เมื่อทั้งสามคนพ่อลูกเดินกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นฮุ่ยเหนียงยืนรออยู่หน้าประตูด้วยความกระวนกระวาย
“ทำไมไปนานขนาดนี้ แม่เป็ห่วงแทบแย่” ฮุ่ยเหนียงเดินเข้าไปหาลูกทั้งสองด้วยความเป็ห่วง
“ฮุ่ยเหนียง เข้าไปคุยกันในบ้านเถอะ ท้องฟ้าจะมืดแล้ว” ลู่เซียวร้องเรียกภรรยาและพาลูกๆเดินเข้าไปในบ้าน
ทั้งสี่คนพ่อแม่ลูก นั่งล้อมวงกันบนโต๊ะกินข้าวที่มีอาหารเย็นที่ฮุ่ยเหนียงจัดเตรียมไว้รอ มีผัดผัก แผ่นแป้งย่าง และซุปหัวไชเท้าใส่ไข่ อวิ๋นซีมองอาหารบนโต๊ะแล้วมองครอบครัวที่กำลังกินอาหารเย็นอย่างเอร็ดอร่อย
เธอถอนหายใจแล้วกินอาหารเย็นลงไปพร้อมกับทุกคน
เมื่อทานอาหารจนอิ่มแล้วอวิ๋นซีจึงวางตะเกียบในมือแล้วเงยหน้ามองทุกคนอีกครั้ง
“ท่านพ่อ ท่านแม่”
ลู่เซียวและฮุ่ยเหนียงมองลูกสาวที่กำลังเรียก แม้แต่ลู่เซิงก็ยังหยุดกินอาหารไปชั่วขณะ
“ข้าอยากเอาไข่นกเป็ดไปขาย” เธออยากจะหาเงินต้นทุนมาซื้อวัตถุดิบเพื่อทำขนมขายน่ะ วัตถุดิบของที่บ้านคงจะไม่พอให้ทำ ถึงพอก็คงจะไม่เหลือให้คนในบ้านได้กินเนี่ยสิ
“ได้สิพ่อจะเอาไข่นกกับกระต่ายที่จับมาได้ไปขายให้เอง ลูกอยากจะได้อะไรรึเปล่าล่ะ”
อยากได้อะไรนะหรอ?
“ข้าอยากได้วัตถุดิบทำขนม ท่านพ่อซื้อมาได้รึเปล่า?”
ทั้งครอบครัวหันมองอวิ๋นซี
“ลูกอยากกินขนมหรือ? นั่นสิไม่ได้กินขนมกันมานานแล้วสินะ” ฮุ่ยเหนียงเอามือลูบเส้นผมอวิ๋นซีอย่างเอ็นดู
“ท่านพี่อยากกินขนมอะไรหรือ?” ลู่เซิงถามพี่สาวด้วยความอยากรู้
อวิ๋นซีอมยิ้มมองครอบครัว ขนมอะไรนะหรอ? มันอยู่ในหัวข้านี่ไง ฮุฮุ
“เอาไว้ท่านพ่อซื้อวัตถุดิบมาแล้วข้าจะบอกเ้า รับรองว่าเ้าต้องไม่เคยกินขนมที่อร่อยแบบนี้มาก่อนแน่” อวิ๋นซีมองน้องชาย เธออยากจะลองทำขนมชนิดนี้ให้ทุกคนชิมดู ไม่รู้ว่าขนมของเธอจะถูกปากของคนที่นี่รึเปล่า แน่นอนว่าเื่รสชาติเธอไม่เป็กังวล แต่บางทีรสนิยมของคนแต่ละที่แต่ละสมัยมันก็ไม่เหมือนกันนี่นา
“ได้แล้วพรุ่งนี้พ่อจะเข้าไปในตำบลขายของแต่เช้า แล้วรีบซื้อของกลับมาให้ลูกทำของอร่อยนะ”
ถึงลูกสาวของเขาจะไม่เคยเข้าครัวทำอาหารแม้แต่อย่างเดียว ขนาดไฟก็ยังไม่เคยก่อด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้มาบอกว่า อยากจะทำขนมให้ทุกคนได้ชิม ลู่เซียวรู้สึกตั้งตารออย่างใจจดใจจ่อ ถึงรสชาติจะออกมาแบบไหน แต่ใจก็ต้องบอกว่าอร่อยอยู่แล้ว ลูกสาวสุดที่รักตั้งใจทำทั้งทีนี่นา
เมื่อทานอาหารค่ำเสร็จทุกคนจึงแยกย้ายไปบ้วนปากล้างมือล้างเท้าเพื่อเตรียมตัวเข้านอน
เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่ฟ้ายังไม่ทันสางลู่เซียวจับกระต่ายป่าใส่ตระกร้าสานขึ้นสะพายหลัง และเก็บไข่นกเป็ดน้ำใส่ตระกร้าถือที่รองด้วยฟาง แล้วออกจากบ้านไปั้แ่แสงอาทิตย์ยังไม่พ้นขอบฟ้า
ฮุ่ยเหนียงตื่นขึ้นมาจัดการคอกไก่ และคอกหมู เสร็จแล้วจึงเริ่มเตรียมอาหารเช้า นางยืนมองนกเป็ดที่เด็กทั้งสองคนจับได้มาเมื่อวานพลางครุ่นคิดว่าจะทำเมนูอะไรดี ยังไม่ได้เริ่มก่อไฟทำอาหารก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ห้องครัว จนเมื่ออวิ๋นซีเปิดประตูเข้ามานางก็รู้สึกประหลาดใจ
“ทำไมตื่นเร็วนักล่ะ ยังเหนื่อยอยู่หรือไม่ ทำไมไม่นอนต่ออีกสักหน่อย เดี๋ยวแม่จะต้มยาร้อนๆให้เ้า”
“ท่านแม่ ข้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว ท่านกำลังจะทำอาหารเช้าหรือ?” อวิ๋นซีจ้องมารดาด้วยความสนใจ
“กำลังคิดอยู่ว่าจะเอานกเป็ดน้ำที่พวกเ้าจับมาทำอาหารอะไรดี” ที่บ้านไม่ค่อยทำเมนูเนื้อบ่อยเท่าไหร่นัก อีกอย่างนางก็ไม่มีวิธีการทำอาหารที่หลากหลาย จึงคิดไม่ออกว่าจะต้องทำเมนูอะไรถึงจะอร่อยไม่เสียของ
“ท่านแม่ หรือว่าทำเนื้อนกผัดขิงดีหรือไม่?” วัตถุดิบและเครื่องปรุงของในห้องครัวมีน้อยนิดและไม่หลากหลายถึงนางอยากกินเมนูที่อร่อยกว่านี้ก็ไม่รู้จักพลิกแพลงหรอก อีกอย่างอาหารคาวแบบนี้นางไม่ถนัด
“เอางั้นหรือ” ฮุ่ยเหนียงมองบุตรสาวด้วยสายตาลังเล บุตรสาวของนางเดี๋ยวนี้เริ่มอยากเข้าครัวแล้ว
“ท่านแม่ ข้าจะช่วยท่านเอง”
อวิ๋นซีเริ่มต้นด้วยการก่อไฟหุงข้าวโดยมีฮุ่ยเหนียงช่วยเหลืออยู่ด้านข้าง อีกเตาตั้งหม้อเพื่อผัดนกเป็ดน้ำที่ชำแหละแล้วหั่นเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว พร้อมวัตถุดิบ ขิงหั่น กระเทียม และเกลือเล็กน้อย ด้วยการแนะนำจากอวิ๋นซี ฮุ่ยเหนียงที่มีฝีมือในการทำอาหารเป็ทุนเดิมจึงทำตามได้อย่างคล่องแคล่ว สองแม่ลูกวุ่นวายอยู่ในครัวั้แ่เช้าจวบจนลู่เซิงที่ไปเก็บผักป่ากลับมาจึงทำอาหารเช้าเสร็จพร้อมขึ้นตั้งโต๊ะ
ขณะกำลังจะคนข้าวและตักออกจากหม้อ อวิ๋นซีก็ได้กลิ่นหอมของข้าวโชยออกมา…
ข้าวด้านล่างที่หุงจนสุกมีข้าวตังอีกหนึ่งชั้น… โอ้สุดยอดไปเลย
อวิ๋นซีรู้สึกตื่นเต้นดีใจเป็อย่างมาก เธอชอบกินข้าวตังแบบนี้เวลากัดเข้าไปจะกรอบจนได้ยินเสียง ‘กรุบกรับ’ อีกทั้งยังหอมจนแทบจะกลืนลิ้นลงไปด้วย อวิ๋นซีปิดผาหม้ออบข้าวก้นหม้อให้เกรียมอีกนิดแล้วตักใส่ถ้วยไปวางบนโต๊ะอาหาร
นอกจากเนื้อผัดขิงแล้ว ฮุ่ยเหนียงก็ทำแตงกวาดอง และหมั่นโถวไส้เนื้อนกเพิ่มให้อีกคนละสองลูก
ทุกคนล้างมือพร้อมทานอาหารเช้าโดยไม่ลืมที่จะแบ่งไว้ให้ลู่เซียวที่ยังไม่กลับจากไปขายของป่าที่ตำบล
“ท่านแม่นี่คืออะไร ดูหอมน่ากินจัง” ลู่เซิงที่ได้กลิ่นหอมของเนื้อผัดขิงมองจานอาหารตรงหน้าอย่างตกตะลึง อีกทั้งยังมีข้าวที่ดูเหลืองกรอบน่าอร่อยในถ้วย เห็นแล้วยิ่งรู้สึกน้ำลายไหลมากกว่าเดิม
“หิวแล้วหรือยัง งั้นก็กินกันเถอะ น้ำลายจะหยดลงชามข้าวอยู่แล้ว” ฮุ่ยเหนียงหยอกเย้าลู่เซิงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แปปเดียวลูกๆของนางต่างก็โตขึ้นมาก
ลู่เซิงคีบผัดขิงมาชิมอย่างอดไม่ไหว ััแรกเมื่อเข้าปากคือเนื้อหอมนุ่ม และมีรสเผ็ดชาเล็กน้อยจากขิง เขาคีบข้าวตามเข้าไปคำใหญ่กินอย่างเอร็ดอร่อย
เมื่อเห็นดังนั้นฮุ่ยเหนียงและอวิ๋นซีก็เริ่มกินบ้าง หลังจากกินข้าวเสร็จอวิ๋นซีอยากจะชวนลู่เซิงไปหาดอกไม้ป่าสักเล็กน้อยเพื่อมาทำสีขนมให้ดูน่ากินเมื่อวานที่เดินผ่านชายป่านางเห็นดอกพุ่มดอกไม้อยู่ไม่น้อย น่าจะลองเก็บมาสักหน่อย
“ท่านพี่ เราเก็บเพียงดอกไปก็ได้แล้วนี่ ทำไมท่านถึงขุดรากมันไปด้วยเล่า?”
“อยากลองเอาไปปลูกที่บ้านน่ะ ปลูกไม้ริมคลองหลังบ้านแล้วทำชิงช้าสักตัวเอาไว้นั่งเล่นกัน เ้าว่าดีหรือไม่?”
“ท่านพี่ ชิงช้าคือสิ่งใด” ลู่เซิงขี้สงสัยถาม
“เอ่อ .. ชิงช้าคือม้านั่งที่ผูกเชือกไว้กับเสา เวลาพลักคนที่นั่งจะลอยได้” อธิบายอย่างงี้คือถูกแล้วไหมนะ
“ท่านพี่ข้าก็อยากนั่งชิงช้าบ้าง” ลู่เซิงจับชายเสื้อพี่สาวพร้อมสายตาออดอ้อน
“ได้สิ ให้ท่านพ่อทำชิงช้าให้เ้าสักอัน” อวิ๋นซียิ้มแฉ่ง ให้เธอทำชิงช้าหรือ ฝันกลางวันแล้ว
เมื่อได้ดอกไม้ตามที่้าทั้งสองจึงจูงมือกันกลับบ้านโดยแบกตระกร้าที่ใส่ต้นดอกไม้ป่าไว้เต็มหลัง ระหว่างเดินกลับบ้านก็คิดว่าจะเอาดอกไม้พวกนี้ไปปลูกไว้ตรงไหนดี ? จวบจนเดินมาถึงบ้านโดยไม่รู้ตัว
“ท่านพ่อ ท่านกลับมาแล้วหรือ?” ลู่เซิงร้องทักลู่เซียวที่เดินออกมาจากในบ้าน
“พ่อกลับมาสักพักแล้ว ของที่ซื้อมาเอาวางไว้ในครัวอวิ๋นซีเข้าไปดูเถอะ” ลู่เซียวเดินเข้าไปหาลูกสาวและช่วยปลดตระกร้าดอกไม้ข้างหลังลงมาให้
“เ้าค่ะ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” อวิ๋นซีตื่นเต้นรีบเดินไปที่ครัวพร้อมกับร้องเรียกฮุ่ยเหนียงให้ไปด้วยกัน
เมื่อตรวจดูว่าข้าวของที่บิดาซื้อมาล้วนครบถ้วน อวิ๋นซีก็เริ่มเตรียมของที่ต้องใช้เพิ่มคือบดดอกไม้ที่มีสีชมพูที่จะนำมาใช้เป็สีขนมเพื่อเพิ่มสีสัน ในแปลงผักของมารดามีฟักทองนางจึงไปเด็ดมาและหั่นใช้เพียงเล็กน้อย อีกทั้งตอนเช้าเข้าไปในชายป่านางเห็นใบเตยกอหนึ่งจึงขุดมาปลูกไว้ในบ้านด้วย ตอนนี้นางจึงมีสีที่ใช้ผสม คือสีชมพูจากดอกไม้ สีเหลืองจากฟักทอง และสีเขียวจากใบเตย
ฮุ่ยเหนียงนั่งมองลูกสาวที่บดนั่น หั่นนี่อยู่อย่างงุนงง ลูกสาวของนางเอาดอกไม้มาทำอันใด แล้วใบหญ้านี่อีกเล่าใช้กินได้หรือ?
เมื่อเตรียมของเสร็จ อวิ๋นซีจึงหันหน้ามาหาผู้เป็มารดา
“ท่านแม่ ต่อจากนี้ท่านทำเถอะ ข้าออกจะไม่คล่องมือเท่าไหร่” หากเธอทำเองทั้งหมดก็ดูออกจะพิลึกเกินไปกระมัง อวิ๋นซีคนเดิมที่ไม่เคยแม้แต่เข้าครัวผู้นั้นเพียงข้ามวันจะมีฝีมือการทำอาหาร อาจจะทำให้เกิดความสงสัยมากขึ้น
หากนางและมารดาช่วยกันทำออกมา ก็อาจจะช่วยลดความสงสัยหลายไอย่างลงได้บ้างกระมัง
(o˘◡˘o)
453
