ความมืดมิดดั่งกรงขังที่แข็งแกร่ง บางคราก็ถูกปกคลุมด้วยูเาน้ำแข็งและหิมะ บางคราก็ร้อนราวกระทะน้ำมันที่เดือดพล่าน เป็การถูกทรมานสารพัดรูปแบบ
เมื่ออวิ๋นหวงได้สติสัมปชัญญะกลับมาอีกครั้ง นางก็รู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังถูกทอดอยู่ในน้ำมันเดือด
ร่างกายหญิงสาวจมอยู่ในของเหลวที่ร้อนระอุ ร้อนจนเืในกายของนางเดือดพล่าน
ไอน้ำที่ระเหยออกมาจากของเหลวนั้นร้อนจนลวกแก้มของนางให้ปวดแสบปวดร้อน
นางถึงกับได้ยินเสียงของเหลวที่พลุ่งพล่านและเดือดปุด ๆ
หญิงสาวกำลังคิดว่า ซูอวี้เจ๋อยัง้าอะไรอีก?
หรือเขา้าจะเปลี่ยนนางให้กลายเป็กับข้าวในจานและอาหารในปาก เช่นเดียวกับที่โจวอวิ๋นเฉินทำกับเสด็จพ่อและเสด็จแม่ของนางหรือไม่?
ที่กล่าวกันว่า ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นนั้นเป็ความจริง ช่างเป็พ่อลูกที่เหมือนกันเสียเหลือเกิน โหดร้ายและเ็าเหมือนกันไม่มีผิด
อวิ๋นหวงชิงชังชะตากรรมของตนที่โหดร้ายเหลือแสน นางโดนทรมานทรกรรมมานานขนาดนี้ แต่กลับยังมีชีวิตอยู่
พอคิดขึ้นมาอีกครั้ง ไม่แน่ว่านางอาจจะตายไปแล้ว และตอนนี้กำลังอยู่ในนรก...
ชีวิตอันแสนสั้นของนางนั้นล้มเหลวหมดท่า
หญิงสาวเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความขุ่นเคืองใจไม่จบสิ้น ทว่าร่างกายกลับอ่อนแรง จึงทำได้เพียงน้อมรับทัณฑ์ทรมานนี้แต่โดยดี
ตื่นแล้วสลบ สลบแล้วตื่น
วนเวียนซ้ำ ๆ อยู่อย่างนี้ไม่จบไม่สิ้น ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้ว
ยามที่ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง อวิ๋นหวงกกลับรู้สึกสบายตัวอย่างน่าประหลาด!
แน่นอนว่าเป็เพราะนางถูกทารุณกรรมอย่างหนักหน่วง ิัจึงหยาบกร้าน เนื้อก็ด้านหนาจนไม่รู้สึกเ็ปอีกต่อไป หรือว่านางจะตายไปแล้ว ิญญาจึงออกจากร่างไปเกิดใหม่บน์?
ขณะที่อวิ๋นหวงกำลังนึกสงสัยอยู่นั้น นางก็ได้ยินเสียงพูดคุยแข่งกันของพวก ‘คนชั่ว’ อีกครั้ง
“เหตุใดเ้าตัวน้อยนี่ ถึงยังอัปลักษณ์เช่นนี้อยู่เล่า?”
“ขี้เหร่ก็ช่างมันเถอะ แต่นี่ยังี้เีตัวเป็ขนอีกด้วย ถึงเวลาต้องลุกขึ้นมาทำงานให้พวกเราได้แล้ว ยังจะนอนอยู่อีก!”
“หรือว่าไฟยังแรงไม่พอ? ต้องเอาลงไปนึ่งในหม้อสามขานั้นอีกรอบ?”
“แค่นึ่งไม่มีประโยชน์หรอก พวกเ้าไม่ต้องร้อนใจ ข้ามีวิธีแก้ไข”
…
สุดท้ายแล้วคนกลุ่มนี้คือใครกันแน่?”
อวิ๋นหวงใจเต้นไม่เป็ส่ำ ในที่สุดนางก็ลืมตาขึ้น——
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้นางตกตะลึงจนพูดไม่ออก
นี่นางเห็นอะไรกัน?
ปลาหมึกั์ เต่ากระ ไห่ถุน[1] ฉลาม งูทะเล และไห่เซี่ยง[2]...
พวกมันแต่ละตัวมีร่างกายที่ใหญ่โต กำลังชะโงกหน้ามองดูอยู่รอบ ๆ ตัวนาง!
เื้ัพวกมัน มีทั้งต้นไม้น้ำสีเขียวแกมน้ำเงิน ต้นไม้น้ำสีแดง ต้นไม้น้ำสีเขียว ปะการัง ต้นไม้น้ำเกลียวทอง...และยังมีพืชนานาชนิดอีกมากมายที่นางเรียกชื่อไม่ถูก ทั้งหมดล้วนเปล่งประกายสีสันสดใส งดงามตระการตา
ในดินแดนมหัศจรรย์นี้ มีสัตว์ทะเลนับไม่ถ้วน ทั้งปลา กุ้ง ปู หอย ที่มีรูปร่างและสีสันแตกต่างกันไป บ้างก็แหวกว่ายไปมาอย่างอิสระ บ้างก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวอย่างเพลิดเพลิน
ส่วนนางก็กำลังนอนอยู่บนตัวของแมงกะพรุนั์ตัวหนึ่ง!
รูปร่างของแมงกะพรุนนั้นคล้ายร่ม อ่อนนุ่มประหนึ่งฟูกนอนผ้าไหมชั้นดี ให้ความรู้สึกสบายอย่างน่าประหลาด
อวิ๋นหวงเบิกตากว้าง ตะลึงงันจนพูดอะไรไม่ออก
หญิงสาวนึกสงสัยว่าตนเองกำลังฝันไป
มันควรจะเป็กลุ่มของคนชั่วมิใช่หรือ?
นางจำได้ว่าได้ยินเสียงคนหลายคนพูดกันอย่างชัดเจน
ยิ่งไปกว่านั้น แล้วซูอวี้เจ๋อล่ะ?
อวิ๋นหวงรู้สึกประหลาดใจและสงสัย นางมองรอบ ๆ ตัวอีกครั้ง และพบว่าไม่มีใครอยู่เลย มีแต่สัตว์ทะเลเหล่านี้
อวิ๋นหวงรู้สึกถึงแรงสั่นไหวจากตัวแมงกระพรุน นางจึงะโออกมาทันใด
นางรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าตัวเองเคลื่อนไหวปราดเปรียวประหนึ่งนกนางแอ่น คล้ายว่านางไม่เคยถูกวางยาพิษมาก่อนเลย!
หญิงสาวแทบไม่อยากจะเชื่อ รู้สึกดีใจอย่างคาดไม่ถึง จากนั้นนางจึงก้าวขายาว ๆ แล้ววิ่งออกไป!
แต่แล้วเพียงชั่วอึดใจ ปลาหมึกั์ก็ขยับหนวดเส้นหนึ่งจากแปดหนวดของมันอย่างแ่เบา เพียงเท่านั้นนางก็ถูกจับกลับมามานอนลงบน ‘เตียงนอน’ อีกครั้ง
ขณะที่หญิงสาวกำลังจะดิ้นรนขัดขืน นางก็ได้ยินเสียงปลาหมึกั์พูดออกมาเป็ภาษาคน “เ้าตัวน้อย นอนลงซะดี ๆ เ้าจำเป็ต้องพักฟื้น”
อวิ๋นหวงทำหน้าโง่งม
เต่ากระท่าทางหยาบกระด้าง ทว่าเสียงกลับแหลมสูง “เ้าควรนอนหลับให้เต็มที่”
หลังจากกล่าวจบ มันก็ดึงต้นไม้น้ำสีเขียวแกมน้ำเงินมาคลุมตัวนาง! ต้นไม้น้ำสีเขียวแกมน้ำเงินแผ่นหนา คลุมนางั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างประณีต
ฉลามอ้าปากพร้อมเผยฟันแหลมคมที่ดูน่าสยดสยอง ทว่าเวลากล่าวออกมา เสียงของมันกลับอ่อนโยนที่สุด ทว่าคำพูดค่อนข้าง ‘ไร้ความปรานี’ “ต่อเมื่อเ้ามีกำลังมากพอ เ้าถึงจะสามารถทำงานให้เราได้ เ้าเป็หนี้ชีวิตพวกเรานะ เมื่อสำนึกได้แล้ว ต่อไปก็อย่าได้ี้เีล่ะ”
ไห่ถุนเอ่ยเสียงเข้ม “ฮิฮิ เ้าฉลาม เ้าอย่าทำให้นางกลัวสิ ให้นางนอนหลับพักผ่อนอย่างสบายใจเถอะ”
งูทะเลบิดลำตัวที่ยาวและอ่อนนุ่มของมัน ชูหัวกลมแป้นเบิกตาโปนคู่หนึ่ง ถ่ายทอดเสียงผ่านลิ้นที่แลบออกมา “รอจนร่างกายของเ้าฟื้นฟูดีแล้ว เราจะพาเ้าไปชมวิวทิวทัศน์”
ไห่เซี่ยงหัวเราะขลุกขลักขึ้นมา “ซ้ำยังมีของรสเลิศและน่าสนใจมากมาย ขอเพียงเ้า้า เราล้วนให้เ้าได้”
“ข้า้าแก้แค้น”
อวิ๋นหวงโพล่งออกมา
“...” ทุกคนสะดุ้งโหยงแล้วสบตากัน ก่อนมองมาที่นางด้วยสีหน้าเห็นใจ
“ข้าจะแก้แค้นซูอวี้เจ๋อ!”
อวิ๋นหวงกัดฟันกล่าวเน้นย้ำทีละคำ
“เ้าตัวน้อย ความเคียดแค้นเป็ราวกับพิษร้าย และคนที่ถูกพิษจะกลายเป็คนอัปลักษณ์”
ไห่ถุนเอ่ยพร้อมสั่นหัวกระดิกหาง
ปลาหมึกั์ยกหนวดทั้งแปดขึ้นพร้อมกัน “ข้าเห็นด้วย”
เต่ากระเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “ความลับที่เต่าทะเลอย่างเรามีอายุยืนยาว ก็คือการประพฤติตัวอย่างใจกว้างและไม่จดจำความแค้น”
ไห่เซี่ยงกล่าวว่า “พี่น้องของเราถูกมนุษย์ฆ่าโดยไม่ทันระวังตัว พวกมนุษย์นำงาของไห่เซี่ยงไปทำเป็เครื่องประดับต่าง ๆ หากพวกเราหาทางแก้แค้น ชาวประมงเ่าั้คงต้องตายกันหมด หากพวกเขาตาย ครอบครัวของพวกเขาก็จะเกลียดชังเรา ต่างฝ่ายต่างกล่าวโทษกัน และแก้แค้นกันไม่รู้จักจบจักสิ้น ดังนั้นเราจึงเลือกที่จะหลีกเลี่ยงอันตรายอย่างระมัดระวัง”
เมื่อฟังสิ่งที่พวกเขาพูด อวิ๋นหวงรู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลยิ่ง แต่ในใจก็ยังรู้สึกขัดแย้ง
นั่นคือความแค้นที่สังหารเสด็จพ่อเสด็จแม่ และยึดครองบ้านเมืองของนาง!
งูทะเลเอ่ยเข้าข้าง “หากเ้าเกลียดชังใครจริง ๆ ก็บอกข้ามาเลย ข้าจะไปกัดเขาให้ตายเลย!”
ฉลามเองก็มีความเห็นใจ “อืม ข้าไม่จำเป็ต้องกัดเขาหรอก ข้าแค่กลืนเขาเข้าไปเลย”
ในใจของอวิ๋นหวงรู้สึกสับสนเล็กน้อย “ความแค้นของข้า ข้าจะแก้แค้นเอง อย่างไรก็ตาม พวกเ้าช่วยชีวิตข้าไว้ใช่หรือไม่? ข้าจำได้ว่าข้าถูกวางยาพิษร้ายแรง”
ปลาหมึกั์กล่าวตอบ “หลงไท่จื่อเป็ผู้ช่วยชีวิตเ้าไว้ เราแค่ช่วยเขา เ้าไม่จำเป็ต้องขอบคุณพวกเราหรอก”
เต่ากระกล่าวเสริม “ใช่ ถูกต้อง หากเขาไม่ช่วยชีวิตเ้า ถึงพวกเราอยากจะช่วย พวกเราก็ไม่สามารถช่วยชีวิตเ้าได้หรอก”
อวิ๋นหวงเป็คนกตัญญูรู้คุณ “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ข้าขอขอบคุณพวกเ้าทุกคนนะ”
เ้าพวกตัวโตเหล่านี้กลับเผยท่าทีเขินอายออกมา!
อวิ๋นหวงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและถามว่า “ก่อนหน้านี้...พวกเ้าให้งูอิ๋นหวนกัดข้าหรือ? แล้วเอาข้าไปนึ่งในน้ำร้อนด้วยใช่หรือไม่?”
ทุกคนหัวเราะครืน
ไห่เซี่ยงกล่าว “เ้าถูกพิษร้ายแรงอย่างที่สุด เราทำได้เพียงแค่ใช้พิษสู้กับพิษเท่านั้น จากนั้นจึงเอาเ้าแช่ลงไปในยาต้มเพื่อชำระกระดูกและไขกระดูก รวมถึงขับพิษที่เหลืออยู่ให้เ้าจนสิ้น”
เต่ากระกล่าวเสริม “ใช่แล้ว หากไม่ทำเช่นนี้ พิษของเ้าจะไม่สามารถถูกขับออกไปทั้งหมดได้ และต่อให้เ้าจะรอดชีวิต ก็ยังทิ้งโรคเรื้อรังเอาไว้”
งูทะเลหัวเราะออกมา “ยาที่เ้ากินเป็ของล้ำค่าในทะเลทั้งนั้น นอกจากหลงไท่จื่อ ก็ไม่มีใครมีแล้ว”
อวิ๋นหวงถามด้วยความสงสัย “หลงไท่จื่อคือใครกัน? ข้าควรจะขอบคุณเขาด้วยตนเอง”
ปลาหมึกั์เอ่ย “ไม่ต้องรีบร้อนไป เมื่อธุระของเขาเสร็จแล้ว เขาจะกลับมาหาเ้าเอง”
“ตอนนี้เ้าควรกินอะไรสักหน่อย หลังจากนั้นก็พักผ่อนให้เต็มที่” ไห่เซี่ยงกล่าว
อวิ๋นหวงพยักหน้า อีกอย่างนางก็รู้สึกท้องหิวจนสุดจะทานทนแล้วจริง ๆ
“มา มากินอาหารที่ปรุงด้วยไข่มุก บำรุงธาตุหยิน เสริมความแข็งแรง บำรุงผิวพรรณ”
ปลาหมึกั์ยกหนวดขึ้น แล้วเนรมิตโต๊ะอาหารออกมาอย่างน่าอัศจรรย์
อวิ๋นหวงเฝ้ามองอย่างจดจ่อ และเห็นจาน ถ้วย และช้อน ที่ไม่รู้ว่าทำมาจากอะไร แต่ละชิ้นล้วนงดงามประณีตไร้ที่ติ
อาหารที่จัดถูกวางไว้เต็มโต๊ะต่างน่ากินไปหมด ไม่ว่าจะรูปร่างสีสัน กลิ่นหอมหรือรสชาติล้วนชวนให้น้ำลายสอ
“เ้ากินเสียให้อิ่ม พวกเราจะไปทำธุระอย่างอื่นก่อน”
พอปลาหมึกั์กล่าวจบ มันก็จากไปพร้อมกับสัตว์ทะเลตัวอื่น ๆ
ด้วยที่ความรู้สึกประหลาดใจมีมาบ่อยครั้งเกินไป นางจึงเริ่มคุ้นชินกับมันขึ้นแล้ว
อวิ๋นหวงหิวโหยเสียจนไม่คิดอะไรมาก นางจึงโน้มตัวไปบนโต๊ะ และตั้งหน้าตั้งตายัดอาหารใส่ท้องอย่างตะกละตะกลาม รู้สึกเพียงว่ารสชาตินั้นอร่อยและติดใจจนไม่รู้ลืม
หลังจากเติมท้องจนอิ่มแปล้แล้ว ความง่วงงุนก็เข้าโจมตี อวิ๋นหวงจึงเอนหลังนอนลง ปิดเปลือกตา
์เท่านั้นที่รู้ว่าตอนนี้นางอยู่ที่ใด ก่อนหน้านี้เหมือนอยู่ในนรก ตอนนี้เหมือนอยู่ในสรวง์
นางยกมือขึ้นบีบแก้มตนเอง เจ็บ!
ทุกสิ่งดูคล้ายความฝัน แต่ก็ราวกับไม่ใช่ความฝัน...
อย่างไรก็รอจนนางตื่นขึ้นมาก่อน แล้วค่อยว่ากันอีกที
**
[1] ไห่ถุน (海豚) หรือ ปลาโลมา
[2] ไห่เซี่ยง (海象) หรือ วอลรัส เป็สัตว์ทะเลจำพวกเดียวกับสิงโตทะเล และแมวน้ำ แต่มีงาใหญ่หนึ่งคู่ มีเครายาว มีหนังหนาและหยาบ
.
.
.
15K
![กฎรักพันธะเลือด เล่ม 1-3 [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665225730_75393690.webp)
