ซอมพอถวายอินทร์ สุวรรณโคมคำนครแห่งสายนที

“พี่ท่านพรหมเสก หยอกข้าแล้ว”

“นั่นสิพี่ท่านพูดผิดหรือไม่ ไหนเลยจะยกทัพไปเวียงสรวง ที่นั่นควรยกขันหมากไปเสียมากกว่ากระมัง ก็ไหนเคยทรงบอกข้าว่า พี่ท่านอินทร์ถวายรักเจ้านางซอมพอนัก” นางเอ่ยถามพระเชษฐาด้วยความสงสัย

เจ้าพรหมเสกถอนหายใจ มองไปยังน้องนางของตน “เจ้าเกศแก้ว บางทีเรื่องที่เจ้ารู้อาจต้องเปลี่ยนไป”

กระบะทรายละเอียดถูกลากออกมาวางกลางลานประลองดาบ ภายในพิมานขุนหลวงอินทร์ถวาย แม้นภายในใจ ของพระองค์ยามนี้จะรู้สึกเศร้าเสียใจ กับจดหมายน้อยที่เจ้าซอมพอส่งมา แต่แผนการโจมตีเวียงทุ่งหลวง กลับทำลายความเศร้านั้นลง เพราะหากพระองค์คว้าชัยเหนือดินแดนใหญ่แห่งนี้ได้ เจ้านางซอมพอคนงาม ก็เท่ากับตกเป็นสมบัติของพระองค์ไปด้วยเช่นกัน

‘ยามนี้หากเจ้าจักโกรธเคืองพี่ ก็โกรธไปเถิด เมื่อใดกองทัพสุวรรณโคมคำเหยียบแผ่นดินทุ่งหลวงแล้วไซร้ ยามนั้นแล เจ้าจักมองพี่คนนี้ใหม่มิใช่คนเดิม’

แสนเมืองสิงห์ หมื่นมั่นอิง พันแก้วลูน ยังมีเจ้าโยนยางคำแห่งเชียงลาว แลเจ้านายสำคัญอีกสองพระองค์ ที่ถูกตามตัวมาเร่งด่วน เพื่อช่วยกันวางแผนรบในครั้งนี้

“มากันแล้วฤา…” เจ้าหาญมองดูหนึ่งในสองเจ้านายคนสำคัญที่นั่งรวมอยู่ ด้วยความประหลาดใจ

“พี่ท่านมาลา เหตุใดพระองค์ถึงมาอยู่ที่นี่ด้วยเล่า”

“กูนำครั่งมาขาย ชาวเตียนมาหยุดพักเรือที่นี่เป็นโอกาสเหมาะ ที่กูจักนำครั่งมาแลกเปลี่ยนเอาผ้าแลเกลือกลับไปเมืองตน แลประจวบเหมาะนัก ที่ได้มารู้ว่าเวียงสรวงกำลังคิดการใหญ่ แม่เจ้าเกสรของมึงนางมิใคร่มีชีวิตอยู่แล้วฤา ถึงกล้าคิดแผนการกล้าหาญได้ถึงเพียงนี้” เจ้าเมืองดงหวายกล่าวถามด้วยสีหน้านิ่งตึงไม่สบอารมณ์ ทั้งทีก็เป็นเมืองบ้านใกล้เรือนเคียงกันกับเวียงสรวง

“ไอ้มาลา มึงก็ใจเย็นก่อนเถิด เจ้าหาญมันเองก็หาใช่มีใจคิดคดเช่นแม่มัน มิเช่นนั้นมันจักติดตามพญาพรหมเสกไปถึงเวียงทุ่งหลวงฤา มึงเติบใหญ่กว่ามัน ก็อย่าไปพูดกระทบกระเทียบจิตใจน้องมันเลย” เจ้าเวียงทุ่งยั้งเอื้อมมือไปตบขาสหายเพื่อเป็นการเตือนสติ

“ขอโทษเถิดไอ้สิงหา…ขอโทษเถิดพระเจ้าข้าองค์อินทร์ถวาย ข้าพเจ้าพอได้ยินเรื่องนี้ก็ให้ร้อนใจนัก ด้วยเมืองดงหวาย อยู่ภายใต้ขอบเขตเดียวกับเวียงสรวง ใจเมืองคิดการเยี่ยงนี้ เท่ากับเมืองน้อยเช่นข้าพระองค์ สมคบคิดมีผิดไปด้วยโดยมิรู้ตัว”

“มึงก็คิดมากเกินไปไอ้มาลา เจ้าหาญมันยอมรับกับกูแล้ว ว่าเรื่องนี้คนผิดมีเพียงแม่มัน หาใช้ชาวประชาทั้งเมืองไม่แลที่กูตามทุกคนมา ก็เพื่อทำการหาลือร่วมกัน ไอ้หาญ…แม่มึงคิดชั่วต่อกู กูจักให้มึงทำดีไถ่โทษ มึงคิดเห็นเช่นไร”

เจ้าหาญรีบคลานเข่าเขาหาขุนหลวงอินทร์ถวาย ที่นั่งอยู่บนแหย่งไม้สักสลักลาย ปิดทองคำเปลวเรืองรอง ทรุดกายลงหมอบกราบแทบบาทแห่งองค์เจ้ามหาชีวิต

“ข้าพเจ้ายินดีไถ่โทษแทนมารดา ข้อแค่พระองค์ไว้ชีวิตนาง ข้าพเจ้าแม้นแลกได้ด้วยชีวิต ก็จักทำถวายพระเจ้าข้า”

“ดี…ทุกคนได้ยินตรงกันกับกูแล้วนะ เรื่องนำทัพบุกเวียงทุ่งหลวง กูจักให้เจ้าหาญแห่งเวียงสรวงนำทัพ ไถ่โทษที่แม่มันคิดคดทรยศกู”

สิ่งที่หลุดออกมาจากคำสั่ง ทำเอาเจ้าหาญลมแทบจับ ด้วยมันไม่ชำนาญการศึกแลอาวุธ คำสั่งนี้ เสมือนส่งมันให้ไปตาย เจ้าหาญได้แต่หมอบกราบนิ่งอยู่เช่นนั้น ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เพียงครู่เสียงหัวเราะก็ดังขึ้น

“ไอ้หาญ เป็นลมไปแล้วฤา เมื่อใดมึงจักโต เจ้าดาราบถอายุเท่ามึง มิเห็นมันจักเกรงกลัวต่อสิ่งใด เหตุใดมึงถึงนิ่งไป ไหนเล่าความกล้าหาญ คิดเอาชีวิตตนแลกมารดา มึงเห็นหรือไม่ พี่นางซอมพอของมึง กำลังทรงเสียสละตนเองเช่นไร มึงยอมได้ฤา มิรักพี่นางมึงแล้วฤา”

เจ้าหาญเงยหน้าขึ้นพร้อมน้ำตา “พระบาทเจ้าก็ทรงรู้ ว่าไอ้หาญอ่อนด้อยนัก รับสั่งเช่นนี้ไม่ประหารข้าไปเสียเลยเล่า”

“เอ๊ะไอ้นี่! อย่ายั่วกูนะ มิอยากมีชีวิตอยู่ต่อหรือไร!” ทรงมองหน้ามันด้วยความเวทนา แม้นเจ้าหาญจักอ่อนด้อยเช่นที่มันกล่าวมา แต่มันก็นับว่าเป็นคนซื่อสัตย์ภักดีตนหนึ่ง คนเราหาได้ด้อยค่าไปเสียทุกสิ่ง มีดีมีเลวปะปนกันไป เจ้าหาญเองก็เช่นกัน “ไอ้แสนเมืองสิงห์ งานอาศรมแลกู่เจดีย์ มึงจัดการไปถึงไหนแล้ว”

“พระบาทเจ้า ข้ามอบหมายงานใหญ่นี้ให้เจ้าสทึงแลเจ้าสินธูรับช่วงต่อพระเจ้าข้า ด้วยเจ้าสทึงแลเจ้าสินธูชำนาญงานหมู่นี้ดีกว่าข้า แลยังมีกองกำลังหน่วยช่างหลวงภายใต้พระบัญชาแห่งตน”

“ดี เช่นนั้นมึงก็ไปช่วยเจ้าหาญอีกแรง แลมึงเจ้านายนั่งเมืองทั้งสองด้วย เจ้าโยน อันเมืองทุ่งหลวงนี้ ระหว่างใช้เส้นทางผ่านเมืองมึง กับใช้เส้นทางผ่านทุ่งยั้ง ทางใดง่ายกว่ากัน”

เจ้าโยนยางคำลุกขึ้นมองดูแผนที่อันล่างขึ้นบนพื้นทราย แล้วหยิบเอาไม้มาลากขีดกำหนดเส้นทางเดินทัพ

“เราควรล่องลำของ ไปขึ้นที่ท่าหล่ายงาว ชัยภูมิตั้งแต่ตรงนี้ มุ่งลงไปตามทิศทักษิณ (ทิศใต้) เลียบลำน้ำงาว จนไปถึงบ้านปางปอ ถือเป็นหมู่บ้านสิ้นสุดของลำน้ำสายนี้ อันเป็นพื้นที่ต้นน้ำงาวที่จะไหลลงสู่ลำน้ำของ ให้กองทัพมุ่งไปตามทิศทักษิณ ผ่านบ้านปางค่า บ้านทรายกาด จนกระทั่งถึงเมืองเอียน ซึ่งทั้งหมดนี้อยู่ในเขตปกครองของเมืองทุ่งยั้ง จากนี้ให้มุ่งไปยังทิศอาคเนย์ (ตะวันออกเฉียงใต้) ก็จักเข้าสู่เขตเมืองภูซาง หากใช้เส้นทางนี้ จักมิต้องผ่านภูเขาสูงใหญ่ให้เป็นอุปสรรค ทัพช้างทัพม้าจักเดินทางได้คล่องตัวมากกว่า ที่จักต้องใช้เส้นทางผ่านเชียงลาว อันมีภูสูงขวางกัน”

“ดี…เอาตามที่เจ้าโยนยางคำเสนอ มา…เจ้าพรหมเสก มึงจงเล่าในสิ่งที่มึงเห็นมาให้พวกกูได้ฟัง ว่าเวียงทุ่งหลวงที่มึงไปเห็นมานั้น เป็นเช่นไร”

พญาพรหมเสกขยับกายเข้ามาใกล้กระบะทราย แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับฉายแววครุ่นคิด ขณะรื้อฟื้นความทรงจำในดินแดนศัตรู

“บาทเจ้า...เวียงทุ่งหลวงยามนี้ ประหนึ่งอุทยานที่ผู้คนต่างหลงลืมว่าความตายนั้นหน้าตาเป็นเช่นไร” พญาพรหมเสกเริ่มกล่าว น้ำเสียงกังวานทุ้มต่ำ “ผู้คนในเวียงถือกินถือทานกันเป็นนิจ กาดรุ่งสางจนพลบค่ำ มีแต่เสียงขับลำนำเคล้าเสียงหัวเราะ บรรดาชายฉกรรจ์ในเมืองหาได้ถือดาบจับพร้า แต่กลับถือขันน้ำแลเครื่องไทยธรรมเตรียมงานฉลองใหญ่ ด้วยข่าวการวิวาห์ระหว่างเจ้าหลวงผู้ชรา กับเจ้านางดอกฟ้าจากเมืองไกล ที่ถูกลือไปทั่วสารทิศ ชาวเมืองต่างเฝ้ารอคอยที่จักได้เห็นขบวนแห่ จนมิได้ใส่ใจเวรยามบนป้อมปราการนั้น ว่ามีเพียงคนแก่แลคนเมาสุรา มิได้แข็งแกร่งแต่หย่อนยาน”

พระองค์ใช้ปลายนิ้ววาดลงบนผืนทรายเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีแนวกำแพงเวียงแลคูน้ำคันดิน

“แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือทิศบูรพา (ตะวันออก) พระเจ้าข้า เจ้าหาญได้ลอบไปดูมาแล้ว กำแพงเวียงด้านนั้นเก่าทรุดโทรมจนรากไม้ชอนไช พังทลายลงมาเป็นแถบ หมู่นกหนูวิ่งเข้าออกได้สบาย แลคูน้ำคันดินในยามนี้ก็แห้งขอดจนบางช่วงช้างม้าเดินข้ามได้ เจ้าเมืองทุ่งหลวงมัวแต่บูรณะหอคำ แลสร้างตำหนักพิมานใหม่ เพื่อต้อนรับเมียสาว จนละเลยปราการป้องกันเมือง”

หมื่นมั่นอิงเห็นสบโอกาสจึงกราบทูลเสริม “จากที่ข้าพเจ้าเข้าไปลอบสังเกตการณ์ จุดแข็งเดียวของเมืองนี้คือ หอคำหลวง ที่ตั้งอยู่กลางใจเมืองประหนึ่งไข่แดง มีทางเข้าออกทางเดียวที่เป็นทางหลัก ส่วนคุ้มเจ้านายอื่น ๆ ต่างปลูกสร้างกระจัดกระจายอยู่ตามทิศทักษิณ (ใต้) แต่ละคุ้มมีเวรยามหละหลวม เพราะชะล่าใจในบารมีเจ้าหลวงผู้ชรา”

พันแก้วลูนใช้ไม้เขี่ยทรายวาดตำแหน่งคุ้มต่าง ๆ ได้อย่างแม่นยำ “หากเราบุกจากทิศบูรพาที่กำแพงพัง เราจะเข้าถึงกลางเวียงได้เร็วกว่าที่เสียงกลองศึกจะดังขึ้นเสียอีกพระเจ้าข้า”

ขุนหลวงอินทร์ถวายนิ่งฟัง ดวงพระเนตรคมกล้าจับจ้องอยู่ที่แผนผังบนผืนทราย ทรงเหยียบความรักพร้อมความแค้นไว้ข้างหลัง แล้วตรัสด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังถึงกับเย็นวาบไปถึงกระดูก

“ดี...ในเมื่อพวกมันลืมสิ้นกลิ่นไอแห่งสงคราม กูก็จักให้พวกมันตื่นมาพบกับนรกกลางทุ่งหลวง!”

ขุนหลวงทรงกวาดไม้ลงบนทราย แบ่งพื้นที่ออกเป็นสามส่วนอย่างรวดเร็ว

อ่านฟรีจนจบ 143 ตอน ปิดจบติดเหรียญถาวร

แบบอีบุ๊ค 3 เล่มจบ :

เล่ม 1. https://shorturl.asia/e8Lbh

เล่ม 2   https://shorturl.asia/BxnNW

เล่ม 3. https://shorturl.asia/hCcXH