“ไหนดูซิ ที่ไหนเขารับซื้อพวกเครื่องเล่นเกมพวกนี้บ้าง”
เฉินเฟยกลับมาถึงบ้านแล้วก็ทำการเปิดหาข้อมูลสถานที่รับซื้อเครื่องเล่นเกมของเขา เขาพบว่าเขาจะสามารถขายมันได้ที่ห้างสรรพสินค้าที่อยู่ห่างไปจากระแหวกบ้านที่เขาอยู่
หากเขา้าไปยังห้างสรรพสินค้า เขาจำเป็ต้องนั่งรถโดยสารประจำทางไป ซึ่งมันอาจจะใช้เวลาค่อนข้างนานพอสมควรเลยทีเดียว
“เราจะไปขายวันนี้เลยดีไหม หรือว่าเราจะไปขายวันอื่น วันอื่นๆเราน่าจะไม่สะดวกแล้ว เพราะหลังจากเปิดเรียนเราคงยะยุ่งกับการเรียน”
เฉินเฟยกอดอกคิดเล็กน้อย
“ช่วยไม่ได้ ทำให้มันเสร็จๆวันนี้ไปเลยก็แล้วกัน”
เฉินเฟยจากนั้นก็เริ่มเก็บเครื่องเล่นเกมทั้งหมดใส่กล่อง และมัดใส่ถุง ถุงที่เขาใส่เครื่องเล่นเกมกับแผ่นเกมนั้นมีขนาดที่ใหญ่มาก เขาในตอนนี้ไม่ได้ต่างอะไรไปจากซานต้าคลอสเลย หากไม่ติดว่าเสื้อผ้าและถุงที่เขาใช้ไม่ได้มีสีแดงละก็
เฉินเฟยหลังจากเก็บเครื่องเล่นเกมทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยแล้วก็้าที่จะออกไปจากบ้านอีกครั้ง ครั้งนี้เขาลงมาข้างล่างเหมือนปกติ และพบว่านอกจากเขาแล้วมีบางคนที่้าจะออกไปนอกบ้านเหมือนกัน
“ฮัวร์ จะออกไปไหนอย่างนั้นรึ”
เฉินเฟยถามหยูฮัวร์ที่กำลังใส่รองเท้าของเธออยู่ เธอในตอนนี้แต่ตัวในชุดที่น่ารักเป็อย่างมาก
ด้วยผมหางม้าที่ไม่ยาวเท่าไหร่ แสดงให้เห็นถึงต้นคอที่ขาวนวล เสื้อที่หยูฮัวร์ใส่เป็เสื้อยืดสีขาว กางเกงก็เป็กางเกงยีนส์ขายาวสามส่วน พร้อมกับรองเท้าผ้าใบ ด้วยใบหน้าที่อ่อนเยาว์และการแต่งกายที่ให้ความรู้สึกวัยรุ่น ทำให้หยูฮัวร์ในตอนนี้ดูมีชีวิตชีวาเป็อย่างมาก
แต่ถึงการแต่งกายของเธอจะแสดงให้เห็นถึงความมีชีวิตชีวา แต่สีหน้าที่เธอแสดงออกมาให้กับเฉินเฟยนั้นแตกต่างกับการแต่งตัวของเธอมาก
หยูฮัวร์ไม่ตอบเฉินเฟย เธอหลังจากใส่รองเท้าเสร็จแล้วก็เดินออกไปจากบ้านทันที
เฉินเฟยได้แต่ถอนหายใจ และมองไปที่เฉินอิงและหยูหยิงที่กำลังมองไปที่หยูฮัวร์ด้วยความเป็ห่วง
เฉินเฟยได้แต่ส่ายหัว ดูเหมือนอะไรๆก็คงจะไม่ได้ง่ายอย่างที่เฉินเฟยคิด
“เฟย ลูกจะออกไปข้างนอกอีกอย่างนั้นรึ”
เฉินอิงเห็นเฉินเฟยแบกของมาด้วยก็อดที่จะถามไม่ได้
“ในถุงนั่น…”
เฉินเฟยยิ้มและตอบอย่างตรงไปตรงมา
“ที่อยู่ในถุงเป็พวกเครื่องเล่นเกมที่ผมคิดว่าจะไม่เล่นแล้ว ผมจะเอาไปขายแล้วเอาเงินมาลงทุนทำอะไรสักอย่าง”
เฉินอิงใเล็กน้อยที่เฉินเฟยจะขายเครื่องเล่นเกมที่เป็ของรักของหวงของเขา เฉินอิงเคยอยากลองเล่นเกมดู และปรากฏว่าหลังจากที่เขาแตะเครื่องเล่นเกมของเฉินเฟย เฉินเฟยโมโหเขามากและไม่ยอมพูดกับเขาทั้งวันเลย
เฉินอิงดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะถามเฉินเฟย
“เฟยลูกไม่เล่นเกมพวกนั้นแล้วใช่ไหม”
เฉินเฟยมองไปที่เฉินอิงด้วยความสงสัยเล็กน้อยก่อนที่จะพยักหน้า เฉินอิงยิ้มออกมา
“ถ้าอย่างนั้นพ่อขอซื้อเครื่องเกมที่ลูกห่อมาทั้งหมดเลย ดูจากขนาดแล้ว ลูกคงจะ้าขายเครื่องเล่นเกมทั้งหมด พ่อตีราคาคร่าวๆแล้วทั้งหมดที่ลูกจะขายได้ก็คงจะอยู่ที่ราวๆ 10400Y เอาแบบนี้พ่อให้ 15000Y เลย ขายมันให้พ่อ แล้วลูกช่วยอะไรพ่ออย่างหนึ่ง ลูกช่วยตามไปดูแลน้องให้พ่อหน่อย พ่อกับแม่เป็ห่วง”
หยูหยิงพยักหน้ารัวๆ เธออยากให้เฉินเฟยช่วยดูแลหยูฮัวร์ให้กับเธอหน่อย เธอ้าจะออกไปกับหยูฮัวร์ แต่หยูฮัวร์นั้นปฏิเสธหลังชนฝา ด้วยความกลัวว่าเธอจะทำให้หยูฮัวร์รู้สึกไม่ดี คิดว่าให้เฉินเฟยที่อายุไม่ต่างกันมาก ไปดูแลจะดีกว่า
เฉินเฟยไม่คิดว่าพ่อของเขาจะยื่นข้อเสนอแบบนี้ มันก็ดีสะดวกเขาด้วย เขานั้นไม่มีปัญหาที่จะขายเครื่องเล่นเกมให้กับพ่อของเขา ที่เขารู้สึกสะดุดเล็กน้อย ก็ตรงที่พ่อของเขาบอกถึงราคาประเมิณได้ตรงเปะๆ
“หรือพ่อของเราเองก็เป็ผู้เชี่ยวชาญ”
เฉินเฟยหลี่ตาเล็กน้อย เฉินอิงถึงกับไอกระแอ่มออกมาและแอบมองไปที่หยูหยิง เธอนั้นดูเหมือนจะไม่ได้จับผิดอะไรเฉินอิง เฉินอิงส่งสัญญาณไปให้กับเฉินเฟยว่าให้ทำตัวธรรมดา อย่ากระโตกกระตาก
เฉินเฟยพยักหน้าและเข้าใจความหมายของเฉินอิง
“เอาละ เดี๋ยวพ่อโอนเงินให้ ลูกไปแอบตามดูแลฮัวร์ให้ดีละ พ่อเอาพวกเครื่องเกมไปเก็บให้”
เฉินเฟยยิ้มและเข้าใจว่าเฉินอิงนั้นคงอยากจะเล่นเกมเต็มแก่แล้ว
หยูหยิงมองไปที่เฉินอิงที่รีบหยิบถุงเกมที่เฉินเฟยถือ และตรงไปยังห้องทำงานของเขา ก็เกิดรู้สึกทะแม่งๆขึ้นมา ก่อนที่จะพูดขึ้น
“สองชั่วโมง”
“..........”
“ฉันให้คุณแค่สองชั่วโมงเท่านั้น ห้ามเล่นเยอะกว่านั้น”
เฉินอิงสะอึก ดูเหมือนเขาจะแอบหยูหยิงไม่ได้จริงๆ
“เข้าใจใช่ไหม”
“เข้าใจแล้วจะเมียจ๋า”
เฉินเฟยเห็นเฉินอิงแบบนั้นก็ได้แต่หัวเราะออกมา ก่อนที่จะพูดขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปดูแลฮัวร์อยู่ห่างๆก่อนแล้วนะครับ”
3K
