จากเถ้าธุลีหวนคืนสู่บัลลังก์หงสา (จบ)

        เมื่อได้ยินจวินอู๋เสียซ้ำบาดแผลตนเองอย่างไม่เกรงใจ สีหน้าของซ่งอี้หานจึงดูไม่น่ามองอย่างยิ่ง “จวินอู๋เสีย ท่านไม่กลัวข้าทำให้ท่านก้าวออกไปไม่ได้หรือ?” 

        “ท่านอ๋องจะไม่ทำเช่นนี้” จวินอู๋เสียเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “ตำแหน่งอาลักษณ์ฝ่ายซ้ายมีค่ายิ่งกว่าตัวประกันราชวงศ์ใต้อย่างข้ามาก”  

        ใช่แล้ว หลักฐานในมืออาลักษณ์อู๋ยังอยู่ในมือจวินอู๋เสีย ซ่งอี้หานจำเป็นต้องปล่อยให้เขาเดินออกจากจวนเสียนอ๋องไป  

        ซ่งอี้หานกำหมัดที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อแน่น ในที่สุดเขาก็เผยรอยยิ้มอบอุ่น “เมื่อครู่เป็นเพียงมุกขำขันเท่านั้น” 

        จวินอู๋เสียแย้มยิ้มตาม “กระหม่อมรู้ว่าเสียนอ๋องชอบล้อเล่นเป็นที่สุด เพียงแต่ผู้อื่นอาจคิดเป็นจริงเป็นจังได้ง่าย อย่างเช่นเรื่องที่ชอบเด็กชายตัวน้อย พูดไปมากๆ ผู้อื่นก็เชื่อเอาได้ ท่านอ๋องไม่ชอบชื่อเสียงเสียหาย ทว่าคร้านที่จะโต้แย้ง ช่างใจกว้างจริงๆ” 

        เมื่อได้ยินเช่นนี้สีหน้าอ่อนโยนของซ่งอี้หานพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาอีกครั้ง เขาจ้องจวินอู๋เสียเขม็งด้วยแววตาที่ยากจะปกปิดเจตนาสังหารเอาไว้ได้ 

        แน่นอนว่าจวินอู๋เสียสังเกตเห็น กระนั้นเขากลับไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย การปรากฏตัวของเขาที่นี่ในคืนนี้เทียบได้กับการปลูกฝังเจตนาสังหารไว้ที่ซ่งอี้หาน เพียงแต่อำนาจในปัจจุบันของซ่งอี้หานไม่อาจทำเช่นนั้นได้ 

        หากพุ่งเป้าไปที่ตัวประกันราชวงศ์ใต้ ไทเฮากับซ่งอี้เฉินต้องไม่เห็นด้วยแน่ และจะยิ่งก่อให้เกิดความสงสัย และเมื่อสืบเสาะความสงสัยนี้ต่อไป ซ่งอี้หานจะต้องยุ่งยากอย่างแน่นอน เขาจึงทำได้เพียงอดทน เมื่อนึกถึงโอรสสวรรค์ในอดีตแล้วเปรียบเทียบกับตำแหน่งในปัจจุบัน จวินอู๋เสียก็เข้าใจความรู้สึกของซ่งอี้หาน  

        ก็เหมือนกับจวินอู๋เสียเองที่เคยเป็นรัชทายาทแห่งราชวงศ์ใต้ แม้ปัจจุบันฝั่งนั้นจะยังรักษาตำแหน่งของเขาไว้ ทว่ามันไม่มีประโยชน์แล้ว เขาหวังว่าหากกลับไปไม่ได้ก็ขอตายในต่างแดนเสียดีกว่า  

        เพียงแต่เขาจำเป็นต้องกลับไป แม้การแต่งตั้งเขาเป็นรัชทายาทในตอนแรกจะเป็นแผนรับมือชั่วคราวที่เหมาะสม อีกทั้งเสด็จพ่อยังทำเพื่อปกป้องบุตรชายที่เขารักและทะนุถนอมที่สุด ดังนั้นเขาจึงต้องกลับไปให้ได้ ในเมื่อเสด็จพ่อทรงมอบตำแหน่งนี้ให้เขา เสด็จพ่อจำเป็นต้องรักษาสัญญานี้ไว้ให้ได้ 

        จวินอู๋เสียสะบัดแขนเสื้อเล็กน้อย เมื่อสังเกตเห็นว่าซ่งอี้หานเก็บเจตนาสังหารกลับไปแล้วเขาจึงถามด้วยรอยยิ้ม “ท่านอ๋องไตร่ตรองได้ว่าอย่างไรบ้าง? ไทเฮาพบเอกสารร่วมมือกับศัตรูที่บอกว่าอาลักษณ์อู๋สมรู้ร่วมคิดกับตระกูลอวิ๋นที่เหลือ ร่วมมือกับศัตรูทรยศบ้านเมือง อาลักษณ์อู๋เหลือเวลาไม่มากแล้ว” 

        ซ่งอี้หานยืดตัวตรง ในที่สุดก็ไม่ได้สืบสวนจวินอู๋เสียอีกต่อไป ทว่ากลับหยิบจดหมายขึ้นมาจ่อเปลวเทียนพลางมองเปลวไฟค่อยๆ ไหม้จนหมดก่อนเอ่ยออกมาว่า “ปกป้องครอบครัวเขาได้ เพียงแต่อาลักษณ์อู๋จะไม่มีหวังในการกลับเข้ามารับตำแหน่งนี้อีก” 

        “เรื่องนี้ดูท่าอาลักษณ์อู๋คงชั่งน้ำหนักไว้แล้ว” จวินอู๋เสียได้รับคำมั่นแล้วจึงลุกขึ้นยืน “เช่นนั้น กระหม่อมทูลลา รุ่งสางรอฟังข่าวดี” 

        ซ่งอี้หานลุกขึ้นยืนประสานมือคำนับแล้วฟื้นคืนสีหน้าอบอุ่นตามปกติเหมือนกับท่านอ๋องที่เอ้อระเหยลอยชายไม่สนใจเรื่องการเมืองในราชสำนักอย่างเมื่อก่อน 

        ......

        เหยียนอู๋อวี้ฟังทุกอย่างจนจบ ความขุ่นเคืองบนใบหน้ากลับยังไม่หายไป “ถึงอย่างไรตอนแรกท่านก็ไม่รู้อยู่ดีว่าซ่งอี้หานจะถูกท่านบีบบังคับได้หรือไม่” 

        จวินอู๋เสียส่ายศีรษะปฏิเสธ “ไม่ เขาจะต้องตอบตกลงแน่นอน” 

        เหยียนอู๋อวี้ไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะมั่นใจในชัยชนะ “คนหนุ่มสาวมุทะลุ คิดไม่รอบคอบ คิดว่าตนเองถูก หากเขาไม่ถูกจดหมายฉบับนี้ข่มขู่ ไม่หวั่นไหวกับสิ่งที่ท่านเสนอ ท่านจะทำอย่างไร?” 

        จวินอู๋เสียมองนางที่จู่ๆ ก็พูดประโยคชวนให้รู้สึกฉงน “คนหนุ่มสาวหรือ? เท่าที่ข้ารู้ ปีนี้เหยียนฉายเหรินอายุไม่เกินสิบเจ็ด เด็กกว่าข้าเกือบห้าปี” 

        เหยียนอู๋อวี้ใบ้กิน ตนเองเผลอมองเขาเป็นเด็กในปีนั้นโดยไม่รู้ตัวและลืมตัวตนในปัจจุบันของตนเองไปอย่างสิ้นเชิง ยามนี้เมื่อถูกบีบคั้นจึงไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไรไปชั่วขณะ  

        ทว่าอย่างไรนางก็มิใช่สตรีธรรมดาอยู่แล้วจึงตอบกลับไปทันทีว่า “ที่บ้านเกิดข้า จะมองว่าผู้ที่แต่งงานแล้วถือว่ามีอายุมากกว่าผู้ที่ยังมิได้แต่งงาน ข้าเพียงแค่เคยชินเท่านั้นเอง” 

        จวินอู๋เสียคล้ายฟังเหตุผลโน้มน้าวใจนี้ของนาง เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “เมื่อครู่ข้าพูดแล้วว่าซ่งอี้หานต้องถูกข้าโน้มน้าวได้อย่างแน่นอน ของในเรือนรับรองของอาลักษณ์อู๋แห่งนั้นมากเกินกว่าสิ่งที่ข้าให้ไป เขายังไม่รู้ว่าข้าต้องพึ่งพาอีกมากเพียงใด นอกจากนี้ต่อให้เขาไม่ปล่อยข้าไป ข้าก็ออกไปได้อยู่ดี เขาเป็นเสียนอ๋องที่ไม่กล้าก่อเรื่องใหญ่โต เป็นพวกจะขว้างหนูก็กลัวกระทบสิ่งของ อีกทั้งข้าตัวคนเดียวจึงไม่จำเป็นต้องกังวล” 

        สิ่งที่จวินอู๋เสียพูดมาทั้งหมด ความจริงแล้วเหยียนอู๋อวี้คาดคิดไว้อยู่แล้ว เพียงแต่นางยังคงรู้สึกเป็นกังวลอยู่บ้างจึงได้แต่ตักเตือนเสียงเบา “คราวหน้าอย่าบุ่มบ่ามเช่นนี้อีก” 

        จวินอู๋เสียมิได้โต้แย้งนาง พลางตอบรับเสียงทุ้ม จากนั้นจึงได้ยินเหยียนอู๋อวี้เอ่ยถามเขาว่า “หลังออกมาท่านสังเกตเห็นผู้อื่นสะกดรอยตามหรือไม่?” 

        เขาตอบ “มี เพียงแต่ข้ากลับมาที่วังหลวงทันที พวกเขาแตะต้องข้าไม่ได้ ส่วนสิ่งของในเรือนรับรองของอาลักษณ์อู๋นั้น ข้าย้ายไปวางในที่ที่ไม่มีผู้ใดรู้ก่อนจะไปจวนเสียนอ๋องแล้ว ข้าสามารถบอกสถานที่นี้แก่ท่านได้” 

        เหยียนอู๋อวี้ส่ายศีรษะพลางกล่าว “ไม่จำเป็น ที่จริงข้ามิได้ทำอันใดเลย ของพวกนี้ควรเป็นของไว้ปกป้องท่าน ยามนี้ท่านปรากฏตัวตรงหน้าซ่งอี้หานแล้ว ภายหลังต้องถูกเขาทำให้หวาดกลัวอย่างแน่นอน หากเขาคิดลงมือ ท่านจะได้มีที่พึ่งให้เขารู้สึกว่าจะขว้างหนูก็กลัวกระทบสิ่งของ” 

        จวินอู๋เสียเอ่ยพลางแย้มยิ้ม “เป็นเช่นนั้นจริง ลำบากเหยียนฉายเหรินที่เป็นห่วงข้าแล้ว” 

        รอยยิ้มเขาดูผ่อนคลาย แม้ปากจะพูดเช่นนี้ ทว่าเหยียนอู๋อวี้กลับไม่เห็นความกังวลของเขาสักกระผีกริ้น ตรงกันข้ามกลับเห็นความหมายอื่นในรอยยิ้มของเขา นางจิตใจไม่เป็นสุขเล็กน้อยจึงเบือนสายตาไปทางผิวน้ำ 

        จวินอู๋เสียแอบเก็บรอยยิ้มแล้วกล่าว “เมื่อศึกครั้งนี้ผ่านไป องค์หญิงใหญ่พลันเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาแล้ว” 

        เหยียนอู๋อวี้พยักหน้า “ไทเฮาเริ่มรีบเร่งลงมือแล้ว องค์หญิงใหญ่ไม่เลิกราแน่นอน หากนางลงมือ ข้าไม่แปลกใจ” 

        จวินอู๋เสียเอ่ยถามอีกครั้ง “หากนางต้องการเป็นฮ่องเต้หญิงเล่า?” 

        เหยียนอู๋อวี้ตะลึงงัน ก่อนจะส่ายศีรษะด้วยรอยยิ้ม “ฮ่องเต้หญิง? ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ไม่เห็นด้วยแน่นอน ต่อให้สังหารไทเฮากับซ่งอี้เฉินก็ยังมีรัชทายาทที่ถูกปลดอยู่อีกคน ต่อให้สังหารอดีตรัชทายาท ตระกูลซ่งก็ยังมีเชื้อพระวงศ์สายอื่น ไม่ถึงคราวของนางง่ายๆ แน่ ประการที่สอง ไทเฮามิได้ลงมือสังหารองค์หญิงใหญ่ ไม่ใช่เพราะหวาดกลัวอำนาจในมือนาง แต่เป็นเพราะนางมีศักดิ์เป็นองค์หญิง หากนางต้องการเป็นฮ่องเต้หญิงจริง เช่นนั้นหากไทเฮาจะสังหารนางก็สมเหตุสมผลแล้ว ประการที่สาม หากองค์หญิงใหญ่ตัดสินใจลงมือจริงๆ ทั้งแคว้นเซวียนจะเกิดการโกลาหลอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นผู้กล้าจากสาขาอื่นย่อมลุกฮือขึ้นมา ต่อให้นางโชคดีชนะไทเฮา สังหารซ่งอี้เฉินกับซ่งอี้หานได้ นางก็หลีกเลี่ยงการโจมตีที่ตามมาไม่พ้น ไม่ว่าจากมุมมองใดก็ไม่ใช่การกระทำที่ฉลาดในการขึ้นเป็นฮ่องเต้หญิงเลย” 

        เมื่อนางเอ่ยจบ จวินอู๋เสียตะลึงงัน ก่อนจะเข้าใจทีละนิด “ท่านพูดจริงหรือ?” 

        “นางวางแผนไว้แล้ว” จวินอู๋เสียทอดถอนใจ “เรื่องคุณและโทษพวกนี้ แม้แต่ท่านยังเข้าใจ ทว่านางกลับไม่เข้าใจ น่าแปลกจริงๆ” 

        เหยียนอู๋อวี้กล่าว “นางทำไม่สำเร็จอย่างแน่นอน เพียงแต่ในเมื่อนางเคลื่อนไหวแล้วก็ถือว่าเป็นโอกาสดีสำหรับข้า” 

        จวินอู๋เสียมีท่าทีอยากฟังรายละเอียดของนางให้มากขึ้น เขาจึงรอให้นางพูดต่อ 

        เหยียนอู๋อวี้มิได้เอ่ยต่อ นางกลับเอ่ยถึงเรื่องอื่นว่า “เรื่องพวกนี้ข้าจะวางแผนเอง ไม่รบกวนองค์ชายจวินแล้ว จริงสิ ไม่กี่วันก่อนข้าสืบข่าวมาว่ามือสังหารของราชวงศ์ใต้มาถึงแคว้นเซวียนแล้ว อยู่ไม่ไกลจากที่พักของท่าน ใกล้จะเปิดฉากในอีกไม่กี่วัน ทางที่ดีท่านอยู่แต่ในวังจะปลอดภัยกว่า” 

        จวินอู๋เสียแย้มยิ้ม “ในวังมีการคุ้มกันแน่นหนา ข้าเข้าไปได้ ท่านเข้าไปได้ ผู้อื่นก็สามารถเข้าไปได้ ต่อให้ข้าซ่อนตัวอยู่ในวังก็อาจหลีกเลี่ยงไม่พ้น ทว่าข้าหาตำแหน่งได้ ข้าไปเยี่ยมเยียนเสียหน่อยดีกว่า”