“หลายกล่องครับเอ่อ ทั้งรถคันนี้ที่มาส่งเป็ของคุณกัญญาภัคทั้งหมด”
“ของในรถนี้ทั้งหมด” กัญญาภัคแทบควบคุมน้ำเสียงไม่ให้ใไว้ไม่อยู่แม่หนูที่อุ้มอยู่ก็มองเธอตาแป๋วทำให้กัญญาภัคลดเสียงเบาลง“ของในรถนี้ทั้งหมดเลยหรือคะ”
“ใช่ครับของในรถทั้งหมดเป็ของคุณกัญญาภัค”
“มันมีอะไรบ้างคะ”กัญญาภัคเริ่มสงสัยเขาส่งอะไรมา เลยตัดสินใจเดินออกไปดูด้วยตัวเองขณะที่แม่หนูตัวน้อยก็ว่าง่ายเหลือเกินสงสัยจะนอนเต็มอิ่มและกินอิ่มไปเมื่อครู่จึงไม่งอแงเลย
พนักงานส่งของผายมือให้เธอไปดูเองให้เห็นกับตาว่าเขาไม่ได้พูดเกินจริงเมื่อมาดูเองก็ยิ่งทำให้กัญญาภัคใ เพราะของในรถเยอะมาก ละลานตาไปหมดดวงตาคู่หวานมองไปที่กล่องใบสูงตรงหน้า แล้วอ่านช้าๆ
“รถเข็นเด็กรุ่นพรีเมียม”กัญญาภัคอ่านกล่องต่อไป “เป้สะพาย ชุดของใช้เด็กอ่อน ผ้าห่มนวม ชุดเครื่องนอนแพมเพิร์สแบบออร์แกนิค” กัญญาภัคหยุดอ่านเพราะกล่องที่อยู่หลังๆมองไม่ชัดแต่ที่แน่ใจมากคือของทั้งหมดเป็ของใช้เด็ก
ความคิดนี้ทำให้หญิงสาวใจเต้นแรงเขาซื้อมาทำไม หญิงสาวหันไปทางคนส่งของทันที
“ฉันไม่รับค่ะเอากลับไปให้หมด”
“แต่ว่าคุณคณินชำระเงินแล้วผมคงเอากลับไม่ได้ครับ” พนักงานส่งของทำหน้าย่ำแย่ จู่ๆ เจอลูกค้าไล่ให้ขนของกลับทั้งที่ชำระเงินแล้วและสินค้าไม่ได้มีปัญหา
“เอากลับไม่ได้ก็เป็ปัญหาของคุณไม่ใช่ปัญหาฉันเพราะฉันไม่ได้สั่ง” กัญญาภัคเป็คนดื้อดึง ไม่ชอบคือไม่ชอบดังนั้นเธอจึงไม่แคร์ในเมื่อเธอไม่ได้สั่งและยิ่งรู้ว่าเป็ของใครก็ยิ่งไม่อยากรับ
“คุณผู้หญิงรับไว้ไม่ได้หรือครับ”
“มันไม่ใช่ของฉัน ฉันจะรับไว้ได้ยังไงคะคุณเอากลับไปเถอะ”
พนักงานเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อปรึกษาหัวหน้าตัวเองเพราะพนักงานส่งของตัวเล็กๆ อย่างเขาก็ตัดสินใจอะไรไม่ได้ทว่าเสียงทุ้มห้าวจากด้านหลังก็ดังขึ้น
คณินเปิดประตูก้าวลงจากรถมายืนเต็มความสูง สายตาจับนิ่งที่สองแม่ลูกไม่คลาดคลา โดยเฉพาะที่คนเป็แม่ ร่างเพรียวสมส่วนอวดเรียวขายาวขาวผ่องไม่เหมือนคนมีลูกอ่อนเลย ตัวเล็กสเป็กป๋า
“ผมมีเื่อยากคุยกับคุณคุณกั้ง” เขาดึงสติจากร่างระหงกลับมา เว้นจังหวะเรียกชื่อราวกับจะกดดันแต่กัญญาภัคไม่ได้หวาดหวั่น เชิดหน้าถามกลับ
“คุยเื่อะไรคะ”
“ลูก”
คำนี้ทำให้ดวงตาคู่หวานสั่นระริกเล็กน้อยเขารู้เื่ลูก
“เอิ๊กๆ”แม่หนูน้อยหัวเราะขึ้นมา มองไปทางคนมาใหม่ เรียกความสนใจจากคนตัวโตที่ยืนกอดอกอยู่ให้หันไปมองหัวใจชายหนุ่มกระตุกวูบ แม่หนูตัวกลม มนุษย์ตัวน้อยที่มีใบหน้าเหมือนเขาคิ้วตาปากจมูก โครงหน้าเล็กจิ้มลิ้ม น่ารักไปหมด น่ารักน่าอุ้มอะไรอย่างนี้
วันนี้กัญญาภัคคาดผมลายคิตตี้ให้เข้ากับชุดกระโปรงสีชมพูคาดขาว ปากแม่หนูเผยอน้อยๆ ตลอด ปากกระจับทำปากงุบงิบเหมือนจะทักทายเขา
คณินเอื้อมมือไปจับมือกลมป้อมกัญญาภัคไม่ได้ห้ามหรือหมุนตัวหนีใดๆ เธอมองด้วยหัวใจเต้นตึกตัก เขาพ่อลูกกันสายสัมพันธ์บางอย่างถึงกันใช่ไหมแต่เธอไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาจะ้าน้ำใสเพราะเื่คืนนั้นเกิดจากความสนุกและพลาดที่ไม่ได้ป้องกันเธอไม่อยากให้เขาคิดว่ามีลูกเพื่อจับเขา
“ขอผมอุ้มได้ไหม”
“ไม่ได้ค่ะคุณอุ้มไม่เป็เดี๋ยวแกตกขึ้นมาจะทำยังไง”คณินถอนใจไม่อยากเถียงแม่ลูกอ่อนที่ทำท่าหวงลูกเขาเองที่มาวันนี้มีเป้าหมายใหญ่มากกว่าได้แค่อุ้มอยู่แล้ว คณินยอมถอยมาก้าวหนึ่งกัญญาภัคจึงค่อยรู้สึกปลอดภัยขึ้น
“คุณจะคุยอะไรคะเราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว”
“ใครว่าล่ะเรามีเรื่องต้องคุยกันยาวเลยต่างหาก”คณินตอบแล้วหันไปทางคนส่งของที่ยืนเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก จะกลับก็ไม่ได้ จะขนของไปส่งให้เสร็จก็ทำไม่ได้อีกเช่นกันได้แต่ยืนมองคนสองคนหยั่งเชิงกันไปมา คณินเลยแก้ปัญหาให้ก่อน
1K
