บุพเพสลับรัก70s

“หัวหน้าขอบคุณที่เป็นห่วง! แต่ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ คือมัน… เอ่อ เกี่ยวกับเรื่องประจำเดือนน่ะ” หลังจากหูชื่อเหวินพูดจบ เธอก็หันหลังเดินกลับไปที่หอ

อาจเป็นเรื่องยากที่จะพูดออกมาตรงๆ สำหรับผู้หญิงในสมัยนี้ แต่สำหรับหูชื่อเหวินที่เคยแต่งงานแล้วและอยู่จนถึงวัยสี่สิบ รวมถึงเคยคลอดลูกมาก่อน คำพูดพวกนี้ไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่เลย ในชาติที่แล้วแม้แต่เด็กผู้ชายในชั้นมัธยมต้นยังรู้เลยว่าป้าคืออะไรและประจำเดือนของผู้หญิงคืออะไร

ถ้าพูดขนาดนี้แล้วหยินเหวินกั๋วยังไม่รู้ก็คงจะหัวสมองทึบแล้ว ใบหน้าเขาจึงเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

ไม่คิดว่าหูชื่อเหวินจะมีปัญหาเพราะเรื่องนี้

ในชีวิตที่แล้วเขาไม่เคยอยู่กับหูลี่อิงแล้วก็ไม่ได้ติดต่อกับเธอมากนัก เขาไม่เคยแต่งงานใหม่หลังจากหย่าร้าง เขาจะรู้ได้ไงว่าการมีวันนั้นของเดือนของผู้หญิงเป็นแบบนี้ เหมือนกับเป็นโรคร้ายแรงอย่างไรอย่างนั้น

วันนี้เขาไม่เห็นเธอที่โรงอาหารจึงเกิดความรู้สึกวูบโหวงในใจ เหมือนกับว่ามีบางสิ่งขาดหายไป

ชายหนุ่มจึงกลับไปที่หอเพื่อเอากล่องข้าวไปเก็บและออกมาเดินเล่น รู้ตัวอีกทีก็มาถึงหอพักของเธอแล้ว ในตอนที่กำลังมองอยู่ก็เจอกับหูชื่อเหวินที่เดินออกมาพร้อมอ่างซักผ้า เขาเห็นเธอยืนพิงต้นไม้ใหญ่อย่างไร้เรี่ยวแรง เขาผวาถึงกลับรีบเข้าไปช่วยเธอตากผ้าปูที่นอน

เมื่อเห็นท่าทางอ่อนแอแบบนั้น เขาสงสัยว่าหูชื่อเหวินอาจจะป่วย  เขากระวนกระวายใจอยากพาเธอไปโรงพยาบาล

ใครจะคิดว่าจะเป็นแบบนี้?

แล้วป้าที่เธอพูดถึงเมื่อกี้คือใคร? เกี่ยวอะไรกับประจำเดือนด้วย?

หลังจากหูชื่อเหวินกลับเข้าหอและหยินเหวินกั๋วเดินออกไป ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่หลบอยู่ก็เดินออกมาจากหลังต้นไม้

ความเกลียดชังปรากฏขึ้นมาในดวงตาของเฉินซูเฟิน กลายเป็นว่าทั้งสองคนแอบพูดคุยกันมานานแล้ว ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมหยินเหวินกั๋วถึงได้ไม่สนใจคำขอร้องของเธอ

เธอทำงานหนักมาตลอด แล้วทำไมถึงเทียบกับนังจิ้งจอกขี้เกียจตัวนั้นไม่ได้? แค่เพราะเธอสวยงั้นหรือ?

เธอเรียนจบการศึกษาระดับมัธยมด้วยซ้ำ แล้วทำไมนางจิ้งจอกตัวนั้นถึงได้ทำงานในตำแหน่งง่ายๆตั้งแต่แรก? ตอนนี้ยังได้รับการปฏิบัติที่ต่างออกไปจากหัวหน้าที่แสนเย็นชาคนนั้นอีก เป็นเพราะครอบครัวของเธอใช่ไหม?

เมื่อนึกถึงการถูกข่มขู่โดยหูชื่อเหวินจากการที่เธอใช้กรรไกรตัดชุดในราคา 60 หยวนแล้วยิ่งทำให้เจ็บใจมากขึ้นไปอีก!

ชุดที่พังแล้วจะคุ้มอะไรกับค่าจ้างสองเดือน ตอนแรกก็ดีใจอยู่หรอกที่ผ่อนจ่ายเป็นรายเดือนได้ แต่ตอนนี้คิดแล้วว่าไม่จำเป็น!

ฉันจะไม่ปล่อยให้สองคนนี้มีช่วงเวลาที่ดีแบบง่ายๆ แน่นอน!

หยินเหวินกั๋วเดินกลับหอ ยืนอยู่หน้าประตูคิดอยู่สักพัก จากนั้นก็ขยับตัวไปเคาะประตูบ้านของเหล่าจางแทน

“พี่สะใภ้จางอยู่ไหมครับ”

นางจางเปิดประตูเมื่อเห็นหยินเหวินกั๋ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มทันที

“หัวหน้าหยินมาทำไมหรือ? เข้ามานั่งก่อนสิ!”

หยินเหวินกั๋วเดินเข้าไปข้างใน รู้สึกอายอยู่สักพักเพราะไม่รู้จะเริ่มพูดว่าอะไรก่อนดี

หลังจากเงียบอยู่นานเขาก็ค่อยๆ เปิดปากออกมา

 “พี่สะใภ้ เอ่อ… ผู้หญิงควรกินอะไรช่วงมีวันนั้นบ้างครับ”

“ช่วงวันนั้น?”

พี่สะใภ้จางงุนงงในตอนแรก แต่พอคิดอยู่สักพักจึงพูดว่า 

“โอ้ หมายถึงประจำเดือนของผู้หญิงใช่ไหม”

ใบหน้าของหยินเหวินกั๋วกลายเป็นสีแดงอีกครั้ง

“เอ่อ… คือ? พอเป็นแล้วเธอจะอ่อนแอมาก หน้าซีดแล้วก็เวียนหัว…” หยินเหวินกั๋วพูดโดยนึกถึงท่าทางของหูชื่อเหวินเมื่อสักพัก

“อ๋อ..คงเพราะโลหิตจางนะ ว่าแต่นี่หมายถึงเสี่ยวหูใช่ไหม?” นางจางคิดได้แล้วถามด้วยรอยยิ้ม

“ใช่ครับ”หยินเหวินกั๋วไม่ได้ปิดบังอะไร อย่างไรก็ตามพี่สะใภ้ก็เข้าใจผิดเรื่องของเขาอยู่แล้ว คิดว่าถ้าเพิ่มอีกหน่อยคงไม่เสียหายไปมากกว่านี้หรอก

“ถ้าอย่างนั้นก็ควรดื่มน้ำขิงผสมน้ำตาลทรายแดงเพื่อคลายความเย็นและทำให้ท้องอุ่น เธอรู้สึกเย็นไปทั้งตัวด้วยไหม?”

“ไม่รู้ครับ…” หยินเหวินกั๋วไม่ได้พูดกับหูชื่อเหวินมากนัก เขาจึงไม่รู้ว่าเธอมีอาการแบบที่พูดไหม

“น่าจะได้เหมือนกัน บังเอิญฉันมีน้ำตาลทรายแดงและขิงอยู่ที่บ้านพอดี ฉันจะทำให้แล้วเธอก็เอาไปให้เสี่ยวหูดื่มนะ”

พี่สะใภ้จางมองไปหยินเหวินกั๋วด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า หัวหน้าหยินคนนี้ช่างใส่ใจและห่วงใยคนอื่นจริงๆ

“พี่สะใภ้จางไปส่งให้เธอแทนผมได้ไหมครับ เธออยู่ที่หอยุวชนหญิงหมายเลข 2”

หยินเหวินกั๋วคิดอยู่สักพักแล้วก็คิดได้ว่าการให้นางจางไปเหมาะสมที่สุด จะให้ผู้ชายตัวใหญ่ไปที่หอพักของหญิงสาวบ่อยๆได้ไง?

คิดดูสิเขาไปที่นั่นตั้งหลายครั้งแล้วช่วงนี้ ต่อให้นับแค่ไม่ได้เข้าไปข้างใน แต่อย่างน้อยก็คงสามสี่ครั้งแล้ว

ทั้งที่ในช่วงสี่ปีที่ผ่านมานี้เขาแทบไม่ได้ไปที่นั่นเลย

“ได้สิ ฉันจะเอาไปส่งให้ตอนทำอาหารเสร็จแล้ว นายกลับไปรอเถอะพอเสร็จเรียบร้อยแล้วจะไปบอกนะ!”

หลังจากหยินเหวินกั๋วจากไปนางจางก็เริ่มทำงาน หั่นขิงเติมน้ำตาลทรายแดง ต้มน้ำและโยนอินทผาลัมแห้งสองผลลงไปด้วย

ในขณะที่ทำอาหารก็ไม่ลืมที่จะซุบซิบกับเหล่าจางที่พึ่งกลับมา

“นี่เหล่าจาง หัวหน้าหยินคนนี้ใส่ใจจริงๆ เขารู้ด้วยว่ามันทรมานมา! ตอนนี้เสี่ยวหูกำลังมีประจำเดือน เขารีบมาถามฉันเลยว่าควรทำอะไรบ้าง!”

“ฉันคิดว่าเรื่องที่พูดในคืนนั้นได้ผลแน่ๆ!  ใช้ความสุภาพของตัวเองให้เป็นประโยชน์ อย่าให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายเริ่มก่อน!”เหล่าจางพูดอย่างภูมิใจพร้อมกับส่ายหัว เขาเชื่อว่าคำพูดของตัวเองได้ผล

“เอาล่ะ นายเก่งที่สุด มาดูกันหน่อยว่าเราจะช่วยอะไรได้บ้าง!” พี่สะใภ้จางต้มน้ำตาลทรายและขิงเสร็จก็เทลงในกาน้ำชาใหญ่ จากนั้นก็พันด้วยผ้าขนหนูไว้เพื่อกันความร้อน แล้วเก็บมันใส่ไว้ในกระเป๋า คว้าถุงน้ำร้อนและตรงไปที่หอพักของหูชื่อเหวิน

เมื่อเข้าไปด้านในก็เห็นหูชื่อเหวินกำลังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้านวม นางจางจึงยื่นมือออกไปเพื่อลูบหัวของหูชื่อเหวิน

“เสี่ยวหู ปวดท้องมากไหม?” เมื่อหูชื่อเหวินได้ยินเสียงเธอก็เงยหน้าขึ้นมามองนางจางทันที เธอประหลาดใจมากเมื่อเห็นว่าเป็นใคร?