บนยอดเขาสูงเสียดฟ้าดุจน้ำแข็งหิมะหยิ่งทระนง ชีวิตที่ส่องประกายดุจดาวตกในคืนเหมันต์มีเพียงเพลงกระบี่ไร้ผู้ใดเทียบทานได้ บนยอดเขาคุนหลุนที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนร่างหนึ่งยืนหยัดอย่างเงียบงันบนนั้น ร่างสูงสง่าสวมชุดขาวดุจหิมะผมดำขลับดั่งน้ำหมึก ดวงตาคมลึกดำมืดดุจเหวลึกกลับฉายเพียงแสงแห่งความเ็าที่ไร้ชีวิตชีวา
ข้างกายนั้นปักอยู่ด้วยกระบี่ดำสนิทดุจหมึกแม้กระบี่จะดำมืด แต่กลับแผ่ไอเย็นะเือย่างถึงที่สุดในใต้หล้า
ร่างนั้นโอบอุ้มร่างไร้ิญญาของสตรีในชุดคลุมแดงเอาไว้แม้หิมะจะเย็นเยียบ แต่ร่างไร้ิญญากลับเย็นยิ่งกว่าทว่าสิ่งที่เย็นะเือย่างถึงที่สุดคือดวงใจของร่างนั้น
“ในโลกนี้ยังมีสิ่งใดเล่าที่จะทำให้หัวใจของเขากลับมาอบอุ่นได้อีกครั้ง? คำตอบคือไม่มี!” บัดนี้ร่างนั้นมิปรารถนาสิ่งใดอีกแล้ว
ดวงตาคู่นั้นที่เคยเปี่ยมไปด้วยความตายหันมองสตรีในอาภรณ์แดงในอ้อมแขนแววตาที่เคยว่างเปล่ากลับฉายประกายอ่อนโยนและสงสารใบหน้าที่เ็ามานับหมื่นปีกลับปรากฏรอยยิ้มบางเบา
สีหน้าเช่นนี้ผู้ที่รักลึกซึ้งและรักจนหมดใจเท่านั้นจึงจะมีได้รอยยิ้มของร่างนั้นดุจลมวสันต์พัดผ่านผืนดินแม้แต่หิมะบนยอดเขาคุนหลุนที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์ยังคล้ายจะละลายไปด้วย
เซียวเฟิง...เทพกระบี่อันดับหนึ่งแห่งทวีปฮว่าเซี่ย เริ่มฝึกฝนกระบี่ั้แ่อายุสามขวบพอถึงเจ็ดขวบก็เข้าพิธีบูชากระบี่ อายุได้ยี่สิบปีมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วหล้าได้รับการยกย่องว่าเป็อัจฉริยะแห่งกระบี่อันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์ทวีปฮว่าเซี่ยและเมื่ออายุยี่สิบห้าปีเขากลับกลายเป็ดั่งเทพเ้าเป็ที่เคารพเลื่อมใสในนามของเทพกระบี่ไร้เทียมทาน
คนบางจำพวกเป็ดั่งเทพเ้าเพราะเขาไร้ซึ่งความรู้สึกกระบี่บางชนิดไม่มีผู้ใดได้เห็นเพราะผู้ที่ได้เห็นล้วนกลายเป็ิญญาใต้คมกระบี่ความอ้างว้างบางประการมิอาจบรรยายได้ เหตุด้วยถือกำเนิดจากความไร้เทียมทาน
เทพกระบี่เซียวเฟิงผู้ซึ่งทำให้นักพรตมากมายในทวีปฮว่าเซี่ยหวาดหวั่นจนขวัญหนีดีฝ่อกระบี่ของเขาทรงพลังถึงขั้นเทพิญญาต้องครั่นคร้ามมีคำกล่าวขานในทวีปฮว่าเซี่ยว่าเทพกระบี่มาเยือนจากทิศตะวันตกสามารถทำให้เทพมารหวาดผวาได้ซึ่งมิได้เกินเลยความจริงแม้แต่น้อย
เพราะสิ่งนี้ได้รับการพิสูจน์แล้วเมื่อวันวานเทพกระบี่พิโรธ โลหิตสาดทั่วทวีปฮว่าเซี่ยไม่รู้ว่ายอดฝีมือกี่มากน้อยต้องสิ้นชีพภายใต้คมกระบี่ของเทพกระบี่แม้แต่เซียวเซี่ยวเทียนผู้เป็อาจารย์ยังต้องสิ้นชีพด้วยน้ำมือของเทพกระบี่
และทั้งหมดนี้มีต้นเหตุมาจากสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่ง สมบัติล้ำค่าแห่งปฐมกาลอันเป็ตำนานนั่นคือแผ่นหยกสรรค์สร้าง ว่ากันว่าแผ่นหยกสรรค์สร้างนี้เกิดจากการก่อกำเนิดแห่งจักรวาล บรรจุไว้ซึ่งสามพันมรรคาผู้ใดได้ย่อมสำเร็จเป็เซียนบรรลุธรรม
“โฉมสะคราญร่ายรำเพื่อท่านวีรบุรุษโกรธาเพื่อโฉมงาม ดึงกระบี่ฟาดฟันฟ้าดินแปรผันโลหิตย้อมอาภรณ์แดงฉานเพื่อโฉมงาม” เซียวเฟิงมองโฉมงามในอ้อมแขนพลันลุกขึ้นยืน ร่างขาวดุจหิมะ ดั่งรูปสลักที่ยืนหยัดอยู่ ณที่นั้นมาั้แ่กาลก่อน ในห้วงคำนึงของเขากลับหวนรำลึกถึงเื่ราวในอดีต
“ศิษย์พี่ ท่านอย่ามัวแต่จ้องกระบี่สิมองข้านี่ ข้าดูดีกว่ากระบี่ตั้งเยอะเลยนะให้หงเหยียนร่ายรำให้ท่านดูสักเพลงดีหรือไม่?” ใต้ต้นท้อบุรุษหนุ่มในชุดขาวกวัดแกว่งกระบี่ในมือ กระบี่เล่มนั้นราวกับไร้น้ำหนักเพลงกระบี่ที่ใช้ยิ่งล้ำเลิศเกินบรรยาย ถึงขั้นเป็สุดยอดแห่งปุถุชน
ในศาลาเล็กข้างขวาของบุรุษหนุ่มสตรีในอาภรณ์แดงกำลังร่ายรำอย่างสง่างามราวกับ้าดึงดูดความสนใจของบุรุษหนุ่มในชุดขาวแต่บุรุษหนุ่มในชุดขาวกลับจ้องมองกระบี่ในมือของตนเองอยู่ตลอดเวลา“เป็คนบ้ากระบี่จริงๆ!” สตรีในอาภรณ์แดงเห็นว่าบุรุษหนุ่มในชุดขาวจ้องแต่มองกระบี่ในมือก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้เพราะนางรู้ว่าที่จริงอีกฝ่ายแอบมองนางแวบหนึ่งแล้วและแค่นั้นก็เพียงพอสำหรับนางแล้ว
กาลเวลาหมุนเวียนไปยังคงเป็ใต้ต้นท้อต้นเดิมบุรุษหนุ่มในชุดขาวได้กลายเป็เทพกระบี่ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วหล้าเป็ที่เคารพเลื่อมใสของคนมากมาย เขายังคงกวัดแกว่งกระบี่อย่างต่อเนื่องแต่สายตาของเขามิได้อยู่ที่กระบี่อีกต่อไป หากแต่จ้องมองไปยังศาลาเล็กที่ว่างเปล่า
“ศิษย์น้องแม้ต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมนับหมื่นพันศิษย์พี่ก็จะนำแผ่นหยกสรรค์สร้างนั้นมาเพื่อรักษาเ้าให้หายดี” สายตาราวกับมองทะลุผ่านมิติอันเวิ้งว้างไปยังห้องหออันงดงามในขณะที่สายตาอ่อนโยนนั้นจ้องมองไปยังสตรีในอาภรณ์แดงที่กำลังจะสิ้นใจในห้องหอนั้นความเ็ปที่แทงใจดำก็แผ่ซ่านออกมาจากใจของเซียวเฟิงอย่างมิอาจระงับได้
และนี่คือครั้งสุดท้ายที่เขาได้พบกับศิษย์น้องของตนเพราะเขาจะต้องขึ้นไปยังเทือกเขาคุนหลุน เพื่อนำแผ่นหยกสรรค์สร้างอันเป็ตำนานที่สามารถชุบชีวิตคนตายและทำให้ผู้คนสำเร็จเป็เซียนบรรลุธรรมได้โดยตรง
อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเผชิญกับเคราะห์กรรมนับหมื่นพันจนได้แผ่นหยกสรรค์สร้างนั้นแล้วไม่รู้เหตุใดข่าวคราวจึงรั่วไหลออกไปยอดฝีมือทั่วทั้งทวีปฮว่าเซี่ยจึงมารวมตัวกันที่เชิงเขาคุนหลุนจ้องมองอย่างละโมบอยากจะชิงแผ่นหยกสรรค์สร้างที่เขาได้รับมาด้วยความยากลำบาก
เทพกระบี่พิโรธ โลหิตนองทั่วทิศชักกระบี่ออก ฟ้าดินแปรผัน เทพกระบี่มาเยือนเทพมารครั่นคร้ามไม่รู้ว่ายอดฝีมือกี่มากน้อยต้องดับสิ้นภายใต้คมกระบี่ในมือของเขาทุกครั้งที่เขาออกกระบี่ ล้วนต้องคร่าชีวิตยอดฝีมืออย่างน้อยหนึ่งคน
เขาเข่นฆ่าจากเขาคุนหลุนจนถึงตระกูลเซียวเป็ระยะทางกว่าแสนลี้ทำให้พลังปราณแท้จริงทั่วร่างเหือดแห้ง โลหิตไหลนองพื้น ศพกองเป็ูเาเข่นฆ่าไปตลอดทางจนสุดท้ายเหล่าเทพมารต้องสะท้านะเื ผู้คนล้วนหวาดหวั่น
“ฮ่าๆๆ ศิษย์ข้า ดีจริงๆข้าต้องขอบคุณเ้าที่ส่งแผ่นหยกสรรค์สร้างนี้กลับคืนสู่มือข้าเ้าช่างเป็ศิษย์ที่ดีของข้า!”
อย่างไรก็ตามเมื่อเซียวเฟิงกลับมาถึงตระกูลเซียวสิ่งที่เขาเห็นคือเหล่าจอมยุทธ์ตระกูลเซียวจำนวนมหาศาลล้อมรอบเขาไว้และผู้นำกลับเป็เซียวเซี่ยวเทียนอาจารย์ที่เขานับถือมากที่สุด
“ทำไมกัน?” เซียวเฟิงกุมกระบี่แน่นสายตาของเขาเย็นเยียบในใจไม่อยากจะเชื่อว่าทุกอย่างจะเป็แผนการที่อาจารย์ที่เขานับถือมากที่สุดวางไว้
“ศิษย์โง่ของข้าเ้ายังไม่อยากจะยอมรับทุกอย่างหรือ? อาจารย์เป็คนบอกเ้าว่าแผ่นหยกสรรค์สร้างสามารถช่วยชีวิตหงเหยียนได้นั่นหมายความว่ามีเพียงเ้าและอาจารย์เท่านั้นที่รู้ว่าเ้าจะไปนำแผ่นหยกสรรค์สร้างมาแต่ตอนนี้ผู้คนทั่วหล้ารู้กันหมดแล้ว เ้าว่าเป็เพราะอะไร?”
ดวงตาพยัคฆ์ของเซียวเซี่ยวเทียนจ้องมองแผ่นหยกสรรค์สร้างที่กลมกลืนเป็หนึ่งเดียวในมือซ้ายของเซียวเฟิงในขณะที่ก้นบึ้งของดวงตากลับเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความปรารถนาอย่างแรงกล้า
“พอแล้ว! ทำไมกันหงเหยียนนางเป็ลูกสาวแท้ๆ ของท่านนะ” สีหน้าของเซียวเฟิงซีดเผือดสายตาเ็าจ้องมองเซียวเซี่ยวเทียนอย่างไม่ลดละถึงตอนนี้เขาจึงเข้าใจว่าทำไมร่างกายของหงเหยียนที่แข็งแรงมาโดยตลอดถึงได้เกิดอาการกำเริบอย่างกะทันหันจนใกล้สิ้นใจ
“ฮ่าๆๆ ลูกสาวแท้ๆ แล้วอย่างไร? ตราบใดที่สามารถบรรลุเป็เซียนได้ข้าก็จะเป็ะถึงตอนนั้นจะ้าทายาทไปทำไม? หากไม่ได้ทำเช่นนี้ศิษย์ที่ดีของข้าจะยอมนำแผ่นหยกสรรค์สร้างนี้มาให้ข้าด้วยความเต็มใจได้อย่างไร?”
เมื่อได้ยินดังนั้นเซียวเซี่ยวเทียนก็หัวเราะลั่นออกมาในขณะนี้ในห้วงความคิดของเขามีเพียงความปรารถนาที่จะบรรลุเป็เซียนเป็ะเท่านั้นไม่มีแม้แต่ความสนใจในเซียวเฟิงเขาไม่ได้สังเกตว่ากลิ่นอายบนร่างของเซียวเฟิงเย็นเยียบขึ้นเรื่อยๆราวกับน้ำแข็งจากขุมนรกเก้าชั้นเข้ากลืนกิน
“แล้วหงเหยียนเล่า?” คำพูดที่เ็าไร้อารมณ์ความรู้สึกเปล่งออกมาจากปากของเทพกระบี่เซียวเฟิงทำให้เหล่าจอมยุทธ์ตระกูลเซียวโดยรอบต่างถอยร่นไปทีละคนๆต้องรู้ว่าจอมยุทธ์ตระกูลเซียวที่อยู่ในที่นี้ล้วนมีพลังยุทธ์ในขั้นปฐมกาล
แต่ชื่อเสียงของเซียวเฟิงเป็ที่เลื่องลือยากจะพรรณนาเขาเป็เทพกระบี่อันดับหนึ่งแห่งทวีปฮว่าเซี่ย ไร้คู่ต่อสู้ตลอดกาลผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งวิถีกระบี่แม้ว่าเขาในขณะนี้พลังปราณแท้จริงจะเหือดแห้งไปจนหมดสิ้นแต่พวกเขาก็ยังเชื่อว่าเทพกระบี่ผู้นี้เพียงแค่สะบัดกระบี่ย่อมสามารถส่งพวกเขาไปพบท่านพญายมได้
“ก็ตายไปแล้วอย่างไรเล่า!นางหมดประโยชน์แล้วก็ต้องตายอย่างมีคุณค่า ตอนนี้รีบนำแผ่นหยกสรรค์สร้างมาให้ข้าข้าเลี้ยงดูเ้ามาั้แ่เล็กก็เพื่อรอคอย่เวลานี้ข้าคำนึงถึงความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ของเรารอให้ข้าบรรลุเป็เซียนแล้วจะให้เ้าเป็ศิษย์ที่ดีของข้าต่อไปให้เ้าเป็ผู้ที่อยู่ใต้บัญชาของข้าผู้เดียวแต่เหนือคนนับหมื่น”
ในขณะนี้เซียวเซี่ยวเทียนถูกความคิดที่จะบรรลุเป็เซียนเข้าครอบงำจิตใจไปหมดแล้วกระทั่งเรียกได้ว่าจิตใจมุ่งสู่มาร เพื่อให้ได้แผ่นหยกสรรค์สร้างเขาได้เริ่มวางแผนมาั้แ่เนิ่นนานแล้วโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาได้พบกับเซียวเฟิง อัจฉริยะแห่งกระบี่อันดับหนึ่งนับแต่โบราณกาลเขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าแผนการของตนมาถึงแล้ว
หลังจากที่เซียวเซี่ยวเทียนกล่าวจบเขาไม่ทันได้สังเกตว่าดวงตาของเซียวเฟิงกลับกลายเป็ความว่างเปล่าความรู้สึกเหนือกว่าอารมณ์ทั้งหมดแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเซียวเฟิงในขณะนี้วิถีกระบี่ไร้ใจของเขาได้ทะลวงผ่านข้อจำกัดสุดท้ายจนถึงจุดสูงสุดแล้ว
แต่ก่อนนี้เพราะมีห่วงผูกพันเพราะในใจยังมีความรู้สึก จึงทำให้เขามิอาจแสดงวิถีกระบี่ไร้ใจขั้นสูงสุดได้แต่ในวันนี้เขาสามารถทำได้แล้ว
เห็นเพียงเซียวเฟิงคลายกระบี่ในมือออกนำแผ่นหยกสรรค์สร้างใส่ไว้ในอ้อมอกอย่างระมัดระวังเพราะนี่คือความหวังเดียวของเขาที่จะชุบชีวิตหงเหยียนเขาจะไม่มีวันปล่อยให้ความหวังดับมลายไป
ในขณะนี้บริเวณโดยรอบของตระกูลเซียวตกอยู่ในความเงียบงันทุกคนมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าในมือของเซียวเฟิงไม่มีกระบี่แล้วแต่ทุกคนคล้ายกับเห็นภาพหลอนว่ากระบี่ของเซียวเฟิงยังคงอยู่
ราวกับว่าทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยกระบี่ร่างกายของเซียวเฟิงได้รวมเป็หนึ่งเดียวกับกระบี่แล้ว เขาคือกระบี่และกระบี่ก็คือเขา ในขณะนี้สรรพสิ่งในโลกล้วนกลายเป็กระบี่ในมือของเซียวเฟิงนี่คือจุดสูงสุดแห่งวิถีกระบี่ ไร้กระบี่ย่อมเหนือกว่ามีกระบี่ ไม่มีเพลงกระบี่ใดเหนือกว่านี้ได้อีกแล้ว!
ในที่สุด เซียวเฟิงก็เริ่มเคลื่อนไหวใน่เวลาต่อมา ทุกคนรู้สึกถึงแสงกระบี่ที่สว่างวาบผ่านเบื้องหน้าไปแต่ไม่มีใครสามารถบรรยายความเร็วของแสงกระบี่นั้นได้เลย
ไม่มีใครกล้าจินตนาการกระทั่งไม่มีใครสามารถหลบหลีกแสงกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวนั้นได้หากในโลกมีเทพมารจริงๆ คงต้องหวาดผวาเพราะแสงกระบี่นั้นอย่างแน่นอน
จอมยุทธ์พลังขั้นขอบเขตปฐมกาลนับร้อยคนรวมถึงเซียวเซี่ยวเทียนผู้มีพลังยุทธ์ในขั้นขอบเขตหลอมรวมต่างล้มลงในกองเือย่างเงียบงัน
หลังจากวันนั้นกระบี่สะท้านฟ้าะเืดินนี้ได้กลายเป็ตำนานของทวีปฮว่าเซี่ยไปแล้วและนับแต่นั้นมาก็ไม่มีผู้ฝึกกระบี่คนใดสามารถแสดงขั้นสูงสุดของวิถีกระบี่ไร้เทียมทานนี้ได้อีก
และคนรุ่นหลังได้ให้คำนิยามแก่เซียวเฟิงว่าเซียนกระบี่ในตำนานอาจมีอยู่มากมาย แต่เทพกระบี่มีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือ 'เซียวเฟิง' เทพกระบี่อันดับหนึ่งแห่งทวีปฮว่าเซี่ย
บนยอดเขาคุนหลุน อาภรณ์ขาวดุจหิมะ!ชายเสื้อขาวซีดดุจหิมะ คมกระบี่ขาวซีดดุจหิมะ ใบหน้าด้านข้างขาวซีดดุจหิมะความอ้างว้างขาวซีดดุจหิมะ
ฝ่ามือของเซียวเฟิงลูบไล้ใบหน้างามล้ำโลกที่ซีดขาวดุจหิมะของหงเหยียนอย่างแ่เบามุมปากยกขึ้นเป็รอยยิ้มบางเบา “หงเหยียนศิษย์พี่อยากบอกเ้าว่า อันที่จริงแล้วเ้างดงามยิ่งกว่ากระบี่ใดๆในใต้หล้าเสียอีก!”
หลังจากกล่าวจบเซียวเฟิงก็นำแผ่นหยกสรรค์สร้างออกมาวางไว้ในอ้อมกอดของคนรักอย่างระมัดระวังหากแต่ปาฏิหาริย์ก็มิได้เกิดขึ้นแผ่นหยกสรรค์สร้างที่อบอุ่นยังคงเป็ดั่งสิ่งของไร้ชีวิต แม้จะเปล่งประกายจางๆภายใต้แสงอาทิตย์ แต่ก็มิได้ชุบชีวิตคนตายดังที่เล่าขานกันมามิได้ทำให้ผู้คนสำเร็จเป็เซียนบรรลุธรรมได้โดยตรง
สำหรับเื่นี้แม้ว่าเซียวเฟิงจะเตรียมใจไว้แล้วแต่ใบหน้าที่เ็าที่ขาวซีดราวหิมะก็ยังคงซีดเซียวลงไปอีกหลายส่วน
“หงเหยียนวันนี้ให้ศิษย์พี่บรรเลงเพลงให้เ้าสักเพลงเถิดนะ!” เซียวเฟิงค่อยๆวางเซียวหงเหยียนไว้ในอ้อมกอด แหวนมิติที่สวมอยู่บนนิ้วมือเปล่งประกายวูบวาบแล้วพิณโบราณก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นหิมะ
แม้เสียงพิณจะไพเราะแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความเศร้าโศก ในขณะที่บรรเลงพิณอยู่นั้นภาพร่างในอาภรณ์แดงที่กำลังร่ายรำให้เขาชมก็ราวกับปรากฏขึ้นในเบื้องหน้า
“เ้าบรรเลงเพลงให้โฉมงามโฉมงามร่ายรำให้แก่เ้า หากมีชาติภพหน้าได้พานพบ ขอให้เ้าได้เคียงข้างนางร่ายรำด้วยกันสู่์เก้าชั้นฟ้า” เทพกระบี่หลั่งน้ำตาออกมาแล้วนี่คือน้ำตาหยดแรกในชีวิตของเขา และจะเป็น้ำตาหยดสุดท้าย
“หงเหยียน เ้าจงวางใจเถิดศิษย์พี่จะอยู่กับเ้าตลอดไป จะไม่มีใครสามารถรังแกเ้าได้ แม้ต้องลงนรกหากท่านพญายมคิดรังแกเ้าก็ต้องถามกระบี่ในมือของศิษย์พี่ก่อนว่ายอมหรือไม่!”
เซียวเฟิงโอบกอดคนรักไว้ในอ้อมแขนเงยหน้ามองท้องฟ้า ในขณะที่หงเหยียนดับสิ้นใจ ดวงใจของเขาก็แตกสลายตามไปด้วย
“ฉึก!”
คมกระบี่เย็นเยียบแทงทะลุหัวใจของเซียวเฟิงความเ็ปที่เกิดขึ้นนั้นกลับมิได้ทำให้ใบหน้าที่เ็าของเซียวเฟิงเปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อยเพราะดวงใจของเขาได้แตกสลายไปแล้ว จะยังรู้สึกถึงความเ็ปได้อย่างไรกัน
เซียวเฟิงกระโจนลงสู่เหวลึกหมื่นจั้งใต้เขาคุนหลุนพร้อมทั้งโอบกอดหงเหยียนไว้แแ่เหวลึกหมื่นจั้งนั้นเป็ธารน้ำแข็งที่ไม่เคยละลายมานับล้านปีหวังเพียงธารน้ำแข็งนี้ผนึกพวกเขาไว้ด้วยกันชั่วนิรันดร์
อย่างไรก็ตามสิ่งที่เซียวเฟิงมิได้คาดคิดก็คือแผ่นหยกสรรค์สร้างพลันเปล่งประกายเจิดจ้าออกมาหลังจากที่ชโลมไปด้วยโลหิตจากหัวใจของตนเองจากนั้นเซียวเฟิงก็พบว่าิญญาของตนเองได้หลุดออกจากร่างถูกห่อหุ้มด้วยประกายแสงจากแผ่นหยกสรรค์สร้าง และหายวับไปในความว่างเปล่า
ใน่เวลาที่สติสัมปชัญญะสุดท้ายของเซียวเฟิงกำลังจะจมดิ่งสู่ความมืดมิดอย่างสมบูรณ์เขาเห็นได้อย่างชัดเจนว่าิญญาของศิษย์น้องก็ถูกห่อหุ้มด้วยประกายแสงเช่นกันและหายวับไปต่อหน้าต่อตาของตน
1K
![ทะลุมิติไปเป็นพระชายาโหดแห่งวังหลวง[จบบริบูรณ์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648709025_33180306.webp)
