“ราเซียส เ้านะ ถ้าไม่ฝึกดาบ ก็ฝึกเวทย์มนต์สิวะ ” เรียเซ็น ผู้เป็พ่อกล่าว
“ เ้ามนุษย์พ่ออย่าพูดมากนะโว้ย ตรูเองก็ต้องมีเวลาส่วนตัวเหมือนกันนะ ” ราเซียส กล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน
ในตอนนั้นเองผู้เป็แม่ ก็หันมามอง สองพ่อลูกกำลังทะเลาะกัน แล้วถอนหายใจ แล้วกล่าวว่า…
“ ทำยังไงเอ็งถึงจะตั้งใจเรียนวะ ไอ้เซียส ” ผู้เป็แม่กล่าว
“ ก็ง่ายๆครับแม่ อาจารย์ของผมต้องเป็สาวสวย หุ่นย์ดี ใส่ชุดจอมเวทย์ ผูกโบว์สีฟ้าที่ผม ” ราเซียสกล่าว
“ ผู้หญิงอย่างงั้น พวกเราจะไปหาที่ไหนได้วะ ไอ้เซียส ” แม่กล่าวอย่างอ่อนใจ แต่ทว่า…
ติ๊งต่องงงงง!!! เสียงกริ่งได้ดังขึ้นจนคนในบ้านพากันใ…
“ขอโทษนะคะ ที่นี่้าอาจารย์สอนเวทย์มนต์บ้างหรือป่าวคะ? ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังออกมาจากหน้าประตู
ผู้เป็แม่รู้สึกอ่อนใจ จึงเดินไปเปิดประตู และพบกับ ์ที่ลูกชาย้าเป็ที่สุด
“ ขอโทษนะคะ ้าอาจารย์สอนเวทย์มนต์บ้างไหมคะ? ” หญิงงามผู้ซึ่งใส่ชุดนักเวทย์มนต์ ราวกับหลุดออกมาจากโลกนิทานกล่าว
“ อ๋อ ไม่ค่ะ ลุกชายดิฉัน ชอบนักดาบค่ะ ต้องขอโทษด้วย ” แม่ของราเซียสกล่าว เพราะคิดว่า อาจารย์สาวสวยตาสีฟ้าคนนี้ท่าทางค่าจ้างจะแพง
“ งั้นไม่รบกวนแล้วนะคะ ” อาจารย์สาวสวยกล่าว ก่อนจะหันหลัง แต่ทว่า…
โฮ่งๆๆๆๆๆๆ สุนัขของราเซียส ดันวิ่งมามุดกระโปรงของเธอ
“ อ๊า….ไม่นะ ” อาจารย์สาวสวยหุ่นย์ดีกล่าวอย่างใที่อยู่ๆหมาก็มามุดกระโปรง
“ หยุดนะ เ้าชิโร่ ” ราเซียส วิ่งมาเพื่อห้ามปรามชิโร่ ก่อนจะพบกับนางฟ้า เมื่อเขาเผลอสบตากับอาจารย์สาวสวย
เหมือนเวลาทั้งหมดได้หยุดนิ่ง ราเซียสยืนตาค้าง ด้วยความหลงใหล จนกระทั่งเสียงของแม่ได้ดังขึ้นข้างหลัง
“ เป็อะไรรึป่าวลูก ” แม่ได้ถามขึ้น
“ แม่ฮะ ผมอยากจะเรียนเวทย์มนต์ฮะ ” ราเซียส หันไปกล่าวกับแม่ทันที
“ ไหนเอ็งบอกว่า ชอบวิถีแห่งดาบไงเ้าเซียส ” แม่กล่าว
“ ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจแล้ว ” ราเซียส กล่าวอย่างถูกใจอาจารย์คนนี้มาก
“ อย่างงั้นหมายความว่า ดิชั้น ได้งานแล้วใช่มั๊ยคะ? ” อาจารย์สาว ผู้สวมชุดคลุมผูกโบว์สีฟ้ากล่าว
แม่ของราเซียส ค่อยๆพยักหน้า แล้วกล่าวว่า
“ครอบครัวเราขอต้อนรับ ”
และแล้ว…วันเวลาก็ผ่านไป
“ ร็อคน่าาาาาาาาาาาา วันนี้เรามาเรียนเวทย์น้ำกันดีกว่ามั๊ย ” ราเซียสกล่าวอย่างขึงขัง
“ บอกแล้วไง ให้เรียกอาจารย์ ร็อคน่า ” ร็อคน่ากล่าว
“ ไม่เอาอะ เค้าจะเรียกร็อคน่า ” ราเซียสกล่าวอย่างกับเด็ก
ที่จริงแล้วร็อคน่า เป็เด็กอัจฉริยะที่สามารถจบมหาวิทยาลัยจอมเวทย์ั้แ่อายุ 12 ซึ่งปัจจุบัน เธอเองก็เพิ่งมีอายุ16
ทุกวัน ราเซียส จะนำดอกกุหลาบที่หาจากที่ไหนไม่รู้ มาให้ร็อคน่า และกางเกงในของเธอ จะหายจากห้องทุกวันโดยไม่รู้ว่าเป็ฝีมือใคร
“นี่ ราเซียส นายแอบเอาของสำคัญของอาจารย์ ไปรึป่าว? ” ร็อคน่ากล่าวถามด้วยความสงสัย
“ ของสำคัญที่ว่า คืออะไรเหรอ ” ราเซียสกล่าวถามด้วยความงุนงง
“ ก็ของลับที่ผู้หญิงทุกคนต้องใส่ไง ” ร็อคน่ากล่าว
“ ชั้นไม่ได้ขโมยเอาไปนะ ” ราเซียสกล่าวด้วยความงอนแบบเด็กๆ และคืนนั้น ราเซียส ยืนเฝ้าอยู่หน้าบ้านร็อคน่าทั้งคืน จนเห็นกระรอกคู่หนึ่ง แอบเข้าไปในห้องของ ร็อคน่า ราเซียสจึงตามไป
ใช่แล้วราเซียส รอจนเ้ากระรอกคู่นั้นขโมยกางเกงในร็อคน่า และแอบตามกลับไปที่รังของมัน และพบว่า กางเกงในของร็อคน่าทั้งหมด ถูกกองสุมกันเป็รังของพวกมัน
“ ไอ้เ้ากระรอกบ้า ” ราเซียส พูดด้วยความโกรธ เพราะในความรู้สึกของราเซียส อาจารย์ร็อคน่า ก็ไม่ต่างจากแฟน
คืนนั้น ราเซียสจึงรวบรวมกางเกงในทั้งหมดของร็อคน่าที่เ้ากระรอกขโมยไปเอามาคืน
เพี๊ยะะะะะ!!! อีตาบ้าาาาาาา นั่นคือสิ่งที่ราเซียส โดนร็อคน่าตบในคืนนั้น…และเป็เหตุการณ์ที่ราเซียสจะจำไปจนตาย ว่าไม่ควรเอากางเกงในของผู้หญิงไปคืนตอนที่เ้าหล่อนกำลังสังสรรค์กับเพื่อนร่วมรุ่น
และแล้ววันเวลาก็ผ่านไป…จากวันเป็เดือน จากเดือนเป็ปี จนกระทั่งราเซียสอายุได้ 16
“ ขอแสดงความยินดีด้วยนะ ในที่สุดก็จบการศึกษาจนได้ ” ร็อคน่ากล่าว แล้วมอบคทาเวทย์มนต์ให้กับราเซียส ที่ตอนนี้โตเป็หนุ่มหน้าตาดีแล้ว
ราเซียสมองคทาเวทย์มนต์ในมือ แล้วทำหน้าเศร้าๆ ที่ร็อคน่า กำลังจะจากไป
“ร็อคน่า เธอจะไปที่ไหนต่อรึ ที่นี่เป็บ้านเธอมานานถึง3ปีเลยนะ เราเป็ครอบครัวเดียวกันนะ ” ราเซียสกล่าว
ร็อคน่าที่ตอนนี้อายุได้19ปี และเป็จอมเวทย์ที่เก่งที่สุดใน อาเลเฮม ยักไหล่ ก่อนจะพูดกับราเซียส
“ นายจะเป็ลุกศิษย์คนแรก และคนสุดท้ายของชั้น ราเซียส ” ร็อคน่ากล่าว แล้วกล่าวต่อ
“ คืนนี้เป็คืนสุดท้ายแล้ว และเป็วันจบการศึกษาเวทย์มนต์ของนาย นายจะเรียกชั้นว่า อาจารย์ได้มั๊ย ”
ราเซียสทำหน้าครุ่นคิดอย่างหนักก่อนจะกล่าวออกไป
“ เธอจะเป็ อาจารย์ของชั้น ตลอดกาล และตลอดไป ตราบชั่วฟ้าดินสลาย ชั้นจะจดจำใบหน้าของเธอตลอดไป แต่จะไม่มีวันเรียกเธอว่า อาจารย์เด็ดขาด เพราะเธอ เป็แฟนชั้น ” ราเซียสกล่าว
“ อีตาบ้าาาาาาา " ร็อคน่ากล่าวทั้งน้ำตา แห่งความปิติ ก่อนที่เสียงนาฬิกาจะดังขึ้น
ใช่แล้ว เสียงนาฬิกาแห่งการลาจาก พิธีจบการศึกษาจากร็อคน่า ได้จบสิ้นแล้ว ร็อคน่า ค่อยๆคลายมือ แล้วขึ้นขี่ไม้กวาด ก่อนจะจากบ้านของ ราเซียส ไปด้วยความเงียบ
“ ลาก่อน ร็อคน่า ” ราเซียสกล่าว อย่างแ่เบาและคิดว่า จะไม่มีใครมาแทนที่ ร็อคน่าได้ ตลอดกาลและตลอดไป
“ จงจำเอาไว้ยัยร็อคน่า ขี้โมโห ชอบขี้โม้ ชั้นจะไม่มีวันเรียกเธอว่าอาจารย์เด็ดขาด ” ราเซียส ะโตามหลังร้อคน่าที่เพิ่งจากไป โดยไม่ทันสังเกตเห็น น้ำตาที่ไหลหลั่งออกมาจากดวงตาสีฟ้าแสนสวยของเธอ
“ลาก่อน ราเซียส ลูกศิษย์ตลอดกาลของชั้น…ชั้นจะรักเธอตลอดไป ” ร็อคน่ากล่าว แล้วยกมือขึ้นปาดน้ำตาน้อยๆ ก่อนกลับไปที่ทวีปปีศาจ
แสงแรกแย้มของวันใหม่ ค่อยๆขึ้น สายลมค่อยๆพัดเย็นสบา่ย ราเซียส ค่อยๆยกมือปาดน้ำตา ใช่แล้วเขาไม่ได้นอนทั้งคืน แต่ยืนมองหลังร็อคน่า ที่ค่อยๆลับสายตาไป
ตอนนี้แม้จะพูดคำว่า ลาก่อน ซักหมื่นครั้ง ร็อคน่าก็ไม่กลับมา ราเซียสได้แต่ปาดน้ำตา แล้วแบกไม้คทาเวทย์เดินออกจากบ้าน เพื่อไปออกกำลังกายในยามเช้า แต่ทว่า…
“ ช่วยด้วย อย่าทำชั้นเลย ช่วยด้วย ” เสียงของเด็กผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมา
รูเซียสรีบวิ่งตรงไป และเห็น ชายผู้นั้นกำลังถูก ชายอีกสามคนรังแก เพราะว่าเขามีหูที่แหลมยาวราวกับเอลฟ์
“ พวกแก ทำอะไรน่ะ ” ราเซียสกล่าวด้วยความโกรธ
ผู้ชายสามคนนั้น หันมามอง ราเซียส และด้วยชุดนักเวทย์ของราเซียส ทำให้ชายทั้งสามคนหวาดกลัว
“ แกมัน นักเวทย์แห่งอาณาจักรนี่ ” ชายทั้งสามกล่าวด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะรีบวิ่งหนีไป
ราเซียสเมื่อเห็นกลุ่มอันตพาลวิ่งหนีไป จึงรีบเข้ามาประคองชายที่เป็เอลฟ์…
“นายไม่เป็ไรนะ? ”ราเซียส กล่าวแล้วกล่าวต่อ “นายเป็เอลฟ์เหรอ ”
ชายคนนั้น พยักหน้า แต่ไม่ยอมพูดอะไร ราเซียสจึงประคองพาเดินกลับบ้าน และระหว่างทาง ราเซียสก็ได้ถามชื่อเขา
“นายชื่ออะไรเหรอ? ” ราเซียสกล่าว
“ละ…ลูเซีย ” ชายผู้นั้นตอบกลับมา
“ชื่อนายเหมือนผู้หญิงเลยนะ ” รูเซียสกล่าว แล้วพาลูเซียกลับบ้านเพื่อไปทำแผล
และนับจากวันนั้น ลูเซีย ก็จะมาเล่นที่บ้านรูเซียสทุกวัน จนกระทั่งวันหนึ่ง…
โครกกกกก แฉะ!!! เสียงม้าเมซา ฮัดชิ้ว ใส่เสื้อของราเซียส กับ ลูเซีย และมันอาจเป็การกระทำของเทพแห่งโชคชะตา
“ เราไปอาบน้ำกันเถอะนะ บ้านชั้นเพิ่งซื้ออ่างอาบน้ำมาใหม่” ราเซียสกล่าว แต่ลูเซียทำหน้าไม่อยากจะถอดเสื้อ
เมื่อราเซียส เห็นเช่นนั้นจึงอยากแกล้ง ลูเซีย ขึ้นมา เขาจึงดึงเสื้อของลูเซีย เลิกขึ้น และแล้ว…
“ม่ายยยยยยย ”ลูเซีย พยายามปกปิดปทุมถันของตนที่โผล่พ้นเสื้อออกมา
“นะ…นี่ นายเป็ผู้หญิงเหรอออออออออ ”ราเซียสทำหน้าเหวอ ก่อนจะร้องเสียงหลง
และความลับของลูเซียที่ปกปิดมานาน ก็ความแตกในวันนี้…
*****************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
696
