“คุณตำรวจคะ ระวังพนักงานคนนั้นด้วย คนที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ในมือถือถุงผ้าน่ะฉันยังไม่แน่ใจนะคะ แต่ฉันสงสัยว่าเขาอาจจะเป็สมาชิกโจรคนหนึ่งด้วยค่ะ”หลินเยว่ซิงพูดเบาๆ กับตำรวจคนหนึ่งที่ถือปืนยาว
“คุณทราบได้อย่างไรครับ” ตำรวจขมวดคิ้วถามและพยายามสังเกตพนักงานชายที่หลินเยว่ซิงพยักพเยิดให้ดู ถามกลับเบาๆ
“มีจุดน่าสงสัยหลายอย่างค่ะรอให้จัดการพวกโจรได้หมดก่อนแล้วฉันค่อยบอกรายละเอียดดีกว่านะคะ” หลินเยว่ซิงกล่าวเธอยังไม่อยากเล่ารายละเอียดเพราะเกรงว่าความระมัดระวังจะลดลงหากต้องมาฟังเธอเล่ารายละเอียดด้วย
“เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณครับ” ตำรวจพยักหน้าขอบคุณเธอเบาๆแล้วตั้งใจทำหน้าที่ต่อ
หญิงสาวตัวประกันที่ได้รับความช่วยเหลือจากหลินเยว่ซิงเช็ดน้ำตาเหมือนเด็กขวัญเสียเธอเดินเข้ามากล่าวขอบคุณหลินเยว่ซิง
“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ ฉัน ฉันกลัวมากๆ เลย”หญิงสาวตัวประกันกล่าวแล้วพยายามหยุดร้องไห้
“ไม่เป็ไรค่ะ ดีแล้วที่คุณปลอดภัย”หลินเยว่ซิงยิ้มให้และมองเืที่ไหลหยดบนลำคอขาวผ่องด้านข้างของหญิงสาวตรงหน้ามีรอยเปื้อนเืบนปกเสื้อด้วย มันเป็าแตื้นๆ แผลยาวประมาณสามเิเสำหรับผู้อื่นอาจจะคิดว่าน่ากลัว แต่หลินเยว่ซิงประเมินว่าาแไม่ถึงเส้นเืหรือเส้นเอ็นเป็เพียงาแบนผิวไม่เป็อันตรายร้ายแรงหลินเยว่ซิงทำทีล้วงกระเป๋าแล้วหยิบยาจากกำไลมิติออกมา
“ให้ฉันทายาหยุดเืให้ดีไหมคะ”หลินเยว่ซิงถามพร้อมกับชูตลับไม้ที่ใส่ยา
“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวตัวประกันพยักหน้าตกลงเพิ่งนึกได้ถึงอาการเจ็บาแที่คอเพราะมัวพะวงใกลัวต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนเอง
หลินเยว่ซิงเปิดฝาตลับยากลิ่นหอมของยาสมุนไพรโชยกลิ่นออกมาจนคนรอบๆ อดไม่ได้ที่จะหันไปมองหลินเยว่ซิงใช้ปลายนิ้วควักตัวยาที่มีลักษณะคล้ายขี้ผึ้งป้ายทาไปตามรอยแผลหญิงสาวเคราะห์ร้ายรู้สึกเย็นๆ ที่บริเวณแผล ความเจ็บจากาแลดลงราวปาฏิหาริย์แม้จะไม่ถึงกับหายเจ็บไปเลยก็ตามที แต่เธอก็พอใจมาก
“ยาอะไรกันคะนี่วิเศษจริงๆเหมือนฉันจะเบาเจ็บลงเยอะเลยค่ะ” หญิงเคราะห์ร้ายแปลกใจอดไม่ได้ที่จะอยากรู้
‘แน่นอนสิก็ในนี้มีส่วนผสมของสมุนไพริญญาบางชนิดด้วยนี่นะ ฤทธิ์ของมันย่อมต้องเหนือกว่าสมุนไพรธรรมดาอยู่แล้ว’หลินเยว่ซิงกล่าวในใจ
“ยาสมุนไพรธรรมดาๆนี่แหละค่ะมันช่วยหยุดเืได้ดีและป้องกันการติดเชื้อได้ด้วยค่ะ”หลินเยว่ซิงกล่าวพร้อมกับเก็บยาของเธอใส่ไว้ในกระเป๋ามีสายตาหลายคู่จับจ้องกระเป๋าของเธอด้วยความสนใจ
“เรียบร้อยแล้วค่ะ” หลินเยว่ซิงกล่าว
“ขอบคุณมากจริงๆนะคะ”หญิงเคราะห์ร้ายกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งจริงใจประทับใจความกล้าหาญและความมีน้ำใจของหลินเยว่ซิง
“ไม่เป็ไรค่ะ” หลินเยว่ซิงยิ้มรับแล้วหันมาสนใจเหตุการณ์โจรปล้นธนาคารตรงหน้าต่อ ซึ่งจากการที่เธอช่วยเหลือตัวประกันไว้ได้ทำให้การตัดสินใจเข้าต่อสู้จับกุมของตำรวจทำได้ง่ายขึ้น
ตำรวจจากทีมบางนายพากลุ่มโจรปล้นธนาคารที่ถูกจับกุมตัวทั้งหมดใส่กุญแจมือเรียบร้อยแล้วพาขึ้นรถตำรวจจากนั้นก็ตามประกบซ้ายขวาควบคุมตัวโจร เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุหลบหนีโจรปล้นธนาคารมีทั้งหมดห้าคนจริงๆซึ่งพนักงานธนาคารชายที่หลินเยว่ซิงสงสัยและบอกกับตำรวจว่าพนักงานคนนี้น่าจะเป็โจรด้วยหลังจากที่ตำรวจได้ทำการสอบสวนในที่เกิดเหตุจนในที่สุดสมาชิกโจรก็ยอมรับว่าพนักงานธนาคารชายคนนี้เป็หนึ่งในสมาชิกของพวกเขา
“พวกเราต้องขอขอบคุณ คุณหลินเยว่ซิงมากเลยนะครับที่ให้ความช่วยเหลือตำรวจ” หัวหน้าทีมตำรวจกล่าวขอบคุณหลินเยว่ซิงและได้รู้จักชื่อของหลินเยว่ซิงแล้วตอนที่สอบถามข้อมูลเหตุการณ์
“ไม่เป็ไรค่ะ ด้วยความยินดี”หลินเยว่ซิงกล่าวกับเขาตามมารยาท และยิ้มให้เล็กน้อย ตำรวจหนุ่มลูกทีมบางคนที่เห็นรู้สึกใจเต้นตึกตักเพราะรอยยิ้มของเธอทำให้ใบหน้าที่สวยหวานของเธอดูสวยซึ้งตรึงใจมากยิ่งขึ้น
‘ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่ารูปร่างหน้าตาแบบนี้จะจัดการกับโจรได้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด’ตำรวจหนุ่มลูกทีมที่ใจเต้นเพราะเธอ ยังรู้สึกเหลือเชื่อไม่หาย
‘เสียดายที่ไม่รู้ว่าใครเป็คนทำร้ายหลังมือโจรด้วยเหรียญแต่ฉันสงสัยว่าเป็คุณหลินเยว่ซิงนี่แหละที่เป็คนทำดูจากความกล้าหาญและฝีมือการต่อสู้ที่เด็ดขาดฉับไวของเธอแล้วไม่น่าจะเป็คนอื่นไปได้ แต่เธอไม่ยอมรับว่าเป็คนทำนี่สิกล้องวงจรปิดก็ถูกไอ้โจรในคราบพนักงานนั่นทำให้ใช้งานไม่ได้ เลยไม่ได้รู้ความจริงเลยน่าเสียดายชะมัด’ ตำรวจหนุ่มบ่นในใจอย่างเสียดายเขาอยากจะดึงสายตาออกจากหลินเยว่ซิงแต่ตาเ้ากรรมก็ทรยศเหลือเกินเพราะหยุดมองเธอไม่ได้
“ผมประทับใจฝีมือการต่อสู้ของคุณจริงๆครับการต่อสู้ของคุณยอดเยี่ยม รวดเร็วและเด็ดขาดมาก” หัวหน้าทีมตำรวจรู้สึกประทับใจหลินเยว่ซิงมากจนอดไม่ได้ที่จะกล่าวชื่นชมออกมา
‘ใช่เลยครับ ผมก็อยากพูดแบบนั้นเหมือนกันครับ’ตำรวจหนุ่มลูกทีมสนับสนุนคำพูดของหัวหน้าในใจ
“คุณตำรวจกล่าวเกินจริงแล้วฉันไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอกค่ะ” หลินเยว่ซิงถ่อมตัว
“ไม่เกินจริงหรอกครับ แบบนี้ไม่เรียกว่าเก่งพวกตำรวจของผมก็คงเป็แค่นักเรียนตำรวจแล้วละครับ” หัวหน้าทีมตำรวจกล่าว
“อ๊ะ ฉันเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระ ฉันขอตัวก่อนนะคะ” จู่ๆหลินเยว่ซิงก็ชะงักเบิกตาโตรีบกล่าวขอตัวทันทีเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นนักข่าวสองสามคนที่มาพร้อมกล้องและไมค์เดินตรงมาที่ประตูหน้าของธนาคาร และกำลังจะก้าวมาถึงประตูแล้วเนื่องจากผนังด้านหน้าประตูธนาคารเป็กระจก จึงเห็นเหตุการณ์ภายนอกได้อย่างชัดเจนนอกจากนักข่าวสองสามคนตรงหน้าประตูที่ด้านหลังของพวกเขายังมีกลุ่มนักข่าวอีกหลายคนที่รุมล้อมเข้าสัมภาษณ์ตำรวจที่เพิ่งพาคนร้ายออกไปมีประชาชนที่อยากรู้อยากเห็นในบริเวณนั้นยืนมองและหันไปคุยวิพากษ์วิจารณ์กัน
หัวหน้าทีมตำรวจยังไม่ทันกล่าวตอบหลินเยว่ซิงก็รีบเดินเข้าไปด้านในเพื่อออกทางประตูทางออกฉุกเฉินของธนาคารทันที
“อยู่ไม่ได้แล้วจริงๆฉันยังไม่อยากถูกรบกวนชีวิตส่วนตัวนะ” หลินเยว่ซิงกล่าวกับตนเองเมื่อเดินใกล้จะถึงประตูทางออกฉุกเฉิน
“จริงด้วยค่ะ”เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังอยู่ด้านหลังของหลินเยว่ซิง
“อ้าว คุณนี่เอง”หลินเยว่ซิงอุทานเมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่ตามเธอมาติดๆคือหญิงเคราะห์ร้ายที่เธอช่วยไว้นั่นเอง
หลินเยว่ซิงรู้อยู่แล้วว่านอกจากเธอยังมีบางคนที่เดินตามหลังมาทางเดียวกันกับเธอ แต่เธอไม่ได้หันไปมองว่าเป็ใครเพราะไม่รู้สึกถึงรังสีอันตรายที่อยากจะทำร้ายเธอ เธอจึงไม่ได้ให้ความสนใจคนเหล่านี้คงไม่อยากเป็ข่าวเหมือนเธอนั่นแหละ ซึ่งเมื่อหันกลับไปมองตามเสียงก็ได้เห็นว่านอกจากหญิงเคราะห์ร้ายแล้ว ยังมีผู้หญิงและผู้ชายอีกสี่คน
ทั้งห้าคนยิ้มให้หลินเยว่ซิงผู้ชายคนหนึ่งอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับหลินเยี่ยนเจ๋อชูนิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้างให้เธอ
“พี่สาวสุดยอดจริงๆ ผมขอชื่นชมจากใจเลยครับ”เขากล่าวและยิ้มกว้าง
“ใช่ๆ แล้วป้าก็ขอขอบใจแม่หนูมากๆ ด้วยหากไม่ได้แม่หนูช่วยตัวประกัน เหตุการณ์คงยังไม่จบง่ายและไม่จบดีแบบนี้มันน่ากลัวมากเลย” หญิงที่ดูมีอายุเกินคำว่าวัยกลางคนไปนิดหน่อยกล่าวเสริม
“พวกเราก็อยากขอบคุณ คุณเช่นกันค่ะ/ครับ”ชายและหญิงสองคนกล่าวพร้อมกัน ซึ่งทั้งสองคนนี้เป็คู่รักกัน
หลินเยว่ซิงยิ้มให้ “ไม่เป็ไรค่ะ เอ่อฉันขอตัวไปทำธุระก่อนนะคะ”
“ค่ะ ตามสบายค่ะ” หญิงวัยป้ากล่าว
หลินเยว่ซิงยิ้มบางๆ ให้เธอ แล้วก้าวเท้ายาวๆเพื่อไปให้พ้นจากที่แห่งนี้เร็วๆ
“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณหลินเยว่ซิง”หญิงสาวที่เคยเป็ตัวประกันเรียก ทำให้หลินเยว่ซิงหยุดเดินแล้วหันมาเลิกคิ้วขึ้นเป็เชิงถาม
“คะ?”
“เอ่อ เราเดินไปคุยไปก็ได้ค่ะหากคุณรีบฉันเดาว่าคุณไม่อยากเจอนักข่าว ถูกต้องไหมคะ” หญิงสาวถาม
“ค่ะ ฉันไม่อยากเจอ” หลินเยว่ซิงยอมรับ
“ฉันชื่อกู้ซินเซียนค่ะ ฉันอยากขอบคุณ คุณอีกครั้งค่ะ”หญิงสาวแนะนำตัว
“ฉันหลินเยว่ซิงค่ะ” หลินเยว่ซิงแนะนำตัวบ้าง
“ค่ะฉันจำชื่อคุณได้จากที่คุณแนะนำตัวกับคุณตำรวจนั่นแหละค่ะฉันดีใจมากเลยที่ได้รู้จักคุณ ฉันอยากเลี้ยงอาหารขอบคุณคุณสักมื้อคุณจะว่าอะไรไหมคะ” กู้ซินเซียนกล่าว
หลินเยว่ซิงเอียงคอมองหญิงสาวตรงหน้า “อืม ไม่เป็ไรหรอกค่ะฉันรับคำขอบคุณของคุณก็พอแล้วค่ะ”
“แต่..ฉันอยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้ค่ะเราน่าจะอายุใกล้เคียงกัน เราน่าจะเป็เพื่อนกันได้แล้วคุณก็เป็ผู้มีพระคุณช่วยฉันด้วย ให้ฉันได้เลี้ยงขอบคุณ คุณสักมื้อเถอะนะคะ”กู้ซินเซียนกล่าว เธอรู้สึกประทับใจและถูกชะตากับหลินเยว่ซิงจนอยากผูกมิตรเป็เพื่อนกับเธอ
หลินเยว่ซิงมองตาของกู้ซินเซียนไม่เห็นเล่ห์เหลี่ยมหรือความคิดอยากหาผลประโยชน์ใดจากเธอมีแต่เพียงแววตาใสที่รอฟังคำตอบอย่างตื่นเต้น
“วันนี้ฉันมีธุระน่ะค่ะ” หลินเยว่ซิงกล่าว
“ว้า เสียดายจัง ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็ไรค่ะ เอ่องั้นฉันขอเบอร์โทรของคุณได้ไหมคะ” กู้ซินเซียนถาม
“ฉันยังไม่มีโทรศัพท์ค่ะธุระของฉันก็คือกำลังจะไปหาซื้อโทรศัพท์นี่แหละค่ะ” หลินเยว่ซิงกล่าว
“ว้าว ดีจังเลย ถ้าอย่างนั้นเราไปด้วยกันดีไหมคะไปคนเดียวเหงานะคะ มีเพื่อนไปช่วยเลือกดีกว่านะคะ เดินช้อปด้วยกันสนุกกว่าไปคนเดียวจริงๆนะ”กู้ซินเซียนกล่าวด้วยความตื่นเต้น และพยายามตื๊อ
“เฮ้อ เอางั้นก็ได้ค่ะ”หลินเยว่ซิงถอนหายใจและตอบตกลงในที่สุดเพราะมันก็คงจะจริงอย่างที่กู้ซินเซียนกล่าวและคิดว่าการมีเพื่อนก็เป็เื่ที่น่ายินดีไม่ใช่หรือถ้าเพื่อนไม่ทำร้ายกันน่ะนะ
“เย้ ดีจัง งั้นเราไปกันเลย คุณเอารถมาไหมคะ”กู้ซินเซียนถาม
“ไม่ค่ะ ฉันมารถแท็กซี่” หลินเยว่ซิงตอบ
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปรถฉันเลยค่ะ” กู้ชินเซียนกล่าวแล้วเดินนำไปยังรถที่จอดอยู่ของตน
“ได้เบอร์แล้วใช่ไหมเยว่ซิง เอาเบอร์มาให้ฉันเลย” กู้ซินเซียนกล่าวทวงเบอร์โทรขณะที่หลินเยว่ซิงกำลังเช็คแอปพลิเคชันต่างๆ บนมือถือ
่ที่นั่งรถมาด้วยกันกู้ซินเซียนถามนู่นนี่นั่นหลินเยว่ซิงตามประสาคนคุยเก่งและมนุษยสัมพันธ์ดีแล้วตบท้ายด้วยการขอเป็เพื่อน และขอเรียกชื่ออย่างเดียวซึ่งหลินเยว่ซิงมองว่ากู้ซินเซียนน่ารักเข้ากับคนง่ายและดูกระตือรือร้นอยากเป็เพื่อนกับเธอจริงๆเธอจึงตอบตกลง
“ได้สิถ้างั้นเธอก็ใช้เครื่องนี้กดเบอร์ของเธอโทรเข้าเครื่องตัวเองสิ”หลินเยว่ซิงยื่นมือถือของตนเองให้เพื่อนสาวคนใหม่ ภาษาที่ใช้ไม่เป็ทางการมากขึ้น
“ดี ดี”กู้ซินเซียนรับโทรศัพท์ของหลินเยว่ซิงมาแล้วกดเบอร์ของตนเองโทรออก
ติ๊ง ติ๊ ดี ดิ่ง
เสียงเรียกเข้ามือถือของกู้ซินเซียนดังขึ้น เธอยิ้มพอใจในที่สุดก็ได้เบอร์โทรของเพื่อนสาวคนใหม่เสียที
“เดี๋ยววันนี้ฉันเลี้ยงข้าวเธอนะ อยากกินอะไรล่ะ”กู้ซินเซียนถาม
“อะไรก็ได้ กินได้หมดแหละ” หลินเยว่ซิงตอบ
“ตกลง งั้นเดี๋ยวฉันพาไปร้านโปรดของฉันละกัน”กู้ซินเซียนนึกภาพร้านอาหาร
“ถ้ากินเสร็จแล้วอยากไปที่ไหนอีกหรือเปล่า”กู้ซินเซียนถาม
“ไม่แล้วละ ว่าจะกลับบ้านเลยน่ะ” หลินเยว่ซิงส่ายหน้า
“โอเค ถ้างั้นกินข้าวเสร็จเดี๋ยวฉันพาเธอไปส่งที่บ้านเอง” กู้ซินเซียนกล่าวรู้สึกอยากรู้จักเพื่อนสาวคนใหม่ผู้มีพระคุณของตนคนนี้ให้มากขึ้นยิ่งได้พูดคุยกับหลินเยว่ซิงก็ยิ่งรู้สึกชอบรู้สึกว่าหลินเยว่ซิงมีอุปนิสัยที่เข้ากันได้ดีกับเธอ
“ตกลง” หลินเยว่ซิงพยักหน้า
ทั้งสองคนพากันเดินออกจากร้านโทรศัพท์
241
