ตอนที่ 11 พบกันอีกครั้ง
เมื่อ ทีชกุยแกและเหล่าทหารกลับมาถึงหมู่บ้านหยู่เปิงทีชกับกุยแกต่างก็กล่าวขอบคุณทหารพร้อมกับทรัพยากรพวกหนังหมาป่าเขี้ยวหมาป่า ครึ่งหนึ่งให้แก่ทหาร ทำให้เหล่าทหารต่างก็พากันดีใจยึกใหญ่ เพราะหนังหมาป่าและเขี้ยวหมาป่านั้นสามารถนำไปทำอะไรได้อีกมากมาย
กุยแกได้บอกให้ทีชนั้นนำหนังหมาป่าและเขี้ยวหมาป่าเก็บไว้แค่บางส่วนเพราะเขาทั้งสองคนถึงเวลาที่จะต้องเดินทางออกจากหมู่บ้านหยู่เปิงแล้วการที่จะขนไปด้วยทั้งหมดจะทำให้การเดินทางยากลำบากและใช้เวลานานขึ้นอีกอย่างในตอนนี้นั้นทีชกับกุยแกก็พอจะมีรายได้ที่กุยแกสะสมไว้ตลอด 12 ปีที่ผ่านมาซึ่งเพียงพอต่อค่าเดินทางและค่ากินค่าอยู่ไปอีกนานพอสมควร
ต้องบอกก่อนว่ารายได้ที่กุยแกหามาทั้ง12 ปีนั้นจริงๆแล้วไม่ได้มากมายอะไรเลยเพราะหมู่บ้านหยู่เปิงนั้นเป็แค่หมู่บ้านเริ่มต้นเท่านั้นเงินที่กุยแกสามารถหาได้จึงมีจำกัด ในตอนนี้นั้นเงินทั้งหมดรวมกันอาจจะพอซื้อดาบระดับ A ได้แค่เล่มเดียวเท่านั้นเองเพราะฉะนั้นการเดินทางไปยังเมืองถัดไปต้องรวดเร็วเพื่อลดค่าใช้จ่ายต่างๆให้ได้มากที่สุด
โรงเตี้ยมโรงน้ำชา แล้วก็คอกม้าของหมู่บ้านหยู่เปิง ที่ทีชเป็เ้าของอยู่นั้นทีชต้องจ่ายค่าจ้างให้กับNPC เพื่อคอยดูแลต่อไป แล้วทาง NPC นั้นจะคอยส่งกำไรที่ได้ไปให้ทีชเดือนละครั้งเมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยทั้งคู่ก็ออกเดินทางสู้เมืองถัดไป.......
..........
ฮ่า!!
ย๊ากกกก!
ฉัวะ ฉัวะ
ระหว่างทางทีชก็จัดการกับสัตว์อสูรไปพลางๆจนเลเวลอัพไปอยู่ที่ 90เมื่อเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงก็เดินทางมาถึงเมืองเริ่มต้น ‘เจิ้งโจว’
เมื่องเริ่มต้นเจิ้งโจวเป็เมืองเริ่มต้นที่มีขนาดใหญ่เป็อันดับ2 ของทวีปตะวันออก ผู้เล่นเริ่มต้นมักเดินทางออกจากหมู่บ้านเริ่มต้นมาที่เมืองเริ่มต้นแห่งนี้ั้แ่เลเวลประมาณ50 ซึ่งส่วนใหญ่จะปักหลักอยู่ที่นี่จนเลเวล 150 หรือบางคนก็อยู่จนเลเวล 200 เลยก็ได้แต่จะเป็ส่วนน้อยเพราะเมื่อเลเวล 200 จะต้องไปเลื่อนคราสที่เมืองหลวงเท่านั้นในโลกนิวเวิลด์นั้น่เลเวล 1-200 จะเก็บค่าประสบการณ์ไม่ยากต่อให้อยู่เมืองเริ่มต้นไปก็ไม่ได้ใช้เวลานานสักเท่าไหร่เพียงแต่ข้อเสียของการอยู่เมืองนี้นานๆ คือทรัพยากรต่างๆนั้นน้อยถ้าเทียบกับเมืองขนาดกลางและเมืองขนาดใหญ่
เมื่อทีชเดินมาถึงหน้าประตูเมืองก็พบกับกำแพงอิฐที่สูงประมาณ5 เมตรทอดยาวออกไป พร้อมกับบนกำแพงมีธงสีแดงรูปัที่กำลังกางปีกพ่นไฟดูน่าเกรงขามปักอยู่รอบกำแพงเมืองกุยแกที่ยืนอยู่ด้านข้างกล่าวขึ้นด้วยความรู้ใจทันที
“ธงสีแดงรูปัพ่นไฟคือธงของกิลัผงาด เป็กิลอันดับที่ 6 ของทวีปตะวันออกในเวลานี้ขอรับนายท่าน”
“หืม....เ้ารู้ข้อมูลเื่พวกนี้ด้วยงั้นหรือ”ทีชกล่าวอย่างแปลกใจเพราะกุยแกนั้นตลอด 12 ปีที่ผ่านมาอยู่แค่ในหมู่บ้านหยู่เปิงเท่านั้นไม่สามารถออกนอกอาณาเขตของหมู่บ้านได้
“ขอรับตลอดเวลาข้าได้ศึกษาข้อมูลหลายๆอย่างเท่าที่จะเป็ไปได้ ก็เพื่อที่จะได้เป็ประโยชน์ต่อนายท่านในอนาคต”กุยแกยังคงตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งเช่นเคย
“เ้าจะทำให้ข้าใไปถึงเมื่อไหร่เอาล่ะพวกเราเข้าไปในเมืองกันเถอะ”
ทีชเดินนำกุยแกไปทางประตูเมืองซึ่งกำลังมีทหารยืนคุมอยู่ เมืองเริ่มต้นนั้นจะเป็เมืองที่ไม่มีการตรวจเข้มเท่าไหร่นักแค่มีทหารยืนคุมความเรียบร้อยอยู่บ้างปละปลายเท่านั้นทำให้ทั้งสองคนผ่านเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
ทั้งสองคนเดินทางมาถึงก็เลือกที่จะไปหาอะไรกินพร้อมกับหาที่พักก่อนทั้งคู่จึงเลือกโรงเตี้ยมระดับกลางเป็ที่พัก แต่ว่าระหว่างที่ทั้งคู่กำลังนั่งรออาหารมาเสิร์ฟอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงมาจากทางบันไดสำหรับขึ้นไปบนห้องพักของโรงเตี้ยม
“พี่ทีช!!”
“!! นาย.....ิงั้นหรอไม่น่าเชื่อเลยนะว่าจะเข้าพักที่เดียวกันได้แบบนี้ ผ่านมาตั้ง 12 ปีในเกมแล้วทำไมนายถึงยังอยู่ในเมืองเริ่มต้นอีกละ” ทีชตะลึงทันทีเขาไม่คิดว่าฝีมือระดับิจะยังคงอยู่ที่เมืองเริ่มต้นแถมดูจากชุดและอาวุธก็ไม่น่าจะใช้ของระดับสูงสักเท่าไหร่ด้วย
“ขอโทษด้วยครับพี่ทีชหลังจากแยกกับพี่ก็เกิดปัญหาบางอย่างกับผมผมพึ่งกลับมาเล่นได้ประมาณครึ่งปีเองครับถ้านับจากเวลาในโลกภายนอก” ิตอบพร้อมกับทำหน้าเศร้าๆเหมือนกับสำนึกผิด
“ไม่อยากจะเชื่อพี่เองก็พึ่งกลับมาเล่นได้ไม่นานเหมือนกัน เราสองคนต้องมีวาสนาต่อกันแน่ๆ” ทีชพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น สีหน้าของเขาตอนนี้นั้นแสดงอย่างชัดเจนเลยว่าดีใจสุดๆ
“จริงหรือครับพี่ตอนนี้พี่เลเวลเท่าไหร่แล้วครับผมเลเวล 145 ผมคิดว่าพรุ่งนี้จะลองเข้าไปลุยดันเจี้ยนดูสักครั้งพี่จะไปกับผมมั้ยครับ” ิชักชวนทันที เพราะั้แ่กลับเข้ามาเล่นเขาก็เล่นคนเดียวมาตลอดเร่งเก็บเลเวลอย่างบ้าคลั่งอยู่รอบๆ เมืองเริ่มต้น ซึ่งจริงๆ แล้วต้องถือว่าเขาเก็บเลเวลได้ไวจนน่ากลัวเลยทีเดียวทั้งๆที่มีเวลาเล่นแค่วันละไม่กี่ชั่วโมง เพราะที่โลกภายนอกนั้นเขาต้องทำกายภาพบำบัดทุกวัน
“เอาสิแต่พี่พึ่งเลเวล90 เองนะไม่รู้จะไปเป็ตัวถ่วงของนายรึเปล่า” ทีชตอบกลับด้วยน้ำเสียงดูกังวล
“ไม่น่าจะมีปัญหานะครับพี่ดันเจี้ยนเป็ดันเจี้ยนรายอาทิตย์ที่จะเปิดให้เข้าแค่3 ชั่วโมง แล้วก็ดันเจี้ยนที่ผมจะเข้าเป็ดันเจี้ยนเลเวล 120เองครับผม” ิพูดด้วยรอยยิ้มเพื่อให้ทีชสบายใจ
……..
ดันเจี้ยนของเกม LC นั้นแบ่งออกได้หลักๆ3 แบบคือ
1.ดันเจี้ยนทั่วไป- ดันเจี้ยนทั่วไปนั้นจะมีอยู่ทั่วโลกนิวเวิลด์ เป็ดันเจี้ยนที่เปิดให้ผู้เล่นเข้าออกตลอดเวลาบอสของดันเจี้ยนจะเกิดใหม่ทุกๆ 3 วันในปัจจุบันดันเจี้ยนชนิดนี้ถูกใช้เป็สถานที่เก็บเลเวลของผู้เล่นส่วนใหญ่เพียงแต่ดันเจี้ยนทั่วไปนั้นมักจะถูกผูกขาดโดยกิลใหญ่ๆ ไปหมดแล้ว
2.ดันเจี้ยนลับ- ดันเจี้ยนลับนั้นจะคล้ายๆ กับดันเจี้ยนทั่วไปคือมีอยู่ทั่วโลกนิวเวิลด์เช่นกันเพียงแต่ทางเข้าดันเจี้ยนจะซ่อนอยู่ตามสถานที่ต่างๆอย่างมิดชิดการที่หาเจอนั้นถือเป็เื่ที่ยากมากบอสของดันเจี้ยนลับนี้จะมีแค่ชีวิตเดียวเท่านั้น เมื่อตายแล้วจะไม่เกิดใหม่อีกข้อดีของการพิชิตดันเจี้ยนลับคือรางวัลและทรัพยากรที่มากมายมหาศาลเช่นอุปกรณ์สวมใส่เกรด A-S ขุนพลระดับ A-S ที่เข้าไปลบซ่อนตัวในดันเจี้ยนหรือแม้กระทั่งเหมืองแร่ หรือเหมืองทอง
3.ดันเจี้ยนรายอาทิตย์– ดันเจี้ยนรายอาทิตย์คือดันเจี้ยนที่เปิดให้เข้าอาทิตย์ละ 3 ชม.เท่านั้น การเข้าดันเจี้ยนสามารถเข้าได้จากในเมืองทุกเมืองเท่านั้นเมื่อถึงเวลาที่ระบบประกาศเปิดดันเจี้ยนจะมีคัมภีร์ส่งมาให้จากระบบทางจดหมายเมื่อผู้เล่นเปิดอ่านจะสามารถเข้าสู่มิติของดันเจี้ยนได้ซึ่งดันเจี้ยนรายอาทิตย์จะเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆโดยไม่แจ้งล่วงหน้าว่าวันนี้จะมีลักษณะไหนจะบอกแค่ว่าบอสในดันเจี้ยนคือตัวอะไรเท่านั้นจุดที่น่าสนใจของดันเจี้ยนชนิดนี้คือเมื่อพิชิตดันเจี้ยนได้จะมีบอร์ดประกาศคะแนนของทุกปาร์ตี้ปาร์ตี้ไหนได้อันดับ 1-10 จะได้รางวัลพิเศษซึ่งดันเจี้ยนชนิดนี้นั้นมีการกำหนดเลเวลในการเข้าเรียงจากเลเวล 100,120,150,180,200,250และ 300 ซึ่งในเลเวล 250 กับ 300 จะแบ่งออกเป็ระดับต่ำ กลาง และสูงด้วย
ในปัจจุบันิมีเลเวล145 จึงเข้าได้แค่ดันเจี้ยน 120 เท่านั้นส่วนทีชที่มีเลเวล 90 นั้นสามารถเข้าได้ทุกดันเจี้ยนเพราะเลเวลต่ำกว่าที่กำหนดนั้นสามารถเข้าได้หมดเพียงแต่เลเวลน้อยๆเข้าไปก็คงทำคะแนนไม่ได้นั่นเองเื่พวกนี้นั้นทีชได้ศึกษาข้อมูลที่ต๋องรวบรวมไว้ในสมุดดำมาหมดแล้วจึงพอเข้าใจกฎและกติกาทำให้อดเป็กังวลไม่ได้กลัวจะเป็ตัวถ่วงของิ
..........
เช้าวันต่อมา
ระหว่างที่ทีชและิ กำลังจัดเตรียมของไว้ลุยดันเจี้ยนอยู่นั้น เสียงของระบบก็ดังขึ้น
[ประกาศจากระบบ: ดันเจี้ยนรายอาทิตย์ได้เปิดให้ผู้เล่นเข้าสู่ดันเจี้ยนแล้วโปรดตรวจสอบจดหมายของท่าน]
ติ้ง!!
“เอาละจดหมายเข้าแล้วเราจะเปิดคัมภีร์เข้าดันเจี้ยนเลยมั้ยหรือจะไปประกาศหาปาร์ตี้กันก่อนดี” ทีชถามิ ทีชนั้นยกให้ิเป็หัวหน้าปาร์ตี้และตัดสินใจเพราะินั้นมีประสบการณ์ในเกมมากกว่าตนแถมเลเวลก็มากกว่าด้วย
“อืม....พี่ทีชคิดว่าแบบไหนดีกว่ากันครับผมให้พี่ตัดสินใจดีกว่าถึงผมจะเลเวลเยอะแต่ก็ไม่ค่อยถนัดเื่พวกนี้เท่าไหร่”ิตอบด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ เพราะินั้นเล่นตัวคนเดียวมาตลอดการเข้าสังคมของินั้นบางทีอาจจะแย่กว่าทีชด้วยซ้ำเพราะอย่างน้อยทีชก็อายุเยอะกว่า
“พี่คิดว่าเราควรเข้าดันเจี้ยนเลยเพราะยังไงดันเจี้ยนนี้ก็กำหนดให้ต้องมีปาร์ตี้ 10 คนถ้าปาร์ตี้ไหนคนไม่ครบก็จะจับคู่มารวมกันให้อัตโนมัติ เราจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินตามหาคนเข้าร่วมปาร์ตี้ด้วย”ทีช ตอบราวกับคิดไว้แล้ว ซึ่งิเห็นเช่นนกันก็ตอบตกลงทันที
“กุยแกเ้าไปเดินเล่นหาอะไรทำรอข้าแถวนี้ก่อนก็แล้วกันเพราะที่ๆข้ากำลังจะไปไม่สามารถพาเ้าไปด้วยได้” ทีช หันไปบอกกับกุยแกเพราะดันเจี้ยนทุกแบบยกเว้นดันเจี้ยนลับ NPC จะไม่สามารถเข้าไปได้
........
วาปปปปป!!
เมื่อทีชกับิเปิดคัมภีร์เพื่อเข้าดันเจี้ยนก็เกิดแสงสว่างจ้าจนตาพร่าพร้อมกับเสียงระบบที่ดังขึ้น
[ท่านเปิดใช้งานคัมภีร์ดันเจี้ยนท่านโปรดเลือกดันเจี้ยนที่้าเข้า]
“ดันเจี้ยนเลเวล120” เมื่อสิ้นเสียงทีชก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกลงจากที่สูงสักพักขาก็ัักับพื้นดิน....
[ท่านได้เข้าสู่ดันเจี้ยนรายอาทิตย์เลเวล120 เรียบร้อยแล้วท่านสามารถอยู่ภายในดันเจี้ยนได้จนกว่าเวลาจะหมดถ้าเวลาหมดหรือเสียชีวิตท่านจะถูกบังคับให้ออกจากดันเจี้ยนทันที]
เมื่อลืมตาภาพเบื้องหน้าคือป่ารกครื้มต้นไม้ข้างหน้าทอดยาวออกไปจนลับตา มองไปที่ทางเดินเข้าป่านั้นดูมืดมิดบรรยกาศของป่าดูเงียบสงบมีเพียงเสียงของแมลงนานาชนิดที่ดังไปทั่วทั้งผืนป่า
หลังจากสำรวจเบื้องหน้าเสร็จก็หันมาด้านข้างก็พบกับผู้เล่นอีก9 คน ที่ยืนอยู่ 1 ในนั้นคือิ (เนื่องจากก่อนเปิดคัมภีร์ทั้งคู่ตั้งปาร์ตี้กันเอาไว้ก่อนทำให้สุ่มมาด้วยกันโดยอัตโนมัติ)ทีช มองสำรวจเพื่อนร่วมปาร์ตี้ทีละคน แต่มีเพียง 2 คนที่ดูสะดุดตาเป็พิเศษซึ่งทั้ง 2 คนนั้นก็กำลังมองมาทางิกับทีชอยู่เช่นกัน
“ยินดีที่ได้รู้จักนะทุกคน”ชาย 1 ใน 2 คนกล่าวออกมาเสียงดังด้วยใบหน้ายิ้มแย้มชายคนนี้รูปหน้าดูก็รู้ว่าเป็ชาวตะวันตก เป็ผู้ชายผมสีทอง ผิวขาวหน้าตายิ้มแย้มดูเป็คนนิสัยดีสวมชุดชุดเกราะสีเงินเงางามทั้งตัวบนไหล่มีผ้าคลุมผืนใหญ่สีขาว ที่เอวเหน็บดาบไว้ 1เล่ม ส่วนแขนอีกข้างมีโล่ทรงกลมขนาดกลางติดอยู่ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็อัศวิน
“ยินดีที่ได้รู้จักนะฉันชื่อ ทีช คนข้างๆ หัวโล้นๆ นี่ ิ” ทีชตอบกลับตามมารยาททันที
หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงคนอื่นๆอีก 6คนแนะนำตัวทุกคนพากันล้อมวงเข้ามาเพื่อบอกชื่อและสายอาชีพของตัวเองทันที นี่คือสิ่งที่ควรแจ้งก่อนที่จะเริ่มลุยดันเจี้ยนเพราะไม่งั้นปาร์ตี้อาจจะล่มก็ได้
เมื่อทุกคนแนะนำตัวกันจนจบปปรากฏว่าในปาร์ตี้นั้นประกอบด้วย
1.ทีชอาชีพจอมยุทธ เลเวล 90
2.ิอาชีพจอมยุทธ เลเวล 145
3.อลาโน่อาชีพอัศวิน เลเวล 149
4.ดาร์คอาชีพเบลดมาสเตอร์ เลเวล 99
5........
ซึ่งในปาร์ตี้ส่วนมากเลเวลจะอยู่ที่120 กว่าๆ จะมีแค่ทีชกับดาร์คที่เลเวลไม่ถึง 100 ส่วนิกับอลาโน่ชายผู้มีใบหน้ายิ้มแย้มดูใจดีคนนั้นเลเวลสูงกว่าสมาชิกปาร์ตี้เมื่ออลาโน่ที่ดูอายุมากกว่าิที่ดูเหมือนกับเด็กทำให้มีมติยกให้อลาโน่เป็หัวหน้าปาร์ตี้ไปโดยทันที
เมื่อได้หัวหน้าปาร์ตี้เรียบร้อยทุกคนก็เริ่มมุ่งหน้าเข้าสู่ดันเจี้ยนทันทีหลังจากที่เดินเข้ามาในป่าได้เพียงแค่ 10 เมตรปาร์ตี้ก็ต้องเผชิญกับการจู่โจมที่คาดไม่ถึง…….
เบื้องหน้าทีชในตอนนี้กำลังเจอกับฝูงแมลงที่มีลักษณะคล้ายผึ้งแต่ว่ามีขนาดตัวเกือบเท่าคนกำลังมุ่งหน้าเข้ามาจู่โจมปาร์ตี้อย่างรวดเร็ว!!
หึ่งๆๆๆหึ่งๆๆๆ
“พวกเราระวังข้าศึกกำลังบุกจู่โจม พวกจอมเวทกับนักบวชถอยไปแนวหลังเตรียมเวทย์สนับสนุนพวกนักดาบกับจอมยุทธขึ้นมาข้างหน้า วางแนวป้องกันเอาไว้”เสียงของอลาโน่ตระโกนสั่งการอย่างช่ำชอง แต่ ทีช กลับฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ สักหน่อย
ฮึบ!!
ตึง!
ฉัวะๆ
เสียงการต่อสู้เริ่มต้นขึ้นทีช กำลังใช้กระบี่รับมือกับผึ้งทีเดียวพร้อมกันถึง 3 ตัวทีช ตวัดกระบี่เป็แนวขวางออกไปในขณะที่ผึ้งตัวแรกจู่โจมเข้ามา
ฉัวะ!
ด้วยสมาธิที่สูงทำให้ฟันออกไปได้อย่างแม่นยำไม่มีพลาดแต่ทว่าผึ้งอีก 2ตัวที่บินอ้อมออกมาทางซ้ายขวา ได้พุ่งเข้ามาจู่โจมพร้อมกัน ทีชนั้นคำนวณไว้เรียบร้อยแล้วถึงทิศทางการโจมตีของผึ้งอีก 2 ตัวเขายืนรอจังหวะจนเสี้ยววินาทีสุดท้ายถึงดีดตัวถอยหลัง ทำให้ผึ้งทั้ง 2 ตัวพุ่งชนกันเอง เหล็กในที่โผล่ออกจากก้นของมันพลันแทงใส่กันเองจนตายไปทั้งคู่
เมื่อจัดการกับผึ้ง3 ตัวอย่างง่ายดายเสร็จ ทีชที่กำลังรู้สึกภูมิใจก็หันหน้ากลับเพื่อจะเข้าไปช่วยเพื่อนๆป้องกันเหล่าจอมเวทกับนักบวช ก็ต้องตกตะลึงความภูมิใจของตัวเองเมื่อสักครู่นี่พลันหายไปทันทีที่เห็นภาพเบื้องหน้า
ิ กับดาร์ค ยืนหันหลังชนกันรับมือกับฝูงผึ้งที่พุ่งเข้ามาทุกทิศทุกทางรอบๆทั้งสองคนนั้นมีซากศพของผึ้งนอนตายเกลื่อนกลาดดูไปแล้วประมาณ 15-20 ศพได้แล้วินั้นทีชไม่แปลกใจเพราะเคยเห็นการต่อสู้แบบนี้มาก่อนยิ่งในเวลานี้ิเลเวล 145ค่าพลังกายคงมากพอๆ กับในโลกจริงเผลอๆ จะมากกว่าแล้วนั้นผึ้งพวกนี้ย่อมไม่สามารถทำอะไรได้ แต่ที่น่าสนใจคือชายผมดำผิวขาวใบหน้าหล่อเหลาเกินกว่าจะเรียกว่ามนุษย์คนนั้น ในมือถือดาบอยู่ข้างละเล่มกำลังรับมือกับผึ้งจำนวนมากด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่มีแววคงความใแม้แต่น้อย
ดาร์คผู้เล่นอาชีพเบลดมาสเตอร์ เลเวล 99 เลเวลไม่ได้ต่างกับทีชมากแต่ฝีมือการต่อสู้นั้นกลับสูสีกับิ.....
“ย๊ากกก!!โล่แห่งอิสรภาพ!! ....เฮ้ ยืนอึ้งอะไรอยู่เ้าหนุ่ม มาช่วยทางนี้เร็วเข้า” อลาโน่ใช้สกิลที่ส่งผลให้ศัตรูที่โดนโล่กระแทกกระเด็นออกไปอย่างแรง พร้อมกับะโเรียกทีชเพราะเห็น ทีช ยืนเหม่อมองการต่อสู้ของ ดาร์ค กับ ิ จนไม่ยอมขยับมาช่วย
“ขอโทษทีๆฮึบ หลบไปไอ้ผึ้งเวร” ทีช พุ่งตัวไปช่วยทางอลาโน่ทันทีเนื่องจากตรงจุดนั้นกำลังโดนผึ้งล้อมอยู่อลาโน่เพียงคนเดียวไม่สามารถคุ้มกันพวกแนวหลังไหว
ไฟบอล!!
โล่แห่งอิสรภาพ!!
ฮิล!
ะุน้ำแข็ง!
เสียงการใช้สกิลและการต่อสู้ดังไปทั่วผืนป่าจำนวนของฝูงผึ้งกลับไม่ยอมลดลงเลย ในตอนนี้สมาชิกบางคนเริ่มหมดแรงเหล่าจอมเวทที่ใช้เวทย์โจมตีไม่หยุดเริ่มต้องหยิบขวดมานามาดื่มกันบ้างแล้ว
ทีชเห็นเช่นนั้นก็หันไปบอกกับ อลาโน่ทันที
“นี่ฉันคิดว่ามันต้องมีวิธีหยุดผึ้งพวกนี้นะถ้าฉันเดาไม่ผิดเราน่าจะต้องบุกไปยังทิศทางที่มันมาเพื่อจัดการกับนางพญามากกว่ามายืนตั้งรับอยู่อย่างนี้นะ”
“จริงด้วย!!ที่รังของพวกมันต้องมีนางพญาแน่ เอาล่ะทุกคนมาหลบหลังข้า พวกเราจะบุกพวกมันกลับ!!เคลื่อนพล........” อลาโน่ะโสั่งการ
“โล่แห่งอิสรภาพฮ่าห์!!”
ตึก! ตูม!
“โล่แห่งอิสรภาพฮ่าห์!!”
ปึก!! ปึก!!
อลาโน่วิ่งนำหน้าพลางใช้สกิลอย่างต่อเนื่องเพื่อกระแทกผึ้งที่พุ่งเข้ามาส่วน ทีช นั้นคอยเก็บผึ้งตัวที่หลุดเข้ามากลุ่ม พร้อมกับสมาชิกสายบู้คนอื่นๆ
ส่วนิกับดาร์คได้วิ่งบุกทะลวงไปพร้อมกันจนฝูงผึ้งที่พุ่งเข้ามามีไม่มากทำให้ปาร์ตี้เคลื่อนตัวได้อย่างรวดเร็ว จนเจอกับนางพญาผึ้ง 2 ตัวตัวของมันมีขนาดใหญ่พอๆ กับรถบรรทุก มันกำลังนอนนิ่งที่ก้นของมันนั้นมีผึ้งกำลังทยอยออกมาเรื่อยๆไม่ยอมหยุด เมื่อเห็นเช่นนั้น ิ กับ ดาร์ค ก็พุ่งตัวเข้าไปโจมตีนางพญาผึ้งทันที!!
ผลัวะๆๆๆๆ
ินั้นใช้อาวุธเป็พลองกำลังทุบไปที่หัวของนางพญาผึ้ง
ฉัวะๆๆๆ
ดาร์คนั้นใช้ดาบฟันอย่างรวดเร็วจนนางพญาผึ้งตาย
ผ่านไปแค่ 5 นาทีนางพญาผึ้งก็ตายสมาชิกต่างส่งเสียงเฮออกมาเสียงดังแต่ทว่าประกาศของระบบนั้นทำให้สมาชิกถึงกับหุบปากแทบไม่ทัน
[ปาร์ตี้ของท่านจัดการนางพญาผึ้งเรียบร้อยแล้วราชินีแห่งแมลงปรากฏตัว!!]
พรึ่บๆๆๆๆๆ
เสียงกระพือปีกดังมาจากในป่าเสียงกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆสมาชิกปาร์ตี้ต่างรีบกลับมารวมกลุ่มกันทุกคนยกน้ำยาเพิ่มเืและมานาดื่มกันอย่างเร่งรีบเพราะฝูงผึ้งนั้นอ่อนแอมีดีแค่จำนวนเยอะเท่านั้นทำให้สมาชิกปาร์ตี้ไม่มีใครเสียชีวิตทุกคนคิดว่าหลังจากจัดการนางพญาผึ้งแล้วนั้นดันเจี้ยนจะจบลง
พรึ่บๆๆๆ
เสียงที่ใกล้เข้ามาใกล้เข้ามา เรื่อยๆ ในที่สุดภาพก็ปรากฏราชินีแห่งแมลงคือผีเสื้อขนาดตัวเท่ามนุษย์ปีกที่หลังนั้นกางออกดูสวยงามเมื่อมันปรากฏตัวสมาชิกพลันรู้สึกถึงแรงกดดันที่ผิดปกติทันที
[ราชินีแห่งแมลงเลเวล 150]
ปกติเกม LC จะไม่มีชื่อNPC หรือสัตว์อสูรให้เห็นนอกจากว่าเป็สัตว์อสูรเควสหรือบอสในดันเจี้ยนเมื่อมองเห็นเลเวลทุกคนก็ใทันที ไม่นึกว่าดันเจี้ยนเลเวล 120 จะมีบอสเลเวล 150
ฟุบ!!
ฉัวะ ฉัวะ
กิ๊ชชชชชวูปปปป
ฉัวะอ๊ากกกก!!
ดาร์คทรุดลงพร้อมกับร้องออกมาด้วยความเ็ปทันที หลังจากที่พุ่งเข้าไปฟันใส่ราชินีแห่งแมลงได้2 ครั้ง แล้วกำลังจะหันไปฟันซ้ำนั้น ราชินีแห่งแมลงได้ใช้ปีกพัดลมใส่ดาร์คแต่ทว่าลมที่ออกมานั้นคมราวกับใบมีด ดาร์คที่เลเวลห่างกันเกิน 50 เลเวลโดนโจมตีเข้าไปเต็มๆ จนพลังชีวิตเหลือไม่ถึง 100 ในการโจมตีเดียว
“....!!” สมาชิกในปาร์ตี้ล้วนแต่ยืนใ ทำอะไรไม่ถูก ดาร์คที่ก่อนหน้านี้ฝูงผึ้งนับ 10 ตัวลุมล้อมก็ยังต่อสู้ด้วยสีหน้าสบายๆในตอนนี้กลับเกือบตายด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
“บัดซบ!!โล่แห่งอิสรภาพ....อั๊ก!!” อลาโน่ เป็เพียง 2 คนที่ไม่ได้ใกับภาพเหตุการณ์นั้นเขาพุ่งตัวเข้าไปรับการโจมตีถัดของราชินีแมลงได้ทันท่วงทีพอดีเพราะถ้าดาร์คโดนซ้ำเข้าไปคงตายอย่างแน่นอน
“วิชาพลองเห้งเจียแห่งซ่งหลิน!!” ิ ที่เวลาต่อสู้ไม่เคยใช้สกิลออกมาเลยสักครั้งในตอนนี้กลับใช้สกิลออกมาทันทีโดยไม่มีความลังเล ใช่แล้วิคืออีกคนในปาร์ตี้ที่ไม่ได้ใกับการโจมตีของราชินีแมลง
เปรี๊ยง!!
กิ๊ชชชชชตุบ!!
ราชินีแมลงร้องออกมาด้วยความเ็ปมันมันโดนพลองของิฟาดเข้าไปเต็มๆ จนกระเด็นไปชนต้นไม้แต่ทว่ายังไม่ทันที่มันจะตั้งตัวเพื่อโจมตีกลับ เงาของพลองก็พาดมาถึงเบื้องหน้ามันอีกครั้ง
“วิชาพลองเห้งเจีย กระบวนท่าที่ 2”
เปรี๊ยง!!
“วิชาพลองเห้งเจีย กระบวนท่าที่ 3”
เปรี๊ยง!! เปรี๊ยง!!
ิต่อคอมโบด้วยการโจมตีเป็ชุด ถึง 3 ท่าแต่ละท่ารุนแรงจนราชินีได้แต่ร้องอย่างเ็ปไม่มีโอกาสโต้กลับเลยแม้แต่น้อยเหล่าจอมเวทในเวลานี้ต่างก็หายตกตะลึงก็พากันปล่อยเวทย์เข้าสนับสนุนโจมตีกันอย่างต่อเนื่องพวกพรีสก็หันไปเพื่มเืให้กับอลาโน่แล้วก็ดาร์ค
“ย๊ากกกกก!!”ทีช เองก็พุ่งเข้าไปร่วมมือกับิ พลางคิดในใจว่า
‘สกิลของิกับอลาโน่เป็สกิลจากในเกมหรือว่าคิดเอาเองกันแน่นะแต่ไม่ว่ายังไงจบจากนี่ไปเราต้องเร่งหาสกิลมาไว้ใช้งานบ้างแล้ว’
……….
ผ่านไปประมาณ10 นาที ทีช ก็เป็คนแรกที่รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติอีกครั้ง
‘นี่เวลาผ่านมา10 กว่านาทีทำไมราชินีแมลงถึงยังไม่ตายอีกโดยเฉพาะการโจมตีของิกับเหล่าจอมเวทที่รุนแรงมาก แถมราชินีแมลงก็มีเลเวลแค่ 150เองนี่ หืม.......เดี๋ยวก่อนนะทำไมราชินีแมลงถึงดูแปลกๆ หรือว่า!!’
33K
