ภารกิจสามสิบวัน หวังว่าคุณจะหลงรักผม

        “เช้าวันนั้นฉันสั่งกับข้าวไว้แล้วกะว่าจะออกไปเอา…” ป้าดีหยุดนิ่งถอดหายใจ เพราะยังคงรู้สึกเจ็บปวดใจกับสิ่งที่หลานแท้ ๆ ทำกับตน เล่าออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

        ป้าดีเตรียมตัวจะออกไปเอากับข้าวที่สั่งเอาไว้ ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงโครมครามจากด้านล่างเหมือนมีใครกำลังรื้ออะไรอยู่ ด้วยความสงสัยจึงค่อย ๆ ย่องลงไปดู 

        “เจอเงินบ้างไหม ป้าชอบซ่อนไว้แถวนั้นลองดูดี ๆ” เสียงเด็กหนุ่มอันแสนจะคุ้นเคยเอ่ยขึ้น แต่ไม่รู้ว่ากำลังสนทนาอยู่กับใคร ป้าดีจึงพยายามเดินให้เงียบที่สุด มือข้างซ้ายเกาะราวบันไดเพื่อพยุงตัวเองไม่ให้ล้ม แต่ในจังหวะการก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นไม้นั้นทำให้เกิดเสียงดังเอียดอ๊าดขึ้น หลานชายที่อยู่ด้านล่างมองตามเสียงนั้นพร้อมสบตาผู้เป็นป้า ขอบตาแดงก่ำของเด็กหนุ่มทำให้รู้ว่าคงไม่ได้นอนมาหลายคืนแน่ ๆ ถึงแม้มือจะหยุดค้นข้าวของแต่ก็ยังสั่นเทาอย่างต่อเนื่อง ผู้เป็นป้ารู้ดีว่าไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะอาการขาดยามานาน

        “ป้าอยู่บ้านด้วยเหรอ ขอตังหน่อยดิ” อิฐเอ่ยขึ้น

        “แกไม่ได้กลับบ้านมาหลายวัน พอมาถึงก็มาขอเงิน ฉันไม่มีให้แกหรอก” ป้าดีพูดด้วยน้ำเสียงดุดันกลบเกลื่อนเพื่อหวังว่าหลานชายยังจะมีความเกรงใจอยู่บ้าง มือข้างขวาที่ถือกระเป๋าสตางค์นั้นรีบซ่อนไว้ด้านหลัง แต่ไม่อาจจะหลบสายตาของเด็กหนุ่มไปได้

        “อย่าขี้งกหน่อยเลยป้า รู้หน่าว่ามี” หลานชายตัวดีทำเสียงหงุดหงิดและรีบวิ่งขึ้นมากระชากกระเป๋าสตางค์ไปจากมือของป้าดี แต่หญิงชรายื้อกระเป๋านั้นไว้ได้ “เอามาเหอะป้า ผมไม่ไหวแล้ว”

        “ฉันไม่ให้แกหรอกไอ้อิฐ เงินนี้ฉันจะเอาไปซื้อกับข้าว” ป้าดีพยายามดึงกระเป๋าสตางค์ของตัวเอง ซึ่งตอนนี้ต้องมือข้างซ้ายจับกระเป๋านั้นไว้ด้วย เพื่อสู้แรงของหลานชายตัวดี

        “เฮ้ย! มาช่วยหน่อยดิวะ ป้าแรงโคตรเยอะเลยว่ะ” อิฐเรียกเพื่อนที่ยืนมองอยู่ด้านล่างให้ขึ้นมาช่วยตนต่อกรกับป้า ส่วนมือทั้งสองยังคงฉุดกระชากกระเป๋าใบน้อยไม่ยอมปล่อย ในที่สุดแรงคนแก่หรือจะสู้แรงเด็กหนุ่มได้ ป้าดีเสียหลักพลิกตัวกลิ้งลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว

        “เฮ้ย! ไอ้อิฐต้องทำรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอวะ” เพื่อนของอิฐพูดขึ้นด้วยความตกใจ ยืนมองร่างของป้าดีที่แน่นิ่งอยู่กับพื้น

        “สมน้ำหน้าแก่ไม่อยู่ส่วนแก่ ให้ตั้งแต่แรกก็ไม่เป็นแบบนี้หรอก” อิฐพูดกับป้าของตัวเองทั้งยังเดินลงจากบันได ก้าวขาข้ามร่างของหญิงชราไปอย่างหน้าตาเฉย มือทั้งสองหยิบเงินออกมาและโยนกระเป๋าสตางค์ทิ้งไว้ด้านหลัง

        “ไปเหอะเพื่อน… ได้เงินมาเยอะเลยว่ะ ฮ่า ๆ” อิฐพูดไปหัวเราะไป กอดคอเพื่อนรักเดินออกนอกบ้าน ทิ้งให้ป้าดีนอนอยู่ตรงนั้น โดยไม่หันกลับมาเหลียวแลเลยสักนิด

        “โอ๊ย ๆ ช่วยด้วย กลับมาช่วยฉันก่อน” ป้าดีร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดเรียกหลานชายคนเดียวให้กลับมาช่วยตน

        “จะดีเหรอวะไอ้อิฐ ทิ้งป้าไว้อยู่ตรงนั้น ไปช่วยก่อนไหมวะ” เพื่อนของอิฐพูดออกมาอย่างเป็นกังวลทั้งยังหันกลับไปมองป้าดี ที่กำลังร้องอยู่ตรงนั้น

        “ป้าหนังเหนียวจะตาย ไม่ตายง่าย ๆ หรอกไปเหอะ ถ้าเราไม่ได้ยาตอนนี้มีหวังเราตายก่อนป้าแน่ ๆ” อิฐกระชากคอเสื้อของเพื่อนให้เดินตามตนออกมา

        เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ แขนขาทั้งสองข้างรู้สึกชาและอ่อนแรงลงทุกวินาที จนกระทั่งร่างกายไม่รู้สึกอะไรอีก หนังตาของป้าดีเริ่มหนักขึ้นทุกที ๆ จนไม่อาจต้านไว้ได้ จิตสุดท้ายก่อนที่จะล่องลอยออกไปคือการให้มีใครสักคนเข้ามาช่วยตน

        “…มันทิ้งฉันไว้ตรงนั้น” ป้าดีเล่าเรื่องที่หลานชายสุดที่รักไปน้ำตาก็ไหลไปตลอด เพราะกลั้นความเจ็บปวดนั้นไว้ไม่อยู่ มือท้วมข้างหนึ่งยกขึ้นมาปาดน้ำตา เสียงสะอึกสะอื้นจนทำให้เพื่อนรักทั้งสองรู้สึกเวทนา

        “ไอ้นี่มันเลวจริง ๆ ทำได้แม้กระทั่งป้าของตัวเอง” เกียกกายพูดขึ้นเมื่อฟังสิ่งที่ป้าข้างบ้านเล่าถึงหลานชายตัวดี และมองด้วยความเห็นใจ 

        “ช่างมันเถอะ ไหน ๆ มันก็ตายไปแล้ว ฉันจะได้อยู่โดยไม่ต้องหวาดระแวงสักที” 

        “ถ้างั้นผมขอสงบศึกกับป้าชั่วคราวจนกว่าจะหายดีก็แล้วกัน” คำพูดของเกียกกายทำให้ป้าดีเผยยิ้มออกมาได้

        “มีอีกเรื่องหนึ่งที่แปลกมาก ไม่รู้ว่าฉันจะเล่าดีไหม…” ป้าดีพูดจาอ้ำอึ้งมองเกียกกายและทีปกรสลับกันไปมา

        “แหมป้าเล่ามาซะขนาดนี้ ก็เล่าต่อเหอะไม่ต้องกั๊กหรอก” เกียกกายอดไม่ไหวพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนอารมณ์

        “เออ ๆ เล่าก็ได้… ในวันที่มีคนมาช่วย ฉันฝันว่าคุยกับเจ้าทีอยู่ริมรั้วบ้านแล้วฉันก็ขอให้เธอมาช่วย และในที่สุดก็มีคนเข้ามาช่วยจริง ๆ” ป้าดีพูดพลางมองหน้าทีปกรที่กำลังยืนอึ้ง เพราะเจ้าตัวก็ละเมอลงมาด้านล่างเห็นป้าดีในฝันฉันเช่นกัน หลังจากนั้นเพื่อนรักทั้งสองต่างคุยอยู่กับป้าดีครู่ใหญ่ก่อนจะขอตัวกลับบ้าน