เพลิงหัวใจไฟเสน่หา

        บุษย์น้ำพราวถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน มือเรียวไล่ไปบนใบหน้าคมของคนที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง หลังจากที่ตัวร้อนนอนดิ้นทุรนทุรายจนเธอต้องรีบเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้อยู่หลายรอบรอยช้ำสีม่วงแดงบริเวณแขนที่ขยายใหญ่เมื่อตอนดึกก็เริ่มลดลงเหลือเพียงแค่รอยบวมช้ำแบบธรรมดาแล้ว

        เสียงไก่ขันบอกเวลาว่าตอนนี้ล่วงเข้าสู่เช้าวันใหม่หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากกลั้นหาว ขณะเอนศีรษะแนบชิดลำตัวกว้าง พลางยกแขนโอบไปรอบกายแกร่งดวงตากลมโตหรี่ลงเรื่อยๆ จนปิดสนิทพร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอ

        แม้ว่าจะมีอาการอ่อนเพลียจากแผล แต่ด้วยความที่เป็นคนตื่นเช้าอยู่เสมอเพียงแค่ได้ยินเสียงไก่ขันคนที่หลับสนิทอยู่เมื่อครู่ก็ลืมตาขึ้นมาเมื่อเห็นว่าใกล้ๆ กันนั้นมีร่างของใครบางคนนอนอยู่รอยยิ้มก็แต้มบนใบหน้าทันที

        เมียเขา...น่ารักจริงๆ

        เพราะไม่อยากปลุกคนที่ไม่ยอมหลับยอมนอน คอยพยาบาลดูแลเขาและปลอบประโลมให้หายเจ็บสีหราชจึงเงียบและจับแขนเรียวขึ้นg-kได้ยินเสียงอือๆอาๆ ประท้วงก็ยิ่งทำให้รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้น ในหัวใจรู้สึกเต็มตื้นกับสิ่งที่บุษย์น้ำพราวทำให้ตลอดทั้งคืน

        สีหราชค่อยๆ นำบุษย์น้ำพราวขึ้นมานอนบนเตียงอย่างเบามือพร้อมกับกำจัดอาภรณ์ที่หญิงสาวใส่ออกไปก่อนชายหนุ่มจะจัดการกับเสื้อผ้าตัวเองจนหมดสิ้นเช่นกัน

        กายแกร่งทาบทับบนไปบนลำตัวบอบบาง แนบจุมพิตลงบนเรียวปากนุ่ม ส่งมือข้างที่ไม่เจ็บฟอนเฟ้นเรือนกายบอบบางให้ร้อนด้วยเพลิงพิศวาสอย่างรวดเร็ว

        “อือ...”คนที่กำลังหลับอยู่ร้องประท้วงเมื่อถูกปลุกด้วยเพลิงเสน่หาแสนเร่าร้อนแต่จะลืมตาก็ยังงัวเงียอยู่ หากร่างกายก็ตอบรับสัมผัสนุ่มอย่างเร่าร้อนเธอยกแขนขึ้นโอบรอบกายแกร่ง พลางบดเบียดแนบกายกับความอบอุ่นจนร้อน

        ชายหนุ่มเต็มตื้นไปกับสัมผัสหวานนุ่มที่ได้รับมือแกร่งลากไล้ไปตามลำตัวเนียนนุ่ม ริมฝีปากขบเม้มลงไปตามลำตัวกลมกลึงจนได้พบกับความเต่งตึงและหวานนุ่มลิ้นเขาเร่งจัดการกลืนกินอย่างไม่รอช้า

        “พี่สิงห์” บุษย์น้ำพราวบิดเกร็งลำตัวเมื่อโดนโจมตีอย่างช่ำชองจากทั้งบนและล่างได้แต่เปล่งเสียงหวานนุ่มกับมือที่ลากไล้ไปบนกายแกร่งอย่างสะเปะสะปะปลายเล็บยาวกดลงไปบนลำตัวแกร่ง เมื่อความร้อนผ่าวแผ่ซ่านครอบคลุมไปทั่วร่าง

        สีหราชเคลื่อนไหวราวกับพญาอาชาพุ่งโพนพร้อมกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าในขณะที่สาวน้อยในอ้อมแขนได้แต่ทำตัวเป็นต้นสนไหวลู่ไปตามลมพายุที่พัดพาไปเที่ยวท่องในเพลิงพิศวาสสองกายกดกอดผลัดกับรับผลัดกันรุกเดินทางไปสู่ดินแดนอันแสนมหัศจรรย์

        สีหราชนำพาหญิงสาวในอ้อมแขนไปท่องเที่ยวบนฝากฟ้าอย่างมีความสุขก่อนจะนอนกอดหญิงสาวเพื่อพักกาย

        “ฉันดีใจนะน้ำพราวที่เธอก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉันและเธอจะต้องรู้ไว้ด้วยนะว่าฉันเป็นคนหวงของ”ชายหนุ่มลูบไล้มือไปบนใบหน้าเรียวของคนที่หลับสนิท

        “อือ...” บุษย์น้ำพราวตอบรับคำพูดชายหนุ่มด้วยการส่งเสียงอืออาออกไปมือเรียวยกขึ้นปัดสิ่งที่รบกวนนิทราของเธอ ร่างบอบบางพลิกหันไปอีกด้าน

        สีหราชยิ้มกว้างตามตัวแม่กวางน้อยขี้เซาแดงช้ำไปด้วยจุมพิตและรอยมือของเขาที่จับต้องลงไปปลายนิ้วยาวไล้ไปตามสัดส่วนโค้งนูนอย่างแสนหวงและห่วงปากหนากดลงไปบนแก้มนุ่มอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ

        ตอนนี้แม่คงอยู่ในครัว ทำอาหารไว้ใส่บาตรพระตอนเช้าส่วนชาติรัฐอาจจะยังระบมกับบาดแผลที่ได้รับเมื่อคืนทีนี้ก็เหลือแต่พยัคฆ์ที่เมื่อคืนคงอ้อนให้บุษย์น้ำเพชรทำแผลให้หลายครั้งจนเขาแทบอยากจะยกเท้าให้แทนกับคำออดอ้อนราวกับเด็กไม่รู้จักโต

        ใบหน้าคมแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่พยัคฆ์ที่คงจะต้องนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงถ้าโดนปลุกจะเป็นอย่างไรนะ

        สีหราชก็ไม่รอให้ช้า ชายหนุ่มรีบเดินไปห้องน้องชายทันควัน