ค้นหัวใจนายตัวร้าย

เอี๊ยดเสียงประตูเสื้อผ้าถูกเปิดด้วยมือเล็กๆ ของไนร่า เธอใช้สายตาเพ่งมองหาชุดนักเรียนที่รีดไว้อยู่ภายในมุมของตู้ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเสื้อนักเรียนสีขาว และกระโปรงนักเรียนสีน้ำเงินออกมา

            ไนร่าค่อยๆ สวมเสื้อผ้าก่อนจะหยิบเข็มขัดสีดำที่ห้อยไว้ข้างกระจกมารัดให้พอดีตัว และเดินมานั่งที่โต๊ะเครื่องแป้งขณะที่เธอหยิบหวีขึ้นมามัดผม เสียงมือถือก็ดังขึ้น

            “ตื่นยังครับ?” เสียงงัวเงียมาจากปลายสาย

            “ตื่นแล้วค่ะกำลังแต่งตัวใกล้จะเสร็จแล้ว”

            “ยังไม่ลุกออกจากที่นอนหรอคะ? เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายพอดี”

            “กำลังจะลุกครับว่าจะโทรปลุกสักหน่อย ไม่ทันเลย”

            “ให้พี่โทรปลุกไนร่าไปโรงเรียนสายพอดี” เธอแอบขำ

            “ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วค่ะ”

            “ครับผม”

            “เจอกันที่โรงเรียนนะครับ”

            “ค่ะ”

            “อยากโทรปลุกคนอื่นแต่ตัวเองก็ยังไม่ตื่น” เธอพึมพำกับตัวเองแล้วหยิบยางรัดผมสีดำขึ้นมาจัดการทรงผมของตัวเอง

            โต๊ะอาหาร

            “ข้าวต้มฝีมือแม่อร่อยที่สุดเลย”ไนร่าหันไปชมแม่

            “อร่อยก็กินเยอะๆ นะจ้ะ”แม่หันมายิ้มให้ลูกสาว

            “แม่ทำอะไรอยู่คะ?”

            “แม่กำลังห่อขนมจีบให้ลูกกับพ่อคนละกล่องจ้ะ” แม่พูดพร้อมกับยกกล่องขนมจีบโชว์

            “ว้าว ดีจัง” ไนร่าทำตาโตเมื่อรู้ว่ามีของอร่อย

            “ยัยกัสต้องดีใจแน่ๆได้กินขนมจีบฝีมือแม่”

            “บอกกัสกับหวานกินเยอะๆนะ เดี๋ยววันหลังแม่ทำให้อีก” แม่เดินถือกระเป๋าใบเล็กพร้อมยื่นให้ไนร่า

            “ขอบคุณค่ะแม่”

            “หนูไปโรงเรียนก่อนนะคะสวัสดีค่ะ” ไนร่าหันไปบอกแม่

            “พ่อสวัสดีค่ะ”

            “ตั้งใจเรียนนะลูก”พ่อที่กำลังเช็ดรถหันมาทักทายลูกสาว

            “รับทราบค่ะ”เธอหันไปยิ้มและเดินออกจากบ้าน

            โต๊ะข้างสนามฟุตบอล

            “ถืออะไรมาหรอไนร่า?”หวานที่กำลังนั่งกินข้าวกล่องที่ห่อมาจากบ้าน

            “ขนมจีบฝีมือแม่”ไนร่าพูดอย่างภาคภูมิใจ

            “เย้ๆ ดีใจจังไม่ได้กินขนมจีบฝีมือแม่นานแล้ว” หวานพูดพร้อมกับทำตาโต

            “ยัยกัสจอมมาสายยังไม่โผล่มาเช่นเคย” ไนร่าบ่นกัส

            “แกะเลยไนร่าชั้นจะกินให้หมด ยัยกัสต้องร้องไห้แน่ๆ” หวานหัวเราะอย่างชอบใจ

            ไนร่าวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะและค่อยๆ โน้มตัวนั่งเก้าอี้ม้าหินอ่อนและเอื้อมมือไปหยิบมือถือเพื่อที่จะโทรหากัส

            “ไหนเมื่อกี้ใครเรียกชื่อชั้น?” กัสที่วิ่งมาด้วยความรวดเร็วประหนึ่งวิ่งในสนามแข่งเพื่อเอาชัยชนะ

            “จะรีบอะไรขนาดนั้นกัสเดี๋ยวกระโปรงก็เปิดหมดหรอก” ไนร่าที่แอบขำเพื่อนของตัวเอง

            “กลัวสายนี่” กัสหัวเราะ

            “อะไรเนี่ย น่ากินจัง”กัสมองไปที่กล่องขนมจีบที่ไนร่าเพิ่งเปิดกล่อง

            “แม่ทำมาให้เผื่อพวกเธอทั้งสองคนด้วย” ไนร่าบอกเพื่อน

            “เย้ๆฝากขอบคุณแม่ด้วยนะ จะกินให้เกลี้ยงเลย” กัสวางกระเป๋าอย่างไม่รอช้าเธอหยิบซ้อมและจิ้มไปที่ขนมจีบลูกสีเหลือง ที่มีกุ้งตัวใหญ่แปะด้านบน

            “ฉันให้แม่ที่หนึ่งเลยอร่อยจนน้ำตาจะไหล” กัสเคี้ยวขนมจีบไปพูดไป

            “อย่าเพิ่งกินหมด เอามาแบ่งด้วย” หวานรีบพูดแทรกขึ้นมา

            ทั้งสามรีบแย่งส้อมกันเหมือนเด็กอนุบาลที่ต่างคนต่างไม่มีเหตุผลและทั้งสามก็หลุดหัวเราะออกมา

            “ทำอะไรกันสาวๆ”เสียงสกายที่เดินมากับก้อง ดังขัดจังหวะทั้งสามคนที่กำลังเล่นเกมแย่ส้อมเพื่อช่วงชิงขนมจีบ

            “ป่าวค่ะ ไม่ได้ทำอะไร” ไนร่าหันไปตอบสกาย

            “พี่ขอนั่งด้วยคนนะ”ก้องหันไปพูดแล้วยิ้มให้หวาน

            “ค่ะ พี่ก้อง” หวานตอบไปด้วยท่าทีที่เขินๆ

            “ขนมจีบน่ากินจัง”สกายพูดและเข้ามานั่งข้างๆไนร่า

            “จะมานั่งใกล้ทำไมค่ะข้างพี่ก้องก็ว่าง” เธอหันไปดุให้เขา

            “พี่นั่งข้างไอ้ก้องเบื่อแล้วอยากนั่งข้างๆ ไนร่าบ้าง”

            “นะครับ” ลูกอ้อนของสกายก็ยังคงทำงานได้ดี ไนร่าจึงขยับถอยห่างเขาอีกนิดแต่ก็ได้เพียงไม่กี่นิ้ว เพราะโต๊ะไม่หินอ่อน ช่างตัวเล็กเหลือเกิน

            “เดี๋ยวก็ตกหรอก”เมื่อเห็นท่าทีของไนร่าสกายจึงพูดขึ้นแล้วแอบขำ

            “พี่ขอชิมด้วยได้ไหมครับ?”

            “เชิญค่ะ”

            สกายหยิบขนมจีบขึ้นมากินในขณะที่เคี้ยวก็ยังชมว่าขนมจีบฝีมือแม่นั้นอร่อย ทำให้ก้องที่นั่งอยู่ถึงกลับขอชิม

            “อร่อยจริงๆ ด้วยรู้แล้วว่าก่อนหน้านี้แย่งกันทำไม” ก้องพูดแล้วแอบขำเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ทั้งสามคนทำตัวเหมือนเด็ก

            “ตั้งใจเรียนนะครับ”

            “ตั้งใจคิดถึงพี่ด้วย”สกายยังคงหยอดมุกไม่หยุด

            “มดขึ้นหมดแล้ว” ก้องหันไปแซวสกายที่จีบไนร่าไม่หยุด

            เสียงออดเข้าเรียนก็ดังขึ้นทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันเข้าเรียน

            เลิกเรียน

            “ทุกคนไปกินเค้กกันเปล่า?” เสียงหวานหันมาถามกัสและไนร่าที่กำลังเก็บหนังสือใส่กระเป๋าเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน

            “ดีๆ กำลังหิวพอดีเลย”

            “ไนร่ารีบไปไหนเปล่า?”กัสหันไปหาเพื่อนเพื่อคำตอบ

            “ไม่มีๆ ว่าง” เธอตอบไป

            “นึกว่าจะแอบมีนัดกับพี่สกายไม่ก็พี่คิมซะแล้ว”

            “นี่ฉันกับพี่คิมตกลงกันแล้วว่าจะเป็นพี่น้องกันแล้วนะ”

            “จริงหรอ?”

            “ใช่” ไนร่าตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

            “น่าเสียดายเนอะพี่คิมหล่อไม่พอแถมนิสัยดีอีก”

            “พี่ชายที่แสนดี”กัสยังคงพูดต่อ

            “แล้วสรุปเธอกับพี่สกายกลับมาคบกันแล้วใช่มั้ย?”กัสนำมือทั้งสองข้างมาค้ำที่โต๊ะของไนร่าเหมือนตำรวจกำลังสอบปากคำผู้ร้าย

            “ยังๆ พวกเธอนี่”ไนร่ารีบพูดปัด

            “ไปคุยกันที่ร้านกันเถอะหิวไม่ไหวแล้ว” หวานพูดแล้วเอามือขึ้นมากุมท้อง เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเพื่อน

            “ไม่เอาๆตอบก่อนสิคะคุณเพื่อน”กัสวิ่งตามไนร่าที่กำลังเร่งฝีเท้าออกจากห้องหวานที่เดินตามได้แต่ส่ายหัวให้กับความดื้อของเพื่อน

            เมื่อทั้งสามเดินออกมาจากหน้าประตูโรงเรียนในขณะที่กำลังจะข้ามถนนไปอีกฝั่งเพื่อรอรถ รถของคิมก็เข้ามาเทียบฟุตพาททันที

            “ไปไหนกันสาวๆ” คิมเปิดกระจกเรียกทั้งสามคน

            “กำลังจะไปหาที่นั่งเล่นค่ะพี่คิม”

            “มาขึ้นรถเดี๋ยวพี่ไปส่ง”

            “ไม่เป็นไรค่ะพี่คิมเกรงใจ” ไนร่ารีบบอก

            “มาเถอะน่ารอรถกว่าจะมา พี่ผ่านแถวนั้นพอดี”

            “งั้นรบกวนด้วยนะคะ” หวานและกัสรีบเปิดประตูด้านหลังและก้าวขึ้นรถไปเหลือแต่ไนร่าเท่านั้นที่ยังไม่ขึ้น

            “มาเร็วๆเดี๋ยวร้านปิดก่อนนะ” คิมหันไปเรียกไนร่า

            บนถนนที่รถกำลังวิ่งพลุ่กพล่านเป็นจังหวะเดียวที่สกายกำลังจะเดินออกจากโรงเรียนกับกลุ่มเพื่อนหลายคนทำให้เขาเห็นว่าไนร่ากำลังจะขึ้นรถสีขาวคันที่เขาคุ้นตา เพราะนั่นคือรถของคิมเขายืนจ้องอยู่ครู่หนึ่ง มองหญิงสาวที่กำลังก้าวขึ้นรถ จนรถคันดังกล่าวเคลื่อนตัวออกไป

            เสียงโทรเข้าจากมือถือของไนร่าดังขึ้นเธอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นชื่อของสกาย

            “อยู่ไหน?”

            “จะไปไหนกับพี่คิม?”

            “ถ้าไม่บอกพี่จะตามไปเดี๋ยวนี้เลยนะ”สกายพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจัง

            “ไนร่า!” เขาเรียกชื่อเธออีกครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา

            ตื๊ด ตื๊ดไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกค่ะ