กะดึก..นึกหลอน

ตอนแรกผมไม่ได้กลัวทันที

ผมงงก่อน

คนซ่อมคอมอย่างผมถูกฝึกให้หาสาเหตุธรรมดาก่อนเสมอ กล้องเว็บแคมเปิดเอง โปรแกรมแอบถ่าย ลูกค้าแกล้งใส่คลิปไว้ หรือเครื่องติดไวรัสจนเปิดวิดีโออัตโนมัติ ผมยืนกลางห้อง มองจอ แล้วพยายามบอกตัวเองว่าเรื่องนี้ต้องมีคำอธิบายที่ยังอยู่ในโลกปกติ

แต่ภาพบนจอไม่ยอมให้ผมเชื่อแบบนั้นนาน

มุมกล้องอยู่สูงตรงฝ้าเพดานหลังห้อง จุดที่ไม่มีเว็บแคม ไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีแม้แต่รูตะปู ผมลากเก้าอี้ไปปีนดู เห็นแค่คราบน้ำเก่ากับสีลอก ผมเอามือลูบฝ้า ไม่มีอะไรซ่อนอยู่

ในจอ ผมเห็นตัวเองกำลังปีนเก้าอี้

เห็นหัวตัวเองจากด้านบน เห็นมือซ้ายจับชั้นวางกันล้ม และเห็นเงาดำหลังชั้นวางขยับตามขึ้นมานิดหนึ่ง เหมือนมันก็เงยหน้าดูว่าผมกำลังหาอะไร

ผมรีบลงจากเก้าอี้จนเกือบเหยียบสายไฟล้ม

ผมยกมือขวาขึ้นช้า ๆ

คนในจอยกมือพร้อมกัน

ผมเอียงคอ คนในจอเอียงคอ ผมก้าวถอยหลัง คนในจอก้าวถอยหลัง ภาพนั้นเหมือนกระจก แต่เป็นกระจกที่ไม่ได้อยู่ตรงหน้า มันมองผมจากมุมที่ผมไม่ควรถูกมองเห็น

ผมกดปิดหน้าต่าง

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

กดปุ่มปิด กดคีย์ลัด กดรีสตาร์ท หน้าต่างวิดีโอก็ยังค้างอยู่เต็มจอ ข้อความเล็ก ๆ เด้งขึ้นกลางภาพ

ปิดไม่ได้ ผู้ชมยังดูอยู่

ผมอ่านประโยคนั้นซ้ำ

ผู้ชม?

"ใครดูอยู่" ผมถามออกไปโดยไม่รู้ตัว

ลำโพงบลูทูธเก่า ๆ บนชั้นดังซ่า ทั้งที่แบตมันเสียมาหลายเดือน ไฟสีน้ำเงินใต้ฝุ่นกะพริบขึ้นหนึ่งครั้ง แล้วเสียงเบา ๆ ก็ลอดออกมาเหมือนคนพูดผ่านน้ำ

"ดู... อยู่..."

ผมถอยจนชนโต๊ะ หัวใจเต้นแรงขึ้นจนเจ็บซี่โครง เงาดำในจอค่อย ๆ เดินออกจากหลังชั้นวาง ในห้องจริง ผมหันไปมองตรงนั้นอีกครั้ง

ไม่มีอะไร

แต่ในจอ มันอยู่ชัดขึ้นเรื่อย ๆ

รูปร่างคล้ายคน แต่ยาวและแบนผิดธรรมชาติ ผิวดำเหมือนคราบไหม้ แขนยาวเกินตัว ใบหน้าไม่มีปาก ไม่มีจมูก มีเพียงหลุมมืดสองจุดตรงที่ควรเป็นตา มันไม่ได้พุ่งใส่ผม ไม่ได้กระโจนออกมา มันแค่ยืนในภาพ แล้วค่อย ๆ ก้าวใกล้ขึ้น

ความน่ากลัวคือผมไม่เห็นมันในห้องจริง

จอกำลังบอกว่ามีบางอย่างอยู่ใกล้ผมกว่าสายตาจะรับได้

ผมกดปุ่มเปิดปิดเครื่องค้างจนหน้าจอดับ ห้องเงียบลงทันที ผมหอบหายใจ คิดว่าจบแล้ว

สองวินาทีต่อมา เครื่องเปิดเอง

หน้าจอกลับมาที่วิดีโอเดิม เงาในจอใกล้กว่าเดิมหนึ่งก้าว

"พอแล้ว"

ผมดึงปลั๊กไฟออกจากราง

เครื่องยังทำงาน

ไฟหน้าเคสยังติด จอยังสว่าง พัดลมยังหมุน ผมยืนถือปลั๊กค้างอยู่ในมือ ความเย็นแล่นขึ้นจากปลายนิ้วถึงข้อศอก เครื่องคอมที่ถอดไฟแล้วไม่ควรเปิดอยู่ ไม่มีข้อยกเว้น ไม่มีมุกช่าง ไม่มีคำอธิบายที่ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องปกติได้

ผมดึงสายจอออก

ภาพยังอยู่

ผมดึงสายทุกเส้นที่เห็น จอยังคงแสดงภาพห้องผมจากมุมสูง เหมือนภาพนั้นไม่ได้วิ่งผ่านสายไฟอีกต่อไป แต่มันติดอยู่ในจอ ในห้อง หรือในอะไรบางอย่างที่ผมเผลอเปิดเข้ามา

ผมเริ่มเข้าใจว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่ไฟล์อย่างเดียว

ปัญหาคือผมรับมันเข้ามาแล้ว

ผมตั้งสติใหม่ ถ้าลบโฟลเดอร์ไม่ได้ ก็ล้างเครื่องทั้งลูก ลงระบบใหม่ให้หมด นั่นเป็นภาษาง่ายที่สุดของช่างคอมเวลาเจอเครื่องที่ไม่อยากเสียเวลาแก้ทีละจุด ผมหยิบแฟลชไดรฟ์ติดตั้งระบบ เสียบเข้าเครื่อง แล้วพยายามบังคับให้มันเริ่มจากศูนย์

หน้าจอเปลี่ยนเป็นหน้าติดตั้งที่ผมคุ้นเคย เมนูธรรมดา สีธรรมดา ตัวเลือกธรรมดา ทำให้ผมหายใจได้ลึกขึ้นนิดหนึ่ง ผมเลือกให้ลบพื้นที่เก็บข้อมูลทั้งหมด ยืนยันซ้ำอีกครั้ง

ระบบถามว่า ข้อมูลจะหายถาวร ต้องการดำเนินการต่อหรือไม่

ผมกดตกลง

แถบความคืบหน้าวิ่งช้า ๆ

หนึ่งเปอร์เซ็นต์

สอง

สาม

เสียงฮาร์ดดิสก์ดังแกรก ๆ เหมือนมีเล็บขูดฝาเหล็กจากข้างใน ไฟนีออนในห้องหรี่ลงทุกครั้งที่แถบขยับ ผมนั่งจ้องมันเหมือนจ้องเส้นชีวิตของตัวเอง

สุดท้ายเครื่องรีสตาร์ท เข้าเดสก์ท็อปใหม่สะอาด

ไม่มีโปรแกรม ไม่มีไฟล์ ไม่มีอะไร

ผมเปิดไดรฟ์เก็บข้อมูล

โฟลเดอร์สีแดงอยู่ที่เดิม

_DoNot

ผมรู้สึกเหมือนมีใครเอาน้ำเย็นราดลงกลางหลัง มันไม่ใช่แค่ไฟล์ที่ลบไม่ออกแล้ว ถ้าล้างทั้งเครื่องแล้วยังอยู่ แปลว่ามันไม่ได้ผูกกับระบบธรรมดา มันผูกกับเครื่อง หรืออาจผูกกับคนที่พยายามลบมัน

หน้าต่างวิดีโอเปิดขึ้นเองอีกครั้ง

คราวนี้ภาพไม่ใช่ภาพปัจจุบัน

ในจอ ผมเห็นตัวเองยืนอยู่หน้าประตูห้องเช่า ตัวแข็งเหมือนกำลังฟังเสียงอะไรบางอย่างจากข้างนอก บนโต๊ะมีเงินสดห้าปึกวางอยู่ แต่ธนบัตรทุกใบเปื้อนรอยดำเหมือนถูกจับด้วยมือไหม้

ตรงมุมภาพมีเวลา

03:33

ผมมองนาฬิกาข้อมือ

03:00

คลิปในจอกำลังฉายอีกสามสิบสามนาทีข้างหน้า

ในคลิป ลูกบิดประตูค่อย ๆ หมุนเองจากด้านนอก โซ่ล็อกตึงขึ้นทีละนิด แล้วแขนสีดำยาวผิดธรรมชาติก็ยื่นลอดเข้ามาระหว่างช่องประตู เหมือนมันรู้ว่าห้องนี้จะเปิดให้มันในที่สุด

ผมกดหยุดวิดีโอ

ภาพหยุดจริง

แต่เสียงลูกบิดยังดังต่อ

กึก

ข้อความขึ้นบนจอ

อนาคตของเป้าหมาย หยุดด้วยมือเป้าหมายไม่ได้

คำว่าเป้าหมายทำให้ท้องไส้ผมบิด

ผมไม่ใช่ช่าง

ไม่ใช่เจ้าของเครื่อง

ไม่ใช่คนรับงาน

สำหรับมัน ผมเป็นเป้าหมาย

ผมคว้าโทรศัพท์ ตั้งใจจะถ่ายวิดีโอเป็นหลักฐาน แต่กล้องมือถือเปิดเอง ภาพที่ขึ้นบนจอมือถือไม่ใช่ประตูตรงหน้า มันเป็นหน้าจอคอมของผมจากมุมสูงอีกชั้น เหมือนกล้องทุกตัวในห้องถูกบังคับให้มองสิ่งเดียวกัน

ผมปิดมือถือ โยนมันลงบนฟูก

มันสั่นทันที

ข้อความจากเบอร์ไม่รู้จักเด้งขึ้นมา

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ระบบหลังเที่ยงคืน

ชื่อผู้ส่งคือ MidnightAdmin

อีกข้อความตามมา

ถ้าอยากรอดถึงเช้า กรุณาอ่านกฎก่อน 03:13

ผมมองนาฬิกาข้อมือ

03:12

หน้าต่างแชตบนจอคอมเปิดขึ้นเองในวินาทีนั้น ตัวอักษรสีแดงพิมพ์ขึ้นทีละตัวช้า ๆ เหมือนมีใครใช้นิ้วเปียกเลือดลากบนกระจก

กฎข้อที่ 1

ห้ามปิดหน้าต่างนี้