ท่านหมอ...เป็นของข้าเถอะ [pwp]

        ในบ่อสมุนไพรร้อนที่พักผ่อนของชนชั้นสูงยามนี้มีแต่หมอหนุ่มหลิวหยางและคุณชายจ้าวเฟิง ท่ามกลางไอร้อนที่ลอยอบอวล น้ำร้อนส่งควันขาวบางเบาคลอเคลียไปทั่วบริเวณ 

        เสียงน้ำกระเพื่อมเบาๆ ดังขึ้นเมื่อจ้าวเฟิง คุณชายร่างขาวนวลราวหยกขัดเกลา ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากน้ำ 

        ร่างกายของเขาชุ่มฉ่ำ หยดน้ำไหลหยดลงตามผิวเนียนเรียบไร้ที่ติ

         กล้ามเนื้อบางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวขาวนั้นตึงกระชับ ยอดอกสีแดงระเรื่อราวกลีบดอกเหมยตัดกับสีผิว ยั่วยวนสายตาโดยไม่ต้องพยายาม 

        เขาก้าวเข้าใกล้หมอหนุ่มร่างสูงที่ยืนตัวเปียกปอนอยู่ข้างบ่อ ผมดำสนิทเปียกชุ่มเกาะติดใบหน้า คิ้วเข้มขมวดแน่นด้วยความขัดขืนในใจ

        จ้าวเฟิงยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววเ๽้าเล่ห์ เขาก้มลงแนบใบหน้าที่ซอกคอของหมอหลิวหยาง 

        ริมฝีปากนุ่มชุ่มน้ำแตะ๱ั๣๵ั๱ผิวที่ยังร้อนระอุจากน้ำบ่อ 

        หมอหนุ่มหลิวหยางสะดุ้งเบาๆ ร่างกายแข็งเกร็ง รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอ เขากัดฟันแน่น พยายามเอ่ยปาก

         “คุณชาย...หยุดเถอะขอรับ” 

        เสียงทุ้มนั้นสั่นเครือ แต่ไร้ผลเมื่อคุณชายจ้าวเฟิงไม่ฟัง กลับเลื่อนริมฝีปากไปแตะที่ใบหูของเขา 

        ลิ้นเรียวเล็กตวัดเลียขอบหูอย่างแ๵่๭เบาแต่ชวนให้ขนลุกซู่ 

        หลิวหยางกำหมัดข่มความรู้สึกตนเองไว้แน่นอีกครั้ง 

        ความร้อนในกายเริ่มปะทุขึ้นเรื่อยๆ จนส่วนล่างของหมอหนุ่มตื่นตัว แข็งขึงจนรู้สึกเจ็บหนึบ ร่างกายโค้งงอโดยไม่ตั้งใจ

        คุณชายจ้าวเฟิงหัวเราะในลำคอเบาๆ มือเรียวยกขึ้นลูบไล้แผงอกกว้างของหลิวหยาง ก่อนจะเลื่อนขึ้นจับคางเขาให้เงยหน้า 

        ครู่ต่อมา ริมฝีปากทั้งคู่ประกบกัน ลิ้นของคุณชายจ้าวเฟิงสอดเข้าไปในปากของหลิวหยางอย่างไม่รีรอ ลิ้นทั้งสองพันกันอย่างเร่าร้อน 

        เสียงจูบดังจ๊วบจ๊าบผสมกับลมหายใจหอบถี่ หลิวหยางพยายามฝืน แต่ความเสียวซ่านที่ไหลท่วมร่างทำให้หมอหนุ่มค่อยๆ ยอมจำนน 

        มือที่เคยกำแน่นคลายออก เริ่มโอบรอบเอวบางของจ้าวเฟิงโดยไม่รู้ตัว

        ความอดทนของหลิวหยางถึงขีดสุด เขาคำรามในลำคอ ถอนจูบออกอย่างแรงก่อนจะปลดเสื้อผ้าทั้งของตนเองและคุณชายจ้าวเฟิงทิ้งอย่างไม่ไยดี 

        ร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่เผยเผชิญหน้ากันและกัน

         จ้าวเฟิงมองร่างกำยำของ บัณฑิตผู้คงแก่เรียนอย่างหลิวหยางด้วยสายตาหลงใหล 

        ก่อนจะผลักหมอหนุ่มลงนั่งที่ขอบบ่อ มือเรียวของนคุณชายจ้าวเฟิงกดไหล่กว้างนั้นลง หลิวหยางมองเขาด้วยสายตาวิงวอนปนตื่นตระหนก แต่ไม่ทันได้พูดอะไร คุณชายจ้าวก็คุกเข่าลงระหว่างขาทั้งสองของเขา มือหนึ่งจับส่วนแข็งขึงที่สั่นระริกของหลิวหยางไว้แน่น อีกมือลูบไล้ต้นขาด้านในอย่างยั่วยวน

        “คุณชาย...อย่า—” 

        คำพูดของหลิวหยางขาดหายเมื่อคุณชายจ้าวเฟิงก้มลง ริมฝีปากอิ่มนั้นครอบลงไปรอบส่วนปลายของเขา ลิ้นตวัดเลียอย่างช่ำชอง 

        หลิวหยางสะดุ้งเฮือก ร้องครางออกมาด้วยความเสียวซ่านที่ไม่เคย๱ั๣๵ั๱มาก่อน มือของเขากำผ้าที่ขอบบ่อแน่นจนข้อนิ้วขาว 

        คุณชายจ้าวเฟิงเคลื่อนไหวศีรษะขึ้นลงช้าๆ ปากอุ่นชื้นนั้นดูดดึงอย่างชำนาญ มือที่ว่างอยู่ลูบไล้ส่วนล่างของหลิวหยางไปด้วย 

        หมอหนุ่มรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปนานมาก

        นานจน

        .

        .

        ร่างแกร่งของหมอหนุมกระตุ้นสั่นเทิ้มทั้งร่าง เสียงครางของหลิวหยางดังก้องขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด เขาทนไม่ไหว ร่างเกร็งกระตุก คลายความร้อนรุ่มออกมาเต็มปากของคุณชายจ้าว

        จ้าวเฟิงกลืนมันลงไปอย่างไม่รังเกียจ มองหน้าหลิวหยางที่แดงก่ำด้วยความพึงพอใจ