.
.
.
“อ๊ากกก ไข่ข้า!!!”
1 ชั่วโมงผ่านไป โหมดคลั่งของมาคัสก็ได้สิ้นสุดลงพร้อมกับเสียงร้องอันโหยหวนของชายร่างใหญ่ที่ล้มลงไปนอนคว่ำกับพื้นพร้อมกับน้ำตาลูกผู้ชายที่ไหลรินออกมาไม่ขาดสาย ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ราฟด้วยความโกรธแค้น
“แหม ๆ อะไรกัน แค่เอาคืนที่ทำร้ายฉันเมื่อเดือนก่อนนิดหน่อยเอง ทำสะดีดสะดิ้งไปได้” ราฟที่ยืนอยู่หน้ามาคัสส่งสายตาเหมือนมองเด็กน้อยขี้แยไปให้เขา พร้อมกับทำปากจู๋ และเอานิ้วก้อยแคะหูแลดูน่าถีบ
“...” มาคัสกัดฟันกรอด เขารู้สึกเหมือนกับว่าไข่ทั้งสองข้างของเขากลายสภาพจากของแข็งเป็ของเหลวไปหมดแล้ว ส่วนสภาพน้องชายของเขานั้นแทบไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก ความเ็ปนี้ถึงกับทำให้เขาขยับตัวไปไหนไม่ได้
เมื่อมาคัสมองออกไปนอกห้อง เขาก็เห็นเพื่อนร่วมห้องที่เคยเกรงกลัวเขากำลังยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน เขารู้สึกอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
เ้าโรคจิตนี่ สักวันเขาจะต้องล้างแค้นในสิ่งที่มันทำกับเขาให้ได้
มาคัสกลับมาจ้องราฟที่ตอนนี้กำลังนั่งผิวปากอยู่บนโต๊ะเรียนประจำของเขาด้วยสายตาอาฆาต
“หือ สภาพเหมือนทิชชู่ใช้แล้วทิ้งแบบนี้ยังจะอยากมีเื่อีกเหรอ คราวนี้เอาให้น้องชายแกไหลสวนกลับเข้าไปในท้องเลยมั้ย” ราฟหยุดผิดปากแล้วหันกลับมาพูดกับมาคัสด้วยรอยยิ้ม แต่ความหมายของคำพูดนั้นทำเอามาคัสถึงกับขนลุก
“ไม่ ๆ ไม่มีเื่แล้ว! ขอโทษที่ผมเคยทำร้ายลูกพี่ราฟเมื่อเดือนก่อน ผมสำนึกผิดแล้ว! ละเว้นผมเถอะ! ครูหลินครับ! ช่วยพาผมไปห้องพยาบาลหน่อยครับ ผมไม่ไหวแล้ว!” มาคัสรีบบอกปฏิเสธชายหนุ่มทันที พร้อมกับร้องเรียกให้ครูประจำชั้นที่มองพวกเขาอยู่พาตัวเขาไปส่งห้องพยาบาลของโรงเรียน
“ราฟ เธอทำเกินไปรึเปล่า เขาเป็เพื่อนในห้องของเธอนะ” หลินอิงอิงขมวดคิ้วถามราฟหลังจากเธอเดินเข้ามาแบกร่างที่ใหญ่โตของมาคัสเหมือนกระดาษแผ่นหนึ่ง
“พอดีว่าพลังผมพึ่งตื่นขึ้นเลยยังควบคุมพลังไม่ได้น่ะครับ คราวหน้าถ้ามีเื่แบบนี้เกิดขึ้นอีกผมจะระวังครับ” ราฟตอแหลครูสาวหน้าตาย
‘ควบคุมไม่ได้อะไร ปล่อยหมัดตรงเป้ามาคัสเข้าทุกดอกแบบนั้น!’ เพื่อนร่วมชั้นของพวกเขาเถียงในใจพร้อมกัน แต่ไม่กล้าพูดออกมาเพราะกลัวว่าชายที่ได้ฉายาสตอร์คเกอร์โรคจิตจะตามมาทำร้ายพวกเขาแบบเดียวกับที่มาคัสโดน
“ไม่มีคราวหน้าแล้ว! อีกเื่หนึ่ง ครูฟังจากปากเพื่อนในห้องเธอมาแล้ว ทำให้รู้ว่าเธอเป็คนเริ่มวิวาทก่อน ตามครูมา! หลังจากไปส่งมาคัสที่ห้องพยาบาลเสร็จครูจะพาเธอไปรับโทษกับสภานักเรียน!” หลินอิงอิงพูดเสียงเรียบ จากนั้นเธอก็ยกมาคัสเดินออกจากห้อง
“...” ขณะที่ราฟกำลังจะชิ่งหนีโดยการะโออกนอกหน้าต่าง ก็มีสายฟ้ารูปร่างัแบบจีนพุ่งออกมาจากมือของครูสาวมาพันร่างของเขา ทำให้ร่างของเขาชาจนขยับไปไหนไม่ได้
“กะแล้วว่าเธอต้องคิดหนี” หลินอิงอิงยิ้มเย็น จากนั้นเธอก็ลากตัวนักเรียนทั้งสองคนของเธอออกจากห้องไป
‘สมกับเป็อัจฉริยะในรอบ 100 ปีที่ได้บรรจุเป็ครูในโรงเรียนนี้ั้แ่ยังสาวเลยแฮะ’ ราฟคิดในใจแล้วยอมแพ้เื่การหนีจากเธอ เพราะในตอนนี้ร่างกายของเขาไม่อาจต้านทานพลังของสายฟ้าได้
‘หือ ร่างกายของเรากำลังดูดซับสายฟ้าอยู่เหรอ อย่าบอกนะว่านอกจากพลังของเราสามารถพัฒนาร่างกายได้อย่างไร้ขีดจำกัดแล้วยังดูดซับพลังของคนอื่นได้ด้วยน่ะ สุดยอดดด’ ชายหนุ่มรู้สึกว่าัสายฟ้าที่พันรอบตัวเขากำลังลดขนาดลงทีละน้อย
‘แต่ถึงดูดซับพลังได้ก็ยังช้าอยู่ดี คงใช้รับมือกับคนที่มีพลังที่เราไม่เคยเจอตรง ๆ ไม่ได้สินะ งั้นเราก็แค่ไปหาดูดซับมาก่อนก็จบ’ ราฟนึกในใจ แล้วเริ่มวางแผนว่าเมื่อถึงเวลากลับบ้านเขาจะดูดซับพลังอะไรดี
‘ที่ง่ายที่สุดก็คือสายฟ้า แต่มันจะเปลืองค่าไฟหอเรามั้ยนะ งั้นก็คงต้อง…ฮี่ ๆ’ หลังจากคิดเสร็จ ราฟก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย มาคัสที่ถูกแบกโดยหลินอิงอิงยังคงไม่เลิกมองราฟด้วยความแค้น เมื่อเขาเห็นรอยยิ้มของชายหนุ่มเ ขาก็หันหน้าหนีทันทีด้วยความหวาดกลัว
ดูเหมือนว่าราฟจะกลายเป็ปีศาจในใจของชายร่างใหญ่เข้าเสียแล้ว
.
.
.
หลังจากที่หลินอิงอิงได้ส่งมาคัสไปที่ห้องพยาบาลเสร็จ ท่ามกลางความแปลกใจของหมอที่พึ่งเห็นเคสนี้ในโรงเรียนเป็ครั้งแรก เธอก็บังคับัสายฟ้าให้พาราฟไปที่ห้องสภานักเรียนเพื่อรับบทลงโทษที่เขาได้ทำการทะเลาะวิวาทต่อ
เมื่อมาถึงหน้าห้องสภานักเรียน ครูสาวก็เปิดประตูแล้วเดินเข้าไปพร้อมกับราฟที่ยังคงถูกพันตัวอยู่
“ครูหลิน มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ ว่าแต่ทำไมต้องถึงกับใช้ทัณฑ์ัสายฟ้ากับนักเรียนแบบนั้นด้วยล่ะคะ ใครกันที่มีพลังถึงกับทำให้ครูหลินใช้พลังนี้จัดการ...” เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น แต่เมื่อเธอเห็นหน้าของคนที่ถูกครูสาวจับมา หญิงสาวก็ะโออกมาด้วยความรังเกียจทันที
“แก! ไอ้โรคจิต!”
“หือ เสียงคุ้น ๆ นะ...เห้ย!” ราฟที่กำลังนึกว่าจะดูดซับพลังอะไรหลังจากสายฟ้าต่อดีโดยไม่สนใจรอบข้างได้ยินเสียงที่คุ้นหูดังขึ้น เขาจึงหันหน้ามองหาเ้าของเสียง จากนั้นเขาก็ร้องออกมาด้วยความใ
เ้าของเสียงภายในห้องสภานักเรียนคือหญิงสาวร่างบางไว้ผมหน้าม้าสีขาวยาวถึงกลางหลัง ใบหน้าที่งดงามเมื่อรวมเข้ากับผิวขาวราวหิมะของเธฮ ทำให้ถ้าเธอได้ไปอยู่ที่โลกเก่าของเขาก็คงจะกลายเป็ไอดอลชื่อดังได้ไม่ยาก
ราฟเหงื่อตกทันทีที่เห็นใบหน้าอันโกรธเกรี้ยวของหญิงสาว เขาไม่มีวันไม่รู้จักหญิงสาวตรงหน้า เพราะเธอได้ปรากฏอยู่ในความทรงจำเ้าของร่างเดิมที่เขาได้มาอาศัยอยู่ทำให้เขาจำเธอได้แม่นในแบบที่ไม่มีวันลืม
หญิงสาวผู้เป็ที่ชื่นชมของคนทั้งโรงเรียน อัจฉริยะในรอบ 100 ปีที่มีพลังระดับ S เช่นเดียวกับครูประจำชั้นของเขา ทายาทของตระกูลชิโรคามิ 1 ใน 10 ตระกูลผู้ก่อตั้งสมาคมผู้พิทักษ์ที่ทำหน้าที่ปกป้องโลกนี้มาตลอดหลายพันปี
ที่สำคัญคือเธอเป็หญิงสาวที่เ้าของร่างคนก่อนคลั่งไคล้มากจนถึงขั้นแอบตามไปถ่ายรูปที่บ้านเธอจนถูกเธอจับได้และสั่งให้มาคัสมาสั่งสอนเขา
ชิโรคามิ ซายะ!
1K
