.
.
จากนั้นก็เป็เื่ที่เราไม่ควรเอ่ยออกมาต่อหน้าเด็กๆ ผมปล่อยให้มันสไลด์กล้วยของผมด้วยมือของมันบ้าง ด้วยปากของมันบ้าง เท่านั้นยังไม่พอผมเพิ่งสังเกตว่าประตูห้องไม่ได้ล็อก แล้วมีชายกระโปรงสีคุ้นคล้ายกับของน้องมานียืนแอบดูอยู่นอกห้อง บ้าเอ้ย!! ผมเลยเรียกให้น้องเข้ามา มานะดูชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายเราสามคนก็เล่นกิจกรรมเข้าจังหวะกันจนสุขสม…
ผมเขียนฉากอีโรติกที่คุณเพิ่งได้อ่านเมื่อกี้ของพระเอกที่ชื่อมีนจนเสร็จสองตอน ก็เป็เวลาตีสองตีสามพอดิบพอดี
โอเคผมน่าจะลืมบอกไปอีกแล้ว หน้าที่ที่ผมทำในสำนักพิมพ์มิฮารุโทระ คือผมเป็นักเขียนประจำ ผมไม่รู้ที่อื่นมีตำแหน่งนี้ไหม แต่ที่นี่มี ผมภูมิใจนะแม้จะรู้แค่คนเดียวก็เถอะ พ่อกับแม่รู้ว่าผมทำงานที่ไหนแต่พวกเขาไม่รู้หรอกว่าผมทำงานอะไร คุณผู้อ่านก็อย่าเอ็ดไปเชียว
สองสามวันต่อมา ผมก็เปิดนิยายอีกสองเื่ในหนังสือออกแบบโครงเื่ของตัวเอง ผมอยากลองเขียนแนวอื่นดูบ้าง อย่างเช่นนิยายสืบสวนสอบสวนก็เข้าท่าดี
และวินาทีที่คิดชื่อพระเอกในนิยายสืบสวน...ชื่อมีน ก็ปรากฏขึ้นมาในหัวเป็ชื่อแรก ผมลงมือเขียนไปได้ครึ่งค่อนวัน ก็มีเสียงน่ารักเรียกผมจากห้องครัวด้านล่าง
“ที่รักคะ มาชิมแกงเทโพให้หน่อยสิ” ไม่รอช้าเมื่อผมได้ยินคำว่าแกงเทโพผมก็วิ่งลงมาจากชั้นสอง
“ภรรยาที่น่ารักของใครนะ แม้จะท้องอยู่ก็ยังสวยน่ารักไม่เปลี่ยน”
“ปากหวานเสมอต้นเสมอปลายจริงคุณสามี” ผมเดินไปลูบท้องคุณภรรยาแสนสวยแล้วจุ๊บไปที่พุงอ้วนที่ด้านในมีมณฑลน้อยอยู่ด้านใน
“มณฑลน้อยวันนี้กินเทโพนะครับ” ภรรยาของผมยิ้มกว้างพร้อมส่งช้อนที่มีน้ำแกงเทโพของโปรดของผมให้ชิม
“ใครว่ามณฑลน้อย มานีน้อยต่างหากหละ” ภรรยาของผมเถียงสู้มาแบบนี้ น่ารักชะมัดเลยปั๊มอีกสักคนเลยดีไหม
“อร่อยมากครับ ฝีมือไม่เปลี่ยนเลย”
“ทานข้าวกันค่ะ”
ระหว่างกินข้าวพร้อมแกงโปรดฝีมือคุณนายมุกดา พล็อตเื่รักของสองสามีภรรยาก็ปรากฎขึ้นมา ผมจึงเขียนโครงเื่ไว้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมวงเล็บไว้ด้านหลัง นิยายรักโรแมนติก
“วันนี้มาคนเดียวเหรอลูก” เสียงคุณนายมุกดาพูดขึ้น ผมหันไปมองแขกที่เพิ่งเดินมาที่โต๊ะอาหาร หมดกันเทโพของโปรด
“ครับ วันนี้ผมบังเอิญต้องผ่านบ้านป้ามุก แม่ผมเลยฝากกระเช้าองุ่นที่เก็บจากสวนของเราเองมาให้คุณป้ากับครอบครัวครับ” มารยาทดีงามสมกับเข็มนายร้อยที่ติดบนบ่าเหลือเกิน แหม
“ขอบคุณมากนะลูกอุตส่าห์แวะเอามาให้ เดี๋ยวแม่โทรไปขอบคุณแม่เราทีหลัง” คุณมุกดารับกระเช้าองุ่นไซปรัสของโปรดนายพลมาโนชมาด้วยความเต็มใจ
“ครับป้ามุก”
“ทานข้าวมาหรือยังลูก มาทานพร้อมกันนะ” ผมที่กำลังตักเทโพเข้าปากชะงักมือเล็กน้อยพร้อมส่งสายตาพิฆาตหวังให้มันรีบปฏิเสธทันควัน
“กำลังหิวพอดีเลยครับ ขอบคุณครับป้ามุก” ไอ้มานะมันเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามของโต๊ะที่ผมกำลังนั่งกินอยู่ ผมไม่อยากมีเื่แต่มือผมเปิดหน้ากระดาษในสมุดออกแบบโครงเื่ หาหน้าว่างที่ต่อจากนิยายรักโรมานซ์ก่อนหน้า พร้อมจับปากกาเจลสีดำอันคุ้นเคยเขียนชื่อเื่และตัวเอก พร้อมเขียนโครงเื่ไปสักพัก ผมก็วงเล็บด้านหลังว่านิยายเื่นี้ต้องเป็แนว ฆาตกรรมอำพรางเท่านั้น ตัวเอกชื่อมีน ส่วนตัวละครอื่นยังไม่ได้คิด ยกเว้นตัวที่มันไม่สำคัญเท่าไหร่แต่ต้องมาตายั้แ่ต้นเื่ เปลี่ยนปากกาเป็แบบเจลสีแดงเอามาวงกลมที่ชื่อมันโดยเฉพาะเวียนวนบรรจงเป็วงกลมแบบตั้งใจเน้นไปห้าหกวงของตัวละครเฮงซวยตัวนี้...มานะ
“เห็นป้ามุกบอกว่ามึงทำงานที่สำนักพิมพ์เหรอ” ผมเงยหน้ามาอีกที ในห้องกินข้าวตอนนี้มีแค่ผมกับไอ้ตัวละครเฮงซวยนั้นกันแค่สองคน
“เสือกอะไร” มานะมันทำตาลุกวาวหลังจากได้ยินผมสบถใส่มัน
“มึงยังโกรธกูอยู่เหรอ” พร้อมเอาเท้าของมันยันมาที่ขาผมใต้โต๊ะ ผมทำตาลุกวาวใส่มันบ้าง
“ไม่ใช่เื่ของมึง” ผมเอาเท้าถีบขามันกลับไป แม้ขาผมจะสั้นต้องกระเถิบตัวลงเกือบถีบไม่ถึงด้วยซ้ำ แม่ง
ผมรีบจ้วงแกงเทโพในถ้วยของผมใส่ข้าวสวยในจาน รีบกินครับจะได้รีบขึ้นห้อง
“ถามทำไมไม่ตอบ” มันเอาเท้ามาสะกิดขาผมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมหลบทัน ผมจึงเบ้ปากแลบลิ้นใส่มันไปครั้ง เมื่อมันถีบผมไม่โดนมันก็หันมาซัดเทโพในถ้วยต่อพร้อมเหลือกมองผมแบบประเมินไปด้วย
“มองกูทำเหี้ยอะไร” ผมที่กินหมดแล้วจึงแหย่มันดูบ้าง พร้อมกระเถิบตัวลงเพื่อเอาเท้าถีบขามัน แต่..ไม่โดน
“อ่อน ขาสั้นเหรอ ฮ่า” ไอ้ฉิบหายแค่นี้มึงถึงกับบูลลี่รูปร่างคนอื่นเลยเหรอวะ ผมเลยกระเถิบตัวลงไปอีกแล้วถีบขามันจนเต็มแรง ...โครม! เชี่ย! เจ็บก้นฉิบ
หลังจากผมถีบมัน มันเสือกจับเท้าผมแล้วดึงเอาไว้ทำให้ผมตกจากเก้าอี้เข้าไปใต้โต๊ะ ผมโคตรโกรธมันตอนนั้น ด้วยความเดือดผมจึงมุดตัวแล้วพุ่งไปทางมัน ง้างแขนชกเข้าไป ผมชกแบบมั่วๆ ตรงไหนก็ได้ขอแค่อย่างเดียวคือ มันต้องเจ็บ แม้ผมจะรู้สึกทุลักทุเลก็ตาม
แล้วผมก็ต้องใเพราะที่ผมกำลังชกมั่วมันดันไปโดนเป้ากางเกงของมันพอดีและดูเหมือนที่ชกไปจะไม่ได้แรงมาก แขนผมกำลังแข็งค้างเพราะตรงเป้ากางเกงของมันกำลังค่อยๆ นูนขึ้น ตรงนี้น่าสนใจมาก เพราะผมคิดว่าผมต่อยโดนจนมันโน ปูด บวมเหมือนที่เวลาชกโดนเบ้าตามัน...ใช่หรือไม่
...ไม่รอช้า มานะมันรูดซิบลงแล้วดึงแขนผมไปทางมันทำให้หน้าของผมเข้าประชิดตรงเป้ากางเกงของมันเข้าพอดี...
.
.
ผมใตื่นขึ้นมา นาฬิกาบอกเวลาตีห้าพร้อมด้วยของบางอย่างพุ่งขึ้นมาในกางเกงบ็อกเซอร์พร้อมคราบบางอย่างค่อยๆ ไหลเจิ่ง ตามมาด้วยลมหายใจของผมเองที่กระชั้นชิดถี่ขึ้นตามจังหวะที่บางอย่างนั้นไหลออกมา
ผมไม่ได้คิดอะไรมากรีบวิ่งไปล้างตัวเองพร้อมเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เลอะเทอะออก แล้วรีบวิ่งไปหยิบสมุดออกแบบโครงเื่ขึ้นมาเขียนสิ่งที่ผมเพิ่งฝันเมื่อกี้ลงไป พร้อมใส่วงเล็บประเภทของนิยายที่อยากเขียนครั้งนี้ไว้ด้านหลัง (นิยายวาย)
จบตอน
มึงนี่มันตัวละครเฮงซวยจริง
1K
