“ทำงานวันนี้เป็อย่างไรบ้าง?”พริมเอ่ยทักทายคนรักทันทีที่เขาเดินเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มยังไม่ได้ตอบคำถามใดๆแต่ร่างสูงโปร่งกลับเดินตรงเข้ามาสวมกอดเธอเงียบๆ ก่อนจะระดมหอมแก้มหญิงสาวฟอดใหญ่สีหน้าที่ดูอ่อนล้าจากการทำงานของเขาจึงค่อยกลับมามีสีสันอีกครั้งเหมือนได้รีชาร์จพลังจนเต็ม
“ได้จดหมายจากเ้าของตลาดมาด้วย แต่ยังไม่ได้เปิดดูน่ะ”เฟรดตอบคำถามพลางเดินกลับไปค้นกระเป๋าของตนเอง
“จดหมายอะไรเหรอ?” พริมขมวดคิ้วเล็กน้อย ความสงสัยมากมายผุดขึ้นมาในหัวเต็มไปหมดเพราะที่ผ่านมาเฟรดชอบมาบ่นให้ฟังอยู่เรื่อยๆ ว่าเ้าของตลาดคนนี้ดูจะไม่ได้สนใจไยดีผู้เช่าเท่าใดนัก จ้องแต่จะเก็บเงินอย่างเดียว มันจึงทำให้เธออดรู้สึกแปลกๆขึ้นมาไม่ได้ แต่คงจะคิดมากไปเอง
“ช่วยอ่านให้ฟังหน่อยสิ” เขายื่นซองจดหมายมาให้เธอเนื่องจากเขาเรียนและเติบโตจากต่างประเทศโอกาสที่จะได้ฝึกอ่านเขียนภาษาไทยก็อาจมีน้อยไปด้วยเฟรดจึงไม่สันทัดเื่พวกนี้เท่าไรนักพริมพยักหน้ารับก่อนจะเปิดจดหมายนั้นขึ้นมาอ่านให้เขาฟังด้วยความตั้งใจ
“เรียนผู้ประกอบการในตลาด...” เมื่อได้อ่านไปเรื่อยๆน้ำเสียงของพริมยิ่งแ่เบาลง คิ้วเรียว ขมวดเข้าหากันแน่นไปตามเนื้อหาในจดหมายนั้น
“...ทางเราจะปรับปรุงพื้นที่ใหม่สำหรับก่อสร้างห้างสรรพสินค้าจึงขอความร่วมมือให้ผู้ประกอบการดำเนินการย้ายออกภายใน 90 วัน...”พริมเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มคนรักด้วยสีหน้าใไม่น้อย ทำให้เธอได้เห็นว่าเฟรดเองก็ตะลึงงันไปเช่นกัน
“ย้ายออกเหรอ?” เขาถามย้ำด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหย สีหน้าของเขาเริ่มไม่สู้ดีนัก
“คงต้องหาทำเลเปิดร้านใหม่” เพราะมันไม่มีทางเลือกอื่นใดแล้วก็คงต้องยอมรับสภาพไป จะต่อต้านหรือประท้วงก็เป็เื่ที่เป็ไปไม่ได้เราเป็แค่ผู้เช่าเท่านั้น
“ต้องทำอย่างไรดี?” เฟรดขมวดคิ้วแน่นเขาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยาก สีหน้าชายหนุ่มสะท้อนถึงความอึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัด
“แล้ว...ตอนแรกนายมาเจอที่นี่ได้อย่างไร?” หญิงสาวบีบมือให้กำลังใจเขาพลางจับจ้องไปยังคนตรงหน้าไม่วางตา
“ตอนนั้นแม่ช่วยจัดการให้เพราะมีคนรู้จักที่ตลาดนี้”เขาถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง สองมือยกขึ้นมากุมใบหน้าตนเองเอาไว้
“เื่นี้ก็ควรบอกแม่ด้วยนะ” เผื่อว่า แม่จะได้ช่วยแนะนำทางเลือกอื่นที่น่าสนใจให้สำหรับพริมแล้ว การขอความช่วยเหลือไม่ใช่สิ่งที่น่าละอายแต่อย่างใดและไม่ใช่ตัวบ่งชี้ว่าเราเป็คนล้มเหลว
“ฉันไม่อยากให้แม่กังวลไปมากกว่านี้ ฉันทำให้ท่านเสียใจมามากพอแล้ว”เฟรดส่ายหน้าเบาๆ น้ำเสียงของเขาอัดอั้นไปด้วยความเ็ปทว่าคำตอบนี้ของชายหนุ่มกลับทำให้พริมเม้มปากแน่น ทำไมเขาถึงคิดแบบนี้ล่ะ?
“ฉันว่า อย่างน้อยก็บอกให้แม่รับรู้ดีกว่าเก็บเอาไว้คนเดียวแล้วเราค่อยทำให้ท่านเห็นว่า เรากำลังหาทางแก้ปัญหานี้อยู่” ความลับไม่มีในโลกหรอกไม่ว่าอย่างไรสุดท้ายแม่เขาก็จะรู้อยู่ดีสู้บอกไปเลยั้แ่ต้นแล้วพิสูจน์ตัวเองให้แม่เห็น แบบนี้น่าจะทำให้ท่านภูมิใจมากกว่านะ
“แต่...ฉันกลัว มันไม่ง่ายสำหรับฉันเลย” สีหน้าของเขาดูไร้ชีวิตชีวาลงยิ่งกว่าเดิมคำพูดของเฟรดทำให้หญิงสาวพลันตระหนักถึงเหตุผลบางอย่างขึ้นมาได้
สำหรับพริมหรือคนทั่วไป เื่นี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไร โดนไล่ที่ก็แค่เหนื่อยหาใหม่เท่านั้นแต่สำหรับชายหนุ่มแล้ว นี่คงจะเป็เื่ที่หนักหนาน่าดูการได้เผชิญหน้าพูดคุยเจรจากับผู้คนนั้น ถือว่าเป็เื่ยากสำหรับเขาเฟรดไม่ต่างอะไรกับวัยรุ่นแรกแย้มที่ยังต้องพึ่งพาคนอื่น นั่นเพราะ่หนึ่งของชีวิตเขาได้สูญเสียไปกับการอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชนี่จึงไม่ต่างอะไรกับการเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่
เมื่อความคิดที่หุนหันพลันแล่นได้ผ่อนลงมากลายเป็ความเข้าใจพริมจึงได้เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ใจเย็นลง
“...ไม่เป็ไร เดี๋ยวฉันช่วยอีกแรง”หญิงสาวส่งแววตาและรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นให้คนรัก อย่างที่เธอได้เคยให้คำมั่นสัญญาไว้เธอพร้อมที่จะฟันฝ่าทุกอุปสรรคไปกับเขาอยู่แล้ว
ทุกเย็นหลังชายหนุ่มเลิกงานพริมพาเขาตระเวนหาทำเลใหม่ทุกวันแต่ก็พบว่า เป็เื่ที่ดูท้าทายไม่ใช่เล่นค่าเช่าตึกแถวเล็กๆ ใกล้บ้านมีราคาสูงเกินจะรับไหว ส่วนย่านที่ราคาพอรับได้ก็อยู่ห่างไกลเกินไปไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านเท่าใดนักเนื่องด้วยสภาพเศรษฐกิจแบบนี้จะขยับตัวไปทางไหนก็รู้สึกลำบากไปหมด ไม่รู้ว่าจะต้องดิ้นรนไปทางไหนสถานการณ์ของเฟรดยังคงมืดมนไร้ซึ่งทางออก
อาการของเขาเริ่มกำเริบถี่ยิ่งขึ้น สีหน้าดูไร้ชีวิตชีวาจนหม่นหมองชายหนุ่มพูดน้อยลงกว่าเดิม ดวงตาสีเทาคู่นั้นดูเหม่อลอยตลอดทั้งวันเขากระสับกระส่ายนอนไม่หลับทุกคืนจนหญิงสาวต้องคอยดึงร่างสูงเข้ามากอดปลอบประโลมเอาไว้ความทุกข์ระทมของเขาอยู่ในสายตาเธอทั้งหมด
พริมอดที่จะรู้สึกกังวลไปด้วยไม่ได้ แต่เธอเลือกที่จะเก็บซ่อนความอ่อนแอของตนเองเอาไว้ใช่ว่าในส่วนของเธอเองจะไม่มีปัญหาอะไร นับั้แ่ถูกไล่ออกจากบ้านเงินเก็บของหญิงสาวเริ่มร่อยหรอลงเรื่อยๆ โดยที่ไม่มีรายรับเข้ามาเลยสักบาทเดียว งานคอนเทนต์ครีเอเตอร์ทำอาหารก็ไม่ได้ดูประสบความสำเร็จตามที่ได้คาดหวังเอาไว้พริมต้องแอบร้องไห้ทุกวันลับหลังเขา แต่หญิงสาวอยากให้คนรักเห็นเพียงด้านเข้มแข็งจากเธอเท่านั้นเพราะไม่อยากให้เฟรดต้องมีเื่ให้รู้สึกกังวลเพิ่มขึ้นมาอีก รอให้สถานการณ์ของเขาคลี่คลายเสียก่อนค่อยบอกก็ยังไม่สายและหากเธอหมดกำลังใจไปด้วยอีกคนตอนนี้ สถานการณ์ของเขาอาจจะย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม
“แม่ว่าอย่างไรบ้าง?”พริมเอ่ยถามทันทีที่ชายหนุ่มเปิดประตูห้องกลับเข้ามา หลังจากที่เขาขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์กับแม่ข้างนอก
“...” เฟรดไม่ได้ตอบคำถามเธอ แต่ร่างสูงโปร่งเดินตรงดิ่งเข้ามาดึงหญิงสาวเข้าไปสวมกอดเงียบๆพริมตะลึงงันไปเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบแผ่นหลังหนาของเขาเบาๆเมื่อเธอััได้ว่า ร่างกำยำนี้กำลังสั่นเทา
“นายโอเคไหม?” คำถามของเธอทำให้อ้อมแขนแกร่งกระชับร่างเธอเข้ามาแน่นยิ่งกว่าเดิมราวกับว่ากลัวเธอจะอันตรธานหายไป หัวใจของหญิงสาวหล่นวูบเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้เบาๆของเขา เธอรู้สึกใจคอไม่ดีเอาเสียเลย
เฟรดกอดเธออยู่เนิ่นนานก่อนจะผละออก ใบหน้าคมแดงก่ำจากการร้องไห้ร่างกายของเขายังคงสั่นเทาไม่หาย ชายหนุ่มจูงมือเธอเดินไปนั่งที่โซฟาด้วยกันเขาถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงราวกับว่า กำลังแบกโลกทั้งใบเอาไว้บนบ่าหญิงสาวจ้องมองใบหน้าของเขาด้วยความห่วงใย เธอนิ่งเงียบรอฟังเขาอย่างตั้งใจ
“ฉันต้องกลับอเมริกา” เปรียบดั่งสายฟ้าฟาดเข้ามากลางตัวพริมนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อ สมองของเธอขาวโพลนไปชั่วขณะ
“อย่างไรนะ?” เธอถามซ้ำเผื่อว่า ตนเองจะได้ยินผิดไป
“แม่อยากให้ฉันกลับไปเริ่มต้นทุกอย่างใหม่ที่อเมริกา” คำอธิบายจากเขายิ่งพาให้พริมขมวดคิ้วมุ่นเธอพยายามจับต้นชนปลายในสิ่งที่เขาบอก แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
“แต่เรายังมีอีกหลายที่ที่ยังไม่ได้ไปดูนะนี่ยังไม่ใช่เวลายอมแพ้...” หญิงสาวจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกไม่เข้าใจ สถานการณ์ตอนนี้เธอคิดว่ายังพอหาทางไปต่อได้อยู่ พริมวางแผนว่า จะพาเขาไปหาทำเลดีๆ ย่านอื่นแม้ที่แห่งนั้นจะไกลออกไป เธอก็พร้อมจะอยู่กับเขา แต่ทำไมเฟรดถึงยกเลิกความตั้งใจกลางคันไปเสียดื้อๆแบบนี้ล่ะ
“แม่กลัวว่า ฉันจะเครียดหนักจนอาการกำเริบ...แล้วคิดสั้น”น้ำเสียงของชายหนุ่มสั่นเครือ สีหน้าของเขาดูหมองเศร้าและเ็ป
“แต่ฉันรู้ดีว่า นายไม่มีทางกลับไปทำร้ายตัวเองอีกแล้วนายเป็คนบอกเองนี่ว่า ไม่อยากทำให้แม่ผิดหวัง”น้ำเสียงของพริมเองก็สั่นเครือไม่ต่างจากเขา ตอนนี้รู้สึกอึดอัดราวกับกำลังมีไฟสุมร้อนอยู่ในอกสองมือหญิงสาวกำหมัดแน่น เธอเกลียดการยอมแพ้ไปง่ายๆ แบบนี้ แม่เขาจะระแวงเกินเหตุไปหรือเปล่า?
แต่เธอต้องะเืไปทั้งตัวเมื่อได้เห็นความแตกสลายสะท้อนออกมาจากดวงตาของเขาไฟคุกรุ่นในใจหญิงสาวอ่อนฮวบลง ความคิดส่วนเหตุผลกลับเข้ามาแทนที่ สำหรับคนทั่วไปคงมองว่าแม่กำลังบงการชีวิตของเขาอยู่ แต่ในกรณีของชายหนุ่มนั้นคงจะเอามาเปรียบเทียบกับคนอื่นไม่ได้ชีวิตของเขาผ่านความเ็ปมามากมายคนที่เข้าใจและอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขามาั้แ่แรกก็คือ แม่
“ใช่...ฉันไม่มีทางกลับไปทำร้ายตัวเองอีกแน่นอน ฉันยังจำเสียงร้องไห้และสีหน้าผิดหวังของแม่ตอนอยู่ในโรงพยาบาลได้ดีมันกลายเป็ภาพฝันร้ายที่เข้ามาหลอกหลอนฉัน...ทุกคืน” ดวงตาสีเทาคู่นั้นเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมายชายหนุ่มเม้มปากแน่น อดีตอันโหดร้ายของเขาเป็สิ่งที่ยากเกินจินตนาการของคนทั่วไป
“เฟรด...” พริมเรียกเขาเสียงแ่เธอเอื้อมออกไปกุมมือเขา
“ตอนนี้ฉัน...ทำให้แม่ร้องไห้อีกแล้ว”ชายหนุ่มไม่อาจเก็บกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป พริมดึงเขาเข้ามาสวมกอดแน่น ร่างกายของเธอสั่นเทาไม่แพ้กัน
หญิงสาวยอมรับว่า รู้สึกน้อยใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้สถานะของเธอเป็เพียงแฟนใหม่ที่คบกันได้ไม่กี่เดือน ความสำคัญของเธอก็คงไม่ต่างกับการเป็คนนอกที่ไม่รู้เื้ัตื้นลึกหนาบางเธอไม่อาจก้าวก่ายอะไรไปมากกว่านี้ แม้จะอยากช่วยเขามากขนาดไหนก็ตาม
เธอคงทำได้เพียง...ปล่อยและเคารพการตัดสินใจของเขา
+++++++++++++++++++++++++++++++
แปบๆ ก็ใกล้จะจบแล้วนะทุกคนนนนนน เจอกันตอนสุดท้าย(ในเว็บ)วันพุธนี้ค่ะ
171
