ตอนที่ 14: เศษเสี้ยวแห่งสัจจะ
เสียงลมหนาวพัดผ่านนครกลางหุบเขาอันเป็ที่ตั้งของสภาเงา แม้าครั้งยิ่งใหญ่ได้จบลงแล้ว ทว่าเงามืดบางอย่างกลับคลืบคลานเข้ามาอย่างเงียบงัน
ในท้องฟ้ากว้าง แสงอาทิตย์พลันหม่นแสงลงในยามสาย สัญญาณของความผิดปกติเริ่มเผยออกชัดเจน
ที่หอประชุมสูงสุดของสภาเงา คีร์อัน วาลเทียร์ ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าบัลลังก์ที่เขาไม่เคยนั่ง
เสียงรายงานจากหน่วยข่าวกรองลับของ Shadow Network ดังขึ้น
“ท่านผู้นำ…เกิดความปั่นป่วนในเขตตะวันตกและเขตเหนือพร้อมกัน”
คีร์อันหรี่ตา ใบหน้าเ็าด้วยร่องรอยความกังวลแฝงลึก
“รายงานให้ละเอียด”
“มีผู้ใช้อำนาจบางอย่าง…ที่ไม่สามารถระบุได้ตามกฎเวทมนตร์ใหม่ของท่านปรากฏตัว พวกเขาไม่ขึ้นต่อแรงค์หรือเลเวลใด ๆ …
และเลวร้ายกว่านั้น—ผู้คนที่พบเห็นต่างพูดเป็เสียงเดียวกันว่า สิ่งนั้นมีรูปลักษณ์ไม่คงที่”
คิ้วของคีร์อันขมวดเข้าหากันทันที
“เศษเสี้ยวแห่งสัจจะ…”
ท่ามกลางความเงียบงัน เซเรน่า ไวน์ครอฟต์ ก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม ริมฝีปากโค้งยิ้มเพียงเล็กน้อย
“ในที่สุด…เวลาที่เราหวั่นเกรงก็เดินมาถึงจนได้”
“ใช่…” คีร์อันกล่าวเสียงเบา “และข้ารู้…พวกมันไม่ได้มาเพียงเพื่อท้าทายข้า แต่เพื่อฉีกทำลาย ‘กฎใหม่’ ที่เราสร้างขึ้น”
เซเรน่าสบตาเขานิ่ง ๆ
“เ้าคิดจะลงมือเองหรือ?”
“ข้า…ไม่มีทางเลือก”
[ระบบแจ้งเตือน: เศษเสี้ยวแห่งสัจจะระดับสูงสุด ‘Fragment of Prime Truth’ ปรากฏขึ้นในเขตเหนือ]
[ระดับอันตราย: EX]
คีร์อันกัดฟันแน่น
“ถึงเวลาข้าต้องเผชิญกับมันแล้ว…”
คีร์อันเหยียบย่างเหนือยอดหุบเขาน้ำแข็ง เขตแดนทางเหนือที่ถูกพายุหิมะโหมกระหน่ำตลอดกาล แต่ทว่าครั้งนี้…พายุหิมะกลับหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกตรึง
กลางเวิ้งหิมะขาวโพลน เศษเสี้ยวแห่งสัจจะขนาดมหึมาแผ่รัศมีความว่างเปล่าออกไปเป็วงกว้าง
ร่างนั้นไม่มีรูปลักษณ์แน่นอน เปลี่ยนสภาพไปตามสิ่งที่ผู้มองหวาดกลัวมากที่สุด
“เ้าคือผู้กำหนดกฎใหม่…จอมปลอมที่คิดว่าตนคือจักรพรรดิแท้จริง”
เสียงก้องสะท้อนออกจากความว่างเปล่า
คีร์อันไม่ตอบโต้ทันที
เขากลับแหงนหน้ามองท้องฟ้าสีหม่นที่ไร้แสง
“พวกเ้ามาที่นี่…เพราะกลัวจะถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา ใช่หรือไม่?”
เศษเสี้ยวแห่งสัจจะเงียบไปชั่วขณะ ก่อนเปล่งเสียงหัวเราะแหลมสูง
“สัจจะไม่มีวันดับสูญ…ไม่ว่ากาลเวลาใหม่ของเ้าจะพยายามลบข้าสักเพียงใด!”
ทันใดนั้น เศษเสี้ยวสัจจะกรีดร้องเสียงแหลม ทะลวงความเงียบสงัดด้วยพลังงานสีดำขุ่นซึ่งพุ่งทะยานเข้าหาคีร์อัน
[ระบบแจ้งเตือน: การปะทะระดับ “Beyond Existence” กำลังเริ่มต้น]
[ระบบปลดล็อกร่างสมบูรณ์สูงสุด: Chrono Sovereign Mode – Time Collapse Field เปิดใช้งาน]
คีร์อันะเิพลังเวทสูงสุด
วงแหวนเวทขนาดั์กว่าเดิมหมุนวนเหนือฟากฟ้า
“Time Collapse Field – มวลเวลาสลาย!”
ทุกสิ่งในรัศมีพันลี้เข้าสู่สภาวะไร้กาลเวลา เศษเสี้ยวแห่งสัจจะหยุดนิ่งอยู่กลางพายุความว่างเปล่าที่ถูกตรึงด้วยพลังเวลาบริสุทธิ์
คีร์อันชี้ดาบไปข้างหน้า
“ถึงเวลาจบสิ้นของพวกเ้า!”
“Judgement Slash – ดาบพิพากษากาล!”
เส้นแสงสีเงินเปล่งประกายยาวสุดขอบฟ้า ฟาดผ่านกลางร่างของเศษเสี้ยวแห่งสัจจะ
เสียงกรีดร้องสุดท้ายดังก้อง ก่อนร่างนั้นจะแตกสลายกลายเป็เศษฝุ่นแห่งกฎเกณฑ์ที่ถูกลืม
ระบบส่งเสียงแจ้งเตือนสุดท้าย
[ภารกิจระดับ EX สำเร็จ]
[กฎใหม่ของโลกได้รับการยืนยันอย่างสมบูรณ์]
[อย่างไรก็ตาม…พลังชีวิตของผู้ก่อตั้งกฎใหม่คงเหลือ 5%]
คีร์อันทรุดเข่าลงกลางหิมะ ดวงตาสีเงินเลือนราง
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้น
เซเรน่ามาถึงตรงหน้าเขาในชั่วพริบตา
“ถึงเวลาของการตัดสินใจแล้วใช่หรือไม่?”
คีร์อันหอบหายใจแรง แต่ก็ยังยิ้มจาง ๆ
“เ้ารู้ว่าข้าไม่อาจอยู่ในโลกนี้ได้นานอีกต่อไป…”
“เ้าจะเลือกถ่ายทอดแก่นพลัง…หรือจากไปอย่างสมบูรณ์?”
คีร์อันจับมือนางเบา ๆ
“ข้าขอฝากโลกใบนี้…ไว้ในมือของเ้า”
“แต่ในฐานะเพื่อนร่วมรบ…ข้าขอฝากใจข้าไว้กับเ้าด้วย”
เสียงพายุหิมะโหมกระหน่ำอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้พัดพาแต่ความหนาวเหน็บ…
หากแต่เป็เสียงร่ำลาของชายผู้แบกรับกฎแห่งสรรพสิ่งทั้งปวง
ภายใต้ม่านหิมะที่สงบนิ่ง โลกทั้งใบเหมือนหยุดหายใจในห้วงเวลานั้น
คีร์อันยืนอยู่กลางเวิ้งหิมะ อ้อมแขนเขาโอบเซเรน่าไว้แน่น ร่างกายเขาค่อย ๆ เลือนรางขึ้นทุกวินาที
“ข้า…ไม่เคยคิดว่าจะพูดคำนี้ในเวลาที่มีเพียงเสี้ยวสุดท้ายของชีวิตเหลืออยู่”
เสียงของเขาแ่เบา แต่แน่วแน่
“แต่ข้ารักเ้า เซเรน่า”
หญิงสาวไม่พูดอะไร
เธอเพียงยกมือขึ้นแตะที่อกเขาเบา ๆ ราวกับจะจดจำจังหวะหัวใจสุดท้ายที่กำลังจะเลือนหายไปจากโลกนี้
“หากเ้าคือผู้สลายเวลา…”
น้ำเสียงของเธอสั่นแ่
“…ข้าจะเป็ผู้รักษามันไว้ให้เ้าเอง”
แสงสีเงินจากร่างของคีร์อันสว่างจ้า
เศษพลังของเขาแตกกระจายกลายเป็หมื่นล้านเส้นพลังงานที่ถักทอเข้ากับร่างของเซเรน่า
[ระบบ: การถ่ายโอน “Core of Truth and Time” สำเร็จ]
[ผู้สืบทอด: เซเรน่า ไวน์ครอฟต์]
[สถานะ: ผู้ดูแลกฎแห่งความจริงและกาลเวลา]
ทั่วโลกเปลี่ยนแปลงในชั่วพริบตา
ทุกกฎเวทมนตร์ ทุกแรงค์ ทุกพลังของผู้ใช้งานเวทถูกรีเซ็ตตามโครงสร้างใหม่ที่เซเรน่าเป็ผู้ดูแล
แต่เซเรน่าไม่ได้ประกาศตนเป็จักรพรรดิ ไม่มีบัลลังก์ ไม่มีการสถาปนา
นางเดินลงจากหอคอยสูงสุดของสภาเงา…และกลับสู่ผืนดินที่ผู้คนเดินได้เช่นกัน
ห้าปีต่อมา
ในโรงเรียนเวทมนตร์กลางนครที่ถูกฟื้นฟู
เด็กคนหนึ่งชูมือะโถามอาจารย์สาวผู้มีผมสีเงินยาวและดวงตาสีฟ้านิ่งสงบ
“อาจารย์เซเรน่า จริงหรือครับ? ว่าครั้งหนึ่ง โลกนี้เคยถูกเขียนใหม่โดยชายเพียงคนเดียว?”
เธอยิ้มจาง ๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง
“เขาไม่ได้เขียนโลกนี้ขึ้นใหม่…”
“…เขาแค่ลบทุกกฎที่ทำให้พวกเ้าถูกจำกัด และปล่อยให้เ้าเขียนมันขึ้นมาใหม่ด้วยตัวเองต่างหาก”
เธอกล่าวจบ
พลางเงยหน้ามองท้องฟ้า ที่ตอนนี้สงบ…แต่เต็มไปด้วยคำมั่นของผู้คนรุ่นใหม่
…ผู้ที่ได้ก้าวเดินในโลกที่ ไม่มีใครยืนอยู่เหนือพวกเขาอีกต่อไป