บทที่ 5 พี่สะใภ้สะใภ้อย่าเพิ่งไป (รีไรต์)
จิ่นซูนึกถึงเื่หนึ่งขึ้นมาได้
ตอนนี้ที่บ้านเหลือเพียงซุนอิงที่ขยับตัวไม่ได้ ถ้าญาติๆ ฝ่ายสามีไร้ยางอายบุกเข้ามาขโมยของล่ะจะทำยังไง?
ถึงจะล็อคประตูจากด้านนอก แต่ก็เข้ามาทางหน้าต่างได้ มุ้งลวดป้องกันสุภาพบุรุษแต่ไม่ได้ป้องกันคนพาล… จิ่นซูนึกขึ้นได้ว่ามีเครื่องไล่หนูไฟฟ้าที่พังแล้วอยู่ใต้เตียง เธอจึงหยิบมันออกมา จากนั้นลงมือรื้อมันออกอย่างคล่องแคล่ว
เธอตอกตะปูบนผนังแล้วขึงลวดเป็รูปตาข่าย จากนั้นก็ดัดแปลงสายไฟฟ้าแล้วต่อเข้ากับลวด เครื่องไล่หนูแบบเดิมไม่ได้เป็อันตรายตุ่์มากนัก แต่หลังจากผ่านการปรับปรุงโดยจิ่นซูแล้ว ความรุนแรงก็เพิ่มขึ้นเป็สองเท่า
ถ้ามีใครคิดจะปีนหน้าต่างเข้ามาอาจจะไม่ถึงตาย แต่รับรองว่าต้องโดนไฟฟ้าช็อตจนสะดุ้งแน่นอน เมื่อมั่นใจในความปลอดภัยแล้ว เธอจึงออกจากบ้าน ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของเพื่อนบ้านอีกครั้ง
“เยาเม่ย สมองเธอกระทบกระเทือนรึเปล่าเนี่ย? ใช้กล่องบางๆ แบบนั้นใส่ไอศกรีม ไม่ขาดทุนย่อยยับเลยเหรอ?”
“สงสัยว่าสามีตายแล้วเลยเสียสติมั้ง อายุยังน้อยดันคิดขายของข้างถนน ไม่กลัวเสียหน้ารึไง”
ซุนอิงที่อยู่ในบ้าน ก็รู้สึกกังวลไม่แพ้กัน
เธอก็รู้สึกว่าสิ่งที่จิ่นซูทำ มันเสี่ยงเกินไป
กล่องก็ยังไม่มี ขาดทุนน่ะเื่เล็ก แต่ถ้าลูกสะใภ้เสียใจนี่สิเื่ใหญ่ ตอนนี้ซุนอิงทนเห็นลูกสะใภ้เสียใจไม่ได้หรอก
ถึงแม้ทุกคนจะไม่เห็นด้วยกับจิ่นซู แต่เธอกลับมั่นใจเต็มร้อย
ไอศกรีมถั่วเขียวราคาส่งอยู่ที่แท่งละ 1 เหมา ขาย 2 เหมา ส่วนไอติมหลอด ราคาส่งอยู่ที่ถุงละ 5 เฟิน ขาย 1 เหมา
จิ่นซูสั่งมาอย่างละ 50 แท่ง ในกล่องยังมีที่ว่าง เธอก็เลยคิดหาอย่างอื่นมาขายเพิ่ม
“มีไอศกรีมแบบแพงๆ ไหมคะ?”
“มีไอศกรีมรสมันม่วง ราคาส่งแท่งละ 4 เหมา แต่แบบนั้นมีส่วนผสมของครีม ละลายเร็ว ถ้าไม่มีตู้แช่ อย่าเอารุ่นนี้เลย”
ไอศกรีมรสมันม่วงในยุคนี้ ถือว่าเป็ของแพง ขายปลีกแท่งละ 1 หยวน ถ้าเด็กคนไหนได้กิน รับรองว่าเป็ลูกเศรษฐีที่สุดในซอยแน่
"เอารสมันม่วงมา 30 แท่งค่ะ ซื้อเยอะขนาดนี้ แถมสัก 2 แท่งได้ไหมคะ?"
คนงานมองเธอด้วยความประหลาดใจ การแถมไอศกรีมน่ะไม่ใช่ปัญหา แต่พวกเขารู้สึกว่า ผู้หญิงคนนี้ต้องขาดทุนแน่ๆ
กล่องบางๆ แบบนั้น ไม่ละลายก็แปลกแล้ว เธอกลับกล้าเสี่ยงเอารสมันม่วงที่ขายยาก คนขายไอศกรีมรุ่นเก่าในปักกิ่ง ยังไม่กล้าทำแบบนี้เลย
จิ่นซูอุ้มกล่อง เดินออกจากโรงงาน เหล่าคนงานมองตามหลังเธอ พร้อมกับถอนหายใจ
"นี่มันอะไรกัน? ม้าตัวเล็กเพิ่งจะหัดเดิน กลับบ่นว่าทางแคบ ลูกนกเพิ่งหัดบิน กลับโทษว่าฟ้าต่ำ! ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเอาเสียเลย!"
จิ่นซูเดินไปได้ไม่ไกล ก็ได้ยินประโยคนั้น จึงหยุดเดิน หันกลับมาถามคนงานว่า "เดิมพันกันไหม? ถ้าฉันขายหมด ตอนบ่ายกลับมาซื้อใหม่ แถมไอศกรีมรสมันม่วงให้ฉัน 2 แท่ง เป็ไง?"
"ถ้าเธอมาตอนบ่าย ฉันแถมให้ 5 แท่งเลย!" หัวหน้าคนงานพูด ทำเอาทุกคนพากันหัวเราะ
"ตกลง พูดคำไหนคำนั้นนะ" จิ่นซูอุ้มกล่องเดินจากไป ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะ เธอไม่ได้โกรธ แต่ในแววตามีความคิดถึงอยู่ลึกๆ
ชาติที่แล้ว ตอนที่เธอคิดจะพัฒนาชิปประมวลผลสัญชาติ คนในวงการก็หัวเราะเยาะเธอแบบนี้
หัวเราะที่เธอทำเื่เกินตัว หัวเราะที่เธอไม่รู้จักประมาณตน
ในตอนนั้น เธอประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน แต่ด้วยหัวใจที่รักชาติ เธอจึงทุ่มเททุกอย่างที่มี
เสียงหัวเราะเยาะเย้ย กลับกลายเป็แรงผลักดันให้เธอก้าวต่อไป ในที่สุดเธอก็ประสบความสำเร็จ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยชีวิต
รถของเธอถูกมือดีตัดสายเบรก หลังจากเกิดอุบัติเหตุ เเละได้ข้ามเวลามาที่นี่
จิ่นซูไม่เคยเสียใจ ถึงแม้เธอจะหายไปจากโลกใบนั้นแล้ว แต่ทายาทที่เธอปลูกฝัง จะต้องนำชิปประมวลผลสัญชาติจีนไปใช้ในวงการเครื่องใช้ไฟฟ้าอย่างแพร่หลาย สานต่อความฝันของเธออย่างแน่นอน
สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้ คือการมีชีวิตอยู่ในยุคสมัยนี้อย่างดีที่สุด
ความคิดหลากหลายตีกันอยู่ในหัว ความคิดถึงลูกสาวที่วนเวียนไม่รู้จบ แปรเปลี่ยนเป็เสียงะโที่ดังกังวาน "ไอศกรีมจ้า! ไอศกรีม!"
เด็กๆ ในตรอกซอกซอยได้ยินเสียงะโก็วิ่งกรูกันออกมา ไม่นานนัก ไอศกรีมถั่วเขียวก็ขายไปได้กว่า 10 แท่ง ไอติมหลอดก็ขายได้หลายถุง
ตอนที่เธอออกมาจากโรงงานไอศกรีม เธอแวะไปที่โรงหนัง จดจำเวลาหนังเลิก พอใกล้ถึงเวลา ก็ปั่นจักรยานไปรอ
่นี้มีหนังรักเื่หนึ่งกำลังฉาย พอหนังเลิก คนที่เดินออกมาล้วนเป็คู่รัก
"ไอศกรีมรสมันม่วง! ไอศกรีมรสมันม่วง!" เสียงะโใสๆ ของจิ่นซูดึงดูดความสนใจของคู่รักคู่หนึ่งได้ทันที
ในโรงหนังมีร้านขายขนม มีตู้แช่ไอศกรีม ไอศกรีมรสมันม่วงแบบนี้ ถ้าขายในโรงหนัง ราคาแท่งละ 1 หยวน 5 เหมา ของเธอถูกกว่าตั้งครึ่ง ดึงดูดใจสุดๆ
ฝ่ายหญิงรู้สึกอยากกิน จึงอ้อนแฟนหนุ่มให้ซื้อให้
แต่แฟนหนุ่มกลับเป็คนขี้งกไม่อยากควักกระเป๋า จึงแกล้งพูดว่า
"ไอศกรีมรสมันม่วงละลายง่ายจะตาย กล่องแบบนั้นไว้ใจได้เหรอ เรากินไอศกรีมถั่วเขียวกันดีกว่า"
"นี่ค่ะ ลองชิมก่อนก็ได้ ถ้าละลายไม่คิดเงิน" จิ่นซูไม่ปล่อยให้หนุ่มขี้งกมีโอกาสเล่นลิ้น รีบหยิบไอศกรีมยื่นให้ฝ่ายหญิงทันที แล้วปิดฝากล่อง พร้อมกับส่งสายตาเ็าไปให้หนุ่มขี้งก
ผู้คนที่เดินผ่านไปมา ต่างก็หันมามองที่หญิงสาว ตอนนี้เธอกลายเป็จุดสนใจไปแล้ว เธอกัดไอศกรีมคำหนึ่ง แล้วถอนหายใจอย่างพอใจ
"อร่อยมาก ยังไม่ละลายเลย"
หนุ่มขี้งกไม่มีทางเลือกจึงจำใจควักเงินจ่าย พอคนอื่นๆ เห็นแบบนั้น ก็พากันกรูเข้ามา
"ขอแท่งนึง!"
"เอาสองแท่ง!"
จิ่นซูรับเงินอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานนัก ไอศกรีมรสมันม่วง 32 แท่งก็ขายหมดเกลี้ยง
คนที่ซื้อไอศกรีมรสมันม่วงไม่ทัน ก็เลยหันมาซื้อไอศกรีมถั่วเขียวแทน ทั้งๆ ที่ข้างๆ ก็มีรถเข็นขายไอศกรีมอยู่สองคัน แต่พวกเขากลับเลือกซื้อของจิ่นซู
คนเรามักจะคล้อยตามกัน พอเห็นคนอื่นซื้อเยอะ ก็คิดว่าไอศกรีมของจิ่นซูต้องอร่อย บางคนเห็นว่าร้านเธอคนเยอะ ก็เลยไปซื้อร้านข้างๆ พอแกะกินคำหนึ่ง ก็บ่นเสียงดัง
"นี่มันละลายเกือบหมดแล้ว!"
เทียบกับไอศกรีมของจิ่นซูที่ยังแข็งอยู่ ทำให้เห็นความแตกต่างอย่างชัดเจน ยิ่งทำให้ร้านของจิ่นซูขายดีขึ้นไปอีก
ไม่นานนัก ไอศกรีมก็ขายหมดเกลี้ยง ทำให้ป้าที่ขายไอศกรีมอยู่ข้างๆ มองค้อนด้วยความอิจฉา
"หากใครไม่รู้คงนึกว่ามาขายไอศกรีม ที่แท้ก็มาขายรอยยิ้มนี่เอง"
จิ่นซูไม่ได้ตั้งใจจะยิ้มให้ใครไปมั่ว ๆ เพียงแต่ตอนนี้เธอมีรูปร่างหน้าตาสะสวย ต่อให้ไม่ทำอะไร แค่ยืนเฉยๆ ก็ดูน่ารักไปหมด ป้าคนนั้นอิจฉาที่เธอขายดี จึงจงใจพูดเหน็บแนม
จิ่นซูกำลังจะปั่นจักรยานกลับไปทำอาหารกลางวัน บ่ายๆ เธอต้องออกมาขายต่อ แต่พอได้ยินป้าคนขายไอศกรีมพูดแบบนั้น เธอก็เปลี่ยนใจ
"ป้าคะ กล่องของป้าควรจะปรับปรุงหน่อยนะ ถ้าปิดไม่สนิทไอศกรีมมันจะละลายง่าย"
จิ่นซูชี้ไปที่น้ำแข็งละลายที่ขังอยู่ใต้กล่องของป้าคนนั้น เพื่อเตือนถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับอุปกรณ์ของเธอ
"กล่องรั่วน่ะซ่อมได้ แต่ถ้าใจรั่วต่อให้เอาอะไรมาอุดก็ไม่อยู่ รั่วทั้งบุญ รั่วทั้งเงินทอง แก้ไขยากนะคะ"
คำพูดของจิ่นซู ทำให้ใบหน้าของป้าคนนั้น แดงก่ำขึ้นมาทันที
"สหาย ยังมีไอศกรีมเหลือไหมครับ?" ทหารหนุ่มหน้าตาซีดเซียวเดินเข้ามาถามเหงื่อ ทั้งที่มีเหงื่อท่วมตัว
"ของฉันหมดแล้วค่ะ แต่ของป้ายังมีอยู่" จิ่นซูผายมือไปทางป้าข้างๆ
สุภาษิตจีนกล่าวไว้ว่า "คนใจกว้าง จิตใจสงบ คนใจแคบ มักกังวล"
ป้าขายไอศกรีมรู้สึกละอายใจ ใบหน้าจึงร้อนผ่าวด้วยความอาย
ทหารหนุ่มหยิบกระเป๋าเงินออกมา เตรียมจะจ่ายเงิน เขาขึ้นรถผิดสาย จึงหลงทางหาบ้านผู้บัญชาการหลินไม่เจอ ได้แต่เดินตากแดดจนเกือบเป็ลม จึงต้องรีบหาอะไรเย็นๆ กิน
ทำไมผู้หญิงสวยๆ คนนั้นถึงได้ดูคุ้นตาอย่างนี้นะ?
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว ทหารหนุ่มจ้องมองไปที่หลังของจิ่นซูที่ปั่นจักรยานจากไป ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้น
นั่นมัน... หรือว่าจะเป็...?!
"พี่สะใภ้! พี่สะใภ้อย่าเพิ่งไป!!!"
16K
