ชั้นมีชื่อว่า อิมาอิ ฮิคาริ ในขณะกำลังพิมพ์นิยายต้นฉบับ เื่ [การเดินทางในต่างโลกของ โปปุ] ในเว็บไซด์ชื่อ [มาเปลี่ยนความเพ้อฝัน เป็รายได้กันเถอะ] อยู่ดีๆ ก็เผลอหลับไป และมาโผล่ที่ไหนไม่รู้ สภาพบ้านเมืองเหมือนกับยุโรปยุคกลาง ผสมกับวัฒนธรรมญี่ปุ่นนิดๆ ช่างเป็ความลงตัวที่แตกต่างเสียนี่กระไร
" แลนเวีย ฮิเมะ ท่านจะตัดสินได้รึยังครับ " คุณลุงที่ท่าทางเหมือน จอมปีศาจอามากัน ในเรื่องดวงนารีปกป้องทำไมต้องเป็นตรูด้วยฟระ กำลังยืนพูดอยู่กับชั้น
ชั้นจึงมองลงไปเห็น ช่างตีบวกคนหนึ่งกำลังถูกตรึงด้วยโซ๋ ศักดิ์สิทธิ์ที่มีพรของเทพธิดาฟาเรนเซีย เทพธิดาแห่งสงครามอยู่
" เจ้าทำผิดอะไรมาหรือ ช่างตีบวก " ชั้นถามไปทั้งๆที่ยังรู้สึกงงๆอยู่
" ผมแค่ตีบวกอาวุธให้กับพวกปีศาจแค่ 16 ชิ้นเท่านั้นเองครับ ด้วยจิตวิญญาณของช่างตีบวก เมื่อเห็นอาวุธดีๆ เป็นสนิมแล้วให้รู้สึกสงสาร " ช่างตีบวกที่ชื่อ ไรชิน กล่าวตอบอย่างซื่อๆ หรือจะเรียกว่าโง่ดีนะ เพราะการที่เขาพูดแบบนี้ อาจได้รับโทษถึงประหาร
" บอกวิธี ทำอาวุธพวกนั้นทีซิ นายช่าง แล้ว ข้าจะให้รางวัลแก่เจ้า เป็นการไว้ชีวิต " ชั้นพูดออกไปอย่างไม่เกรงกลัวต่อ อำนาจรัฐ ของเสด็จพ่อ ที่ในวันนี้ให้ชั้นเป็นคนตัดสินชะตาชีวิตของช่างตีบวกคนนี้
" บอกกับเธอ ก็ได้ แลนเวียฮิเมะ วิธีที่ผมใช้ตีบวก อาวุธในตำนานของพวกปีศาจทั้ง 16 ชิ้น ทุกคนฟังให้ดีๆนะ [ ความลับจ้า ] " ไรชินกล่าวกวนโทสะชั้น โดยไม่รู้ว่าชีวิตของตนแขวนอยู่บนเส้นด้าย แค่ชั้นดีดนิ้วแม้เพียงนิดเดียว เพชรฆาตก็จะลงดาบในทันที แต่วิธีการพูดกวนๆแบบนี้ นี่ละที่ชั้นชอบ คิคิ
ดังนั้นชั้นจึงสั่งให้ปล่อยตัวช่างตีบวกคนนี้ แบบที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อน
" ไม่ได้นะขอรับ จะปล่อยตัวช่างตีบวกคนนี้ง่ายๆไม่ได้นะขอรับ " ลุงอามากัน พูดเสียงสั่นระริก และพยายาม คะยั้นคะยอชั้นไม่ให้ปล่อยเขาไป
" งั้นแค่เลี้ยงเหล้า คงได้ซินะ " ชั้นพูดเพราะจำได้ว่า มีเหล้า เทวามึนเมาที่ได้จากร้าน ยูกะ ร้านชื่อดังในย่าน หมู่บ้านไคชิน อยู่ไหนึง และนี่คือเรื่องสนุกๆที่ชั้นอยากจะเล่าให้ฟังเกี่ยวกับที่มาอันสุดติ่งของเหล้านี้
เหล้า เทวามึนเมา คือเหล้าที่ ยูกะ ผลิตออกมาล้มเหลว ใช่แล้ว ล้มเหลว และผลจากที่มันล้มเหลว ทำให้มีรสชาติอร่อยกว่า เหล้าที่ทำมาประสบความสำเร็จ 100 เท่า ซึ่งแม้แต่ตัวยูกะเอง ก็ไม่รู้วิธีทำเช่นกัน
ตอนแรกต้องปั้นดินเผาขึ้นมา100 ไห แล้วเทเหล้าที่ได้จากผลซันลงไป ใส่น้ำมะนาวและยีสต์ตามนิดๆ หลังจากนั้นต้องต้มเหล้าทั้ง100ไห โดยที่ไม่สามารถมองเข้าไปในตัวเหล้าได้ มองได้แต่สีไฟเท่านั้น แล้วต้องต้มเป็นเวลา 3วัน 3คืนด้วยไฟปานกลาง เมื่อถึงวันสุดท้ายจึงค่อยๆลดไฟลงมาเป็นไฟอ่อนๆ แล้วจึงดึงไหเหล้าดินปั้นออกมาจากเตาไฟ หลังจากนั้นต้องมาลองชิมเหล้าทีละไห ซึ่ง เหล้า 100 ไห ที่ประสบความสำเร็จ จะมีเหล้าเพียงไหเดียวที่ออกมาล้มเหลว และมีรสชาติโอชา ยิ่งกว่าเหล้าไหอื่นร้อยเท่า ซึ่งมันก็คือ เหล้าเทวามึนเมานั้นเอง
แล้วแบบนี้ จะเรียกเหล้าเทวามึนเมา ว่า ผลงานชิ้นโบว์แดงหรือผลงานล้มเหลวดี?
ในขณะที่กำลังเลี้ยงเหล้า ไรชินอยู่ดีๆ เสด็จพ่อของชั้น เลาห์คอน เฮเซ็น(ตำแหน่งเลาห์คอนคือ ตำแหน่งกษัตริย์ของประเทศโปปุรอน เป็นคำเรียกราชาประมาณ ซีซาร์ ของโรม) ก็ทราบข่าวทางลูกแก้วสื่อสารของลุงอามากัน ท่านสั่งให้ เปลี่ยนคำสั่งจากประหาร ไรชิน เป็นเนรเทศ ไรชิน ไปเมืองชายแดนพร้อมกับชั้น
' หา? แล้วทำไมชั้นถึงต้องติดร่างแหไปด้วยละเนี่ยT T ' ชั้นร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวด ไอ้การถูกไล่ไปอยู่เมืองชายแดน พร้อมกับช่างตีบวกที่ชั้นไม่รู้จักหน้าค่าตา แถมไม่มีอินเตอร์เน็ตให้เล่นอีกต่างหาก แล้วแบบนี้จะทำไรกินได้ล่ะยะ เมื่อมานั่งคิดๆดูแล้ว รู้สึกอนาถใจตัวเองยังไงไม่รู้ ที่อยู่ๆก็มาต่างโลกเป็น องค์หญิงของประเทศอะไรก็ไม่รู้ ทั้งๆที่กำลังพิมพ์นิยายขาย กำลังจะถึงฉากจบอยู่พอดี
เป็นตอนที่ พระเอกของเรื่องที่ชื่อ โปปุ ได้รับคำสารภาพรักจากจิเอริ ผู้เป็นน้องสาวบุญธรรม แต่พระเอกกลับตอบปฏิเสธ ความรักของจิเอริ อย่างไม่ใยดี แล้วจะไปอยู่กับนางเอก ทำให้จิเอริ ตัดสินใจฆ่าพี่ชายในคืนวันวาเลนไทน์ พร้อมกับฆ่าตัวตายตาม เป็นไงล่ะ สนุกใช่ป่าวเรื่องของชั้น หักมุม จบอย่างเศร้าๆ นี่ละชีวิตที่เป็นจริง ด้วยความตายของพระเอก และน้องสาว 5555+
****ณ เมืองชายแดน ใกล้ป่ามายา
เมืองชายแดนที่ชั้นถูกไล่มาปกครอง ช่างเป็นเมืองที่บ้านน๊อกบ้านนอกอย่างมาก ไม่อยากจะคิดเลย ขนาดคุกที่ไว้ใช้ขังนักโทษ ยังโคตรจะเล็ก หรือนี่คือการทดสอบความสามารถของชั้น จาก เลาห์คอน เฮเซ็น เสด็จพ่อในโลกนี้ของชั้น เพื่อทดสอบความสามารถว่าชั้นเหมาะสมจะเป็นเลาห์คอนคนต่อไปหรือป่าว แม้ชั้นจะจำเขาได้อย่างเลือนลางก็ตามที
สิ่งที่ชั้นต้องตระหนักถึงให้มากคือ จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าชั้นคือ อิมาอิ ฮิคาริ ไม่งั้นอาจถูกจับฆ่าเอาง่ายๆ ด้วยการเผาไฟ เพราะต้องสงสัยว่าองค์หญิงจะถูกปีศาจสิง ถึงได้ช่วยช่างตีบวกคนนั้น
สิ่งแรกที่ชั้นทำในเมืองชายแดนนี้ คือการถ่ายทอดความรู้ภาษาไทย ให้ทุกคนรู้จัก เพราะ ภาษาไทย ยืดหยุ่นกว่า ภาษา เฮเซ็น ที่พึ่งถูกประดิษฐ์ขึ้ันมาได้ไม่กี่สิบปีของประเทศนี้ ชั้นออกประกาศกฏหมายในเมืองนี้ว่า เด็กที่มีอายุตั้งแต่ 4ขวบ ถึง 18 ปีต้องมาเรียนภาษาไทย จากชั้นวันละ 2 ชั่วโมง และการบันทึกเรื่องราวต่างๆต้องใช้ภาษาไทย
สิ่งที่สองคือ การผลิตกระดาษเปื้อนสีมหัศจรรย์ที่ใช้ซื้อขายสิ่งของ แทนเหรียญทองที่ใช้กันในปัจจุบัน โดยด้านหนึ่ง พิมพ์เป็นรูปสิงโตคาบเหรียญทอง และอีกด้านหนึ่งพิมพ์คำว่า เพราะเราเชื่อในพระเจ้า
ชั้นคิดว่าตัวชั้นมันบ้ามาก ที่อยู่ๆก็ออกกระดาษเปื้อนสีมหัศจรรย์ให้ประชาชนในเมืองนี้ใช้ ตามคำแนะนำของช่างตีบวก ชั้นไปหาเขาทุกวันที่คุก เพื่อให้เขาผลิต เครื่องพิมพ์กระดาษ ในตอนเช้า และกลับเข้าคุกในตอนเย็น แต่ไม่นาน กระดาษเปื้อนสีมหัศจรรย์ ก็เป็นที่นิยม และใช้กันแพร่หลายในเมืองแทบชายแดน เพราะพกพาง่ายกว่าเหรียญทองเป็นไหนๆ
ทำให้ชั้นเอาไปคิดต่อยอด เอากระดาษเปื้อนสีมหัศจรรย์ มาพิมพ์เป็นธนบัตร โดยมีรูปเมือง เอเซล เมืองชายแดนที่ชั้นเป็นผู้ปกครอง เป็นแบล็คกราวน์
****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
2K
