[รามพาร์ท]
วันนี้หลังจากที่ผมออกไปทำงานแทนมาตินเสร็จแล้วผมก็ชวนพี่ธาราแวะกลับไปเยี่ยมบ้านของผมเพราะผมรู้สึกว่าผมอยากกลับไปเยี่ยมพ่อของผมมากผิดปกติ ผมคิดว่า...บางทีพ่อของผมอาจจะกำลังบ่นคิดถึงผมอยู่ก็ได้
ผมรู้ว่าผมไม่ควรที่จะแวะที่ไหนโดยไม่ขออนุญาตมาตินแต่วันนี้ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้จริง ๆ เพราะบ้านของผมก็เป็ทางผ่านอยู่แล้วและพี่ธาราก็ใจดีและเห็นใจผมมาก เพราะพี่ธาราบอกผมว่า
"อืม...ไปสิ เพราะพี่ก็อยากไปเยี่ยมพ่อของรามเหมือนกันนะพี่ไม่ได้เจอท่านมาห้าปีแล้วพอ ๆ กับรามนั่นแหละป่านนี้ไม่รู้ว่าท่านจะยังหล่อเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่านะ"
"หึผมว่า...พ่อของผมต้องหล่อไม่สร่างซาแน่นอนครับ"
"ถ้างั้นเราก็รีบไปกันเถอะก่อนที่จะบ่ายเสียก่อน เดี๋ยวสามีมาเฟียของรามโทรตามพี่ไม่รู้ด้วยนะ"
"หึ เขาไม่โทรตามผมหรอกครับเพราะเขามีตัวจริงอยู่ที่บ้านอยู่แล้ว"
"เอ่อ...ถ้างั้นเรารีบไปกันเถอะครับ"
"ถ้างั้นเดี๋ยวผมเขียนแผนที่ให้หรั่งก่อนนะครับ"
"อืม"
พอผมกับพี่ธาราตกลงกันได้ว่าจะไปเยี่ยมพ่อของผมผมก็รีบเอาสมุดโน๊ตในกระเป๋าของผมขึ้นมาเขียนแผนที่พอคร่าว ๆ ยื่นให้หรั่งแล้วผมก็ถามหรั่งเพื่อย้ำอีกที่ว่า
"อ่านออกไหมครับคุณหรั่ง"
"อ้อ...อ่านออกครับคุณรามเพราะบ้านย่าของผมก็อยู่โซนนี้พอดีเลย ถ้างั้นเรารีบไปกันตอนนี้เลยนะครับก่อนที่คุณมาตินจะมอบมงกุฏลงบนหัวผมก่อน"
"หึ...ครับ"
พอหรั่งบอกผมว่าเขารู้เส้นทางดีหรั่งก็รีบออกรถและพาผมกับพี่ธารามุ่งหน้าไปที่บ้านของผมทันทีซึ่งในขณะที่นั่งอยู่ในรถ ผมก็รู้สึกตื่นเต้นมากที่ผมจะได้เจอพ่อแล้วผมคิดคำพูดเอาไว้มากมายว่า...ผมจะพูดอะไรกับพ่อของผมก่อนดีโดยในหัวของผมคิดเอาไว้ว่า...ขั้นแรก...ผมจะกอดพ่อก่อนแล้วผมก็จะบอกพ่อว่า...ผมรักและคิดถึงพ่อมากและต่อไปผมก็จะบอกพ่อว่า...อีกไม่นานผมก็จะกลับมาอยู่กับพ่อเหมือนเดิมแล้วนะครับ
ในขณะที่ผมกำลังนั่งนึกคำพูดที่จะพูดกับพ่ออยู่นั้นหรั่งก็จอดรถและดับเครื่องยนต์ ก่อนที่หรั่งจะหันกลับมาส่งยิ้มให้ผม และบอกผมว่า
"ถึงบ้านคุณแล้วครับคุณราม"
"ห๊ะ ถึงแล้วเหรอ?เอ่อ...ทำไมเร็วจัง"
"ก็อย่างที่บอกล่ะครับเพราะว่าผมกลัวมงลง ผมก็เลยเหยียบซะมิดเลยครับ"
"ครับ ถ้างั้นหรั่งรอผมอยู่ที่รถเลยนะครับผมกับพี่ธาราจะเข้าไปหาพ่อของผม แล้วผมก็รีบกลับมาก่อนที่คุณหรั่งจะมงลงครับ"
"ครับคุณราม"
หลังจากนั้นผมกับพี่ธาราก็เปิดประตูลงจากรถแล้วผมก็เดินไปที่ประตูรัวบ้าน และค่อย ๆ เปิดประตูรั้วเข้าไปโดยมีพี่ธาราเดินตามผมมาติดๆ จากนั้นผมก็มองไปบริเวณรอบ ๆ บ้านของผมที่ผมไม่ได้กลับมาเป็เวลาเกือบห้าปีแล้วมันทำให้ผมคิดถึงมากจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แต่ผมก็รีบยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกอย่างรวดเร็วก่อนที่พี่ธาราจะเห็น
พอผมมั่นใจว่าผมจะไม่รองไห้อีกแล้วผมก็หันกลับไปถามพี่ธาราว่า
"เป็ไงบ้างครับพี่ธาราบ้านของผมยังสวยเหมือนเดิมใช่ไหมล่ะครับ?"
"ครับ...แต่พี่ว่ามันสวยกว่าเดิมด้วยซ้ำไปนะครับรามลองสังเกตุดูต้นไม้และดอกไม้เ่าั้รอบ ๆ บ้านของรามสิมันเหมือนกับว่า...พ่อของรามดูแลเอาใจใส่เป็อย่างดีเลยล่ะเพราะมันดูมีชีวิตชีวามากเลย"
"จริงด้วยสินะครับมันสวยจนผมไม่อยากจะเชื่อเลยนะครับว่า พ่อจะเป็คนจัดสวนดอกไม้พวกนี้"
"เอ่อ...ช่างเถอะรามพี่ว่าเรารีบเข้าบ้านไปหาพ่อของรามกันดีกว่านะ"
"ครับพี่ธารา"
ผมรีบพาพี่ธาราเดินเข้าไปจนถึงประตูบ้านแล้วผมก็ยกมือขึ้นมาเคาะประตูหน้าบ้านสองสามครั้ง เพื่อให้พ่อรู้ว่ามีแขกคนสำคัญมาเยี่ยมนะและสักพักผมก็ไดยินเสียงคนเดินมาเปิดประตูบ้าน ผมดีใจมากที่จะได้เจอพ่อแล้วและในที่สุดประตูบ้านก็ค่อย ๆ แง้มออกมา แต่คนที่ผมเห็นกลับไม่ใช่พ่อของผมแต่ว่าเป็...พี่ชายของผม ผมแปลกใจมากที่เห็นพี่ชายของผมอยู่ที่นี่แต่พี่ชายของผมกลับยืนมองผมนิ่ง และผมก็เห็นน้ำตาของเขาค่อย ๆ ไหลอาบแก้มออกมาผมจึงรีบโผเข้าไปกอดพี่ชายของผม และผมก็ถามเขาว่า
"พี่เรียว? ไม่เจอกันนานเลยนะครับผมไม่คิดว่า...ผมจะได้เจอพี่เรียวที่นี่เลยครับ แล้วพี่เรียวมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ?"
"ราม...พี่กับแม่มาอยู่ที่นี่ได้สองปีแล้วล่ะ"
"หมายความว่ายังไงเหรอครับ?แล้วพ่อล่ะครับ...ผมหมายถึงพ่อกับแม่ของเราคืนดีกันแล้วเหรอครับ?"
"เปล่า"
"เปล่า?เปล่าแล้วทำไมพ่อถึงยอมให้แม่มาอยู่บ้านเดียวกับพ่อล่ะครับ? ปกติพ่อกับแม่จะแยกบ้านกันอยู่ไม่ใช่เหรอครับ?"
"อืม..."
"พี่เรียว...ทำไมพี่เอาแต่ร้องไห้น่ะตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นครับ"
"ราม...พ่อเสียแล้วนะ"
"อะไรนะครับ"
"พ่อเสียไปสองปีแล้วล่ะ"
"ฮึก ฮึก ฮึกไม่จริงใช่ไหมครับพี่ มันไม่จริงใช่ไหมครับ ฮึก ฮึก ฮึก"
"เอ่อ...ราม?พาเพื่อนเข้าบ้านก่อนสิ แล้วเราค่อยคุยกันนะ เดี๋ยวพี่จะเล่าให้ฟัง"
"ฮึก ฮึก ฮึก ครับพี่เรียว"
พี่ชายของผมเชิญพี่ธาราเข้าบ้านและผมก็เดินตามเข้าไปติด ๆ จากนั้นพี่ชายของผมก็รีบไปหาน้ำมารับแขกหนึ่งที่ และให้ผมอีกหนึ่งที่แล้วผมก็ถามพี่ชายของผมว่า...แล้วแม่ของผมไปไหน พี่ชายของผมบอกว่า แม่ไปธุระต่างจังหวัดแล้วผมก็เริ่มถามเื่พ่อของผมว่า
"แล้วทำไมพ่อถึงจากไปกระทันหันแบบนั้นครับ"
"คือ...พ่อไตวายน่ะ เพราะพ่อเป็โรคไตระยะสุดท้ายพ่อก็เลย...จากไปอย่างสงบในอ้อมกอดของพี่เอง"
"ฮึก ฮึก ฮึกแล้วทำไมพี่ไม่ส่งข่าวให้ผมทราบก่อนที่พ่อจะเสียล่ะครับเผื่อบางทีผมอาจจะบริจาคไตให้พ่อได้ก็ได้นะครับ"
"ที่จริงแล้วก่อนพ่อจะเสีย พ่อบอกว่า...พ่อไปหารามที่บ้านของคุณภาคินด้วยนะแต่ว่า"
"แต่ว่าอะไรครับ?"
จากนั้นผมก็ซักไซร้พี่ชายของผมจนได้ความว่า...วันนี้เมื่อสองปีที่แล้วพ่อของผมขับรถไปหาผมที่บ้านของคุณภาคิน แต่ว่าวันนี้พ่อบังเอิญไปเจอกับมาตินเข้าพอดีเพราะมาตินยืนอยู่หน้าบ้านในวันนั้นและมาตินก็ไล่ให้พ่อกลับไปโดยไม่ยอมให้พ่อพบผมเลย ไม่ว่าพ่อของผมจะอ้อนวอนเขายังไงเขาก็ยืนยันว่า...ไม่ยอมให้พ่อพบผม
เมื่อพ่อไม่ได้พบผมพ่อก็เลยขับรถกลับบ้านมา และก็มาเจอกับพี่เรียวที่รอพ่ออยู่ที่บ้านพอดี จากนั้นพี่เรียวก็บอกผมว่า...พ่อเดินเข้าไปกอดพี่เรียวแล้วเล่าเื่ทุกอย่างให้พี่เรียวฟังแล้วพ่อก็หมดลมหายใจในอ้อมกอดของพี่เรียว
พอผมได้ฟังเื่ราวของเหล่านี้แล้วมันทำให้ผมถึงกับอึ้งไปชั่วขณะเพราะผมไม่อยากจะเชื่อว่า...มาตินจะใจร้ายกับพ่อของผมได้ขนาดนี้ ผมรู้สึกเสียใจจนน้ำตาของผมตกในไปเลยเพราะผมคิดว่า...ถ้าหากผมรู้ว่าพ่อของผมป่วยเป็โรคไตผมอาจจะช่วยบริจาคไตของผมข้างหนึ่งให้พ่อผมได้และพ่อของผมอาจจะมีชีวิตที่ยืนยาวกว่านี้
ผมถามพี่ชายของผมว่า...ทำไมเขาถึงไม่ยอมบริจาคไตให้พ่อล่ะในเมื่อพี่ชายของผมก็เป็หมออยู่แล้วแต่พี่ชายของผมบอกกับผมว่า...เขาไม่สามารถบริจาคไตของเขาให้กับพ่อได้เพราะเขาเองก็เหลือไตอยู่เพียงข้างเดียวเนื่องจากเขาได้บริจาคให้กับแม่ของผมไปแล้ว
เมื่อผมเข้าใจทุกอย่างดีแล้วผมก็บอกพี่ชายของผมว่า...ผมคงต้องกลับแล้วล่ะ แต่พี่ชายของผมก็รีบลุกขึ้น แล้วเขาก็ถามผมว่า...
"เอ่อ...ราม รามอยากไปไหว้หลุมศพของพ่อไหม?พี่จะพาไป พอดีวันนี้พี่ว่างพอดีเลย"
"วันนี้ยังไม่ไปดีกว่าครับพี่เรียว"
"ทำไมล่ะ กลับบ้านมาทั้งทีทำไมถึงไม่อยากไปไหว้พ่อล่ะ"
"เพราะว่าผมอยากรีบกลับบ้านไปถามเขาให้รู้เื่ก่อนครับ"
"ถามใครเหรอ?"
"เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกครับเอาเป็ว่า...ผมจะแวะมาเยี่ยมพี่บ่อย ๆ นะครับพี่เรียวสรุปว่าพี่ย้ายมาอยู่ที่นี่แล้วใช่ไหมครับ"
"อืม...พี่ย้ายมาอยู่ดูแลบ้านหลังนี้แทนรามไง"
"ขอบคุณครับพี่เรียวผมรักพี่นะครับ และผมก็รักแม่ด้วย แต่ว่าวันนี้ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับเพราะผมมีธุระสำคัญที่ต้องจัดการ"
"อืม...ตามใจแล้วอย่าลืมแวะมาหาพี่บ่อย ๆ นะ เพราะว่า...พี่คงเข้าไปหารามไม่ได้เพราะว่า...พี่เกรงว่า..."
"ครับ ผมเข้าใจพี่เรียวไม่ต้องเข้าไปหาผมหรอก เดี๋ยวผมจะเป็คนมาหาพี่กับแม่เองครับผมไปนะครับพี่"
"อืม...ถ้ามีธุระก็รีบไปเถอะนี่ก็เริ่มจะบ่ายคล้อยแล้ว แล้วเจอกัน"
"ครับ แล้วเจอกันครับ"
ผมรีบเดินออกจากบ้านที่ผมเคยอยู่กับพ่อั้แ่เล็กๆ มาด้วยหัวใจที่เ็ป จากนั้นผมก็เดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าบ้านส่วนพี่ธาราเขาบอกว่า...เขาขอตัวกลับบ้านก่อน และเขาบอกว่า...พรุ่งนี้เช้าเขาถึงจะแวะเข้าไปหามาตินอีกครั้งจากนั้นพี่ธาราก็ฝากแฟ้มเอกสารกรรมสิทธิ์ที่ดินไปให้มาตินด้วย
ผมพยักหน้าเข้าใจแล้วผมก็รีบรับแฟ้มมา และบอกให้หรั่งออกรถทันที ในขณะที่นั่งอยู่ในรถผมก็ไม่ได้คุยอะไรกับหรั่งเลยสักคำจนมาถึงบ้านของมาตินก็เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว
ผมรีบลงจากรถแล้วผมก็เดินเข้าบ้านไป บรรยากาศภายในบ้านดูเงียบมากผิดปกติ แต่ผมไม่ได้สนใจนักผมรีบเดินขึ้นห้องของผมไป ด้วยผมหวังว่าจะรีบไปอาบน้ำให้หายเหนื่อยก่อนแล้วผมถึงจะไปหามาตินทีหลัง
ผมค่อย ๆเปิดประตูห้องของผมเข้าไป แล้วผมก็เปิดไฟขึ้นจนห้องสว่าง จากนั้นผมก็เห็นมาตินนั่งอยู่ที่เตียงนอนของผม และเขาก็ถามผมเสียงเรียบว่า
"ทำไมถึงกลับดึกขนาดนี้"
ผมไม่ได้ตอบเขาในทันทีแต่ผมสังเกตุเห็นว่าตอนนี้มาตินดูเมามาก แต่เขาแค่พยายามประคองสติให้ดูปกติที่สุดแต่ผมก็ยังดูออกว่าเขาเมา เพราะผมได้กลิ่นเหล้า และผมเห็นดวงตาที่แดงก่ำของเขา
พอผมรู้ว่าเขาเมาอยู่ผมก็ไม่อยากต่อความยาวให้มากความกับเขา ผมจึงตอบเขาไปแบบส่ง ๆ ว่า
"พอดีงานเพิ่งเสร็จน่ะก็เลยกลับมืดไปหน่อย"
"เหรอ"
"อืม...แล้วคุณมานั่งทำอะไรอยู่ในห้องนอนของผมครับ"
"มานั่งรอเมียหลวง"
"หึ...เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าครับเ้าพ่อ?"
"เข้าใจผิดอะไร?"
"ก็...เมียหลวงประจำใจของคุณคือ...ขอบฟ้าไม่ใช่หรือไง?"
"ราม...หุบปากผมรู้นะว่าวันนี้คุณแอบอู้งานไปเที่ยวกับธาราอดีตหวานใจของคุณมาน่ะ"
"หึ...แล้วเ้าพ่อทราบได้ยังไงเหรอครับ?"
"เพราะพ่อของขอบฟ้าโทรมาบอกผมว่า...คุณกับธาราเสร็จธุระั้แ่ตอนกลางวันแล้วแต่คุณกลับบ้านมาเอาป่านนี้ คุณจะให้ผมเข้าใจว่ายังไงไม่ทราบครับคุณทนาย"
"หึ...ก็แล้วแต่คุณจะเข้าใจสิครับเพราะผมไม่้าอธิบายอะไร เอาเป็ว่าเ้าพ่ออยากเข้าใจยังไงก็ตามใจเ้าพ่อเถอะครับ ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ เพราะวันนี้ผมเหนื่อยมาก"
"หึ...จะรีบไปอาบน้ำดับคราบคาวโลกีย์หรือไง?"
"คุณมาติน? คุณอย่ามาหาเื่ผมนะเพราะผมยังไม่อยากมีปัญหากับคุณตอนนี้ ผมไม่มีอารมณ์ ถ้าคุณจะมารอผมเพื่อหาเื่ผมล่ะก็...เชิญออกที่ประตูหมายเลยสองเลยครับ"
"ราม? หุบปาก"
"อ๊ะ...ปล่อยนะมาติน...อุ๊บ..."
"ไม่ปล่อย"
"ปล่อย...อุ๊บ..."
"ไม่ปล่อย"
มาตินลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วเขาก็เดินตรงมาหาผม ก่อนที่เขาจะดันไปจนไปชิดกับผนังห้องนอน แล้วเขาก็พยายามหาเื่ผมแล้วเขาก็ค่อย ๆ โน้มเข้ามาจูบผมอีกครั้งอย่างแ่เบาแต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกดีไปกับเขาเลย เมื่อผมนึกถึงเื่ที่เขาเคยทำไว้กับพ่อของผมและผมก็ผลักมาตินออกจากตัวผม แต่มาตินก็ไม่ยอม เพราะเขายังตามตอแยผมไม่เลิก
เขาตามผมเข้าไปในห้องครัวแล้วเขาก็พยายามกอดจูบผม จนผมทนไม่ได้ผมเลยพลั้งมือตบมาตินไปหนึ่งทีแบบเต็มเหนี่ยว
เพี๊ยะ!!!
จากนั้นมาตินก็เริ่มโมโหมากขึ้นแล้วเขาก็ลากผมกลับไปที่เตียงก่อนที่เขาจะผลักผมลงไปบนเตียงสุดแรงจนหลังผมกระแทกกับหัวเตียงเสียงดัง ตุ๊บ...แล้วมาตินก็ตามขึ้นไปนอนทับผม และบังคับให้ผมเป็ของเขาจนสำเร็จไปหนึ่งรอบจากนั้นเขาก็ยังคงเล้าโลมผมต่อไปเรื่อย ๆ แต่ผมกลับนิ่งเฉยและไม่ตอบสนองเขาเขาก็เลยโมโหและตบหน้าผมหนึ่งครั้งจนผมหน้าชาไปเหมือนกัน ก่อนที่เขาจะถามผมว่า
"ราม? มึงเป็อะไรไปวะ ห๊ะ?ทำไมมึงถึงได้เ็าและไร้ลีลาแบบนี้วะ ห๊ะ?"
"เพราะผมไม่อยากร่วมเพศกับคุณผมก็เลยไร้ลีลาแบบนี้แหละ"
"หึ...ทำไมเหรอ?หรือว่าวันนี้ได้กับธาราไปหลายรอบแล้ว...ก็เลยไม่อยากมีอะไรกับผัวงั้นสิ?"
"นี่คุณมาตินครับ? ผมว่า...คุณไม่จำเป็ต้องเลวเสมอต้นเสมอปลายขนาดนี้ก็ได้นะครับความชั่วก็สลัดมันออกจากตัวบ้างเถอะครับ เผื่อโลกของคุณอาจจะกว้างขึ้นก็ได้นะครับ"
"ราม มันจะมากไปแล้วนะ"
"ทำไม? โกรธผมเหรอ?"
"หึ ไม่โกรธหรอก เพราะ...ว่า...มึงเป็เมียหลวงของเ้าพ่อ"
"หึ...ถ้างั้นก็ออกไปจากห้องของผมผม้าเวลาส่วนตัว"
"ทำไม? มึงจะตีตัวออกห่างกูเหรอ?ใช่ไหม? กูแค่ปล่อยให้มึงออกไปกับชายอื่นวันเดียวเองแต่มึงเปลี่ยนไปขนาดนี้เชียวเหรอ? นี่มึงกำลังจะไปจากกูเพื่อไปอยู่กับธารามันใช่ไหม?ห๊ะ"
"ผมไม่ได้คิดจะตีตัวออกห่างคุณและผมก็ไม่คิดที่จะไปจากคุณ แต่วันนี้ผมเหนื่อย ผม้าพักผ่อนเข้าใจไหมวะคุณเ้าพ่อ"
"เออ...ถ้ามึงเหนื่อยนักก็เชิญมึงพักเถอะเพราะกูเองก็ไม่อยากจะยุ่งอะไรกับมึงนักหรอก เพราะคนอย่างมึงมันชั่ว มึงมันเลวมึงตั้งใจจะฆ่าน้องกู มึงมันก็แค่ดอกไม้ไร้กลิ่นที่รอวันโรยรากูไม่อยากจะเด็ดมาดมอยู่แล้วล่ะ"
เพี๊ยะ!!!
.....
sundog
130
