บุพเพสลับรัก70s

บทที่ 52 ทำไมไม่คว้ามันไว้เอง

หยินเหวินกั๋วพยักหน้าและพูดต่อ 

“เอาล่ะ ถ้าอยากทำให้มันจบแบบนี้ก็ได้”

“ชุดเดิมราคาเท่าไหร่?”

ชุดเดรสตัวนั่นดูแล้วราคาไม่ถูกเลย

“60 หยวน อย่าหาว่าฉันใจร้ายนะ จะให้เธอจ่ายเป็นรายเดือนก็ได้ ผ่อนเดือนละ 10 หยวน”

หูชื่อเหวินคิดอยู่สักพักถึงพูดออกมา

“ห่ะ? แพงจัง?”

จางหมิงเยี่ยนตกใจ เธอไม่คิดว่าหูชื่อเหวินจะให้ชุดราคาแพงขนาดนี้กับเธอ มันเท่ากับเงินเดือนสองเดือนเลยด้วยซ้ำ

“อืม…ฉันทำให้ดีที่สุดแล้วไม่ต้องห่วง ถ้าเฉินซูเฟินไม่ซื้อชุดแบบเดิมมาคืน ฉันจะให้เธอชดใช้ให้ตามราคาที่บอก”

หูชื่อเหวินพยักหน้า เธอใช้ 1,800 แต้มเพื่อซื้อชุดนี้จากร้านค้าในระบบ ถ้าตีค่าตามจริงในปี 2020 น่าจะอยู่ที่ 1,800 แต่เมื่อมาอยู่ในสมัยนี้มันจึงลดราคาลงมา 60 หยวน ผ่อน 10 หยวนต่อเดือน ครึ่งปีก็ไม่เลว

เธอรู้ว่าเฉินซูเฟินต้องส่งเงินกลับบ้านทุกๆ เดือน ชีวิตครอบครัวของเธอค่อนข้างลำบาก มันไม่ง่ายเลยสำหรับเฉินซูเฟิน แต่นั่นไม่ใช่สาเหตุที่เธอจะไม่จ่ายหนี้ที่ตัวเองก่อ ถือได้ว่าเป็นบทเรียนเล็กๆ น้อยๆ สำหรับเธอ

หูชื่อเหวินไม่ใช่คนโหดเหี้ยมและไม่ใช่ผู้หญิงเลวร้าย หากเธอทำผิดก็ควรลงโทษ แต่เธอจะลดโทษให้น้อยที่สุด

หยินเหวินกั๋วมองไปที่หูชื่อเหวินอีกครั้งอย่างไม่ตั้งใจ

ชีวิตก่อนบริษัทของเขาเป็นเจ้าของโรงงานผลิตเสื้อผ้าชุดเมื่อวานนี้คือผ้ากำมะหยี่สีแดงสดที่มีราคาไม่ถูกเลย ทั้งเรียบและนุ่มกว่าผ้ากำมะหยี่สีแดงแบบธรรมดามาก เนื้อผ้าดีเกินกว่าจะผลิตในสมัยนี้และสไตล์การตัดเย็นก็ไม่ได้ถูกออกแบบจากโรงงานทั่วไป

อาจเป็นสินค้านำเข้า ตามมูลค่าตลาดในปัจจุบันมันน่าจะราคาถึง 100 หยวน

แต่ตอนนี้หูชื่อเหวินขอให้เฉินซูเฟินจ่ายคืนแค่ 60 หยวนและยังให้โอกาสผ่อนจ่ายอีก นั่นเป็นความเมตตาอย่างดีที่สุดตามที่เธอพูดไว้แล้ว

แต่เมื่อพิจารณาจากทัศคติของเฉินซูเฟินในวันนี้ เธออาจจะไม่มีหัวคิดพอที่จะคิดเรื่องนี้ออก!

หูชื่อเหวินไม่ได้หวังให้เฉินซูเฟินคิดเรื่องนี้ได้  แต่ทำไปเพราะมีคุณธรรมเท่านั้น

ได้ยินมาว่าในครอบครัวเฉินซูเฟินมีคนป่วยและชีวิตก็ลำบาก เธอจึงส่งเงินกลับบ้านทุกเดือนเพื่อช่วยครอบครัว หูชื่อเหวินจึงไม่เอามากเกินไป เพราะรู้ดีว่าคนป่วยจะต้องใช้เงินอย่างประหยัด แต่ก็ไม่อาจยกโทษเฉินซูเฟินได้

“เธอแน่ใจใช่ไหมว่าจะเอาแบบนี้? หลังจากนี้ไปเธอจะไม่สามารถร้องเรียนต่อแผนกภาคสนามเพื่อรายงานหรือแจ้งตำรวจได้อีกต่อไปแล้วนะ”

หลังจากที่หยินเหวินกั๋วพูดจบเขาก็มองไปที่หูชื่อเหวินด้วยสายตาซับซ้อน

“ใช่ ให้จบแบบนี้แหละ”

หูชื่อเหวินตอบอย่างหนักแน่นมองเขาอย่างตรงไปตรงมา

“เอาล่ะ ในเมื่อตัดสินใจได้แล้ว งั้นพวกเรามาแก้ด้วยวิธีนี้กันเถอะ!”

หูชื่อเหวินโค้งตัวลง

“ขอบคุณค่ะหัวหน้า!”

“ไม่เป็นไร เธอทายาที่หน้าหรือยัง?”

หยินเหวินกั๋วอดที่จะถามออกไปไม่ได้ เขาอยากถามอาการบาดเจ็บของเธอมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แม้ว่าในสายตาของเขามันจะดูเล็กน้อยมากก็ตาม แต่เมื่อมาอยู่บนใบหน้าและลำคอของผู้หญิงคนนี้ เขาอดเป็นห่วงไม่ได้

“ไม่มีอะไรร้ายแรง ฉันทายาเรียบร้อยแล้ว ขอบคุณหัวหน้าที่เป็นห่วงนะคะ”

น้ำเสียงของหูชื่อเหวินไม่ใส่ใจและเหินห่างเล็กน้อย

หยินเหวินกั๋วขมวดคิ้ว ดูเหมือนความเป็นห่วงของเขาจะไร้ค่า ช่างเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้สำนึกเอาเสียเลย

“เอาล่ะ ไปเรียกเฉินซูเฟินออกมา!”

เฉินซูเฟินกำลังนั่งอยู่บนคังกำลังเย็บกางเกงผ้าฝ้าย เมื่อเห็นหูชื่อเหวินเดินเข้ามามือของเธอก็สั่นโดยไม่รู้ตัว จนเผลอทำให้เข็มทิ่มเข้าที่นิ้วตัวเอง

เฉินซูเฟินรีบมองไปที่นิ้วของเธอและเลือดหยดหนึ่งก็ไหลออกมา

เธอยกนิ้วขึ้นใส่ปากเหลือบมองหูชื่อเหวินและคนอื่นๆ

หูชื่อเหวินเดินตรงมาที่เธอโดยไม่พูดอะไร เฉินซูเฟินจึงไม่มีทางเลือกนอกจากเงยหน้าขึ้นมามองเธอ

หูชื่อเหวินขยิบตาให้เธอ บุ้ยใบ้เป็นสัญญาณให้เธอออกไปข้างนอก

เธอตัวสั่นรีบวางกางเกงผ้าฝ้ายในมือลง มองไปรอบๆ ยุวชนในหอต่างก็วุ่นวายกับเรื่องของตัวเอง เธอไม่อยากให้ใครเห็นว่าเธอออกไปกับหูชื่อเหวิน หากเธอเดินตามหูชื่อเหวินออกไป ถ้ายังมีสมองและไม่ใช่คนโง่ ใครก็เดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสังเกต เฉินซูเฟินก็ลุกขึ้นสวมรองเท้าและเดินออกไปพร้อมกับหูชื่อเหวิน

มีต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลนอกหอพัก หยินเหวินกั๋วและจางหมิงเยี่ยนกำลังยืนอยู่ใต้ต้นไม้ด้วยกัน

หูชื่อเหวินเดินอย่างรีบเร่ง แต่เท้าของเฉินซูเฟินกลับเหมือนถูกถ่วงด้วยก้อนตะกั่วไม่อาจจะก้าวเท้าเร็วได้มากกว่านี้อีกแล้ว

ตอนนี้เธอรู้สึกกลัวหยินเหวินกั๋วมาก ผู้ชายคนนี้โหดเหี้ยมเกินไป เมื่อเธอเห็นเป็นแบบนี้แล้ว ก็อยากจะมอบตัวให้หูชื่อเหวินและจางหมิงเยี่ยนมากกว่าจริงๆ

“เมื่อกี้ฉันถามหูชื่อเหวินและจางหมิงเยี่ยนแล้ว ว่าพวกเธออยากให้ลงโทษแบบไหน ก่อนอื่นเธอต้องขอโทษจางหมิงเยี่ยนอย่างจริงจัง แล้วซื้อชุดที่เหมือนกันคืนให้พวกเขา ถ้าหากไม่สามารถทำได้ เธอสามารถผ่อนจ่ายเพื่อชดเชยได้ พวกเขาจะไม่เอาเรื่องอีก”

หยินเหวินกั๋วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คะ…ค่า ค่าชดเชยเท่าไหร่?”

เฉินซูเฟินไม่มีปัญญาหาชุดที่เหมือนกันมาได้อย่างแน่นอน จึงทำได้แค่เลือกวิธีที่สอง คือชดเชยตามราคา

เธออยากจะโกงโดยไม่จ่ายเลย  แต่ไม่มีทางเลือกเพราะชื่อเสียงอาจจะเสียหายได้ ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่สามารถเชิดหน้าชูตาที่ไร่ได้อีกต่อไปและการกลับเมืองตอนนี้ก็จะส่งผลต่อภาพลักษณ์ในอนาคต หากพวกเขาส่งตัวเธอให้ตำรวจ ชื่อเสียงก็จะฉาวโฉ่ถูกทำลายไปจริงๆ

ตอนนี้เธอเสียใจเหลือเกิน ที่ตัดชุดเมื่อวานไปได้แต่หวังว่าชุดนั้นจะไม่แพงมากเกินไปนัก

“60 หยวน เธอสามารถผ่อนจ่ายคืน 10 หยวนต่อเดือนได้และต้องชำระให้หมดภายในหกเดือน”

หูชื่อเหวินบอกหยินเหวินกั๋วถึงเงื่อนไขเพิ่มเติมอีกครั้ง

“อะไร?... อะไรนะ หูลี่อิง เธอจะรังแกกันให้มากเกินไปแล้วนะ ชุดอะไรตั้ง 60 หยวน!”

จู่ๆ เสียงของเฉินซูเฟินดังขึ้นอีกแปดระดับ เต็มไปด้วยความประหลาดใจและวิตกกังวล

“ฉันตัดสินใจแล้ว เธอสามารถเลือกที่หาชุดมาคืนให้ฉันได้แต่ถ้าหามาไม่ได้  ฉันก็จะส่งเรื่องนี้ให้ตำรวจจัดการ!”

หูชื่อเหวินลดราคาลงมามากแล้วจริงๆเธอไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้อับอายด้วยซ้ำ ต่อให้เฉินซูเฟินจะเป็นฝ่ายยั่วโมโหซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ไม่เคยเก็บเอาคิด ผู้หญิงคนนี้เหมือนตัวตลกที่กระโดดเล่นไปมา แต่คราวนี้เธอล้ำเส้นเกินไป

หูชื่อเหวินไม่ได้เสียดายกับชุดนั้นมากนัก แต่หญิงสาวรู้สึกเสียใจเพราะจางหมิงเยี่ยนร้องไห้เพราะชุดนี้ต่างหาก เธอไม่ยอมให้ใครรังแกแม่ของตัวเองภายใต้จมูกอย่างเด็ดขาด!

เฉินซูเฟินต้องได้รับบทเรียน!

ถ้าหากเธอกล้าทำผิดในครั้งต่อไปอีก การลงโทษที่จะเกิดขึ้นมันคงไม่เบาเหมือนตอนนี้

“เธอ… เธอมัน… เธอมันรังแกคน! จะมีชุดราคาแพงขนาดนั้นได้อย่างไร?”

ในความรู้ของเฉินซูเฟินชุดที่ดูดีและแพงที่สุดเธอเคยเห็นราคาเพียง 30 หยวนเท่านั้น เธอยังรู้สึกว่ามันแพงมากกว่าเงินเดือนของเธอเสียอีก

“ฉันเคยพูดไปแล้ว ถ้าเธอคิดว่าราคามันไม่น่าเชื่อเกินไป ก็ไม่จำเป็นต้องจ่ายแต่ใช้ทางเลือกอื่น!”

ให้ตายเถอะ! เมื่อเห็นท่าทีของเฉินซูเฟิน หูชื่อเหวินก็รู้สึกว่าเธอใจดีเกินไป! 

…………………………………………….

เวลาไม่เช้าแล้ว: อีบุ้คเล่ม3 ออกแล้วนะคะ เป็นตอนที่61-90ค่ะ)

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNjg1MTEzNSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjI0NzAzOCI7fQ