วินาทีที่พวกเขาได้พบกันอีกครั้ง ความรู้สึกมากมายมันผุดขึ้นมาเต็มไปหมด วินาทีที่คิมมองหน้านทีเขาก็อดกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ ด้วยความที่ไม่ได้เจอกันเต็มตาแบบนี้มาห้าปีแล้ว ภายในแววตาที่คิมมองนที ทุกอย่งยังเหมือนเดิม เขายังรักและคิดถึงคิมตลอดมา…
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ พี่ที” คิมทักทายด้วยน้ำเสียงที่เป็มิตรและสั่นเครือ เเต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้รู้สึกยินดีด้วย เขาลากตัวคิมเข้าไปในห้องทำงานพร้อมกับไม่ลืมที่จะล็อกประตู ท่ามกลางสายตาของทนนท์ที่ยืนทำหน้าเหวอด้วยความใ พอเรียกสติกลับมาได้ ทนนท์ก็รีบโทรรายงานเ้านายของเขาทันที
“เกิดเื่ใหญ่แล้วครับคุณภูผา คุณนทีเจอคุณคิมแล้วครับและตอนนี้พวกเขากก็ทะเลาะกันใหญ่แล้วครับ”
“(คู้รักมีปากเสียงกันเป็เื่ธรรมดา นายคอยดูอยู่ห่างๆก็พอที่เหลือก็ปล่อยเค้าเคลียร์กันเอง ฉันเเต่งตัวอยู่เดี๋ยวเข้าไป)” ภูผาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเกี่ยวกับเื่นี้เลย ทว่าอีกฝั่งนั้นโมโหจัดจนเหวี่ยงหนุ่มตัวเล็กอัดเข้ากับโซฟาตัวใหญ่ทันที ทั้งหน้าตา น้ำเสียงและท่าทาง ทุกอย่างเปลี่ยนไปจนคิมเริ่มใ
“บอกฉันซิว่านายมาทำอะไรที่นี่ คิดจะปั่นหัวอะไรฉันอีก!! พูดมา!!” นทีใช้อุ้งมือบีบคอคิมไว้แน่นจนเขาเริ่มหายใจไม่ออก คิมพยายามดิ้นให้หลุดจากกรงเล็บเสือตัวนี้
“ฉันถามนายอยู่ ไม่มีปากรึไง! ตอบมาเซ่!!” เขาทั้งทุบทั้งขอร้องให้นทีปล่อย ทว่านทีกลับโมโหจนสติหลุดไปแล้ว คิมไม่มีทางเลือกอื่นเขาใช้เท้าเตะไปที่เป้าของนทีอย่างจังจนเขาเซถลาถอยออกไป วินาทีนี้คิมเริ่มหายใจคล่องขึ้นมานิดหน่อย
“อะเเค่กๆ อะเเค่กๆ พี่ที..นี่พี่จะทำอะไร คิมหายใจไม่ออก”
“นี่นายกล้าทำแบบนี้กับฉันหรอ!”
“พี่..พี่จะทำอะไร!!?” นทีเดินสามขุมตรงเข้ามาหาคิมอีกครั้ง เขากระชากเสื้อเชิ้ตของคิมออกพร้อมกับเข้าจู่โจมคิมโดยไม่ทันตั้งตัว
“พี่ที ปล่อยนะ นี่มันที่ทำงานนะ พี่ที ปล่อย!!!” ฉึก!! คิมผลักนทีออกจนเล็บมือของคิมเผลอไปข่วนหน้านทีเข้า จนเขาได้สติขึ้นมา นทีผลักคิมกระแทกกับโซฟาก่อนที่เขาจะลุกพรวดขึ้น
“ออกไปซะ ฉันไม่รับนายเป็เลขา!”
“ห่ะ?...”
“ฉันบอกให้นายออกไป ฉันไม่้าเลขาอย่างนาย”
“เเต่คิมยังไม่ได้เริ่มทำงานเลยนะครับ”
“ฉันไม่ชอบเลขาที่มาสาย ไม่ตรงต่อเวลา!”
“เอ่อ..เื่นั้นคิมมาทำงานตั้งเเต่เจ็ดโมงแล้ว เเต่คุณทนนท์บอกว่า….”
“ฉันเกลียดการโบ้ยความผิดให้คนอื่นที่สุด ออกไป!!”
“พี่ที พี่ไม่คิดจะหันมามองหน้าคิมหน่อยหรอ ห้าปีที่เราไม่เจอกัน พี่เปลี่ยนไปมากเลยนะ” คำพูดของคิมมันทำให้นทีนึกถึงเหตุการณ์เมื่อห้าก่อนขึ้นมา เขาหันกลับมากระชากตัวของคิมให้ลุกขึ้นมาแนบชิดกับตัวเขา ณ ตอนนี้สายตาของทั้งคู่ผสานเข้าด้วยกันแต่ทว่าความรู้สึกนั้นกลับคนละอารมณ์กันเลย
“ใครจะเปลี่ยนหรือไม่เปลี่ยนอะไร ฉันลืมมันไปหมดแล้ว เื่เหี้ยๆพวกนั้น ฉันไม่จำให้มันรกสมองหรอก!!”
“พี่ที…”
“อย่ามาเรียกชื่อฉันห้วนๆแบบนั้น ฉันกับนายเราไม่ได้สนิทกัน ชื่อของฉันมีไว้ให้คนที่ฉันสนิทเรียกเท่านั้น นายไม่ใช่!!” คำพูดของนทีเปรียบเสมือนกระสอบทราบใบใหญ่ที่พุ่งชนคิมอย่างเเรงจนเค้าเ็ปและช้ำไปทั้งร่างกาย นทีผลักคิมให้ล้มลงที่โซฟา ก่อนที่เขาจะเดินไปเปิดประตูและเรียกทนนท์เข้ามาคุย
“GM เรียกผมมา มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“เอาใบลาออกมาให้เขาเซ็นซะ ผมไม่อยากร่วมงานกับคนประเภทนี้ ไล่เขาออกไปซะ หาคนใหม่มาแทน”
“เอ่อ..ทำแบบนั้นไม่ได้ครับคุณภูผาสั่งไว้ว่าคุณคิมเหมาะสมกับตำแหน่งนี้ที่สุดแล้วครับ”
“พี่ผา!!…อย่าบอกนะว่าเื่ทั้งหมดนี้คือฝีมือพี่ผา” ทนนท์ไม่ตอบอะไร เขาเอาเเต่ก้มหน้ายืนเงียบอยู่แบบนั้น นทีหาทางออกไม่ได้เขารีบหยิบมือถือขึ้นมาจะโทรออกหาพี่ชายตัวแสบ เเต่ทว่าในตอนนั้นพี่ชายของเขาก็มาถึงพอดี
“โทรหาพี่ทำไมหรือครับ คุณน้องชาย”
“พี่ผา พี่ทำบ้าอะไรของพี่เนี้ย”
“พี่ทำอะไรที..พี่ทำอะไร?”
“ทั้งหมดนี้เป็แผนการณ์ของพี่ใช่ไหม..พี่ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ พี่พาเขามาทำไม พี่ก็รู้ว่าผมไม่อยากเจอคนเหี้ยๆสำส่อนๆแบบนี้อีก พี่ไม่เข้าใจหรือไงวะ!!”
“ใจเย็นๆก่อนนที นายต้องฟังพี่อธิบายก่อน คือเื่มันเป็แบบนี้ นายกับ….”
“พอ!!ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พี่เลือกมาเลย ถ้าพี่จะให้มันทำงานที่นี่ต่อ ผมจะไปเอง!”
“นที…นายกลายเป็คนไม่มีเหตุผลตั้งเเต่เมื่อไหร พี่จะบอกว่านายกำลังเข้าใจคิมผิดอยู่และพี่กำลังจะบอกว่า…..”
“ผมไม่สนใจและไม่อยากฟัง พี่เลือกเขาใช่ไหม ได้ ผมไปเอง!!! พอใจนายแล้วสินะ!!”
“พอได้แล้ว!! พี่ทีไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ เดี๋ยวคิมจะไปเอง คุณภูผาครับ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่เกิดเื่ขึ้นวันนี้ ลาก่อนครับ โชคดีนะครับพี่ที ขอโทษด้วยที่ทำให้พี่โกรธ” คิม รีบปาดน้ำตาแห่งความเสียใจก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าพร้อมกับจะเดินออกจากห้องไป ทว่าภูผากลับเดินเข้ามาดึงเเขนคิมไว้
“คิมหันต์จะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นจนกว่าจะทำงานครบ 1 ปีตามสัญญาที่เซ็นเอาไว้ เพื่อแลกกับเงินเดือนทั้งปีของนาย 50 ล้านบาท” คิมใมากที่ได้ยินเรื่อสัญญาและเงิน 50 ล้านบาท ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่รู้เื่นี้มาก่อนเลย ทว่านทีนั้นกลับคิดว่าที่คิมกลับมาเพราะเื่เงินนั่นเอง
“อ่อ..ฉันเข้าใจละ ที่เมื่อกี้ฉันไล่แล้วนายไม่ไปก็เพราะว่านายหิวเงินสินะ…” คิมหันควับกลับมามองหน้านทีด้วยความผิดหวัง เพราะเขาไม่คิดเลยว่าคำพวกนี้จะหลุดออกมาจากปากคนที่เขารัก
“ทำไม?...ฉันพูดผิดรึไงหรือว่าผัวเก่านายมันเริ่มเลี้ยงดูนายไม่ดีเหมือนเเต่ก่อน ถึงต้องมาคอยสูบเงินจากพี่ฉันแบบนี้ 1 ปีแลกกับ 50 ล้าน เข้าใจหาคนสูบเงินดีนะ”
“พี่พูดบ้าอะไรของพี่เนี้ย คิมไม่รู้เื่นี้นะ”
“ไม่รู้หรอ เฮอะ!! นายคงคิดว่าฉันโง่เป็ควายเลยสินะ เงิน 50 ล้าน ทำงานภายในหนึ่งปี ใครก็รู้ว่ามันไม่ธรรมดา อ๋อ..หรือว่านายยอมอ้าขาให้พี่ชายฉันด้วยอย่างนั้นสิ ถึงได้มากขนาดนี้” พรั้ว!! หมัดขวาตรงยิงเข้าที่แก้มซ้ายของนทีอย่างจัง คิมร้องไห้เสียใจที่โดนพูดจาดูถูกซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่แบบนั้น เค้าตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ทนแล้วเพราะตอนนี้นทีเปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน การกระทำของคิมทำเอาภูผาถึงกับอึ้งไปเลย เขาไม่นึกว่าผู้ชายตัวเล็กๆอย่างคิมจะใจใหญ่ถึงขนาดต่อยปากระดับGM ได้
“คุณภูผาครับ ผมขอบคุณมากๆนะครับ ที่หยิบยื่นโอกาสดีๆนี้ให้ เพียงเเต่ว่าตอนนี้ผมไม่สามารถร่วมงานกับเขาได้แล้ว ส่วนข้อเสนอต่างๆผมก็ขอไม่รับนะครับ ขอโทษด้วยครับที่ทำให้วุ่นวาย” คิมเดินออกจากห้องไปเงียบๆ วินาทีที่เดินไปน้ำตาก็หยดลงพื้นไปด้วย เขาผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำอีกจนไม่รู้ว่าตัวเองจนทนอยู่ต่อไปเพื่ออะไร คิมเดินออกจากหน้าประตูลิฟต์มาก็ได้พบกับนิ้กกี้ที่มารอเซอไพรส์เขาพอดี ทันทีที่เห็นว่าสีหน้าของเพื่อนไม่ดี นิ้กกี้ก็เปลี่ยนอารมณ์ทันที
“คิม!!…เกิดอะไรขึ้น ร้องไห้ทำไม”
“นิกกี้ คิม..คิมไปต่อไม่ไหวแล้ว ฮือฮือ” ความอ่อนแอของคิมถูกสวมกอดโดยนิกกี้ ตอนนี้เขาคือคนเดียวที่อยู่ปลอบใจคิมได้ นิ้กกี้พาคิมไปนั่งพักสงบสติอารมณ์ที่สวนข้างโรงแรม คิมเล่าเื่ทั้งหมดนิกกี้ฟังจนเขาเข้าใจทั้งหมด นิกกี้รับรู้ได้ว่าคิมเจอมาไม่น้อย คืนนี้เขาจึงตั้งใจจะอยู่คอยปลอบใจคิมเอง ในขณะที่เพื่อนกำลังโอบกอดปลอบใจกัน วินาทีนั้นสายตาอาฆาตของใครบางคนกำลังจ้องมองมาที่พวกเขาอยู่….โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว
285
![พลิกฟ้าผ่าปฐพี [翻天分地]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569829092_17299909.webp)
