บทที่ 24
เตรียมตัวออกเดินทาง
[ หลิวฟางอี้ประทับใจในตัวของท่านความจงรักภักดีเพิ่มขึ้นห้าสิบหน่วย]
หวงิแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจออกมาหลังจากเห็นค่าสถานะของระบบที่ปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้า
[ ค่าภักดีของตัวละครยิ่งค้าจงรักภักดีมากเท่าไหร่ตัวละครที่มีความจงรักภักดีกับท่านจะมีความซื่อสัตย์มากขึ้นเท่านั้น]
[ ค่าสถานะของตัวละครจะมีมากมายทั้งความรู้สึกด้านลบทั้งความรู้สึกพึงพอใจรวมไปถึงความจงรักภักดี]
หวงิแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจังเข่ายกมือของตนเองขึ้นมาลูบปลายคาง“ นี่แสดงให้เห็นว่าตัวละครน่าจะมีค่าสถานะต่างๆอีกมากมาย ”
“ แสดงว่าความพึ่งพอใจของตัวละครเองก็น่าจะมีผลกับการใช้ชีวิตด้วยเช่นเดียวกัน”
“ นี่แสดงว่าทำให้เห็นว่าตัวของเราจะต้องผูกมิตรกับตัวละครเอาไว้สินะตอนที่เป็ภายในเกมไม่มีค่าสถานะแบบนี้”
“ แต่ว่าภายในเกมพวกเหล่าเพลเยอร์เองก็สามารถััได้ว่าตัวละครไหนไม่พึงพอใจหรือตัวละครในพึงพอใจด้วยสีหน้า”
“ นี่เองก็เป็เหมือนกับระบบอำนวยความสะดวกอีกหนึ่งอย่าง”
หวงิค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆดวงตามองไปบริเวณรอบๆเขากล่าวกับชายารองของตนเองที่อยู่ด้านหน้า “ข้าจำเป็จะต้องออกเดินทางไปนอกวังอย่างลับลับเื่นี้ห้ามไม่ผู้ใดรู้ ”
“ ใน่ที่ออกเดินทางไปภายในตำหนักก็อยากให้ผู้ใดเข้ามา”
หวงิท่ามกลางสั่งการออกไป นางพยักหน้าตอบรับกลับมา
ชายารองหลิวฟางอี้ผู้นี้เป็สตรีที่ครบครันจริงๆนางเป็สตรีที่ไม่พูดมากเข้าใจห่วงนิ่งแถมยังมีกิริยามารยาทที่งดงามรวมถึงใบหน้าที่ราวกับเทพธิดา
หวงิยังคิดอยู่เลยว่าตัวละครหวงิก่อนหน้านี้เป็คุณชายเสเพลทั้งที่มีภรรยางดงามและแสนดีขนาดนี้ได้อย่างไร
แต่จะกล่าวแบบนั้นก็ไม่ได้เพราะว่าสำหรับเชื้อพระวงศ์แล้วและรัชทายาทก็จำเป็จะต้องห่าหญิงสาวที่งามพร้อมทุกด้านมาแต่งอภิเษกเข้าตำหนัก
หวงิท่ามกลางกำชับเื่ราวทุกอย่างที่นางจำเป็จะต้องจัดการในขณะที่เขาไม่อยู่ออกไป
นางตอบรับอย่างรวดเร็วพยักหน้าตอบรับกลับมาเกี่ยวกับเื่ราวทั้งหมดที่ตนเองจะต้องจัดการในขณะที่ห่วงนิ่งไม่อยู่ภายในสถานที่แห่งนี้
ภายในตำหนักบูรพาไม่ใช่สถานที่ที่ผู้ใดจะเข้าออกได้ง่ายๆเพราะแบบนั้นคงจะไม่ต้องกังวลว่าผู้ใดจะเข้ามาภายในบริเวณ
เพราะโดยปกติทั่วไปแล้วคนธรรมดาทั่วไปภายในวังก็ไม่อยากจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับรัชทายาทผู้เสเพลนี้อยู่
หวงิค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆฟังอีกเขายกฝ่ามือของตนเองััเข้าไปที่ชายเสื้อของนางขยับชายเสื้อของนางให้เข้าที่เข้าทางแล้วพูดขึ้น“ ในระหว่างที่ข้าไม่อยู่คงจำเป็ต้องฝากฝังเ้าแล้วตำหนักบูรพาแห่งนี้ ”
[ หลิวฟางอี้มีความประทับใจเพิ่มขึ้น]
ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้า
ใบหน้าของหลิวฟางอี้แดงก่ำนางไม่เคยได้รับการปฏิบัติอย่างอ่อนโยนเช่นนี้จากสวามี
หวงิมองเห็นนี้เป็การทดลองรูปเหมือนว่าจะเป็อย่างที่เขาคิดการปฏิบัติตัวกับผู้ที่อยู่รอบกายดีๆก็จะทำให้พวกเขานั้นมีอารมณ์ที่ดีขึ้น
ตอนนี้จะกล่าวว่าภายในสถานที่แห่งนี้เป็เกมไม่ได้แล้วเพราะว่าตัวละครทุกตัวล้วนแล้วมีความรู้สึกรวมไปถึงเค้า
นี่คือโลกใบหนึ่งเป็โลกที่แยกออกมาจากโลกแห่งความจริงและเขาในตอนนี้ก็มาเกิดใหม่ภายในสถานที่แห่งนี้
หวงิยกยิ้มขึ้นที่มุมปากหลังจากที่สั่งกำชับทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อยเขาหันหลังและก็เดินออกไปจากสถานที่แห่งนี้อย่างรวดเร็ว
หวงิทำการเดินมุ่งตรงออกไปจากตำหนักแห่งนี้ไปยังบริเวณด้านนอกถึงเวลาที่จำเป็จะต้องเดินทาง
รถม้าถูกเตรียมการเอาไว้บริเวณด้านหลังวางหลิวฟางอี้จัดเตรียมของทุกอย่างให้กับทหารผู้ติดตามประมาณสิบคนที่จะติดตามเข้าไปอย่างลับลับเดินทางไปที่เมืองชายแดน
เื่ราวการเดินทางในครั้งนี้มีคนรู้น้อยยิ่งนักอาจจะมีองค์ฮ่องเต้แล้วก็ขุนนางคนสนิทอีกเพียงไม่กี่คน
ส่วนคนภายในตำหนักก็มีเพียงแค่ชายารองเท่านั้นที่รู้เกี่ยวกับเื่นี้
รถม้าตั้งอยู่บริเวณด้านหลังวังหวงิสวมใส่ชุดธรรมดาธรรมดาเป็ชุดผ้าสีดำภายในมือถือกระบี่เล่มหนึ่งที่เป็กระบี่ธรรมดาทั่วไป
ในตอนนี้รูปร่างของเขาดูกำยำขึ้นเป็บุรุษร่างกายสูงโปร่งมีสง่าราศีแถมทั่วทั้งร่างกายยังเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ซ้อนเร้นอยู่ภายใต้เนื้อผ้าที่คุมทัพร่างกาย
หวงิมีใบหน้าที่หล่อเหลามีผมสีดำครับมีดวงตาที่เป็สีฟ้าเข้มเป็จุดเด่นที่หาได้ยากภายในราชวงศ์
ในตอนนี้รูปลักษณ์ของเขาเหมือนกับจอมยุทธพเนจรที่ดูสง่างามและเป็ที่หลงใหลแก่เหล่าสตรี
เดินออกมาจนถึงบริเวณนี้รถม้าที่จอดรออยู่บริเวณด้านหลังวังมีผู้คุ้มกันประมาณสิบคนที่ติดตามไปด้วย
หวงิใช้ดวงตาของตนเองกวาดมองดูเพื่อผู้ติดตามที่อยู่บริเวณรอบๆมองดูถึงความสามารถของผู้ติดตามพวกนั้น
[ ชื่อ ??LV 43]
[ ชื่อ ??LV 45]
[ ชื่อ ??LV 47]
พวกทหารพวกนี้เองก็มีระดับที่ไม่ธรรมดาเป็เพราะว่ามันเป็ทหารภายในวัง
พวกมันมีประมาณสิบคนซึ่งระดับของพวกมันอยู่ในระดับใกล้เคียงกันทั้งหมดหวงิเดินทางมาถึงขึ้นไปนั่งบริเวณรถม้าจากนั้นก็ได้เคลื่อนที่ออกจากสถานที่แห่งนี้อย่างรวดเร็ว
หลุดพ้นเขตวังรถม้าคันหนึ่งที่ดูเรียบง่ายเคลื่อนที่ออกมาอย่างช้าช้าจากประตูด้านหลัง
หวงินั่งอยู่ภายในรถม้าเลิกม่านของรถม้าขึ้นใช้ดวงตาของตนเองมองตรงออกไปบริเวณด้านนอก
แสงสว่างไสวจากดวงอาทิตย์ส่องผ่านลงมาจาก้ากระทบเข้าสู่ใบหน้ารถม้าที่กำลังเคลื่อนที่ออกมาสู่ถนนเส้นหลักมีผู้คนมากมายเดินผ่านไปผ่านมา
นี่คือโลกภายนอกเขาออกมาจากโลกแห่งวังที่อยู่อาศัยมาหลายวันได้แล้ว
หวงิยกยิ้มขึ้นที่มุมปากหลังจากที่ตนเองนั้นหลุดออกมาจากบริเวณด้านในได้สำเร็จ
“ ออกมา!!! ”
เขาได้เดินทางมุ่งตรงไปยังเมืองบริเวณชายแดนที่เป็เป้าหมายอย่างรวดเร็ว
….
ห้องโถงขนาดใหญ่ที่กว้างขวางภายในห้องโถงเต็มไปด้วยความมืดมิดบริเวณม่านเบื้องหน้ามีร่างเงาของคนผู้หนึ่งนั่งอยู่
จากที่มองด้วยสายตาเห็นว่าผู้ที่กำลังนั่งอยู่ด้านหลังของม่านสีขาวเป็ร่างของชายผู้นึงใจกลางห้องโถงขนาดใหญ่ด้านหน้าม่านสีขาวที่ปกปิดร่างของคนผู้นั้นอยู่มีร่างของชายผู้หนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า
ชายผู้ที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าสวมใส่ชุดสีดำสนิทใบหน้าของมันปกปิดด้วยผ้าสีดำรายงานกับชายผู้ที่นั่งอยู่หลังม่านสีขาว “การลอบสังหารพลาดขอรับ ”
หลังจากที่ได้ยินคำรายงานจากผู้ที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าชายที่อยู่หลังม่านสีขาวยกมือขึ้นมาลูบหนวดเคราของตนเอง
มันมีหนวดเคราสีขาวที่ยาวลงมาคล้ายคลึงกับเคราแพะคนผู้นี้ยังคงสงบนิ่งหลังจากที่ได้ยินว่าการลอบสังหารนั้นพลาด
“ องค์รัชทายาทเป็อย่างไรบ้าง.. ”น้ำเสียงโทนต่ำที่ฟังดูแล้วสุขุมดังขึ้น
ชายชุดดำที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้ากล่าวรายงานกลับไป “ไม่มีผู้ใดทราบขอรับตอนนี้เก็บตัวอยู่ภายในตำหนักไม่รู้ว่าได้รับาเ็มากน้อยเพียงใด”
“ จะเอาอย่างไรดีขอรับ!!! ”
“ เฝ้ารอไปก่อนรอดูว่าองค์รัชทายาทเป็อย่างไรแล้วค่อยคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป”
“ ขอรับ!!! ”
….
สองวันหลังจากหวงิเดินทางออกมาจากเมืองหลวงเขาเดินทางมาหยุดพักที่เมืองแห่งนี้
ณ เมืองหมอกคราม
เมืองขนาดใหญ่คือสถานที่หยุดพักของหวงิเขาเดินทางออกมาจากเมืองหลวงสองวันสุดท้ายก็มาหยุดพักที่เมืองแห่งนี้
จบบท
14K
