรือไพเราะเสนาะหูแต่กลับทำให้รู้สึกอุ่นใจและรื่นรมย์ในค่ำคืนเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คน

        ...

        [1] กางเกงเด็กที่เว้าช่วงก้นกับเป้าไว้สำหรับให้ขับถ่ายได้