เวทิดา นั่งรอ หัศนัย อยู่ที่ล็อปบี้ของโรงแรม ซึ่งโรงแรมที่จัดงานเลี้ยงต้อนรับคณะหุ้นส่วนใหญ่นี้ เป็โรงแรมระดับ 5 ดาว ตั้งอยู่ในใจกลางกรุงเทพ โรงแรมนี้ใช่ว่าใครต่อใครจะสามารถเข้ามาพักได้เพราะค่าห้องพักในแต่ละวันแพงมาก ห้องที่ราคาต่ำสุดจะอยู่ที่ราคาหมื่นต้นๆ เข้าไปแล้ว
หญิงสาวมาก่อนเวลาที่ได้นัดหมายกันไว้ประมาณ 15 นาที เมื่อเห็น หัศนัย เดินเข้ามายังโรงแรมตามเวลานัดพอดิบพอดี เวทิดา ก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปหา หัศนัย ทันที
“มารอนานหรือยังล่ะ?” หัศนัย เอ่ยถาม เวทิดา เมื่อหญิงสาวเดินมาถึงที่ที่เขายืนอยู่
“ไม่นานหรอกค่ะ” เวทิดา ตอบกลับ
“งั้นเราไปห้องจัดเลี้ยงเลยแล้วกัน” หัศนัย กล่าว
“ค่ะพี่” ทั้งสองจึงเดินไปยังห้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับดังกล่าว ซึ่งเป็ห้องบอลลูนของโรงแรมจะเปิดให้จัดเลี้ยงเฉพาะแขกพิเศษของโรงแรมเท่านั้น
เมื่อ เวทิดา เข้าไปในงานก็เห็นว่ามีเลขานุการและผู้บริหารบางคนได้มากันบ้างแล้ว และเมื่อถึงเวลาตามกำหนดการ คณะหุ้นส่วนใหญ่ก็เดินเข้ามาภายในงานพร้อมกับ ลูคัส ซึ่ง ลูคัส นั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยสูทสีกรมท่า กางเกงสีเดียวกันกับสูท ดูจากเนื้อผ้าก็พอจะเดาได้ทันทีว่า ชุดที่เขาสวมใส่นั้นราคาคงไม่ใช้เล่นๆ เลย
และเมื่อถึงเวลาเปิดงาน พิธีกรกล่าวเชิญ ลูคัส ขึ้นกล่าวเปิดงาน
“ผมมีความยินดีและประทับใจเป็อย่างยิ่งในการมาเยี่ยมชมบริษัทของเราในครั้งนี้ และขอให้ทุกท่านร่วมแรงร่วมใจในการทำงานอย่างนี้ต่อไปนะครับ และในการจัดงานในวันนี้ผมก็อยากให้ทุกท่านได้รับความสำราญ รื่นเริงบันเทิงใจ กับการรับประทานอาหาร และผ่อนคลายไปกับเสียงเพลง โดยไม่ต้องเกรงใจกัน ถือว่าเป็พี่เป็น้องกันนะครับ ขอบคุณครับ”
ลูคัส กล่าวเปิดงานเสร็จก็เดินทักทาย ผู้บริหารและเลขานุการที่มาร่วมในงาน อาหารที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้เป็แบบบุฟเฟ่ มีให้เลือกหลากหลายแล้วแต่ใครชอบอะไร ก็ตักทานได้เองเลย ส่วนเครื่องดื่มก็มีมากมายให้เลือกหลายอย่างเช่นกัน ทั้งที่มีแอลกอฮอล์ และไม่มีแอลกอฮอล์ ซึ่งหาก้าเครื่องดื่มประเภทไหนก็สามารถแจ้งความประสงค์แก่พนักงานโรงแรมได้ เขาก็จะเอามาเสิร์ฟให้
เวทิดา พยายามที่จะไม่มอง และเลี่ยงที่จะเจอ ลูคัส หญิงสาวเดินหาของกินเพลินไปหน่อย จนเกือบชนเข้ากับใครบางคน ที่มายืนดูเธอเลือกอาหารอยู่
“อุ้ย! ขอโทษค่ะ” เวทิดา กล่าวขอโทษบุรุษผู้เกือบจะถูกชนเข้าให้
“ไม่เป็ไรครับ ตักอันนั้นให้ผมบ้างได้ไหม?” ลูคัส กล่าวกับหญิงสาว
‘มือก็มี ไม่ยอมตักเองล่ะ’ เวทิดา คิดในใจ พลางหันมายิ้มให้ชายหนุ่มตามมารยาท
“ได้ค่ะ” เวทิดา จึงตักอาหารที่เขาชี้บอกนั้นใส่จาน และยื่นจานให้กับ ลูคัส แต่เขาไม่ยอมรับ
“แล้วก็อันโน้นด้วย” ลูคัส ชี้ไปยังอาหารอีกอย่าง
‘ทำไมไม่สั่งให้มันจบทีเดียวนะ’ เวทิดา คิด รู้สึกหงุดหงิดในใจ
“แล้วก็อันนี้ด้วย” ชายหนุ่มยังชี้ต่อไป
‘จะแกล้งกันหรือเปล่าเนี้ย!.. ใจเย็นๆ ไว้เว ท่องจำไว้ เขาคือเ้านาย คือคนให้เงินเดือนกับเรา’ หญิงสาวหันไปส่งยิ้มแบบแกนๆ ให้ชายหนุ่ม แล้วตักอาหารที่เขา้าลงในจานของเขา
“เอาอะไรอีกไหมคะ?” เวทิดา กล่าวถามขึ้นเมื่อได้ตักอาหารที่เขา้าล่าสุดให้แล้ว
“ไม่แล้วล่ะ ขอบคุณมากครับ” ลูคัส กล่าวยิ้มๆ และยื่นมือมาหยิบจานที่หญิงสาวได้ตักอาหารให้ตนไป
“อ้อ!.. และถ้าจะเป็การให้เกียรติกับผม กรุณามานั่งร่วมโต๊ะกับผมด้วยนะครับ” ชายหนุ่มกล่าวจบก็เดินไปยังโต๊ะที่จะนั่งรับประทานอาหารทันที “หะ!.. ต้องไปนั่งร่วมโต๊ะด้วยเหรอ โอ้แม่เ้า!” เวทิดา ขอช็อคแป๊บ ก่อนที่จะอุทานออกมาเบาๆ
‘นี้มันแกล้งกันชัดๆ เลยนี้หว่า’ หญิงสาวคิดในใจ ซึ่งเธอจะไม่ไปนั่งก็ไม่ได้เพราะชายหนุ่มได้พูดดักเธอไว้แล้ว หากไม่ไปนั่งก็ถือเป็การไม่ให้เกียรติแก่เขา เวทิดา ได้แต่ภาวนาขอให้เวลามันหมุนผ่านไปเร็วๆ ทีเถิดเ้าประคูณ
เวทิดา เลือกอาหารอย่างอ้อยอิ่ง และเมื่อเลือกอาหารได้แล้ว จึงจำต้องเดินไปยังโต๊ะที่คณะหุ้นส่วนใหญ่นั่งอยู่ ซึ่งก็ยังดีที่มี หัศนัย นั่งร่วมโต๊ะนี้ด้วย แต่ถึงกระนั้นที่นั่งได้มีผู้คนจับจองนั่งอยู่กันจนเต็ม ยกเว้นที่นั่งข้างๆ บุรุษผู้เป็หุ้นส่วนใหญ่ที่สุดของบริษัทที่ยังว่างอยู่เพียงหนึ่งที่ เหมือนจงใจให้ว่างยังไงไม่รู้
"เชิญนั่งได้เลยครับ” ลูคัส เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่า เวทิดา ยังยืนนิ่งไม่ยอมนั่งลงซะที
“ขอบคุณค่ะ” เวทิดา กล่าวขอบคุณอย่างเสียไม่ได้ แล้วนั่งลง
“คุณจะดื่มอะไรดีล่ะ เอาไวน์ไหม?” ลูคัส กล่าวถาม
“ไม่เป็ไรค่ะดิฉันขอน้ำส้มดีกว่า” เวทิดา เอ่ยบอกออกไป
“ทำไมล่ะ หรือว่ากลัวเมา แต่วันนั้นทำไมไม่กลัวเมาล่ะ มาวันนี้ทำไมกลัวซะงั้น” ลูคัส แกล้งแหย่หญิงสาวเข้าให้
“ก็วันนั้นดิฉันไม่ได้ทำงานนี่คะ แต่วันนี้ดิฉันกำลังปฏิบัติงานอยู่ จึงไม่สมควรที่จะดื่ม” หญิงสาวหันไปมองหน้าชายหนุ่ม แล้วกล่าวแย้งออกไป
“แต่ผมก็อนุญาตให้ทุกคนดื่มได้แล้วนี่ คุณก็ดื่มได้ไม่มีข้อยกเว้น” ชายหนุ่มกล่าว
“งั้นเอาไวน์ก็ได้ค่ะ” เวทิดา กล่าวอย่างตัดความรำคาญ และไม่อยากจะมีปัญหากับผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็เ้านาย ลูคัส ส่งยิ้มกวนๆ ให้อย่างล้อเลียน
‘กวนประสาทที่สุดเลย อยากจะเอาแก้วปาหัวนัก’ หญิงสาวคิดในใจ ชายหนุ่มจึงหันไปเรียกพนักงานเสิร์ฟให้นำไวน์มาเสิร์ฟให้แก่ เวทิดา
พอทานอาหารไปได้สักพัก พนักงานเสิร์ฟก็นำแชมเปญมาเสิร์ฟให้ทุกคน เพื่อฉลองในการมาเยี่ยมเยือนบริษัทของหุ้นส่วนใหญ่ในครั้งนี้
“Cheers ครับทุกคน ขอให้ทุกท่านสนุกกับงานในวันนี้ครับ” ลูคัส กล่าวกับทุกท่านในงาน และแถมยังส่งสายตากรุ่มกริ่มมาให้ เวทิดา ด้วยอีกต่างหาก
‘อยากจะเอาส้อมจิ้มตานัก คนอะไรมองอยู่ได้’ เวทิดา คิดในใจ พลางหันไปมองทางอื่น แสร้งทำเป็ไม่สนใจ ซึ่งการกระทำของชายหนุ่มมันหมายความว่ายังไงกันล่ะเนี้ย
๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓
2K
