- ตอนที่ 11 -
“บ่าวไพร่ของเ้าแต่ละคนช่างกล้าหาญยิ่งนักเซียวเอ๋อร์” ไป๋เซี่ยเหลือบมองคมกระบี่ตรงหน้าก่อนจะสะบัดมือส่งพลังปราณออกไป คุนรวบตัวเ้านายเอาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะเหวี่ยงกระบี่ออกไปสกัดพลังที่พุ่งเข้ามา
“เป็แค่บ่าวชั้นต่ำกล้าดียังไงมาแตะต้องเนื้อตัวเ้านาย!” ไป๋เซี่ยพุ่งเข้าใส่คุนทันที
“ิเอ๋อร์ลูกไม่เป็อะไรนะ าเ็ตรงไหนหรือไม่” เทียนหยางมองสำรวจเนื้อตัวบุตรชายว่าได้รับาเ็จากพลังปราณหรือไม่
“ท่านพ่อโปรดสงบใจขอรับ พลังเพียงเท่านั้นมิอาจทำร้ายลูกได้ ท่านพ่อขอรับท่านต้องคิดให้ดีเกี่ยวกับเื่นี้ น้องหญิงเล็กนั้นถูกบุรุษหน้าไม่อายเห็นเนื้อหนังในส่วนที่ควรปกปิด ท่านพ่อลองมองดูสภาพน้องก่อนขอรับ อาภรณ์มิควรหลุดถึงเพียงนั้นหากเป็เพียงลมพัด ต่อให้พายุโหมกระหน่ำมันก็มิควรคลายปมออกได้ง่าย ท่านพ่อตอนที่ข้ามาถึงทั้งสองคนแนบชิดอิงเนื้อกันมาก ข้า..ต่อให้ข้าแพ้ประลองข้าก็ไม่อาจยอมรับบุรุษในดวงใจของน้องสาวมาเป็สามีได้หรอกขอรับ” เซียวิจงใจพูดให้เหยื่อทั้งสองของเขาได้ยินมัน เหอะ!คนอย่างเขาจะไปแพ้ผู้นี้มีพลังอ่อนกว่าถึงสองขั้นได้อย่างไรกัน!
“ท่านพ่อเ้าคะ ลูกไม่ได้ตั้งใจหากแต่ว่าพวกเราทั้งสองพึงใจต่อกันจึงชิดใกล้กันเกินงาม ข้ารู้ว่าข้าผิดแต่ข้ากับคุณชายเรารักกันเ้าค่ะ” หงลี่กล่าวทั้งน้ำตา ใบหน้างดงามดูน่าสงสารหากบุรุษใดพบเห็นคงใจอ่อนต่อนาง หากไม่นับเขาด้วยสักคนล่ะนะ
“หุบปาก! ข้าหรือพึงใจต่อเ้าสตรีหน้าไม่อาย!!” ไป๋เซี่ยตวาดเสียงดังลั่น
“คุณชาย ฮึก! แต่คุณชายทำให้ข้าแปดเปื้อนนะเ้าคะเช่นนี้ลี่เอ๋อร์จะตบแต่งกับบุรุษใดได้ คุณชายท่านจะทำเช่นนี้กับข้ามิได้!!” หงลี่
“เ้า!!” ไป๋เซี่ยหันไปเล่นงานหงลี่แทนอาคุนที่หยุดนิ่งไม่คิดจะเข้าไปปกป้องสตรีที่นั่งอยู่กับพื้นนั่น
“หงเอ๋อร์!!” เทียนหยางคำรามลั่นพร้อมพุ่งเข้าไปช่วยบุตรสาวคนเล็กหากแต่ไม่ทันการณ์ร่างเล็กถูกปะทะเข้ากับพลังปราณจนลอยไปกระแทกศาลาเต็มแรงจนร่างเล็กงอตัวกระอักเืออกมากองโต เทียนหยางเข้าไปประคองร่างเล็กก่อนจะรีบะโสั่งบ่าวไพร่ให้รีบไปตามหมอมา
“หมอ!! รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า!!”
“ หึ! เื่นี้มิใช่ความผิดของข้า บุตรสาวไร้ยางอายของท่านลุงกล้าที่จะโป้ปดอย่างน่ารังเกียจการที่ทำให้นางพ่นวาจาน่ารังเกียจออกมาไม่ได้อีกนั้นมันดีต่อพวกเราขอรับ” ไป๋เซี่ยแย้มยิ้มสุภาพ เขาไม่มีความรู้สึกผิดสักนิดบนใบหน้าหล่อคมนั่น
เซียวิแอบหัวเราะในใจทั้งคู่ช่างเหมาะสมราวกับผีเน่าในโลงผุพังเขาจะแยกคู่หยวนหยางเช่นนี้ออกจากกันไม่ได้ พี่ชายที่ดีควรสนับสนุนผูกรัดด้ายแดงให้แแ่ขึ้นจนมันไม่สามารถหลุดออกจากกันได้อีก
“ท่านจะประลองกับข้าเช่นนั้นรึ?” เซียวิฉายแววกังวล
“นั่นคือความ้าของเซียวเอ๋อร์ ข้าแค่ตอบรับคำขอนั้นหากข้าชนะเ้าได้ เ้าต้องแต่งให้ข้า” ไป๋เซี่ยยกยิ้มหวาน
“ท่านพ่อควรเชิญผู้าุโทางตระกูลไป๋มารับทราบข้อตกลงนี้ เราไม่สามารถรังแกคุณชายรองไป๋ได้เหมือนกับที่อีกฝ่ายกระทำกับน้องหญิงเล็ก หากข้าแพ้ข้าจะยินยอมแต่งเข้าตระกูลไป๋อย่างไม่มีข้อเรียกร้องอีก แค่ท่านชนะข้า ข้าจะเป็ของท่านขอรับ” เซียวิเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะหลบสายตาอย่างขัดเขิน
“ส่งข้าไปแทนท่านเถิดขอรับคุณชาย ท่านเป็เกอจะไปต่อสู้ได้เช่นไรขอรับ!!” คุนเอ่ยโต้แย้งทันที
“ต่อให้เป็บ่าวของเ้าข้าก็ไม่แพ้ เ้าควรเตรียมปักผ้าคลุมหน้าเ้าสาวเตรียมไว้ั้แ่ตอนนี้เซียวเอ๋อร์ สามีเ้าคงใช้เวลาไม่นานนักอาจจะใช้เพียงครึ่งเค่อเท่านั้น” ไป๋เซี่ยแสยะยิ้มพลางจ้องมองบ่าวรับใช้ชายข้างกายบอบบางอย่างแค้นเคือง
เซียวิเหลือบตามองอาคุนเล็กน้อยก่อนจะใช้ปลายพัดเคาะไหล่หนาสองสามที หากปล่อยให้เ้านี่สู้แทน เขาได้แต่งให้เ้าบ้ากามตรงหน้านี่แน่ ขนาดยังไม่ได้ตบแต่งยังพยายามลวนลามเขานับครั้งไม่ถ้วน น่าขยะแขยงชะมัด!
“ถอยออกมา”
“แต่ว่า” อาคุนเม้มปากแน่นอย่างไม่ยินยอม
“ข้าเป็นายหรือว่าเ้า?” เซียวิเอ่ยเสียงเรียบ มองใบหน้าไม่ยินยอมของอาคุนก็รู้สึกดีนิดหน่อยที่อีกฝ่ายเป็ห่วงเขามากขนาดนี้
คุนถอยออกมายืนด้านข้างเ้านายทันทีแม้เขาจะไม่อยากยินยอมที่จะกระทำเช่นนี้ก็ตาม เ้านายของเขาเป็เกอผู้บอบบางยิ่งกว่าสตรี! เหตุใดเ้าบุรุษน่ารังเกียจนั่นถึงรับคำท้าที่ไร้ศักดิ์ศรีเช่นนี้ มันรู้ผลั้แ่ยังมิสู้แล้วมิใช่หรือ แล้วทำไม ทำไมเ้านายของเขาถึงได้นิ่งเฉยเช่นนี้
“เื่นี้ตระกูลไป๋ควรมีคำอธิบายให้แก่ข้า บุตรตระกูลหลานถูกรังแกได้ง่ายดายถึงเพียงนี้?” เทียนหยางขบกรามแน่นยามมองร่างบุตรสาวที่ถูกโอบอุ้มไว้ในอ้อมแขน
“พวกเ้าก็เช่นกัน เหตุใดถึงไม่ปกป้องหงเอ๋อร์!!” เทียนหยางคำรามดังกึกก้องพลางมองคุนด้วยสายตาโเี้ อาคุนนั้นจ้องกลับอย่างไม่ยอมแพ้ก่อนจะกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก
“บางทีท่านอาจจะเข้าใจผิดไปนะขอรับ”
“เข้าใจผิด?” เทียนหยางขมวดคิ้วแน่น
“บ่าวทุกคนในเรือนคุณชายสามนั้นขึ้นตรงและจงรักภักดีเพียงแค่เ้านายของเราเพียงผู้เดียวต่อให้เป็ท่านที่กำลังจะตายหากไร้คำสั่งจากคุณชายต่อให้ท่านตายพวกข้าจะยืนดูเพียงเท่านั้น นี่เป็หนึ่งในกฎที่เคร่งครัดของพวกเรา รับใช้และซื่อสัตย์ต่อนายเพียงผู้เดียว” คุนยกยิ้ม
“เ้า!!” เทียนหยางคำรามลั่น
“ท่านพ่อ คิดจะทำอันใดกับบ่าวของลูกขอรับ? ท่านพ่อจะให้อาคุณทิ้งข้าที่เป็เ้านายของเขาเพื่อไปปกป้องสตรีที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับบุรุษผู้เป็คู่หมายของเ้านายตน? โอ้ท่านพ่อยังไม่นับรวมที่น้องรองเป็สตรี อาคุนทำถูกต้องทุกอย่างเขาเป็บ่าวรับใช้ของข้า ปกป้องข้า เชื่อฟังข้า นั่นคือบ่าวรับใช้ที่ดี อาคุนไม่ได้ทำอะไรผิดท่านพ่อโปรดคิดให้ดีก่อนกระทำสิ่งใดด้วยขอรับ” เซียวิขยับพัดเพิ่มลมให้ตนเองก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา
“ิเอ๋อร์แต่ว่า” เทียนหยางมีท่าทีอึกอัก
“ถ้าท่านยังทำให้ข้าไม่มีความสุขเห็นทีตระกูลนี้คงคับแคบเกินกว่าที่ข้าจะอยู่ได้” เซียวิเดินเข้าไปนั่งในศาลา หลินหยิบถาดน้ำชาจากบ่าวรับใช้มาวางก่อนจะรินน้ำชาให้นายของตน
“เชิญคุณชายรองดื่มน้ำชากับข้าเพื่อรอผู้าุโมาถึงก่อนเถิด” เซียวิผายมือเชื้อเชิญอีกฝ่าย
“ข้านำขนมมาฝากเ้า รสชาติของมันค่อนข้างถูกปากยิ่งนักข้าคิดว่าเ้าจะต้องชอบมัน” ไป๋เซี่ยหยิบห่อขนมออกมาจากสาบเสื้อ เซียวิมองขนมสีเหลืองดูน่าทาน
“ขออภัยที่เสียมารยาทเ้าค่ะ” เหยากล่าวอย่างนอบน้อมก่อนจะหยิบขนมขึ้นมาชิมเล็กน้อยเพื่อทดสอบพิษ นางไม่ไว้ใจบุรุษที่พยายามจะกินเต้าหู้เ้านายของนางทุกครั้งที่อีกฝ่ายชิดใกล้ นางจะต้องระมัดระวังให้มากถ้าหากในขนมมีสมุนไพรบางตัวที่เป็พิษต่อเ้านายมันจะไม่ดีอย่างเช่น ‘ยากำหนัด’
เซียวิหยิบขนมขึ้นมาดูก่อนจะลอบสูดดมกลิ่นของมันเล็กน้อย เมื่อเห็นข้อความบนอากาศเขาจึงตัดสินใจรับน้ำใจอีกฝ่าย อาจเป็เพราะเขาไม่เคยเห็นขนมชนิดนี้ รูปลักษณ์ของมันเหมือนกับดอกไม้กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอนั่น เห็นแก่กินจริงนะไอ้ว่านแต่มันก็น่าลิ้มลองนี่นา
“โปรดรออีกสักครู่เ้าค่ะคุณชาย” เหยาเอ่ยเตือนเล็กน้อย
“ไม่เป็ไรการกระทำเช่นนี้จะเป็การไม่ให้เกียรติคุณชายรอง พวกเ้าอย่าได้กังวลนักเลย” เซียวิยกยิ้มบางก่อนจะบิดขนมเป็ชิ้นเล็กเอาเข้าปากตามด้วยน้ำชา
หวานแสบคอชะมัด..
“คุณชายสามท่านาุโไป๋เดินทางมาถึงแล้วขอรับ”
“ไปกันเถิดอย่าปล่อยให้ผู้าุโต้องรอนาน” เซียวิกางพัดออกบดบังรอยยิ้มกว้าง ในที่สุดปัญหายุ่งยากกวนใจนี้จะได้สะสางสักที!!
4K
