-BAD MASTER-
1
ติ๊ง!
เสียงประตูลิฟต์ดังขึ้นเมื่อมาถึงชั้นที่้าเมื่อประตูเปิดออกฉันก็รีบเดินไปหาห้อง 709 ตามที่ผู้จัดการบอกทันทีเพราะเมื่อสองวันก่อนมีคนโทรเข้ามาในบริษัทว่า้าแม่บ้านให้มาทำงานที่นี่ฉันถึงได้มาอยู่ตรงนี้ยังไงล่ะ ใช่แล้วค่ะ ฉันคือแม่บ้านที่จะมาทำงานที่นี่เองแต่อย่าเพิ่งคิดว่าฉันคือป้าแก่ๆที่อายุสามสิบกว่านะคะเพราะฉันเพิ่งจะอายุสิบแปดปีเองเหตุผลที่ฉันต้องมาทำงานแบบนี้คือฉัน้าที่จะช่วยแม่หาเงินแล้วอีกอย่างฉันต้องส่งตัวเองเรียนด้วยลำพังแค่แม่คนเดียวก็แทบจะส่งน้องชายไม่ไหวอยู่แล้วไหนจะหนี้ของพ่อที่เป็มรดกตกทอดมาอีกชีวิตฉันนี่เหมือนกับนางเอกในนิยายเลยเนอะ ว่ามั้ย
งานหลักๆของแม่บ้านก็อย่างที่ทุกคนรู้อยู่แล้วอย่างเช่นทำความสะอาด ซักผ้า ล้างจาน และอีกบลาๆๆ แล้วก็รวมถึงทำอาหารด้วยนะคะแต่ก็ต่อเมื่อเ้านาย้าน่ะนะ เพราะบางคน้าที่จะออกไปทานข้างนอกมากกว่าระยะเวลาในการทำงานของฉันคือสามเดือน ทำทุกวันยกเว้นวันอาทิตย์ั้แ่เวลาเก้าโมงครึ่งถึงหกโมง
“ห้องนี้สินะ” เมื่อมาถึงห้องที่หมายแล้วฉันก็กดออดหน้าห้องทันที
ออด...
ออด......
เงียบ
ออด..........
ไม่มีสัญญาณตอบรับ
เมื่อเห็นว่าไม่มีท่าทีว่าจะมีคนออกมาเปิดประตูฉันจึงลองหมุนลูกบิดประตูดู
กริ๊ก!
เอ๋.....ในเมื่อห้องไม่ได้ล็อกก็แสดงว่าต้องมีคนอยู่บางทีเ้าของห้องจะไม่ว่างก็ได้ หรือไม่ก็เข้าห้องน้ำอยู่จึงออกมาเปิดประตูไม่ได้มันอาจจะเป็แบบนั้นก็ได้ ฉันควรเข้าไปเลยดีหรือเปล่านะฉันมองไปที่หมายเลขห้องอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ผิดห้องก่อนจะติดสินใจหมุนลูกบิดประตูและผลักมันเข้าไป
“กรี๊ด!/กรี๊ด!”
นะ...นี่มันอะไรกันเนี่ยทันทีที่ฉันเปิดประตูเข้ามาสิ่งแรกที่ฉันเห็นก็คือผู้ชายที่ใส่แค่กางเกงยีนส์กับผู้หญิงที่เหลือแค่ชุดชั้นในกำลังนัวเนียกันอยู่ที่โซฟานี่มันเพิ่งจะเช้าเองนะทำอะไรทำไมไม่เกรงใจพระอาทิตย์กันบ้างล่ะ โอ๊ยยยแล้วตาฉันจะเป็กุ้งยิงมั้ยเนี่ยตอนนี้ใจฉันเต้นแรงยิ่งกว่าตอนที่เห็นฉากเลิฟซีนในหนังฝรั่งเป็สิบเท่าเลย
“เธอเป็ใคร” ผู้ชายคนนั้นหันมาถามฉันในขณะที่ผู้หญิงกำลังพยายามเอาเสื้อผ้ามาปิดร่างกายที่เกือบเปลือยของเธอนี่เธอเพิ่งคิดได้ว่าสมควรจะอายหรือไง ฉันปิดตาไว้ก็ได้
“ฉันถามว่าเธอเป็ใคร แล้วมาทำอะไรที่นี่” เมื่อฉันยังไม่ตอบอะไรเขาเขาจึงถามกลับมาอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม อยู่แค่นี้ทำไมต้องะโด้วยฉันก็กลัวเป็เหมือนกันนะ
“เอ่อ...คือฉันเป็แม่บ้านที่จะมาทำงานที่นี่ค่ะ” ฉันรีบพูดรัวๆเพราะกลัวเขาจะโมโหเข้า
“แม่บ้านงั้นเหรอ...” ฉันค่อยๆเอามือที่ปิดตาออกจึงเห็นว่าเขากำลังหัวเสียเป็อย่างมากก็แน่ล่ะในเมื่ออยู่ๆก็มีคนมาขัดจังหวะการทำกิจกรรมอย่างว่าแบบนั้น เป็ใครก็อารมณ์เสียทั้งนั้นแหละ “ซินดี้ เธอกลับไปก่อน” เขาหันไปไล่ผู้หญิงคนนั้นจึงทำให้เธอทำหน้าไม่พอใจ
“ว่าไงนะคะ”
“ใส่เสื้อผ้าแล้วรีบไปซะ”
“แต่...”
“ไปเซ่! ” เขาตะคอกใส่ผู้หญิงที่ชื่อ ‘ซินดี้’ อีกครั้ง นั่นทำให้เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็รีบใส่เสื้อผ้าแล้วออกไปจากห้องทันที
“เอ่อ...คือ....” ตอนนี้เหลือแค่ฉันกับเขาสองคนและมันทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก
“มัวยืนเซ่ออะไร ไม่ไปทำงานของเธอหรือไง” เขาพูดพลางหยิบเสื้อขึ้นมาใส่นี่เขาพูดกับคนที่เจอกันครั้งแรกแบบนี้ทุกคนเลยหรือไง หยาบคายชะมัด “ตกลงจะไม่ทำใช่มั้ย งานน่ะ หรือว่าอยากทำอย่างอื่นแทนตอนนี้อารมณ์ของฉันมันยังค้างอยู่นะ”
สงสัยว่าฉันจะยืนมองเขานานเกินไปหน่อยเขาจึงเดินเข้ามาใกล้ๆฉันจนฉันต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“ปะ....เปล่า ฉันกำลังจะไปทำเดี๋ยวนี้แหละ” ฉันรีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันทีฉันรู้สึกว่าั้แ่เข้ามาในห้องนี้ฉันกลายเป็คนพูดติดอ่างไปซะงั้นก็ดูเขาพูดเข้าสิ ใครเขาอยากจะไปทำแบบนั้นกับนายกัน เขาน่ะมันเสือร้ายชัดๆระหว่างที่ทำงานที่นี่ฉันคงต้องอยู่ให้ห่างจากเขาเข้าไว้เพราะคนอย่างเขาไว้ใจไม่ได้แน่ๆ
“แอบนินทาฉันอยู่เหรอไง”
“เอ๊ะ...” เขารู้ได้ยังไงฉันหันไปมองหน้าเขาแบบงงๆ เมื่อกี๊นี้ฉันคิดในใจไม่ใช่เหรอ
“จริงๆด้วย”
“มะ...ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย”
“ที่บริษัทเธอเขาจ้างคนพิการให้มาทำงานหรือไง” เขาพูดเมื่อเห็นว่าฉันยังคงพูดติดอ่างอยู่ “หึ ถ้ากลัวว่าฉันจะทำอะไรเธอจริงๆล่ะก็ไม่ต้องห่วงหรอกนะเพราะฉันไม่มีวันสนใจผู้หญิงแบบเธอแน่”
“นี่นาย!” ก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอะไรเขาก็เดินเข้าไปในห้องนอนแล้วเหอะ! คิดว่าฉันเองจะสนใจนายหรือไง ทำอย่างกับว่าตัวเองมีอะไรดีอย่างนั้นแหละก็ดีแล้วที่นายจะไม่สนใจฉันน่ะ ผู้ชายอย่างนายฉันก็ไม่มีวันชอบเหมือนกัน ฮึ่ย!ผู้ชายอะไรนิสัยแย่ที่สุด ทำไมฉันต้องมาทำงานกับคนแบบนี้ด้วยนะ
ฉันทำความสะอาดเสร็จหมดแล้วเหลือแค่ล้างจานกับซักผ้าซึ่งมันไม่ได้หนักหนาอะไรเลยในเมื่อในห้องนี้มีหมอนั่นอาศัยอยู่แค่คนเดียว ั้แ่ที่เขาเข้าไปในห้องจนป่านนี้ก็ยังไม่ออกมาเลยแต่ก็ดีแล้วล่ะฉันจะได้ทำงานอย่างสะดวกๆถ้าไม่อย่างนั้นฉันต้องเป็บ้าั้แ่วันแรกที่มาทำงานแน่
เมื่อฉันล้างจานเสร็จแล้วก็จะเอาผ้าลงไปซักข้างล่างอ้อ ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวเลย ฉันชื่อฟ้าค่ะ มีน้องชายหนึ่งคนชื่อว่าเมฆ ฉันกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยค่ะอีกไม่นานก็จะเปิดเทอมแล้วฉันจึงต้องรีบหาเงินแบบนี้ไงล่ะ
ก๊อกก๊อก ก๊อก
ฉันเดินไปเคาะประตูเพื่อที่จะให้เขาเอาเสื้อผ้าที่ใส่แล้วมาให้ฉันเอาไปซัก
เงียบ
ก๊อกก๊อก ก๊อก
“นายอยู่ในห้องหรือเปล่า ฉันจะลงไปซักผ้า เอาเสื้อผ้าที่ใส่แล้วออกมาสิ”
เงียบ
หรือว่าเขาจะออกไปข้างนอกตอนที่ฉันล้างจานอยู่ในครัวนะถ้าอย่างนั้นฉันเข้าไปเอาเองก็แล้วกัน
แอด...
ฉันค่อยๆเปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่าเ้าของห้องนอนหลับอยู่บนเตียงแล้วทำไมถึงไม่ได้ยินเสียงฉันล่ะ เป็คนหลับลึกหรือไง ถ้าป่านนี้ขโมยเข้าห้องคงจะได้ของไปง่ายๆแน่ฉันกวาดมองไปทั่วห้องก็ไม่เห็นจะเจอตะกร้าผ้าที่ใส่แล้วของเขาเลย เขาเอาไว้ไหนกัน
“นี่นาย เสื้อผ้าที่ใส่แล้วของนายอยู่ไหน” เมื่อฉันหาเองไม่เจอก็เลยลองเรียกเขา
“....”
“นี่” ฉันเดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้นแต่เขาก็ยังไม่ได้ยินหมอนี่ยังไม่ตายใช่มั้ย “นี่นายตื่น...เอ๊ะ” ฉันนำมือไปจับที่แขนของเขาเพื่อที่จะเขย่าให้เขารู้สึกตัวแต่กลับพบว่าแขนเขาร้อนมากๆเพื่อให้แน่ใจฉันจึงเอาหลังมือไปแตะที่หน้าผากเขาเพื่อจะวัดอุณหภูมิก็พบว่ามันร้อนไม่ต่างจากแขนของเขาเลยนี่เขาไม่สบายแบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่กันทั้งๆที่เมื่อเช้าเขายังมีแรงจะทำกิจกรรมอย่างว่ากับผู้หญิงคนนั้นอยู่เลยแล้วทำไมตอนนี้ถึงเป็แบบนี้ล่ะ
ฉันรีบไปเอากะละมังมาใส่น้ำเพื่อที่จะเช็ดตัวให้เขาทันทีเพราะอย่างน้อยๆก็จะช่วยให้ไข้ลดลงได้บ้าง ถ้าไม่ทำแบบนี้มีหวังเขาได้ช็อคตายแน่ๆ
ฉันค่อยๆเช็ดตัวให้เขาเริ่มจากแขนทั้งสองข้างมาที่คอแล้วไล่ลงไปที่หน้าอกก่อนจะค่อยๆเอาผ้าล้วงเข้าไปในเสื้อเพื่อที่จะสามารถเช็ดตามลำตัวของเขาได้ฉันไม่ได้โรคจิตนะแต่มันจำเป็ต้องทำแบบนี้จริงๆว่าแต่ทำไมหมอนี่ไม่รู้สึกตัวอีกนะ ฉันนำผ้ามาจุ่มน้ำอีกครั้งก่อนจะบิดให้หมาดๆแล้วเอาไปบนใบเช็ดหน้าของเขาตอนนี้หน้าของเขาซีดมากๆเลยแต่ปากก็ยังแดงเพราะพิษไข้เมื่อได้มองเขาใกล้ๆแบบนี้แล้วเขาดูดีมากๆเลย ผมสีดำกับคิ้วหนาดกดำจมูกโด่งเป็สันและริมฝีปากที่หนาเล็กน้อยอย่างน่ามองถ้าไม่ติดนิสัยที่แย่ๆฉันจะจัดให้เขาเป็ผู้ชายที่เฟอร์เฟคมากๆเลย
“หืม” อยู่ๆเขาก็เอามือมาจับมือฉันที่กำลังเช็ดหน้าให้เขา
“ทำอะไร” เขาพูดทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา
“นายกำลังไม่สบาย ฉันเลยเช็ดตัวให้เผื่อว่าไข้จะลด”
“ออกไป” เขาพูดพร้อมกับสะบัดมือของฉันออก
“แต่...”
“ฉันบอกให้ออกไป”
“กะ...ก็ได้”
ทั้งๆที่เขาไม่ได้ตะคอกหรือใส่อารมณ์กับคำพูดนั้นแต่คำพูดเรียบๆของเขาก็น่ากลัวจนฉันไม่รู้จะเถียงอะไรกลับไปฉันจึงรีบเก็บกะละมังแล้วก็ออกมาจากห้องของเขาทันที คนอะไรนิสัยแย่ชะมัดเลยฉันยังไม่ได้ทำอะไรเขาซะหน่อยอุตส่าห์หวังดีเช็ดตัวให้ฉันไม่น่าไปชมตอนที่เขาหลับเลยพอตื่นมาอย่างกับปีศาจ รู้อย่างนี้ฉันน่าจะปล่อยให้ไข้ขึ้นสูงตายไปเลย
ก๊อกก๊อก ก๊อก
ก๊อกก๊อก ก๊อก
“ฉันเข้าไปนะ”
ฉันจำเป็ต้องหน้าด้านเข้าไปในห้องนี้อีกครั้งเพื่อที่จะเอาข้าวต้มและยาไปให้เขาเพราะเขาต้องกินยาถ้าไม่อย่างนั้นเขาอาจจะเป็อะไรไปมากกว่านี้ก็ได้ที่ฉันแช่งเขาก็พูดไปอย่างนั้นแหละเพราะถ้าเขาตายจริงๆแล้วใครจะจ้างฉันล่ะเมื่อไม่มีใครจ้างฉันก็ไม่มีเงินแล้วฉันก็จะไม่ได้เรียนต่อดูสิมีแต่ผลเสียตามมาทั้งนั้นเลยนับจากนี้ฉันจะท่องไว้ว่าเ้านายคือพระเ้าให้ขึ้นใจเลย
ฉันเอาข้าวต้มไปวางไว้บนโต๊ะข้างๆเตียงก่อนจะหันไปมองคนป่วยที่ยังคงหลับสนิทอยู่ตอนนี้เขาเหมือนเด็กน้อยจริงๆต่างจากตอนที่เขาตื่นลิบลับเลย ให้ตายเถอะฉันไม่อยากปลุกเขาเลย
“นี่นาย” ฉันเขย่าตัวเขาเบาๆเพื่อให้เขาตื่นมากินข้าวต้มก่อนที่มันจะเย็นหมด
“ฉันขอโทษ”
“เอ๊ะ” อยู่ๆเขาก็มาจับมือของฉันเอาไว้เขาพูดกับฉันเหรอ หรือว่าเขาละเมอเพราะตอนนี้เขายังไม่ลืมตาเลย
“ฟังฉันอธิบายก่อน”
“...”
“อย่าเพิ่งไป”
“ละเมอสินะ” ฉันพูดกับตัวเองเบาๆคงจะเป็เพราะพิษไข้ล่ะมั้ง ว่าแต่เขาละเมอถึงใครกันแต่ก็ช่างเขาสิมันไม่ใช่เื่ของฉันซะหน่อย
“นี่นาย ตื่นมากินข้าวต้มกับยาก่อน” ฉันตัดสินใจเรียกเขาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเขาหยุดละเมอแล้วแต่ก็ยังไม่ปล่อยมือของฉันออก
“นี่...” เขาค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะมองไปที่มือของเขาที่ยังจับมือของฉันอยู่
“เอ่อ...คือเมื่อกี๊นายละเมอแล้วก็มาจับมือของฉันไว้น่ะ” ฉันบอกพร้อมกับค่อยๆเอามือออกเพราะถ้าฉันไม่ทำแบบนี้เขาได้สะบัดมือฉันทิ้งอีกรอบแน่
“ฉันไล่เธอออกไปแล้วไม่ใช่เหรอไง ทำไมยังอยู่ที่นี่อีก”
“ฉันเอาข้าวต้มกับยามาให้” ฉันรีบยกถาดข้าวต้มกับยามาไว้ตรงหน้าเขา
“ฉันไม่้า”
“แต่นายต้องกินยานะ”
“กลับไปซะ”
เพล้งงง
เขาปัดถาดข้าวต้มที่อยู่ในมือของฉันออกทำให้มันร่วงไปกระทบกับพื้นแตกกระจาย
นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะเขาต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอทั้งๆที่ฉันทำทั้งหมดนี่ก็เพื่อตัวเขาเองทั้งนั้น
“ทำแบบนี้ไม่มากเกินไปหรือไง” แบบนี้ฉันก็ไม่ทนเหมือนกันทั้งๆที่ป่วยอยู่ยังจะฤทธิ์เยอะอีก
“ฉันบอกให้เธอกลับไป” เขาไล่ฉันอีกครั้งก่อนจะมองหน้าฉันนิ่งๆ
หมอนี่ไม่เคยสำนึกผิดเลยจริงๆ
“แต่มันยังไม่หมดเวลางานของฉัน”
“กลับ-ไป-ซะ” เขากัดฟันพูดทีละคำอย่างช้าๆอีกครั้งทำไมเขาชอบไล่ฉันนักนะ เหอะ! ถ้าไล่กันขนาดนี้แล้วฉันจะอยู่ทำไมล่ะดีเหมือนกันได้เลิกงานก่อนกำหนดตั้งหลายชั่วโมง
“ฉัน-กลับ-แน่” ฉันพูดเลียนแบบเขากลับไปบ้างก่อนจะออกไปจากห้องนี้แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ออกไปเขาก็เรียกฉันไว้ก่อน
“เดี๋ยว”
ฉันหันกลับไปมองหน้าเขาเชิงทำหน้าถามประมาณว่า ’มีอะไร’ หรือว่าเปลี่ยนใจ คิดจะขอโทษฉันล่ะสิบอกว่าไว้ก่อนเลยว่าฉันไม่ให้อภัยง่ายๆแน่
“จัดการของพวกนี้ด้วย”
“หา...นายว่าไงนะ” ฉันถามเขากลับอีกครั้งเผื่อว่าเมื่อสักครูฉันจะได้ยินอะไรผิดไปเขาควรจะขอโทษฉันไม่ใช่หรือไง
“ไม่ใช่หน้าที่ของเธอหรือไง” เขาตอบกลับมาด้วยคำถามก่อนที่จะแสยะยิ้มแล้วมองไปที่พื้นที่ตอนนี้มีทั้งเศษแก้วกับข้าวต้มเลอะเต็มไปหมดสลับกับมองหน้าฉัน
โอ๊ยยยฉันเกลียดอีตาบ้านี่จริงๆเลย
“ฉันจะทำมันเดี๋ยวนี้แหละ!”
ฉันรีบดินออกไปอุปกรณ์ทำความสะอาดมาทันทีถ้าจะให้ฉันอยู่ที่นี่นานกว่านี้มีหวังฉันได้บ้าตายจริงๆแน่ท่องไว้ว่าเ้านายคือพระเ้า เขาคือพระเ้าของเรา ฮืออออไม่อยากจะคิดเลยว่าฉันจะทนทำงานที่นี่ได้นานแค่ไหน นี่แค่วันแรกเองนะ!
- TBC -
381
