2.2 เื่ที่กู่ไม่กลับ
“คุณคุณพักที่ไหน ใช่ที่นี่หรือเปล่า” เขาพยายามถามเธอ แต่แทนที่จะได้คำตอบกลับมาเธอกลับนิ่งใส่เขา แล้วเปลี่ยนเป็พยายามถอดเสื้อคลุมและทุกสิ่งอย่างบนตัวออกเพราะจากที่ได้อยู่ใกล้กับที่เย็นๆ อาการก่อนหน้าที่ว่าก็หายไปเธอเลยต้องช่วยให้ตัวเองคลายความร้อนด้วยการจัดการสิ่งที่ห่อหุ้มร่างกายเธอออก
“ร้อนฉันร้อน” เธอพยายามถอดเสื้อผ้าตัวเองออกทั้งที่อยู่ต่อหน้าคนแปลกหน้าอย่างเขา
ดันก็แล้วผลักก็แล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมออกห่างจากตัวเขา แถมยังพยายามจะแก้ผ้าตัวเองอีก
“งานเข้าแล้วกูเอาไงดีวะ” น่านนทีแหงนหน้าขึ้นมองเพดานลิฟต์อย่างหมดทางเลือก และกดลิฟต์ไปยังชั้น17 ซึ่งเป็ชั้นที่พักของตัวเขาเอง
ระหว่างที่อยู่ในลิฟต์คนในอ้อมแขนยิ่งเบียดเสียดส่วนต่างๆ ของร่างกายเข้ามา คนที่พยายามผลักออกก็พยายามดันผลัดกันลุกผลัดกันหนี จนถึงชั้น 17 ประตูลิฟต์เปิดออก เธอแทบจะทรงตัวไม่ไหวแล้วเข่าครูดลงไปกับพื้นแต่มือยังคงเป็ปลาหมึก วนเวียนอยู่บนตัวเขา
“เอาวะ”เขาปลอบใจตัวเองพร้อมกับอุ้มเธอขึ้นมาแนบอกนั้นยิ่งทำให้สาวเ้าในอ้อมแขนเหมือนจะพอใจมากยิ่งขึ้น ส่งเสียงอืออาในลำคอมือก็ลูบไล้ไปทั่ว
ทันที่ที่เปิดประตูห้องพักตัวเองได้เขารีบพาเธอไปนอนพักที่เตียงแล้วรีบไปจัดการสิ่งที่คิดว่าจำเป็ต้องใช้เพื่อช่วยเธอให้มีสติกลับมาให้เร็วที่สุด
น่านนทียืนตาค้างเมือเดินกลับเข้ามาในห้องนอนตนเองภาพที่ทำให้เขาลำบากใจเป็อย่างมาก สาวที่เขายื่นมือเขาไปช่วยนั้นตอนนี้เหมือนจะกำลังสร้างความลำบากให้เขาแล้วเสื้อผ้าที่ยังพอเหลือติดตัวเธออยู่ก่อนหน้าที่จะเข้ามาในห้องนี้ตอนนี้มันลงไปกองอยู่กับผ้าห่มที่พื้นแล้ว รวมทั้งหมอนอีกหลายใบชั้นในสองชิ้นบนล่างเขาคิดว่าคงจะหลุดออกจากร่างในไม่ช้าหากเขาไม่ดึงสติตัวเองกลับมาก่อน
“คุณ”เขารีบเข้าไปรวบตัวเธอก่อนที่มันจะไม่เหลืออะไรบนตัวแล้วพาไปห้องน้ำที่เขาเตรียมน้ำเย็นๆ ไว้ในอ่าง
“อ๊ะ”ยิ่งเข้าใกล้ตัวเขามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกดีมากเท่านั้น เธอกอดเขาแบบลืมอายพึมพำแค่เพียงว่า “ร้อน ทรมาน ตัวคุณเย็นดีจัง ฉันชอบ”
น่านนทีคิดว่าตนเองซวยแล้วที่ต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ตัวเขาเองก็ไม่ได้อดได้อยากเื่อะไรแบบนี้หรอกนะ แต่นี่เธอไม่รู้ตัวไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เขาเองก็มีความเป็คนมากพอไม่เอาเปรียบใครในสถานการณ์แบบนี้เป็แน่
ได้แต่คิดแล้วก็สงสารตัวเองกอดเธออยู่ในอ่างพร้อมทั้งปล่อยให้เธอลวนลาม จับๆ ลูบคลำได้เท่าที่เธอ้าเป็สถานการณ์ที่ค่อนข้างลำบาก ตอนนี้คนที่นอนอยู่ในอ่างดันเป็เขาส่วนเธอก็ขึ้นไปนั่งคล่อมบนตัวเขาแทน มือน้อยพยายามปลอดตะขอเสื้อชั้นในของตัวเองเธอคงคิดว่ามันอาจเป็สาเหตุให้เธออึดอัดก็ได้ คนหนึ่งพยายามถอด อีกคนพยายามห้ามคนหนึ่งมีความ้าที่ตัวเองก็ควบคุมไม่ได้ อีกคนที่ตอนแรกยังนิ่งๆแต่พอโดนลุกหนักเข้าก็เริ่มจะทนไม่ไหว
“เวรกรรมอะไรวะเนี้ยนี่ผมกำลังช่วยคุณอยู่นะ” เขากัดฟันพูดเสียงต่ำ พยายามข่มใจกับภาพตรงหน้าและความ้าจากภายในร่างกายของตนเองที่เริ่มมีเข้ามา
“กอดฉันกอดฉันที”ปากเธอพูดพร้อมกับมือที่ปลอดตะขอเสื้อชั้นในได้แล้วโยนมันออกไปอย่างไม่สนใจทิศทางพื้นห้องน้ำตอนนี้เรียกได้ว่าเปียก เละเทะเป็อย่างมากน้ำที่กระเซ็นออกจากอ่างเพราะคนในอ้างดิ้นไปมา อุปกรณ์ของใช้ต่างๆ ในห้องน้ำล้มระเนนระนาดไม่เป็ท่าแต่ก็หาได้มีคนสนใจไม่
“ฉันฉันไม่ไหวแล้ว ฉันร้อน” เธอกัดฟันพึมพำเสียงสั่นพร่าเขารับรู้ได้ว่าตอนนี้เธอกำลังต่อสู่กับความรู้สึกของตัวเองอยู่เพราะน้ำเย็นที่เขาให้เธอดื่มค่อนข้างมากรวมทั้งระยะเวลาที่แช่อยู่ในน้ำนี้ก็ไม่ใช่น้อยๆ ได้แต่รอเวลาให้อาการเธอสงบลงและมีสติมากกว่านี้
“คุณคุณครับ” เขาเรียกเธอเบาๆเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มนิ่งไปหลังจากที่แช่ในน้ำเย็นกว่าชั่วโมง แต่พอเขาขยับเธอก็เหมือนจะตื่นและเริ่มลวนลามเขาต่อ เป็เขาเองที่เริ่มสงสารเธอพร้อมๆกับตัวเขาเองด้วย เธอแช่ในน้ำเย็นๆ ร่วมชั่วโมงทั้งที่บนตัวแทบไม่มีเสื้อผ้าอะไรเลย แถมตอนนี้เธอยังสั่นขนลุกทั้งตัว
“ฉัน”เธอกัดริมฝีปากล่างจนห่อเื หายใจติดขัด พร้อมกับเนื้อตัวสั่นเทาไม่รู้ว่าเพราะหนาวหรือเพราะฤทธิ์ยากันแน่ที่เป็สาเหตุหลักแต่สภาพตอนนี้คิดว่าเธอน่าจะกำลังสู้กับความรู้สึกในใจและสภาพร่างกายเป็อย่างมาก
“อดทนนะคุณอีกเดี๋ยวคุณก็จะดีขึ้นแล้ว ผมว่า..” เขาที่เห็นว่าสติเธอตอนนี้เริ่มจะกลับมาแล้วพูดยังไม่ทันจะจบประโยค ปากก็โดนปิดโดยอีกฝ่าย เธอจูบเขารุกเขาเองแบบที่เธอคิดว่าอาจจะช่วยเธอได้ ไม่รู้ว่าเป็เพราะฤทธิ์ยายังคงอยู่หรือเพราะเป็ความ้าของเธอจริงๆ ถึงทำให้เธอเป็ฝ่ายเริ่มก่อนแบบนี้เธอจูบเขาก่อน เป็จูบที่ไม่ประสีประสาสำหรับเขาน่านนทียอมรับว่าตอนนี้ร่างการเขาพร้อมตอบสนองเต็มที่แต่สามัญสำนึกก็ยังคงมีมากพอเช่นกัน ใช้สองมือดันตัวเธอออก
8K
