ท่วงทำนองแห่งสวรรค์ ภาคที่ 1 วิญญาณอมตะ

จี๋ฮ่าวตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้และมองสำรวจโดยรอบ ก่อนจะมีใครบางคนรีบเข้ามาทักทาย เป็นชายวัยกลางคนหัวล้าน ใบหน้าท่าทางจิตใจดี
“แม่นางสนใจดูละครของเราหรือเปล่า อีกไม่นานพวกเราก็จะเริ่มการแสดงแล้ว ตอนนี้พวกเรามีโปรโมชั่นพิเศษค่าเข้าชมแค่ 20 เหรียญเงินเท่านั้น ท่านสามารถเข้าชมพร้อมมีกับแกล้มและสุรานารีแดงให้ดื่มกินไม่อั้น ข้อห้ามเพียง 2 ข้อนั่นก็คือ ท่านห้ามทานเหลือทิ้งเด็ดขาด มิฉะนั้นเราจะปรับท่านต่อเหล้าไหละ 500 เหรียญทองแดง หรือกับแกล้มจานละ 200 เหรียญทองแดงอีกข้อคือ การจ่ายเงินค่าเข้าหนึ่งครั้ง ท่านสามารถเข้าออกได้เพียงครั้งเดียว หากท่านออกไปและกลับเข้ามาใหม่ จะต้องจ่ายใหม่อีก 20 เหรียญเงิน”
ชายผู้นี้พูดสาธยายรัวไม่ยอมหยุดให้นางพูดแทรกแม้แต่น้อย แต่ใบหน้าของเขาก็พูดไปยิ้มไปตลอด ก่อนจะถามนางว่า “เป็นไง โปรโมชั่นเราดีหรือไม่?”
จี๋ฮ่าวจึงถามกลับไปว่า “พวกท่านมาตั้งแสดงกี่วัน?”
“สองวันเท่านั้น หลังจากนี้พวกเราก็จะเดินทางไปแสดงที่เมืองอื่นต่อ”
“คนเยอะขนาดนี้ ถ้าหากภายในเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทเล่า?” จี๋ฮ่าวแกล้งถาม
“โฮ่โฮ่ ไม่ต้องห่วงแม่นาง เห็นอย่างนี้ พวกเราจ้างยอดฝีมือขั้นต้นมาคอยช่วยเหลือเอาไว้แล้ว พวกเรายึดถือกฏปฏิบัติต่อลูกค้าอย่างเท่าเทียม ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ต่อให้ทำผิด พวกเราไม่ละเว้นอย่างแน่นอน แม่นางโปรดวางใจและชมการแสดงให้สนุกเถิด”
จี๋ฮ่าวตัดสินใจหยิบเหรียญเงินออกมา 20 เหรียญเงินจ่ายให้กับเขาไป ก่อนจะร่ายมนต์ปิดบังอำพลางกลิ่นอายของตนเองอีกชั้นหนึ่ง และเดินเข้าประตูผ้าผ่านเข้าไปในกระโจม
เมื่อเข้ามาก็พบว่าภายในดูครื่นเครงและกว้างขวางเป็นอย่างมาก ต่างจากที่นางคิดเอาไว้ลิบลับ ทุกที่จะประดับด้วยโคมไฟนับไม่ถ้วน ทำให้ภายในกระโจมส่องสว่างทั่วบริเวณ ตรงกลางเป็นเวทีขนาดใหญ่ถูกยกพื้นให้ขึ้นสูงเกือบเท่าหัวคน ตัวเวทีมีม่านสีแดงกั้นเอาไว้อีกชั้นหนึ่งคั่นเอาไว้ ส่วนด้านล่างก็เป็นพื้นไม้ที่ปูอย่างเรียบง่าย พร้อมกับโต๊ะตั้งกับพื้นเอาไว้หลายอีกหลายที่
นางหันไปมองรอบ ๆ อย่างสังเกตุ เห็นบางคนก็จับกลุ่มนั่งโต๊ะเดียวกัน ดื่มกินพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน บางคนก็เลือกนั่งตรงที่ไม่มีโต๊ะ เพราะมันกว้างขวางกว่า จี๋ฮ่าวสอดสายตามองหาที่นั่งอยู่ชั่วครู่ จนกระทั้งมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินยิ้มเข้ามาทักทาย
“สวัสดีแม่นาง หากท่านยังหาที่นั่งเหมาะ ๆ ไม่ได้ ให้ข้านำทางดีหรือไม่ อีกสักครู่การแสดงจะเริ่มแล้ว”
“งั้นก็รบกวนท่านแล้ว” จี๋ฮ่าวตอบกลับและเดินตามเขาไป
ชายผู้นี้เดินนำเข้ามาด้านในสุด เป็นโต๊ะที่มีกลุ่มชายหญิงชาวบ้านนั่งด้วยกัน ที่แปลกที่สุดก็คือมีแม่นางผู้หนึ่งที่สวมชุดปลอมตัวเป็นบุรุษ นั่งกระดกเหล่าอย่างดุเดือด ไม่พูดไม่จากับใครอยู่ด้วยคนหนึ่ง
“ทุกท่าน ๆ รบกวนฝากดูแลแม่นางผู้นี้หน่อยก็แล้วกัน ข้าจะให้ไปนั่งที่อื่นก็คงจะไม่เหมาะ มีแต่พวกขี้เหล้าและพวกหยาบกร้าน อยู่กับพวกท่านคงจะดีที่สุดแล้ว” ชายที่นำทางมา ดูเหมือนจะเป็นคนของคณะละครเหลียนจื่อ กล่าวกับทุกคนบนโต๊ะ
ทันใดนั้นก็มีชายโต๊ะข้าง ๆ ตะโกนขึ้นมาว่า “นี่เหล่าเย่ ถึงข้าจะหน้าเหมือนโจร แต่ข้าก็อ่อนโยนต่อจุดซ่อนเร้นนะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
จากนั้นก็มีป้าคนหนึ่งที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกับจี๋ฮ่าวตะโกนกลับไปอย่างคนคุ้นเคยว่า “หุบปากไปเลยต้ากุ่ย ไอ้เจ้าเด็กบ้า!!” จากนั้นทุกคนที่ได้ยินก็หัวเราะร่าเสียงดัง และแล้วทุกคนบนโต๊ะก็เรียกจี๋ฮ่าวลงนั่งร่วมโต๊ะอย่างเป็นมิตร
“แม่นางอย่าไปถือสามันเลยนะ พอเหล้าเข้าปากทีไรก็เป็นอย่างนี้ทุกที แต่ว่ามันจิตใจดีนะ ไม่มีอะไรหรอก มานั่งเถอะ”
จี๋ฮ่าวจึงพยักหน้าให้อีกฝ่าย และนั่งลงอย่างว่าง่าย ทุกคนบนโต๊ะต่างก็แนะนำตัวกันกับนางจนได้ความว่ามีทั้งชาวบ้าน นักท่องเที่ยวและนักผจญภัยปะปนกันไป
“เกร๊ง!!”
เสียงแก้วเหล้าหล่น ได้ไม่นาน จี๋ฮ่าวก็รู้สึกได้ว่าก้นตนเองรู้สึกเปียก ๆ เลยหันไปมองทางต้นเสียง เป็นสตรีบ้าบิ่นที่นั่งกระดกเหล้าเมาจนทำแก้วสุราหกใส่ แถมยังโผเข้ามากอดตนเองอีก
“จี๊” จี๋ฮ่าวทำเสียงไม่สบอารมย์ พลางกำหมัดแล้ว แต่ก็สงบสติตนเองเอาไว้
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นสตรีและอยู่ในอาการเมาจริงจัง ดูแล้วคล้ายกับคนอดอยากเหล้ามาจากไหนก็ไม่รู้ เป็นสตรีผมยาว สวมชุดสีดำรัดรูป ดูก็รู้ว่านางพยายามจะปลอมตัวเป็นบุรุษ แต่หน้าตาของนางมันปิดอะไรไม่ได้เลย เพราะงามหยดย้อยเสียขนาดนั้น
ทันใดนั้นก็มีเสียงสัญญาณเหมือนกับว่าละครจะเริ่มขึ้น ทุกคนจึงหยุดคุยและหันไปชมนักร้องและฟังดนตรีบนเวทีแทน จากนั้นไม่นานก็มีพนักงานเดินเข้ามาเสิร์ฟกับแกล้มและสุราเพิ่มให้บนโต๊ะของจี๋ฮ่าว ก่อนจะรีบไปเสิร์ฟโต๊ะอื่น ๆ ต่อ
จี๋ฮ่าวทำทีเป็นมองละครบนเวที แต่แท้จริงตนเองลอบสังเกตุผู้คนและบรรยากาศรอบข้างอยู่ตลอด นางมองออกว่าพนักงานบางคนและนักแสดงของคณะละครแห่งนี้เป็นปีศาจที่แปลงกายเป็นมนุษย์ ส่วนใหญ่เพิ่งจะมีตบะได้แค่ 5-7 ร้อยปีเท่านั้น แต่นางก็ไม่ได้กระโตกกระตากไป เพียงแค่เฝ้าระวังดูพวกเขาอย่างเงียบ ๆ เพราะพวกเขาทำตัวดูปกติและตนเองก็สัมผัสจิตมุ่งร้ายของพวกเขาไม่ได้
จู่ ๆ สตรีที่ปลอมตัวเป็นบุรุษสวมชุดสีดำ เงยหน้าที่แดงก่ำมามองและจับไหล่จี๋ฮ่าวเอาไว้ นางหรี่ตามองและเอ่ยด้วยสภาพมึนงงว่า“แหม่นางช้างสวยเหลือเกิน หมาดื่มเหล้ากับข้าโหน่ยย มา มา” ไม่พูดเปล่า นางเทเหล้าใส่จอกของตนเองก่อนจะยื่นให้กับจี๋ฮ่าว
จี๋ฮ่าวได้แต่ส่ายหน้าปัดมือปฏิเสธ “ไม่ ข้าไม่ดื่มสุรา”
“ถ่านรางเกียดข้าเร๋อ? ช่ายยซี้...ครายครายก็รางเกียดข้า ผีสาวข้าก็ไม่รักข้าา” นางพูดไปก็น้ำตาใหลไป รูปปากบิดเบี้ยวเพราะกำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้สุดฤทธิ์
“ผีสาวบ้าอะไรกัน พูดจาไม่รู้เรื่อง ดูสิยังจะมาทำหน้าเป็นเด็กน้อยอีก” จี๋ฮ่าวส่ายกล่าว
ดูไปแล้วก็เหมือนเด็กน้อยที่กำลังเบะปากไม่มีผิด พร้อมสะอื้นร่ำไห้ไม่เก็บรั้งไว้ ทำให้หลายคนต่างรำคาญ บางคนก็หัวเราะเยาะกัน เห็นเป็นเรื่องปกติของคนเมา
ที่จริงใจหนึ่งจี๋ฮ่าวก็นึกรำคาญเหมือนกัน แต่เมื่อคิดดูดี ๆ แล้ว การที่เด็กสาวคนหนึ่งจะเมามายได้ขนาดนี้ อีกทั้งยังร้องไห้เป็นเผาเต่าจนน่ารำคาญ ก็พอจะคาดเดาได้ว่านางคงมีเรื่องทุกข์ใจไม่น้อย อีกทั้งคาดว่าคงอัดอั้นไว้นาน จึงขยับกายเข้าไปใกล้แล้วลูบหลังเธอเบา ๆ กลายเป็นว่าอีกฝ่ายรีบโผ่เข้ามากอดเอวตนเองและร้องไห้หนักกว่าเก่า
“เอิ่ม...” จี๋ฮ่าวส่ายหน้ามองเพื่อนร่วมโต๊ะที่หัวเราะและส่งยิ้มมาให้กับจี๋ฮ่าว
นางจึงทำได้แค่ปล่อยให้อีกฝ่ายร้องไห้ต่อไปอย่างนั้น ก่อนจะหันไปสนใจดนตรีบนเวทีและบรรยากาศรอบด้าน ซึ่งสตรีขี้เมาผู้นี้ก็จะร้องไห้พักหนึ่ง หยุดเงียบพักหนึ่ง และดื่มเหล้าเพิ่ม สลับกันไปแบบนี้เป็นระยะ ๆ จนจี๋ฮ่าวและคนรอบข้างเริ่มจะชินเสียแล้ว
และแล้วช่วงเวลาก็ผ่านไปไวเหมือนโกหก ในที่สุดการแสดงก็เสร็จสิ้น ทุกคนต่างก็ชื่นชมกันเป็นเสียงเดียวกันว่าสนุกจริง ๆ ในตอนท้ายนักแสดงประกาศอีกว่าพรุ่งนี้จะแสดงเรื่องใหม่ด้วย หากทุกคนชอบก็ให้มาชมกันอีกครั้งในวันพรุ่งนี้
ทุกคนพากันทยอยลุกขึ้นกลับออกไป เหลือเพียงไม่กี่โต๊ะที่ยังนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ บ้างก็เป็นพวกขี้เมาที่นอนนิ่งอยู่กับที่ ส่วนจี๋ฮ่าวนั่งรอให้ทุกคนลุกออกไปกันก่อน เพราะไม่อยากไปเบียดเสียดกับผู้อื่น
จี๋ฮ่าวหันไปมองสตรีขี้เมาคราหนึ่ง ก่อนจะปลุกให้นางตื่นขึ้น “กลับบ้านได้แล้ว ลุกลุก” จี๋ฮ่าวไม่ได้ปลุกธรรมดา ยังฉุดร่างของนางขึ้นมายืนอีกด้วย
นางค่อย ๆ เดินโซซัดโซเซไปได้ไม่กี่ก้าว ก็สะดุดล้มลงจนหน้าฟาดกับพื้นดัง “ปั้ง!!” นอนนิ่งสนิทไปทั้งอย่างนั้น
จี๋ฮ่าวแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นอยู่นาน แต่นางดูเหมือนจะไม่ได้ลุกขึ้นมา อีกทั้งยังมีอาการเหมือนคนหายใจไม่ออก จนจี๋ฮ่าวทนไม่ไหวกลัวว่านางจะตายเสียก่อน จึงลุกขึ้นใช้เท้าเขี่ยร่างนางให้หงายหน้าขึ้นมา
จมูกของนางแดงช้ำและมีเลือดใหล แถมหน้าผากก็แดงก่ำและบวมเป่ง จี๋ฮ่าวมองดูในใจก็คิดไปว่า
‘ไม่ได้แกล้งเมาสินะ’
ทางพนักงานหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง “มีอะไรให้ข้าช่วยไหม”
จี๋ฮ่าวหันไปเห็นเป็นปีศาจจิ้งจอกขาวแปลงกายเป็นมนุษย์ เดินเข้ามาถาม ตนเองคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ส่ายหน้าตอบกลับไป
“ไม่เป็นไร ปล่อยนางนอนไปอย่างนี้แหละ เดี๋ยวก็ตื่น”
หนักงานสาวใช้สายตามองดู พลันยิ้มเหยเก๋ กล่าวตอบกลับมาว่า “ดูจากสภาพไม่น่าจะตื่นง่าย ๆ”
แต่แล้วพนักงานสาวผู้นี้ก็ต้องตื่นตกใจ กับการกระทำของจี๋ฮ่าว เพราะจี๋ฮ่าวหยิบแก้วของตนเองที่มีสุราอยู่เต็มจอก ขึ้นมาเทลงบนใบหน้าของอีกฝ่าย ที่นอนเมาไม่ได้สติอยู่บนพื้น
เมื่อเห็นว่าจอกแรกนางยังไม่ตื่น คราวนี้จึงหยิบมาทั้งไหเทใส่ปาก จนนางสำลัก ตัวเด้งลุกขึ้นมาทันที ก่อนจะหันไปพูดกับพนักงานสาวที่อ้าปากค้างอยู่
“เห็นไหม นางตื่นแล้ว เจ้าไปทำงานของเจ้าเถอะ...”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 26 ความลับของคณะละครเหลียนจื่อ

นิยายแนะนำ

ท่วงทำนองแห่งสวรรค์ ภาคที่ 1 วิญญาณอมตะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 26 ความลับของคณะละครเหลียนจื่อ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้