ตำนานผู้วิเศษ

เซี่ยซีหานแอบใบหน้าดำมืด เขาได้ยินทุกอย่าง นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการได้ยินเลย เขาคิดว่า ตัวเขาอุตส่าห์ได้พบหญิงงามทั้งที เขาควรเจอกับฉากแสนประทับใจและนำไปสู่บทโบ๊ะบ๊ะบทรักรัญจวนใจสิถึงจะถูก จนสุดท้ายเขาจะได้เก็บนางเข้าฮาเร็มของเขา แต่นี่มันอะไร นอกจากไม่ใช่หญิงสาวที่เกิดมาเพื่อเข้าฮาเร็มของเซี่ยซีหาน แต่นางยังคิดฆ่าเซี่ยซีหานอีก เซี่ยซีหานแอบโกรธเล็กๆ

'นางตัวดีช่างกล้า นี่นางคิดจะฆ่าข้าด้วย ทั้งๆ ที่ข้าไม่ได้ทำอะไรนางเลย เจ้า... เจ้ามันช่างชั่วร้าย ข้าแหละไม่ได้อยากยุ่งเรื่องของพวกเจ้าสักนิด แต่พวกเจ้ากับคิดฆ่าข้า ได้ได้ พวกเจ้ารู้จักท่านพ่อเซี่ยซีหานคนนี้น้อยเกินไป นอกจากนั้นนางปีศาจ... เจ้าไม่รู้หลอกว่าเซี่ยซีหานชายคนนี้บทจะร้ายนั้นร้ายขนาดไหน' ใจจริงเซี่ยซีหานเขาไม่ต้องการเข้าไปวุ่นวายกับปัญหาแม้แต่น้อย แต่ด้วยคนพวกนี้คิดฆ่าตัวเขา

ดวงตาของเซี่ยซีหานตอนนี้ดูหนาวเหน็บ

รอบใบหน้าของเซี่ยซีหานรากไม้เลื้อยและก่อรูปเป็นหน้ากากที่ดูน่ากลัว ในมือของเซี่ยซีหานดึงเหรียญอาคมมาถือไว้

'เหรียญอาคมสายหมอกสีขาวน่าจะเหมาะกับสถานการณ์แบบนี้ที่สุด' เหรียญในมือเซี่ยซีหานสั่นไหว ก่อนมันจะค่อยๆ ละลายหายไป เซี่ยซีหานรับรู้ว่า เขาใช้ความสามารถของสายหมอกขาวได้ในช่วงเวลาหนึ่งแล้ว 'มันน่าจะอยู่ได้ประมาณยี่สิบถึงสามสิบนาที ขึ้นอยู่กับขอบเขตการใช้พลังวิเศษของข้า ข้าเรียกใช้สายหมอกขาวเพื่อป้องกันคำสาปเท่านั้น ดังนั้นผลของมันน่าจะอยู่ราวๆ สามสิบนาที'

...

และในที่สุดกลุ่มหวงย่าซินหญิงสาวที่ทรงเสน่ห์ก็มาถึง

หวงย่าซินทำสีหน้าน่าเวทนาราวกับตัวนางเองคือหญิงสาวอ่อนแอ "นายท่านได้โปรดช่วยข้าด้วยเถอะนะเจ้าคะ ข้ากับคนของข้าถูกคนชั่วไล่ล่า พวกเขาคิดจะข่มเหงข้าและปล้นชิงบางสิ่งจากข้า หากท่านช่วยเหลือข้า ข้าพร้อมจะตอบแทนท่านทุกอย่าง ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม"

น้ำเสียงช่วงสุดท้ายของหวงย่าซินแฝงความยั่วยวน

สายหมอกขาวจางๆ รอบตัวเซี่ยซีหานกระเพื่อมไหวเบาๆ เขารับรู้ว่านี่เป็นผลจากการต่อต้านคำสาปที่ใช้ทำเสน่ห์ใส่ตน

"ทุกอย่างงั้นรึ..." เซี่ยซีหานตอบด้วยดวงตาที่คล้ายจะสั่นไหวเล็กน้อย หวงย่าซินเห็นดวงตาที่สั่นไหวของเซี่ยซีหานใต้หน้ากากไม้ นางก็รู้สึกมั่นใจในคำสาปของตัวเอง ดูท่ามันจะได้ผล ใช่แล้วมันควรจะเป็นเช่นนี้ คำสาปเสน่ห์นั้นหากผู้ใช้เป็นหญิงงาม โอกาสที่มันจะได้ผลก็มากยิ่งขึ้นอย่างทบทวีป

"ใช่เจ้าคะ ทุกอย่างจริงๆ" เสียงหวงย่าซินตอบเซี่ยซีหานด้วยน้ำเสียงกระเส่า

...

ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาที่ควบขี่ม้าตามมาไม่ไกล เขาขมวดคิ้วและเห็นสิ่งที่หวงย่าซินทำ จากนั้นก็มองไปที่เซี่ยซีหาน ดวงตาของเขาเป็นประกาย เขาก็มี 'ดวงเนตรจอมวิญญาณ' เช่นกัน และเมื่อเขาใช้และมองไปที่เซี่ยซีหาน

"ผู้วิเศษที่แท้จริง..." พูดถึงตรงนี้ฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาก็จำต้องกัดฟัน เพราะเขาเห็นบางสิ่งที่ดูอัปมงคลเกาะกุมรอบร่างกายของเซี่ยซีหาน "บัดซบนางนั้นทำเสน่ห์ใส่ผู้วิเศษที่แท้จริงที่ไม่รู้ที่มาที่ไป คำสาปของนางข้าสัมผัสได้ว่า เป็นคำสาปที่รุนแรงมากพอจะมีผลกับผู้วิเศษระดับต่ำกว่าอาณาจักรวิญญาณแทบทั้งหมด ถ้าชายคนนั้นจิตใจไม่เข้มแข็งพอ เขาถูกนางล่อลวงแน่นอน"

"!ท่านฮุ่ยเฟิน ท่านพูดอะไรนะ" ผู้วิเศษแท้จริงอีกคนที่ร่วมไล่ล่าพูดอย่างเป็นกังวล ด้านหลังของฉีเยี่ยนผู้วิเศษแท้จริงคนนี้ ลูกน้องของเขาคนหนึ่งดวงตาส่องสว่างมีวงเวทย์ปรากฏ

"ท่านฉีเยี่ยน หากเกิดการต่อสู้ขึ้นระหว่างเรากับไอ้ผู้วิเศษโง่บัดซบนั่นที่โดนคำสาป ข้ามั่นใจว่านางต้องพยายามใช้ไอ้เจ้านี่ พยายามถ่วงเวลาเรา หากเป็นไปได้ ท่านจงเข้าปะทะกับมันแทนข้าที โดยข้าจะแบ่งกำลังคนกับเหล่านักรบหกดาบ สามกำลังรบไล่ล่าพวกมันต่อไป โดยท่านนำกำลังที่เหลือปะทะกับไอ้ผู้วิเศษหน้าโง่ จงรีบเอาชนะมันและตามไปสมทบกับข้าทีหลัง อย่าให้อุบายโง่ๆ ของไอ้โจรสารเลวจากต่างอาณาจักรมาหลอกพวกเราได้"

...

"นายหญิงไม่มีเวลาแล้วขอรับ ควบคุมมันให้ต่อต้านคนของอาณาจักรไม้หมื่นกิ่งอย่างสุดกำลัง ต่อให้ตายก็อย่าให้พวกมันตามติดเราได้" เสียงจิตจากพลังวิเศษดัง

"อืม" หวงย่าซินพยักหน้าเร็ว ก่อนจะพูดกับเซี่ยซีหานต่อว่า "โปรดปกป้องพวกเราด้วยชีวิตของท่าน ขัดขวางพวกเขาอย่าให้ทำร้ายข้าได้ เร็ว"

ร่างเซี่ยซีหานกระโดดลงจากม้าธาตุไม้ของตัวเอง มือของเขาปรากฏดาบที่สร้างจากธาตุไม้ เดินสวนกับหวงย่าซินและคณะ

และในตอนนั้นเอง

วิง วิง วิง

ดาบของเซี่ยซีหานสว่างจ้า ตัวใบดาบมีเปลวไฟระอุ เขาสะบัดมันเป็นรูปเสี้ยวจันทร์ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

"เจ้า... เจ้า..." ซือหนงผู้วิเศษที่แท้จริง เขาพูดได้เพียงเท่านี้ ก่อนที่ร่างของเขา เส้นตัดจะค่อยๆ เห็นได้ชัด เขาตายง่ายๆ แบบนี้

นอกจากนั้นนักรบหกดาบสองคนที่คุ้มกันหวงย่าซินบุตรสาวของนักรบแปดดาบผู้แข็งแกร่ง ทั้งสองก็ตายอย่างที่ไม่ได้ทันระวังตัว ดาบของเซี่ยซีหานนั้นรวดเร็วจนเกินไป

ตอนนี้จึงเหลือเพียงหวงย่าซินที่ยังไม่ถูกฆ่า นางมองเซี่ยซีหานอย่างตกใจพร้อมพูดน้ำเสียงสั่น

"ทำไม... ทำไมท่านถึง..."

"เจ้าจะถามข้าว่าทำไมข้าถึงไม่ถูกคำสาปเสน่ห์ของเจ้าใช่หรือไม่... แต่เจ้าสมควรถามคำถามนี้กับข้างั้นเหรอ ข้าทำอะไรให้พวกเจ้า พวกเจ้าถึงคิดหลอกใช้ข้าให้ข้าไปตายแทน"

หวงย่าซินตกใจซ้ำแล้วซ้ำอีก คำพูดของชายสวมหน้ากากตรงหน้าจิกกัดนางอย่างถึงแก่น

แต่ในโลกใบนี้ไม่มีพื้นที่ให้กับความเสียใจ หวงย่าซินมองเหล่าคนที่ตาย บนอานม้านางยังมีสิ่งที่สำคัญเก็บรักษาไว้อยู่ หากนางรอดไปได้และนำสิ่งนี้กลับไปให้ท่านพ่อของตัวเองสำเร็จ การตายของหนึ่งผู้วิเศษแท้จริงและสองนักรบหกดาบก็ไม่ใช่ปัญหา

"บิดาข้าคือ 'หวงเหวิน' นักรบแปดดาบผู้เป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ของอาณาจักรศิลาดำ ท่านผู้กล้า หากท่าน... ท่านช่วยเหลือข้า ท่านพ่อ... ท่านพ่อของข้า... จะ... จะต้องตอบแทนท่านอย่างดี นอกจากนั้น หากท่าน... หากท่านอยากได้เรือนร่างของข้า ข้าก็จะ..." มือของหวงย่าซินล้วงเข้าไปในเสื้อของตัวเอง จากนั้นก็ใช้มือของตัวเองทำทีคลำคลึงเรือนร่างดูยั่วยวนนัก

แต่มันไม่ใช่เพียงเท่านั้น... บนเรือนร่างของนางนั้น นางมีรอยสักอันเป็นพลังอำนาจของผู้วิเศษผู้ยิ่งใหญ่ของอาณาจักรเบื้องสูงซ่อนอยู่ และมันก็สามารถฆ่าใครก็ตาม ใต้อาณาจักรแห่งวิญญาณได้โดยง่าย ปัญหาของรอยสักนี้มีเพียง มันใช้ได้เพียงหนึ่งครั้ง นอกจากนั้นระยะในการสังหารก็ไม่ไกลมาก

สายตาของเซี่ยซีหานมองไปที่ร่างที่ยั่วยวนของหวงย่าซิน !วิง สัญชาตญาณแห่งนักรบร้องเตือนเซี่ยซีหาน เขารับรู้ว่านางตัวแสบคิดฆ่าตัวเขา เขามองเห็นอนาคต นางหญิงชั่วร้ายคนนี้ใช้มันเรียกอสูรศิลาดำออกมาจากร่างของนาง จากนั้นอสูรศิลาดำตนนี้ก็อ้าปากคำรามและยิงลำแสงทำร้ายตัวเขา

'นางตัวแสบชั่วร้ายมาก' เซี่ยซีหานพูดกับตัวเอง ก่อนจะจำต้องเสแสร้งพูดน้ำเสียงเป็นกันเองและดูหื่นกระสันเล็กน้อย "คำพูดของเจ้าดูไม่เลว เช่นนั้นข้าจะจัดการพวกเขาเพื่อเจ้า หวังว่าพ่อของเจ้าจะมีสิ่งมีค่าที่ข้าสนใจ นอกจากนั้นหลังจากข้าจัดการพวกเขาเสร็จ พวกเราจะได้หาอะไรสนุกสนุกทำกัน" เซี่ยซีหานก้าวเดินผ่านร่างของหวงย่าซินบนหลังม้า เขาหัวเราะและทำท่าทีราวกับเขาคือชายมากรัก

"ขอบคุณ..." น้ำเสียงของหวงย่าซินแฝงความหวาดกลัว แต่ในใจนางกับรู้สึกเบาใจลง แผนการทุกอย่างยังดำเนินไปในจุดที่ยังไม่เลวร้ายถึงขีดสุด นางเอามือออกจากรอยสักของตัวเอง เพราะการสัมผัสเรือนร่างของตัวเอง โดยการเอามือล้วงไปในเสื้อตลอดเวลา มันจะดูผิดสังเกตมากเกินไป

แต่พอนางเอามือออกจากรอยสักของตัวเอง เซี่ยซีหานที่มือของเขาข้างๆ มีบางสิ่งที่ดูคล้ายจะเป็นกระจกใส ขนาดของมันเล็กมากเป็นเส้นและแนบไปกับมือของเซี่ยซีหานข้างหนึ่ง มันคือน้ำแข็งที่เซี่ยซีหานสร้างมาจากพลังวิเศษ เซี่ยซีหานใช้มันสร้างกระจกสะท้อนแนบไว้ที่มือ เพื่อมองไปด้านหลังของตัวเอง และเมื่อเขาเห็นหวงย่าซินเอามือออกจากเจ้าสิ่งอันตรายนั่น ที่ปรากฏในญาณหยั่งรู้ของตัวเอง

ร่างของเซี่ยซีหานหมุนเร็ว ดาบไม้ในมือของตัวเขายืดยาว หมุนตวัดตัดผ่านลำคอของหวงย่าซิน และนางแทบไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

ใจจริงเซี่ยซีหานค่อนข้างอ่อนไหวกับหญิงสาว ไม่ใช่เพราะนางงดงาม แต่ในโลกเก่าเซี่ยซีหานถูกอบรมในการให้เกียรติสตรี ทำให้เขามีความลังเลที่จะฆ่านางในทีแรก แต่เมื่อนางคิดฆ่าและหลอกใช้เขามากกว่าหนึ่งครั้ง เซี่ยซีหานก็ไร้ปรานีเช่นกัน

...

"พวกท่านเล่า ท่านจะทำอย่างไรกับข้า ซึ่งเป็นเพียงแค่ผู้ผ่านทางมาเท่านั้น พวกท่านคิดจะฆ่าข้าด้วยหรือไม่" เซี่ยซีหานพูดยืนนิ่งเหยียดกาย มือจับดาบไม้ของตัวเองหลวมๆ อย่างสง่างาม

เมื่อสองผู้วิเศษอย่างฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผาและฉีเยี่ยนผู้วิเศษแท้จริงอีกคน ควบขี่ม้าเข้าระยะที่ไม่เรียกว่าใกล้หรือไกล ใบหน้าของสองผู้วิเศษดูมีความกังวลอยู่ไม่น้อย

ด้านหลังฉีเยี่ยนนักรบผู้สวมเกราะที่มีตราสัญลักษณ์ของนักรบหกดาบคนหนึ่งมองเซี่ยซีหานอย่างสนใจ

----------

นิยายเล่ม 8 ขอเลื่อนออกไปเป็นวันเสาร์ที่ 29 นะครับ ขออภัยผู้อ่านที่ติดตามทุกท่าน