หลังจากที่ลีกียองได้ลืมตาตื่นขึ้นมาในสภาพที่สติยังไม่ครบถ้วนสิ่งแรกที่เขาััได้คือก้อนแข็งๆที่จัดเรียงกันอย่างแข็งกระด้านก่อนที่เขาจะได้สติกลับมาเต็มร้อยแล้วลืมตาเบิกโพล่งตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้าที่มีผู้ชายกำลังนอนอยู่ข้างๆเขา
แต่สิ่งที่น่าใยิ่งกว่าคือมือของผู้ชายคนนั้นกำลังโอบกอดตัวของเขาอย่างแ่าจนแทบจะขยับตัวไม่ได้เขาจึงทำได้เพียงนอนอยู่นิ่งๆเป็หมอนข้างของคิมฮยอนซองอย่างเลียงไม่ได้
และเมื่อไม่มีอะไรให้ทำลีกียองจึงเริ่มที่จะสังเกตใบหน้าของคิมฮยอนซองที่ดูหล่อเกินหน้าเกินตาทั้งใบหน้าที่ดูหล่อคมผมสีน้ำเงินที่ดูแล้วสบายตาหรือแม้กระทั่งซิกแพคที่เรียงตัวกันอย่างสวยงาม
น่าอิจฉาชะมัด
ลีกียองที่ได้สำรวจหน้าตาของคิมฮยอนซองอย่างชัดๆก็เริ่มมีความรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาจึงเลือกที่จะเอื้อมมือไปหยิกแก้มแล้วพยายามยืดใบหน้าของคิมฮยอนซองให้มากที่สุดเพื่อหวังว่าการทำแบบนี้จะทำให้คิมฮยอนซองดูขี้เหร่ขึ้นบ้าง
“ขออนุญาตนะค-”
!!!
ซวยแล้ว!!
ลีกียองที่มัวสนใจแต่คิมฮยอนซองจนลืมสังเกตเห็นว่าตอนนี้มีคนได้เข้ามาในห้องของเขาแล้ว ถึงแม้ว่าลีกียองอยากจะทำเหมือนเื่นี้ไม่เคยเกิดขึ้นมากแค่ไหนก็ไม่ทันแล้วเพราะผู้หญิงคนนั้นได้เดินมาทางพวกเขาแล้ว
แกล้งหลับตอนนี้ทันไหมนะ
“เอ่อ...คุณคือ..”
“ดิฉันชื่อคิมมิยองเป็เลขาของคุณค่ะ”
ไม่รู้ทำไมสายตาของผู้หญิงคนนี้ถึงมองพวกเราด้วยสายตาแปลกๆเหมือนกับว่ากำลังมองลูกที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่กับแฟนแล้วเผลอไปขัดจังหวะเข้าพอดียังไงอย่างนั้นแหละ
แต่เขาก็พอเข้าใจอารมณ์ของเธอได้เพราะตอนนี้พวกเราก็อยู่ในท่าที่ดูล่อแหลมอยู่พอสมควรซึ่งมันก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหรถ้าจะได้รับสายตาแปลกๆกลับมา
“กิลด์มาสเตอร์ยังไม่ตื่นทีเหรอคะ?”
“ครับผมพยายามปลุกเขาอยู่หลายครั้งแต่เขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมาเลย...”
“เอ๋...น่าแปลกนะคะเนี่ย เพราะปกติกิลด์มาสเตอร์ไม่ใช่คนหลับลึกอะไรขนาดนั้นนี่นา”
“ถ้างั้-”
“แต่วันนี้ดูเหมือนว่ากิลด์มาสเตอร์คงจะเหนื่อยมากแน่เลยค่ะ”
แสดงว่าเขาต้องอยู่แบบนี้ไปตลอดจนกว่าคิมฮยอนซองจะตื่นอย่างนั้นเหรอแต่เขาก็ไม่อยากอยู่แบบนี้ไปตลอดหรอกนะ
ลีกียองที่ไม่อยากอยู่ตรงนี้ทำได้แค่เพียงส่งสายตาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือไปยังคิมมิยองพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อนขอความเมตตาไป
“แต่ตอนนี้ผมเริ่มหิวข้าวแล้วนะครับ”
“เอ่-”
“อืมม…”
ไม่ทันที่คุณคิมมิยองจะตอบอะไร กลับมีเสียงหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของพวกเราไปซะก่อนซึ่งก็คงไม่พ้นชายร่างใหญ่ที่กำลังกอดเขาจมอกอยู่
“คุณกียองตื่นแล้วเหรอครับ”
คิมฮยอนซองผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับส่งสายตาและรอยยิ้มที่แสนบริสุทธิ์โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีคนๆหนึ่งกำลังจะอดตายเพราะตัวเองไม่ยอมตื่น
“เอ่อ…คุณคิมฮยอนซองค่ะ”
คิมฮยอนซองได้ชำเหลือบมองคิมมิยองแวบหนึ่งก่อนที่จะส่งสายตาลกลนมาทางเขาพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงความรู้สึกผิดอย่างชัดเจน
“สายขนาดนี้แล้วเหรอครับเนี่ยผมขอโทษด้วยนะครับคุณกียองผมดันตื่นสายขนาดนี้ซะได้ คุณคงหิวแย่แล้วใช่ไหมครับ?”
“อ่า…ครับ”
ไม่รู้ทำไมแต่ลางสังหรณ์ของเขากำลังบอกว่าคิมฮยอนซองกำลังโกหกอยู่อาจจะเป็เพราะใบหน้าของคิมฮยอนซองในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความสุขจนแทบไม่หลงเหลือความรู้สึกผิดเลย
“คุณคิมมิยองช่วยบอกพ่อครัวว่าให้นำอาหารเช้ามาที่ห้องนี้ได้เลยนะครับ”
เอะ เดี๋ยวนะ
“เอ่อ...พวกเราจะทานข้าวกันที่นี่เหรอครับ?”
“ใช่ครับ”
“ทานข้าวกันข้างนอกไม่ได้เหรอครับ?”
“ไม่ครับ”
“...”
ฉันเริ่มคิดถึงจินชิงแล้วสิ เพราะถึงแม้จินชิงจะเหมือนคนพวกนั้นแต่เขาก็ไม่เคยขังฉันไว้ในห้องเลยนะ
ก๊อกๆ
“ลูกพี่ตื่นแล้วยังค้าบบบ”
ใครอีกเนี่ย?
ในขณะที่ลีกียองกำลังคุยกับคิมฮยอนซองกันอยู่นั้นจู่ๆก็มีผู้บุกรุกเข้ามาในห้องของเขาโดยที่ไม่ฟังคำอนุญาตจากกิดล์มาสเตอร์ของตัวเองเลยสักนิดนั่นจึงทำให้ลีกียองเดาได้เลยว่าคนๆนี้ต้องเป็คนสนิทของคิมฮยอนซองแน่ๆ
หืม...คนๆนี้ชื่อพัดด็อกกูสินะ
หลังจากที่ลีกียองได้ดูสเตตัสของพัดด็อกกู เขาก็เดาได้เลยว่าคนๆนี้คือคนที่ตัวเขาในอนาคตได้เก็บมาเป็โล่เนื้อของตัวเองแน่ๆส่วนคนที่ชื่อคิมฮยอนซองก็คงจะเป็ดาบของเขาละมั้ง
“หืม...พวกคุณกำลังทานข้าวกันเหรอ?”
“ครับ”
“งั้นผมขอทานด้วยนะครับ!”
“เออ...-”
“ได้สิครับ
เ้าตัวยกยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้ยินคำอนุญาติจากเ้าตัวเล็กซึ่งต่างจากคิมฮยอนซองที่ตอนนี้มีสีหน้าบึ้งตึงก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็ราบเรียบอย่างรวดเร็ว
“จะว่าไป...ตอนนี้ลูกพี่ก็เด็กกว่าผมแล้วน่ะสิ”
“???”
“???”
“ทำไมเราไม่ลองเปลี่ยนคำเรียกบ้างล่ะครับ?”
“ยังไงเหรอครับ?”
ด็อกกูได้แสยะยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังปนตลก
“ฮะแฮ่ม...จะเรียกผมว่าพี่ด็อกกูหรือลูกพี่ก็ได้นะครับ”
“เฮ้ คุณด็อกกูแบบนั้นมันดูไม่เสียมารย-”
“พี่ด็อกกู”
“...”
“...”
“อย่างนั้นแหละเ้าหนู”
“ถ้าคุณกียองรู้สึกไม่สบายใจหรือกำลังฝืนอยู่ก็ไม่ต้องทำอย่างนั้นก็ได้นะครับ”
“พูดอะไรอย่างนั้นหล่ะครับคุณคิมฮยอนซองลูกพ-เอ้ยเ้าหนูนี่ไม่มีทางรู้สึกอย่างนั้นอยู่แล้วครับ ใช่ไหมเ้าหนู”
“ครับ”
“เห็นไหมครับ”
คิมฮยอนซองได้ทำหน้าราวกับว่ากำลังโดนหักหลังก่อนที่จะเดินไปจัดจานทั้งอย่างนั้น
ไม่รู้ทำไมในสายตาของลีกียองถึงมองว่าคิมฮยอนซองคนนั้นดูเหมือนลูกหมาที่ถูกเ้านายทิ้งเพราะเ้านายดันสนใจหมาตัวอื่นมากกว่าทั้งใบหน้าที่เรียบเฉยปนความเศร้านั้น
นี่ฉันตาฝาดรึเปล่า? คิมฮยอนซองคนนั้นจะมีใบหน้าแบบนั้นได้ยังไงกัน
“ไหนๆก็เรียกผมแบบนั้นแล้วทำไมไม่ให้เ้าหนูนี่เรียกคุณฮยอนซองบ้างล่ะครับ”
ด็อกกูที่เหมือนจะอ่านบรรยากาศออกก็รีบเสนอทางเลือกอีกทางหนึ่งเพื่อที่อย่างน้อยก็หวังว่าจะทำให้คิมฮยอนซองหยุดปล่อยบรรยากาศมาคุสักที
“บ…แบบนั้นจะดีเหรอครับ”
“ดีสิครับ! ยังไงคุณกียองก็คงไม่ขัดอยู่แล้วใช่ไหมเ้าหนู”
หลังจากที่คิมฮยอนซองได้ฟังคำยุแยงจากด็อกกูเขาก็ได้แอบชำเลือบมองมาที่ลีกียองอย่างคาดหวังเหมือนกับเด็กน้อยที่อยากได้คำชม
ฉันเลือกได้ด้วยเหรอ?
“พี่ฮยอนซองครับ”
ฉึก!
ทันทีที่ลีกียองพูดประโยคนั้นออกมาก็เหมือนมีลูกศรมาปักตรงกลางหัวใจของคิมฮยอนซองจนเขาแทบจะเก็บอาการไม่อยู่จึงทำได้เพียงยืนอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน
จ๋อกกกก
ในขณะนั้นเองก็พลันเกิดเสียงท้องร้องที่ดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัดของพัดด็อกกูได้ทำให้บรรยากาศในห้องหยุดชะงักก่อนที่พัดด็อกกูพยายามที่จะเปลี่ยนบรรยากาศด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงตามปกติ
“ในเมื่อคุณคิมฮยอนซองจัดจานเสร็จแล้ว พวกเรามาทานข้าวกันเถอะครับ”
“ครั-”
“เดี๋ยวก่อนครับคุณกียอง”
“???”
“???”
ทั้งลีกียองและพัดด็อกกูได้หันไปทางที่มาของเสียงแล้วก็ได้พบกับสายตาที่จดจ้องลีกียองเป็พิเศษก่อนที่เขาคนนั้นจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ผมว่าเราต้องจัดการกับเสื้อของคุณลีกียองก่อนนะครับ”
สายตาของพวกเราทั้งหมดได้เบนมาทางเสื้อผ้าสไตล์จีนทรงกี่เพ้าบนตัวของลีกียองที่นำมาจากจินชิงซึ่งตอนแรกลีกียองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมคิมฮยอนซองถึงต้องมองแรงเหมือนอยากจะฉีกเสื้อผ้าเป็ชิ้นๆขนาดนั้นด้วย
หรือว่า!
“ผมขอโทษด้วยนะครับที่ยังไม่ทันได้อาบน้ำ”
ทันทีที่เขาได้พูดประโยคนั้นออกมาทั้งห้องก็ตกอยู่ในบรรยากาศที่เงียบกริบก่อนที่พัดด็อกกูจะะเิเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกับได้รับสายตาที่ขอโทษขอโพยจากคิมฮยอนซอง
“เอ่อ...ผมไม่ได้โทษคุณกียองนะครับ”
“ฮ่าๆๆ เ้าหนูนายนี่เหมือนลูกพี่เลย ฮ่าๆ”
???
“ทำไมเหรอครับ?”
“ก็-”
“ก็คนบนโลกนี้ส่วนใหญ่เขาไม่ค่อยนิยมอาบน้ำกันแล้วนี่นา”
“เสียมารยาทนะครับคุณด็อกกู”
“หมายความว่ายังไงเหรอครับ?”
“คนส่วนใหญ่ที่คุณด็อกกูพูดถึงหมายถึงนักผจญภัยคนอื่นๆน่ะครับเพราะว่าพวกเขาต้องไปทำภารกิจที่ไม่มีสถานที่อำนวยความสะดวกสักเท่าไหรจึงทำให้ต้องใช้เวทมนตร์แทนการชำระร่างกายแบบปกติครับ”
“...”
“เอ่อ...แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีคนอาบน้ำเลยนะครับอย่างเช่นคนที่ทำงานในเมืองหรือไม่ก็คนที่ทำงานในตำแหน่งที่ปลอดภัยพวกเขายังนิยมอาบน้ำกันอยู่นะครับ”
“อ่า...ขอบคุณที่อธิบายนะครับพี่ฮยอนซอง”
สีหน้าของคิมฮยอนซองก็แปรเปลี่ยนเป็สดใสร่าเริงเมื่อได้ยินคำขอบคุณจากลีกียองก่อนที่เขาจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าพร้อมกับหยิบเสื้อมาสองสามชุดที่มีสไตล์แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
เสื้อตัวแรกมีสไตล์ที่ดูเหมือนชนชั้นสูงทั้งเสื้อสูทสีดำเนคไทสีแดงสด กางเกงขาสั้นและถุงเท้าสีดำยาวที่ให้ลุคเหมือนลูกคุณหนู
กลับกันเสื้อตัวที่สองนั้นมีเสื้อฮูดสีขาวที่มีลายเส้นสีแดงเป็รูปแมวน้อยกางเกงขาสั้นสีดำและมีรองเท้าผ้าใบสีขาวรวมๆแล้วเสื้อตัวนี้ดูให้ลุคที่สบายๆเป็กันเอง
ส่วนเสื้อตัวที่สามนั้นแตกต่างจากสองตัวแรงโดยสิ้นเชิงจนไม่สามารถเรียกมันว่าเสื้อได้อีกเอาเป็ว่าชุดตัวสามนั้นเป็เสื้อฮูดกับกางเกงที่ติดกันแต่สิ่งที่พิเศษกว่านั้นคือการที่เสื้อตัวนี้นั้นมีหูกับหางแมวที่ขนฟูๆเพิ่มขึ้นมา
ใครมันเป็คนเลือกมาเนี่ย?
“ว้าววว คุณคิมฮยอนซองเอาเสื้อพวกนี้มาจากไหนงั้นเหรอครับ?”
“หลังจากที่พวกเราประชุมเสร็จผมก็รีบไปซื้อมาทันที่เลยน่ะครับ”
“...”
เอาเป็ว่าเมื่อกี้ฉันไม่คิดอะไรก็แล้วกัน
“เอ้า! เ้าหนู! มาเลือกเสื้อของนายได้เลย! แต่ถ้าจะให้ฉันแนะนำ ตัวที่สามก็ไม่ได้แย่นะ”
ยังไงฉันก็ไม่มีทางเลือกตัวที่สามแน่นอน
“ผมว่า...ขอเป็ตัวแรกดีกว่าครับ”
“อ่า...งั้นเหรอครับ”
หลังจากที่ลีกียองเลือกเสร็จคิมฮยอนซองก็มีสีหน้าที่ผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดแต่ถึงอย่างนั้นคิมฮยอนซองก็ยอมยื่นชุดมาอย่างว่าง่าย
“งั้นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ”
“คุณกียองไม่จำเป็ต้องอาบน้ำแล้วก็ได้นะครับ”
???
“เอ่อ..หมายความว่ายังไงเหรอครับ?”
“ก็ผมอาบน้ำให้คุณแล้วยังไงล่ะครับ”
“...”
คิมฮยอนซองได้พูดประโยคนั้นออกมาได้อย่างหน้าหน้าเฉยพร้อมกับทำหน้าที่เหมือนสุนัขที่้าคำชมหลังจากที่ได้ช่วยเหลือเ้านายของมันแล้วโดยที่ไม่ได้สังเกตว่าภายใต้ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของลีกียองนั้นมีความสิ้นหวังมากแค่ไหน
หยุดทำหน้าอย่างนั้นได้แล้วไอเวรเอ้ย
ไม่รู้ทำไม่นี้ถึงแต่งแนวปกติไม่ได้เลยอะ T T น่าจะเป็เพราะความเครียดแน่เลยตอนนี้เลยไม่ค่อยมีแรงบันดาลใจเพราะอย่างนั้นไรท์เลยเปลี่ยนตอนหน้าเป็เื่สั้นแทนนะ
6K
