พีรฉัตรล้มป่วยอยู่หลายวันกว่าจะหาย ที่จริงเื่ไข้ลดลงั้แ่สองวันแรกแล้ว เหลือแต่ไอ้เื่ที่ระบมปวดตามเนื้อตามตัวและรอยดูดตามตัวที่เป็นานหน่อยไม่หายสักที วันนี้เข้าสู่วันท่ีห้าที่ร่างบางยังคงต้องนอนอยู่บนเตียงที่ห้องของนิลกาฬ เพราะโดนคุณสามีบังคับไม่ให้ออกไปไหน ถ้ามีแรงออกไปแสดงว่าหายดีแล้วและจะโดนสามีจับกินอีกรอบ ร่างบางเลยต้องเชื่อฟังเพราะถ้าโดนกินอีกเค้าคงป่วยไปอีกครึ่งเดือน งานการก็ไม่ได้ไปทำทั้งคู่ ดีนะที่พี่ดาวเลขาคนเก่งบอกไม่ยุ่งไม่มีอะไรด่วน และคุณพ่อจัดการให้หมดแล้ว ส่วนงานที่โรงพยาบาลของคุณสามีคุณพ่ออาทิตย์รับอาสาไปทำแทนหมด คุณหมอรูปหล่อเลยได้หยุดดูแลและแทะเล็มร่างบางบนเตียงตลอดห้าวันอย่างสบายใจ
ตอนนี้นิลกาฬบังคับให้ร่างบางเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานกันใหม่ ห้ามเรียก คุณหรือผมเพราะมันดูห่างเหินกันเกินไป ให้แทนตัวเองด้วยชื่อหรือจะให้ดีให้ถูกใจเรียกผัวเมียเลยก็ได้ แต่เวลาโดนเรียก เมียจ๋า ทีไรฟังแล้วร่างบางรู้สึกเขินอายแก้มขึ้นสีเหรื่อตลอด อย่างตอนนี้ที่ทั้งสองยังนอนกอดกันอยู่บนโดยร่างสูงอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่หัวเตียงและบังคับให้ร่างบางมานอนเกยบนอกตัวเอง
“เมียจ๋า หลับตาก่อนเร็วอย่าเพิ่งลืมตานะ ผัวมีอะไรจะให้ดู”
ร่างสูงเอื้อมมือไปเอากล่องท่ีตัวเองซ่อนไว้ออกมาจากลิ้นชักหัวเตียง จากนั้นก็เอื้อมมือไปคว้าแขนเรียวขาวที่โอบตัวเองอยู่ขึ้นมาจับไว้และสวมของขวัญที่เตรียมไว้เข้าไปที่ข้อมือขาว พร้อมกับมอบจุมพิตที่หลังมือเรียว คนที่หลับตาอยู่รู้สึกเขินท่ีโดนอีกฝ่ายจูบหลังมือ และรู้สึกเย็นวาบท่ีข้อมือ เขาตื่นเต้นมากเลยตอนนี้
“ลืมตาได้ครับ”
พอเปลือกตาหนาขนตางอนยาวเปิดขึ้น ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความใ นี่มันกำไลที่เขาเห็นเค้าใช้ประมูลในงานวันนั้นนี่ที่มีคุณผู้ชายคนหนึ่งประมูลได้ แต่ว่ามันมาอยู่ที่นิลกาฬได้อย่างไร วันนั้นเห็นระยะไกลว่าสวยแล้ว แต่พอได้มองในระยะใกล้ๆ อย่างนี้มันสวยมาก ไม่นึกเลยว่ามันจะมาอยู่ที่ข้อมือของตัวเองได้
“พี่นิลได้มาได้ยังไงครับ พรีนจำได้ว่าพี่ไม่ได้ยกป้ายประมูลกับเค้าเลยวันนั้น”
“ถึงพี่จะไม่ได้ยกป้ายเอง แต่คนที่ยกป้ายก็เป็เพื่อนพี่เอง พี่ใช้ให้มันยกแทน พี่หมั่นไส้ไอ้หน้าตี๋นั่นที่ทำอวดรวยจะประมูลมันมาให้เมียพี่ สะใจที่ทำให้มันเสียหน้าที่ประมูลไม่ได้ หึหึ”
อ๋ออย่างนี้นี่เอง เขาจำได้แล้วในวันนั้นตอนที่ประมูลคุณพอร์ชบอกจะประมูลมาเป็ของขวัญให้เขา แต่ตัวคุณสามีเองก็ไม่ได้ว่ายังไง เอาแต่นั่งเฉยมัวแต่กดโทรศัพท์น่าจะคุยกับใครสักคน
“ถึงมันจะสวย แต่มันแพงมากเลยนะครับเสียดายเงิน ถ้าจำไม่ผิดประมูลมาตั้งสิบล้าน พี่เอามาให้พรีนทำไม”
“พี่ตั้งใจจะให้อยู่แล้ว แต่ตอนแรกว่าจะคุยกับพรีนเื่ของเราว่าเราควรที่จะมาเริ่มใช้ชีวิตอยู่กินกันแบบสามีภรรยาลองดูไหมแล้วค่อยให้ แต่บังเอิญเราอยู่กินกันก่อนที่จะคุย พี่เลยไม่มีโอกาสให้ งั้นต่อไปนีิ้เราจะใช้ชีวิตคู่แบบสามีภรรยากันจริงๆ นะ ค่อยๆ เรียนรู้และปรับตัวเข้าหากัน พ่อๆ จะได้สบายใจ โอเคนะครับ ห้ามปฏิเสธ”
“เอ่อ ลองดูก็ได้ครับ” ร่างบางตอบตกลงเสียงเบาๆ
เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ของนิลกาฬดังขึ้น ชายหนุ่มเลยกดรับสายเพื่อนรักและเปิดสปีคเกอร์โฟนเพื่อให้ร่างบางได้ยินด้วย
“ว่าไงมึงไอ้เวย์”
“กูคิดถึงมึงไอ้หมา”
“เหี้ย กูขนลุก มึงมีอะไรไอ้ห่าเวย์”
“กูแค่จะโทรมาถามว่าเมียมึงชอบกำไลไหม”
“ก็ชอบแต่บ่นกูอยู่เนี่ยว่าแพง เสียดายเงิน”
“โธ่ แค่สิบล้านขนหน้าแข้งมึงไม่ร่วงหรอกไหม เห็นไหมได้มาแบบใสๆ ไร้คู่แข่ง”
“ไอ้ห่า กูให้มึงประมูลยังไงก็ได้ให้ได้กำไลมา แต่แม่งเสือกเลือกราคาสูงเกินเค้าสองเท่าตัวใครมันจะกล้าสู้ราคาวะ แต่ยังไงก็ขอบใจมึงละกัน เสือกพยายามประมูลแทนกูซะแพง มันเหมาะกับข้อมือขาวๆ ของเมียกูมากเลย”
“ไอ้ห่าอวยเมีย แค่นี้แหละกูจะเอาเมีย ไม่ใช่เอานมไปบำรุงเมีย บ๊าย” โทรศัพท์โดนกดตัดสายไป
“อ่าว ไอ้ห่าเวย์ คิดจะวางก็วางนะมึง”
ร่างสูงด่าเพื่อนผ่านสายลมไป ก่อนจะหันมามองหน้าเมียแล้วยิ้มอ่อนให้ร่างบางที่ตัวเองพูดกับเพื่อนไม่เพราะ
“พออยู่ที่ข้อมือเมียมันสวยมากจริงๆ เลยนะ ห้ามดึงออก กำไลนี้จะทำให้ใจสองดวงของเราเป็ใจเดียวกัน เหมือนชื่อของมัน”
ตอนเช้าอีกวันพีรฉัตรเริ่มลุกเดินได้ปกติ จึงลงมาข้างล่างเพื่อที่จะมาทานอาหารเช้าพร้อมกับเริ่มไปทำงาน ตอนแรกกะจะลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าเหมือนเคยแต่มีคนงอแงไม่ยอมให้ลุก เลยต้องนอนในอ้อมกอดของคนตัวโตต่อ จนตื่นอาบน้ำพร้อมกันและแต่งตัวเดินลงมาทานข้าวพร้อมกัน
พอมาถึงโต๊ะอาหารก็มีคุณอาทิตย์นั่งอยู่ก่อนแล้ว ร่างบางจึงแยกเข้าไปนั่งที่ประจำที่เคยนั่ง
“อรุสวัสดิ์ครับคุณพ่อ ขอโทษนะครับที่พรีนลงมาช้า และไม่ได้ทำกับข้าวให้คุณพ่อทานหลายวัน”
ลูกสะใภ้หน้าสวยเอ่ยขอโทษพ่อสามีอย่างสำนึกผิดจริงๆ ส่วนคนที่เป็สาเหตุทำให้ร่างบางป่วยและไม่สามารถลงมาทำกับข้าวได้กลับยิ้มกริ่มอย่างไม่สำนึกผิดจนคุณอาทิตย์อดหมั่นไส้ลูกชายไม่ได้
“ไม่เป็ไรหรอกลูก ว่าแต่น้องพรีนดีขึ้นแล้วใช่ไหม เห็นพ่อพรีนบอกถ้าไม่หายจะให้หนูไปนอนบ้านโน้นเค้าอยากดูแลน้องพรีนเอง”
“ไม่ได้นะครับพ่อ อยู่นี่มีสามีเป็หมอประจำตัวอยู่แล้วนี่ครับ พ่อบอกพ่อพลเลยนะครับ ไม่ต้องเป็ห่วงผมดูแลอย่างดี”
ลูกชายเห็นท่าไม่ดีรีบค้านผู้เป็พ่อทันที อยู่ๆ ก็จะมาพรากผัวพรากเมีย เค้าอุตส่าห์ดูแลจนร่างบางหายดีแล้ว
“ได้ยินข่าวว่าที่น้องพรีนป่วยก็เพราะหมออย่างแกไม่ใช่หรือไง”
“โธ่พ่อ มันก็ต้องมีบ้าง ครั้งแรกอาจจะติดพันหนักและนานไปหน่อย เลยป่วย”
“ตอนนี้พรีนหายเป็ปกติกแล้วครับคุณพ่อ แข็งแรงเหมือนเดิมแล้วครับ”
ร่างบางรีบชิงพูดยิ้มหวานให้พ่อสามีก่อนที่สามีตัวดีจะพูดให้อายไปมากว่านี้ ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มลงมือรับประทานมื้อเช้า
หลังทานอาหารเช้าเสร็จสองสามีภรรยาก็ขอตัวไปทำงาน โดยวันนี้นิลกาฬเป็ฝ่ายขับรถให้ภรรยาหน้าสวยเป็คนนั่งเพราะอีกคนเพิ่งฟื้นไข้ พอไปถึงที่โรงแรมและหลังจากจอดรถสนิท พีรฉัตรก็หันไปบอกคนที่ขับรถมาส่ง
“พี่นิลส่งพรีนแค่นี้แหละครับ เดี๋ยวพรีนเดินขึ้นไปเอง พี่ไปทำงานเถอะ”
“ไม่ได้ เดี๋ยวเดินไปเป็ลมเป็แล้ง ให้พี่ตามไปส่งน่ะดีแล้ว ไปครับ”
“งั้นก็ตามใจ ว่าแต่พี่จะไม่ไปทำงานสายใช่ไหมครับ”
“ไม่เป็ไร ลืมไปหรือเปล่ามีผัวเป็เ้าของโรงพยาบาลไปเมื่อไหร่ก็ได้”
ฝ่ายภรรยาคนสวยมองบนด้วยความหมั่นไส้ ก่อนที่ทั้งคู่เปิดประตูแล้วก้าวออกมาจากรถ แล้วพากันเดินขึ้นลิฟต์ประจำตำแหน่งไปที่ห้องทำงานของพีรฉัตรกัน
“สวัสดีค่ะคุณพรีน สวัสดีค่ะคุณหมอ คุณพรีนหายดีแล้วใช่ไหมคะ”
ดาวิการีบลุกขึ้นทักทายเ้านายทันที วันนี้คุณพรีนหวานอีกแล้วมีสามีสุดหล่อเดินมาส่งถึงห้องทำงานให้คนโสดอิจฉาเล่น
“สวัสดีครับพี่ดาว พรีนหายดีแล้วครับ มีงานอะไรด่วนไหมครับ”
“ยังไม่มีค่ะคุณพรีน”
ร่างบางเลยหันมาหาสามี เพื่อบอกให้อีกคนรีบไปทำงาน
“พี่นิลส่งพรีนแค่นี้ก็ได้ครับ เดี๋ยวสายนะ”
อีกคนพอรู้ว่าร่างบางไม่มีงานเร่งด่วนอะไร มีหรือที่เขาจะทิ้งโอกาสนี้ไปง่ายๆ ขอชื่นใจเมียก่อนแล้วกัน
“ให้พี่เข้าไปส่งข้างในห้องทำงานดีกว่าครับ พี่จะได้มั่นใจว่าหนูถึงห้องด้วยความปลอดภัย ไปครับ”
มือหนาโอบเอวบางของภรรยาเพื่อรีบเข้าไปในห้องทำงาน ก่อนที่จะกดล็อคประตู จนร่างบางทันได้ยินเสียงล็อคพอดี จึงหันมามองร่างสูงของสามีทันที
“พี่อยากมีความเป็ส่วนตัวกับเมียครับ ขอชื่นใจเล็กๆ น้อยๆ ก่อนไปทำงาน ผัวจะได้มีกำลังใจทำงานทั้งวันนะครับ”
“คนเ้าเลห์”
พอโดนภรรยาคนสวยบ่น คนตัวโตหัวเราะทันที ชักจะบ้าแล้วตู เมียด่ายังหัวเราะเลย เขาเพิ่งจะสังเกตว่าร่างบางยิ่งงอนยิ่งงอแงยิ่งน่ารัก คนอะไรขนาดบ่นยังน่ารักเลย ขอหอมหน่อยแล้วกัน ร่างสูงเดินโอบเอวบางมาจนถึงโซฟาก่อนที่จะนั่งลงแล้วดึงร่างบางมานั่งบนตักตัวเอง แล้วกดจมูกโด่งลงบนแก้มนวลทันที จากนั้นก็เลื่อนริมฝีปากหยักเข้ามาหาปากเรียวก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปดูดเกี่ยวเอาความหวานจากลิ้นเรียว มือหนาเริ่มอยู่ไม่สุข เริ่มสอดผ่านเสื้อสูทลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเสื้อเชิ้ต ก่อนจะเลื้อยมาด้านหน้าเพื่อแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออกแล้วเลื่อนมือเข้าไปลูบอกเนียน ลูบยังไม่ทันไรก็โดนมือเรียบจับไว้ก่อน
“พอแล้วครับพี่นิล ไปทำงานได้แล้วครับ อย่าเกเร”
“คนใจร้าย โอเค เดี๋ยวเจอกันตอนเย็นที่ห้องอาหารนะครับ ฟอดดดด”
มือหนาติดกระดุมเสื้อของภรรยาให้เรียบร้อยเหมือนเดิม ก่อนที่จะหอมแก้มอีกฟอดใหญ่ แล้วจับร่างบางลุกขึ้นยืนพร้อมกับตัวเอง
“ผัวไปทำงานก่อนนะคะเมียขา ฟอดดด”
“ตั้งใจทำงานนะครับ ห้ามเกเร ฟอดดด”
“ยืนอยู่นี่แหละห้ามเดินไปส่งพี่ เดี๋ยวพี่อดใจไม่ไหวพาเมียไปทำงานด้วย ไปแล้วครับ”
ลาผู้เป็ภรรยาเสร็จ ร่างสูงของนิลกาฬก็เปิดประตูห้องออกไปเพื่อจะรีบไปทำงานทันที
1K
